Luteina

I N S T R U K C J A dla zastosowania leczniczego leku LUTEINA (LUTEINA)

Skład:

substancja czynna: progesteron;

1 tabletka zawiera 100 mg lub 200 mg progesteronu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana prażelatynizowana, sodowa sól kroskarboksyelowana, hydroksypropyloceluloza, kwas cytrynowy jednowodny, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny.

Postać leku. Tabletki dopochwowe.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki dopochwowe 100 mg: tabletki okrągłe, bez powłoki, dwuwypukłe, białe lub białawe, z oznaczeniem „100” z jednej strony i „22” z drugiej;

tabletki dopochwowe 200 mg: tabletki okrągłe, bez powłoki, dwuwypukłe, białe lub białawe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony gonad i leki stosowane w chorobach układu rozrodczego. Kod ATX G03D A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Progesteron – hormon ciałka żółtego jajnika. Sprzyja tworzeniu się prawidłowego endometrium sekrecyjnego u kobiet. Powoduje przejście błony śluzowej macicy z fazy proliferacji do fazy sekrecyjnej, a po zapłodnieniu sprzyja przejściu do stanu niezbędnego do rozwoju zapłodnionej komórki jajowej. Odpowiada za obniżenie pobudliwości i kurczliwości mięśniówki macicy i jajowodów, stymuluje rozwój elementów końcowych gruczołu mlekowego. Nie wykazuje aktywności androgennej. Wykazuje działanie blokujące sekrecję czynników uwalniających LH i FSH z hipotalamusa, hamuje wytwarzanie przez przysadkę gonadotropin oraz owulację.

Farmakokinetyka.

Po wprowadzeniu do pochwy progesteron jest szybko wchłaniany przez błonę śluzową.

Zwiększenie stężenia progesteronu we krwi zaczyna się od pierwszej godziny, a najwyższe stężenie we krwi osiąga się w ciągu 1–3 godzin po zastosowaniu.

W dawce 100 mg progesteronu na dobę Luteina umożliwia osiągnięcie i utrzymanie fizjologicznego i stabilnego poziomu progesteronu w osoczu (średnio na poziomie 9,7 ng/ml), podobnego do poziomu występującego w fazie ciałka żółtego cyklu menstruacyjnego z prawidłową owulacją. W ten sposób Luteina stymuluje odpowiednie dojrzewanie endometrium i sprzyja implantacji embrionu.

W wyższych dawkach (powyżej 200 mg na dobę), które są stopniowo zwiększane, donaczyniowe stosowanie umożliwia osiągnięcie stężenia progesteronu we krwi podobnego do stężenia występującego w pierwszym trymestrze ciąży.

Makrofizjologia.

Metabolity w osoczu i moczu są identyczne z metabolitami występującymi w fizjologicznej sekrecji ciałka żółtego jajnika: w osoczu są to głównie 20α-hydroksy, δ4α-pregnanolon oraz 5α-dihydroprogesteron. Wydalanie z moczem odbywa się w 95% w formie glukuronidowych metabolitów, których głównym składnikiem jest 3α, 5β-pregnanediol (pregnandiolo).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Obniżona płodność w przypadku niepłodności pierwotnej lub wtórnej przy częściowym lub całkowitym niedoborze fazy ciałka żółtego (dysowulacja, wspieranie fazy ciałka żółtego podczas przygotowania do zapłodnienia pozaustrojowego, program dawstwa komórek jajowych). Zapobieganie nawykowemu lub zagrożeniu poronieniem przy niedoborze fazy ciałka żółtego. Zapobieganie przedwczesnym porodom u kobiet z krótkim kanałem szyjkowym lub u kobiet z wywiadem samorzutnych przedwczesnych porodów. Niemożność lub ograniczenia stosowania doustnego leku.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Podejrzenie lub potwierdzona nowotworowość piersi lub narządów płciowych. Niezdiagnozowane krwawienia pochwowowe. Nieudany lub niepełny aborcja.

Tromboflebita. Zaburzenia zakrzepowo-zatorowe. Krwotok do mózgu. Porfiria.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie stwierdzono interakcji progesteronu z innymi lekami mającymi znaczenie kliniczne. Badania in vitro wykazały, że leki obniżające aktywność cytochromu P450 (np. ketokonazol) mogą spowalniać metabolizm progesteronu. Kliniczne znaczenie tego wpływu jest nieznane.

Leki antyestrogenowe. Aminoglutetymid znacząco obniża stężenie acetatu medroksyprogesteronu i megesterolu w osoczu, prawdopodobnie poprzez działanie indukcyjne na wątrobowe enzymy.

Leki przeciwzakrzepowe. Progesteron może nasilać lub osłabiać działanie przeciwzakrzepowe kumaryn.

Progesteron antagonizuje działanie przeciwzakrzepowe fenydionu.

Antykoncepcja awaryjna. Jednoczesne stosowanie uliprystalu acetylowego z progesteronem może prowadzić do obniżenia skuteczności progesteronu.

Diazepam. Progesteron może zwiększać stężenie diazepamu w osoczu.

Tizanidyna. Progesteron może zwiększać stężenie tizanidyny w osoczu.

Terbinafina. Istnieją pojedyncze doniesienia o krwawieniach przebijających, gdy terbinafina jest stosowana jednocześnie z progesteronem.

Badania laboratoryjne. Progesteron może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych funkcji wątroby i/lub endokrynnej.

Podanie dużych dawek progesteronu może prowadzić do tymczasowego zwiększenia wydalania sodu i chloru z organizmu.

Progestyny zmniejszają tolerancję na glukozę, co może wymagać zwiększenia dobowej dawki insuliny lub innych leków przeciwcukrzycowych u chorych na cukrzycę.

Stosowanie progesteronu może zwiększać stężenie cyklosporyny w osoczu krwi. Niektóre antybiotyki (np. aminopenicyliny, tetracykliny) mogą powodować zmiany mikroflory jelitowej, co prowadzi do zaburzeń enterohepatalnego cyklu steroidowego.

Silne induktory enzymów wątrobowych, tj. barbiturany, leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina), ryfampicyna, fenylobutazon, bromokryptyna, spironolakton, griseofulwina, nevirapyna, efawirenz, niektóre antybiotyki (aminopenicyliny, tetracykliny), a także leki roślinne zawierające naparstnicę (Hypericum perforatum), mogą nasilać metabolizm i eliminację progesteronu. Ritonawir i nelfinawir są znane jako silne inhibitory enzymów cytochromu, ale wykazują właściwości indukcyjne przy jednoczesnym stosowaniu ze steroidowymi hormonami.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Stosowanie w zalecanych dawkach nie wykazuje efektu antykoncepcyjnego.

Jeśli leczenie rozpocznie się bardzo wcześnie w cyklu menstruacyjnym, szczególnie przed 15. dniem cyklu, może dojść do skrócenia cyklu lub krwawienia.

W przypadku krwawień macicznych nie należy stosować leku bez wcześniejszego ustalenia przyczyny, w tym po badaniu endometrium.

Z ostrożnością należy stosować u pacjentów z opóźnieniem wydalenia płynów (np. w przypadku nadciśnienia tętniczego, chorób układu sercowo-naczyniowego, nerek, u chorych na epilepsję, migrenę, astmę oskrzelową), z depresją w wywiadzie, cukrzycą, zaburzeniami funkcji wątroby, nadwrażliwością na światło.

Przed zastosowaniem leku należy dokładnie przebadać pacjentów z nowotworami w wywiadzie rodzinnym oraz pacjentów z nawracającym cholestazą, trwającym uczuciem świądu w okresie ciąży, zaburzeniami funkcji wątroby, niewydolnością serca lub nerek, włóknisto-torbielowatym zapaleniem piersi, epilepsją, astmą, otosklerozą, cukrzycą, stwardnieniem rozsianym, toczeniem rumieniowym układowym.

Z powodu ryzyka zakrzepowo-zatorowego i metabolicznego, którego nie można całkowicie wykluczyć, należy przerwać stosowanie leku w przypadku wystąpienia:

• zaburzeń wzroku, takich jak utrata wzroku, podwójne widzenie, zmian naczyniowych siatkówki, proptozę, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego;
• powikłań żylno-zatorowych lub zakrzepowych, niezależnie od lokalizacji zmian;
• silnego bólu głowy, migreny.

W przypadku wystąpienia amenorii w trakcie leczenia należy potwierdzić lub wykluczyć ciążę, która może być przyczyną amenorii.

Ponad połowa wczesnych poronień samoistnych jest spowodowana zaburzeniami genetycznymi. Ponadto przyczyną wczesnych poronień mogą być objawy infekcyjne i zaburzenia mechaniczne. Jedynym uzasadnieniem stosowania progesteronu jest opóźnione odrzucenie zatrzymanego embrionu. Dlatego stosowanie progesteronu na zalecenie lekarza powinno być przewidziane w przypadkach niedostatecznej sekrecji progesteronu.

Przed rozpoczęciem leczenia pacjentka powinna przejść dokładne badanie medyczne i ginekologiczne, w tym badanie wewnątrzwaginalne i mammologiczne, cytologię wg Papanicolaou, z uwzględnieniem danych wywiadu, przeciwwskazań i środków ostrożności podczas stosowania. W trakcie leczenia zaleca się regularne wizyty u lekarza. Kobiety otrzymujące hormonalną terapię zastępczą powinny dokładnie ocenić wszystkie ryzyka i korzyści związane z terapią.

Lekarz powinien omówić z pacjentkami zwiększone ryzyko rozwoju raka piersi w przypadku długotrwałej terapii hormonalnej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie progesteronu nie jest przeciwwskazane w czasie ciąży, w tym w pierwszych tygodniach (patrz sekcja „Wskazania”).

W okresie stosowania leku nie zaobserwowano żadnych niekorzystnych skutków działania leku na płód.

Podczas stosowania leku w drugim i trzecim trymestrze ciąży konieczna jest kontrola funkcji wątroby.

Przejście progesteronu do mleka matki nie zostało dokładnie zbadane. Dlatego należy unikać jego stosowania w czasie karmienia piersią.

Istnieją dane na temat możliwego rozwoju hipospadii po stosowaniu progestagenów w czasie ciąży w celu zapobiegania nawracającemu poronieniu lub zagrożeniu poronieniem na tle niedostateczności fazy luteinowej, o czym należy poinformować pacjentkę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Z uwagi na możliwość wystąpienia senności oraz zaburzeń koncentracji i uwagi należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami. Podczas stosowania progesteronu w pojedynczych przypadkach możliwe są zawroty głowy, senność, zaburzenia koncentracji i uwagi, o czym należy uprzedzić pacjentkę. Stosowanie tabletek przed snem pozwala uniknąć tych nieprzyjemnych skutków.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę Luteiny należy ustalać indywidualnie w każdym przypadku, w zależności od wskazań i efektu terapeutycznego. Dla większego wygody stosowania przez pacjentki oraz regulacji dawkowania dostępne są następujące dawki Luteiny w postaci tabletek dopochwowych: 50 mg, 100 mg, 200 mg.

Tabletki dopochwowe należy wprowadzać do pochwy za pomocą aplikatora dołączanego do opakowania. W przypadku opakowania bez aplikatora tabletki należy wprowadzać głęboko do pochwy.

Przed każdym zastosowaniem leku należy dokładnie umyć ręce, dbając o to, by nie pozostał na nich środek myjący.

• Przy niedostateczności fazy luteinowej częściowej (dysowulacja, zaburzenia cyklu menstruacyjnego): dawka dzienna wynosi 200 mg przez 10 dni (zwykle od 17. do 26. dnia cyklu).
• Przy całkowitej niedostateczności fazy luteinowej [pełna brak progesteronu u kobiet z niemającymi (nieczynnymi) jajnikami (donacja komórek jajowych)]: dawka progesteronu wynosi 100 mg w 13. i 14. dniu cyklu transferu. Od 15. do 25. dnia cyklu dawka progesteronu wynosi 200 mg, podzielona na dwa przyjęcia (rano i wieczorem). Od 26. dnia, w przypadku wczesnej diagnostyki ciąży, dawkę zwiększa się stopniowo (co tydzień) o 100 mg progesteronu dziennie, osiągając maksimum 600 mg progesteronu dziennie w trzech dawkach. Należy stosować tę dawkę do 60. dnia.
• Wsparcie fazy luteinowej podczas cyklu zapłodnienia in vitro: leczenie rozpoczyna się od wieczora dnia transferu embrionu, w dawce 600 mg dziennie w trzech dawkach (po 200 mg co 8 godzin).
• Profilaktyka poronienia nawykowego lub zagrożenia poronieniem spontanicznym przy niedostateczności lutealnej: 200–400 mg dziennie (100–200 mg na dawkę co 12 godzin) do 12. tygodnia ciąży.
• Profilaktyka porodów przedwczesnych u kobiet z krótkim kanałem szyjkowym lub z wywiadem porodów przedwczesnych: dawka wynosi 200 mg dziennie, stosowana wieczorem przed snem od 22. do 36. tygodnia ciąży.

Dzieci. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może objawiać się objawami działań niepożądanych, w tym sennością, zawrotami głowy, euforią, dysmenoreą, skróceniem cyklu, metrorragią.

Dla niektórych osób standardowa dawka może okazać się nadmierna z powodu istniejącej lub wtórnie występującej niestabilnej sekrecji endogennej progesteronu, zwiększonej wrażliwości na lek lub bardzo niskiego stężenia estradiolu towarzyszącego w krwi.

W takich przypadkach należy:

• zmniejszyć dawkę progesteronu lub przyjmować progesteron wieczorem przed snem przez 10 dni cyklu w przypadku senności lub chwilowych zawrotów głowy;
• przesunąć początek leczenia na późniejszy termin cyklu (np. 19. dzień zamiast 17.) w przypadku skrócenia cyklu lub krwawień.

Działania niepożądane.

Podczas stosowania Luteina, tabletek dopochwowych zawierających progesteron identyczny z hormonem endogennym, działania niepożądane występowały rzadko.

W pojedynczych przypadkach obserwowano senność, zaburzenia koncentracji i uwagi, uczucie lęku, stany depresyjne, ból głowy oraz krótkotrwałe uczucie zawrotów głowy, bezsenność, zwiększoną zmęczalność.

Ze strony układu rozrodczego: zmiany cyklu menstruacyjnego, amenorrea, objawy przedmiesiączkowe, krwawienia międzymiesiączkowe, mastodynia, zmiany pożądania seksualnego, dyskomfort w piersiach; możliwe reakcje nadwrażliwości, w tym pieczenie w pochwie, zaczerwienienie, świąd.

Ze strony skóry i jej przydatków: zaczerwienienie skóry, trądzik; reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, wysypka, świąd; łysienie, hirsutyzm, reakcje anafilaktyczne, chloaza.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, zaburzenia przewodu pokarmowego, wymioty, biegunka, zaparcia.

Zaburzenia hepatobilinarne: żółtaczka cholesteryczna.

Ze strony układu naczyniowego: zakrzepica, zatorowość żylna, zator płucnej tętnicy.

Inne zaburzenia: zatrzymanie płynu, hipertermia.

Senność i/lub krótkotrwałe uczucie zawrotów głowy występują szczególnie przy współistniejącej hipoestrogenii. Zmniejszenie dawki leku lub zwiększenie dawki estrogenów natychmiast likwiduje te zjawiska, nie osłabiając efektu terapeutycznego.

Jeśli leczenie rozpoczyna się bardzo wcześnie na początku cyklu menstruacyjnego, szczególnie przed 15. dniem, możliwe są skrócenia cyklu lub krwawienia przypadkowe.

Możliwe są również następujące objawy działań niepożądanych:

pokrzywka, pirksja, nieregularne miesiączkowanie, ból piersi, zmiana masy ciała, choroby pęcherza żółciowego, zaburzenia skórne i podskórne, takie jak rumień wielopostaciowy, rumień węzłowaty, purpura naczyniowa.

Okres ważności. 36 miesięcy.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze poniżej 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki dopochwowe 100 mg: 2 blistry nr 15 w pudełku kartonowym razem z aplikatorem oznaczonym jako „aplikator dopochwowy 100”.

Tabletki dopochwowe 100 mg: 2 blistry nr 15 w pudełku kartonowym bez aplikatora.

Tabletki dopochwowe 200 mg: 3 blistry nr 10 w pudełku kartonowym razem z aplikatorem oznaczonym jako „aplikator dopochwowy 200”; 2 blistry nr 10 w pudełku kartonowym razem z aplikatorem oznaczonym jako „aplikator dopochwowy 200”.

Tabletki dopochwowe 200 mg: 3 blistry nr 10 w pudełku kartonowym bez aplikatora;
2 blistry nr 10 w pudełku kartonowym bez aplikatora.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Adamed Pharma”, Polska.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.
ul. Marsz. J. Piłsudskiego 5, 95-200 Pabianice, Polska.