Lozartan-Teva

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Lozartan-Teva (Losartan-Teva)

SkÅ ad:

substancja czynna: losartan potasu;

1 tabletka zawiera 12,5 mg lub 25 mg, lub 50 mg, lub 100 mg losartanu potasu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokrysztaÅ‚owa, skrobia prażelatynizowana (kukurydziana), stearynian magnezu, alkohol polowinylowy czÄściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, talk.

Postać leku. Tabletki powÅ'ekÅ'ane.

GÅ'ówne wÅ'asnoÅci fizykochemiczne:

tabletki 12,5 mg: biaÅ'e, okrÄ gÅ'e, Å'ekko wypukÅ'e tabletki powÅ'ekane, z oznaczeniem „L” po jednej stronie i gÅ'adkie po drugiej stronie;

tabletki 25 mg: biaÅ'e, owalne, Å'ekko wypukÅ'e tabletki powÅ'ekane, z oznaczeniem „2”, liniÄ podziaÅ'u i oznaczeniem „5” po jednej stronie oraz liniÄ podziaÅ'u po drugiej stronie;

tabletki 50 mg: biaÅ'e, owalne, Å'ekko wypukÅ'e tabletki powÅ'ekane, z oznaczeniem „50” po jednej stronie oraz liniÄ podziaÅ'u po drugiej;

tabletki 100 mg: biaÅ'e, owalne, Å'ekko wypukÅ'e tabletki powÅ'ekane, z oznaczeniem „100” po jednej stronie oraz liniÄ podziaÅ'u po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste przygotowania antagonistów receptorów angiotensyny II. Kod ATC C09CA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lozartan – to syntetyczny antagonist receptorów angiotensyny II (typu AT1) do doustnego stosowania. Angiotensyna II – silny wazokonstryktor – jest aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna i jednym z najważniejszych czynników patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Angiotensyna II wiąże się z receptorem AT1, obecnym w wielu tkankach (np. w mięśniu gładkim naczyń, nadnerczach, nerkach i sercu), wywołując szereg istotnych efektów biologicznych, w tym wazokonstrykcję i uwalnianie aldosteronu. Angiotensyna II stymuluje również proliferację komórek mięśni gładkich.

Lozartan wiąże się selektywnie z receptorem AT1. In vitro i in vivo lozartan oraz jego farmakologicznie aktywny metabolit karboksylowy (E-3174) blokują wszystkie fizjologicznie istotne działanie angiotensyny II, niezależnie od źródła lub drogi syntezy.

Lozartan nie wiąże się i nie blokuje innych receptorów hormonów ani kanałów jonowych istotnych dla regulacji układu sercowo-naczyniowego. Lozartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) (kinazę II), enzymu przyczyniającego się do rozpadu bradykininy. Z tego powodu nie występuje nasilenie działań niepożądanych pośredniczonych przez bradykininę.

Podczas stosowania lozartanu, usunięcie negatywnej sprzężenia zwrotnego angiotensyny II na sekrecję reniny prowadzi do zwiększenia aktywności reniny w osoczu krwi (ARP). Takie zwiększenie ARP prowadzi do wzrostu stężenia angiotensyny II w osoczu krwi. Pomimo tego wzrostu, działanie przeciwciśnieniowe oraz supresja stężenia aldosteronu w osoczu krwi są utrzymywane, co świadczy o skutecznej blokadzie receptorów angiotensyny II. Po odstawieniu leczenia lozartanem aktywność reniny w osoczu krwi oraz poziom angiotensyny II wracają do wartości wyjściowych w ciągu 3 dni.

Zarówno lozartan, jak i jego główny metabolit mają wyższe powinowactwo do receptorów AT1 niż do receptorów AT2. Aktywny metabolit jest 10–40 razy bardziej aktywny niż lozartan.

Badania wykazały, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA z antagonistami receptorów angiotensyny II u pacjentów z wywiadem chorób sercowo-naczyniowych lub chorób naczyniowych mózgu, lub z cukrzycą typu 2 z objawami uszkodzenia narządów docelowych, nie wykazywało istotnego pozytywnego wpływu na funkcję nerek i/lub układ sercowo-naczyniowy oraz wskaźniki śmiertelności, przy jednoczesnym zwiększeniu ryzyka wystąpienia hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. Z tego powodu nie należy jednoczesnego stosować inhibitorów ECA i blokerów receptorów angiotensyny II u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

W badaniu, w którym badano jednoczesne stosowanie aliskirenem z inhibitorami ECA lub blokerami receptorów angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek lub chorobami sercowo-naczyniowymi, stwierdzono wysokie ryzyko wystąpienia niekorzystnych skutków, w związku z czym badanie zostało przerwane. Udar i śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych występowały znacznie częściej w grupie pacjentów stosujących aliskiren niż w grupie placebo. Ponadto działania niepożądane i poważne reakcje niepożądane, takie jak hiperkaliemia, hipotensja tętnicza i dysfunkcja nerek, występowały również częściej w grupie pacjentów leczonych aliskiremem niż w grupie placebo.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po doustnym przyjęciu lozartan jest dobrze wchłaniany i podlega metabolizmowi pierwszego przejścia, z tworzeniem się aktywnego metabolitu karboksylowego oraz metabolitów nieaktywnych. Biodostępność systemowa tabletek lozartanu wynosi około 33%. Średnie maksymalne stężenia lozartanu i jego aktywnego metabolitu osiągane są odpowiednio po 1 godzinie i 3–4 godzinach.

Rozkład

Ponad 99% lozartanu i jego aktywnego metabolitu wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą. Objętość rozkładu lozartanu wynosi 34 litry.

Biota transformacja

Około 14% lozartanu po dożylnej aplikacji lub doustnym przyjęciu przekształca się w aktywny metabolit. Po dożylnej i doustnej aplikacji lozartanu potasu znakowanego 14C, radioaktywność w krążącym osoczu krwi jest zwykle związana z lozartanem i jego metabolitem. Minimalne przekształcanie lozartanu w jego aktywny metabolit obserwowano w około 1% przypadków. Oprócz aktywnego metabolitu powstają również metabolity nieaktywne.

Wydalanie

Oczyszczanie osoczowe lozartanu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio 600 ml/min i 50 ml/min. Oczyszczanie nerkowe lozartanu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio około 74 ml/min i 26 ml/min. Gdy lozartan stosuje się doustnie, około 4% dawki wydala się w niezmienionej postaci z moczem, a około 6% dawki wydala się z moczem w postaci aktywnego metabolitu. Właściwości farmakokinetyczne lozartanu i jego aktywnego metabolitu są liniowe przy dawkach doustnych lozartanu potasu do 200 mg.

Po doustnym przyjęciu stężenie lozartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu krwi maleje wielofazowo, z okresem półtrwania końcowego odpowiednio około 2 godziny i 6–9 godzin. Przy dawce 100 mg raz na dobę lozartan i jego aktywny metabolit nie gromadzą się w osoczu krwi w istotnych ilościach.

Lozartan i jego metabolity wydzielane są zarówno z żółcią, jak i z moczem. Po doustnym przyjęciu/dożylnej aplikacji znakowanego 14C lozartanu około 35%/43% znakowanego radioaktywnie leku wykryto w moczu i 58%/50% w kale.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci starsi. Stężenia lozartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu krwi u pacjentów starszych z nadciśnieniem tętniczym nie różnią się istotnie od stężeń u młodszych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Płeć. Stężenie lozartanu w osoczu krwi było dwa razy wyższe u kobiet z nadciśnieniem tętniczym w porównaniu z mężczyznami, natomiast stężenie aktywnego metabolitu w osoczu krwi u mężczyzn i kobiet nie różniło się istotnie.

Uszkodzenie funkcji wątroby i nerek. Po doustnym przyjęciu u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym alkoholowym marskością wątroby stężenie lozartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu krwi było odpowiednio 5 i 1,7 razy wyższe niż u młodych mężczyzn ochotników.

Stężenie lozartanu w osoczu krwi u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 10 ml/min nie różniło się od stężenia u osób z niezmienioną funkcją nerek. Pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) lozartanu u pacjentów poddawanych hemodializie było około dwa razy większe niż u pacjentów z normalną funkcją nerek.

Stężenia aktywnego metabolitu w osoczu krwi nie zmieniają się u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek ani u pacjentów poddawanych hemodializie.

Lozartan i jego aktywny metabolit nie mogą być usuwane za pomocą hemodializy.

Farmakokinetyka u dzieci

Farmakokinetykę lozartanu badano u 50 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 1 miesiąca do 16 lat po doustnym przyjęciu raz na dobę w dawkach od 0,54 mg/kg do 0,77 mg/kg (średnie dawki).

Wyniki wykazały, że aktywny metabolit lozartanu powstaje u pacjentów we wszystkich grupach wiekowych. Parametry farmakokinetyczne lozartanu po doustnym przyjęciu u noworodków i dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym były podobne.

Parametry farmakokinetyczne metabolitu różniły się bardziej w zależności od grupy wiekowej. U dzieci w wieku przedszkolnym i u nastolatków różnice te były statystycznie istotne. Eksponencja u noworodków i małych dzieci była stosunkowo wysoka.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych, a także u dzieci od 6. roku życia.
• Leczenie choroby nerek u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu II z proteinurią ≥0,5 g na dobę – w ramach skojarzonej terapii przeciw nadciśnieniu.
• Leczenie przewlekłej niewydolności serca u dorosłych, gdy stosowanie inhibitorów ACE jest niemożliwe z powodu nietolerancji, szczególnie kaszlu, lub jest przeciwwskazane. Pacjentów z niewydolnością serca, u których stan został ustabilizowany za pomocą inhibitora ACE, nie należy przekształcać na leczenie lozartanem. Frakcja wyrzutu lewej komory u pacjenta powinna wynosić ≤40%, stan kliniczny powinien być stabilny, a pacjent powinien stosować się do ustalonego trybu leczenia przewlekłej niewydolności serca.
• Ograniczenie ryzyka wystąpienia udaru mózgu u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i hipertrofią lewej komory potwierdzoną za pomocą EKG.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Ciąża lub planowanie ciąży (patrz rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.

Jednoczesne stosowanie lozartanu z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) <60 ml/min/1,73 m²).

Okres karmienia piersią.

Wiek dziecięcy do 6. roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inne leki przeciw nadciśnieniu mogą nasilać działanie hipotensyjne lozartanu. Do leków, które mogą powodować hipotensję tętniczą, należą trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, środki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna. Jednoczesne stosowanie tych leków z lekami hipotensyjnymi zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej. Lozartan jest metabolizowany głównie za pośrednictwem układu cytochromu P450 (CYP) 2C9 z powstawaniem aktywnego metabolitu karboksylowego. Doniesiono, że flukenazol (inhibitor CYP2C9) zmniejsza ekspozycję na aktywny metabolit o około 50%. Stwierdzono, że jednoczesne stosowanie lozartanu i ryfampicyny (induktora enzymów metabolizmu) prowadzi do obniżenia stężenia aktywnego metabolitu we krwi o 40%. Kliniczne znaczenie tego efektu jest nieznane. Nie stwierdzono różnic w ekspozycji przy jednoczesnym stosowaniu lozartanu i flawastatyny (słaby inhibitor CYP2C9).

Tak jak przy stosowaniu innych leków blokujących działanie angiotensyny II lub jej efekty, jednoczesne stosowanie leków zatrzymujących potas w organizmie (np. diuretyków zatrzymujących potas: spironolakton, triamteren, amilorid) lub leków, które mogą podnosić stężenie potasu (np. heparyna, leki zawierające trimetoprym), suplementów zawierających potas, substytutów soli zawierających potas może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Jednoczesne stosowanie takich leków nie jest zalecane.

Doniesiono o odwracalnym podwyższeniu stężenia litu w surowicy krwi i wystąpieniu objawów toksycznych przy jednoczesnym stosowaniu litu z inhibitorami ACE. Takie objawy rzadko również zgłaszano przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II. Jednoczesne leczenie lekami zawierającymi lit i lozartanem należy prowadzić z ostrożnością. Jeśli uznano za konieczne zastosowanie takiej kombinacji, zaleca się kontrolowanie stężenia litu w surowicy krwi w trakcie leczenia skojarzonego.

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) (np. selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2 (COX-2), kwasu acetylosalicylowego w dawkach o działaniu przeciwzapalnym, nieselektywnych NLPZ) może osłabnąć działanie przeciw nadciśnieniu. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II lub diuretyków z NLPZ zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek. Taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjentom należy zapewnić odpowiednie nawodnienie, a także może być wskazane monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu jednoczesnego stosowania leków oraz okresowo w trakcie leczenia.

Dane badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) za pomocą skojarzonego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenem wiąże się z wyższą częstością działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i obniżenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku oddziałującego na układ RAAS.

Grapefruit zawiera składniki hamujące enzymy CYP450 i może obniżać stężenie aktywnego metabolitu lozartanu, co może zmniejszyć efekt terapeutyczny. Należy unikać spożycia soku z grejpfruta podczas przyjmowania tabletek lozartanu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Nadwrażliwość

Angioedem. Należy szczególnie uważnie monitorować stan pacjentów z wywiadem angioedemu (obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka).

Angioedem jelitowy. Opisywano przypadki angioedemu jelitowego u pacjentów leczonych antagonistami receptorów angiotensyny II, w tym losartanem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). U pacjentów wystąpiły ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustępowały po odstawieniu antagonistów receptorów angiotensyny II. W przypadku rozpoznania angioedemu jelitowego należy przerwać stosowanie tego leku i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Hipotensja tętnicza i zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej

Hipotensja tętnicza o charakterze objawowym, szczególnie po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki leku, może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową lub niedoborem sodu, spowodowanym przez silne środki moczopędne, dietę ubogą w sól, biegunkę lub wymioty. Takie stany wymagają korekty przed rozpoczęciem leczenia losartanem lub obniżenia dawki początkowej. Zalecenia te dotyczą również dzieci powyżej 6. roku życia.

Zaburzenia elektrolitowe

Zaburzenia elektrolitowe często występują u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (z cukrzycą lub bez), co należy brać pod uwagę. U pacjentów z cukrzycą typu II i z nefropatią częstość występowania hiperkaliemii była wyższa podczas leczenia losartanem w porównaniu z grupą placebo. Dlatego należy często kontrolować stężenie potasu w osoczu i klirens kreatyniny, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca i klirensem kreatyniny 30–50 ml/min.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania losartanu z moczopędnymi zatrzymującymi potas, suplementami zawierającymi potas, substytutami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu w surowicy (np. leki zawierające trimetoprym).

Zaburzenia funkcji wątroby

Ponieważ dane farmakokinetyczne wskazują na istotne zwiększenie stężenia losartanu w osoczu u pacjentów z marskością wątroby, należy rozważyć obniżenie dawki u pacjentów z wywiadem zaburzeń funkcji wątroby. Brak doświadczeń terapeutycznego stosowania losartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego nie należy podawać losartanu tym pacjentom.

Losartan nie jest zalecany do stosowania u dzieci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Zaburzenia funkcji nerek

Opisywano zmiany funkcji nerek, w tym niewydolność nerek, związane z hamowaniem układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), szczególnie u pacjentów z uzależnieniem funkcji nerek od RAAS, tj. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek. Leki wpływające na RAAS mogą powodować wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej nerki. Te zmiany funkcji nerek mogą być odwracalne po odstawieniu leku. Losartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej nerki.

Stosowanie u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek

Losartan nie jest zalecany u dzieci z eGFR <30 ml/min/1,73 m² ze względu na brak odpowiednich danych dotyczących takiego zastosowania.

Podczas leczenia losartanem należy regularnie kontrolować funkcję nerek, ponieważ możliwe jest ich pogorszenie. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy losartan stosuje się w obecności innych stanów patologicznych (gorączka, odwodnienie), które mogą wpływać na funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie losartanu i inhibitorów ACE może pogarszać funkcję nerek, dlatego taka kombinacja nie jest zalecana.

Przeszczepienie nerki

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm

U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie obserwuje się efektu przy stosowaniu leków przeciwhypertensyjnych działających poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego losartan nie jest zalecany dla tej grupy pacjentów.

Choroby wieńcowe i choroby naczyń mózgowych

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwhypertensyjnych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i chorobami naczyń mózgowych może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Niewydolność serca

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków wpływających na RAAS, u pacjentów z niewydolnością serca z zaburzeniami funkcji nerek lub bez takich zaburzeń istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji tętniczej i zaburzeń funkcji nerek (często ostrej).

Brak wystarczającego doświadczenia terapeutycznego w stosowaniu losartanu u pacjentów z niewydolnością serca i współistniejącymi ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg klasyfikacji NYHA) oraz u pacjentów z niewydolnością serca i objawową, zagrażającą życiu arytmią serca. Dlatego losartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Należy zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kombinacji losartanu z β-blokerami.

Zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, lek należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom z zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej oraz z obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Podwójna blokada RAAS

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS przez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem nie jest zalecana.

W przypadkach, gdy podwójna blokada jest uznawana za absolutnie konieczna, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty z zapewnieniem dokładnego monitorowania funkcji nerek, równowagi wodno-elektrolitowej i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Ciąża

Losartan nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży ani u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli tylko terapia losartanem nie jest uznawana za absolutnie konieczna, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przekwalifikowane na alternatywne leczenie przeciwhypertensyjne o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie losartanem należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, rozpocząć terapię alternatywną (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Inne ostrzeżenia

Losartan i inne antagoniści angiotensyny są mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u innych pacjentów, co może wynikać z niskiej aktywności reniny u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Lek Lozartan-Teva zawiera laktozę. Nie należy stosować tego leku u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, pełnym niedoborem laktoazy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Stosowanie przeciwwskazane u kobiet w ciąży i u kobiet planujących zajście w ciążę.

Pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przekwalifikowane na alternatywne leki przeciwhypertensyjne o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży leczenie losartanem należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, rozpocząć terapię alternatywną.

Ustalono, że stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u człowieka fetotoksyczność (upośledzenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

W przypadkach, gdy od II trymestru ciąży stosowano losartan, zaleca się wykonanie USG oceniającego funkcję nerek i stan kości czaszki.

Noworodki matek, które w czasie ciąży przyjmowały losartan, powinny być dokładnie monitorowane pod kątem objawów hipotensji tętniczej.

Karmienie piersią

Losartan nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią. W okresie laktacji należy stosować alternatywne leki o lepiej poznanych profilach bezpieczeństwa w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Należy jednak pamiętać o możliwości wystąpienia takich efektów niepożądanych jak zawroty głowy i senność, szczególnie na początku leczenia i po zwiększeniu dawki leku.

Sposób stosowania i dawki

Tabletki lozartanu należy popijać jednym szklankiem wody. Lek można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Nadciśnienie tętnicze

Zwykle dawka początkowa i utrzymująca dla większości pacjentów wynosi 50 mg leku 1 raz na dobę. Maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy osiąga się po 3–6 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. U niektórych pacjentów może okazać się korzystne zwiększenie dawki leku do 100 mg 1 raz na dobę (rano).

Lozartan można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciw nadciśnieniowymi, szczególnie z diuretykami (np. z hydrochlorotiazydem).

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu II z proteinurią ≥0,5 g na dobę

Zalecana dawka początkowa to 50 mg 1 raz na dobę. Dawka może być zwiększona do 100 mg 1 raz na dobę w zależności od wartości ciśnienia tętniczego po 1 miesiącu od rozpoczęcia leczenia. Lozartan można stosować razem z innymi lekami przeciw nadciśnieniowymi (np. z diuretykami, blokerami kanałów wapniowych, blokerami α- lub β-adrenergicznymi oraz lekami o działaniu centralnym), a także z insuliną i innymi lekami hipoglikemicznymi (np. z pochodnymi sulfonemocznika, glitazonami i inhibitorami glukozydazy).

Niewydolność serca

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca zalecana dawka początkowa lozartanu to 12,5 mg 1 raz na dobę. Dawka jest zwykle zwiększana co tydzień (12,5 mg na dobę, 25 mg na dobę, 50 mg na dobę, 100 mg 1 raz na dobę) aż do maksymalnej dawki 150 mg 1 raz na dobę, w zależności od indywidualnej tolerancji.

Ograniczenie ryzyka wystąpienia udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i potwierdzoną hipertrofią lewej komory w EKG

Zalecana dawka początkowa to 50 mg lozartanu 1 raz na dobę. W zależności od zmian poziomu ciśnienia tętniczego przed leczeniem, należy rozważyć dodanie hydrochlorotiazydu w niskiej dawce i/lub zwiększenie dawki lozartanu do 100 mg 1 raz na dobę.

Grupy specjalne pacjentów

Stosowanie u pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej (OBKK)

U pacjentów z obniżoną OBKK (np. w wyniku leczenia wysokimi dawkami diuretyków) leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg lozartanu 1 raz na dobę.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u pacjentów poddawanych hemodializie

W przypadku przepisywania lozartanu pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek oraz pacjentom poddawanym hemodializie nie jest wymagana korekta dawki początkowej.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z wywiadem zaburzeń funkcji wątroby należy rozważyć możliwość stosowania leku w niższej dawce. Brak doświadczeń w leczeniu pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego lozartan jest przeciwwskazany u tych pacjentów.

Stosowanie u dzieci (wiek od 6 do 18 lat)

Dla dzieci, które potrafią połykać tabletki i których masa ciała wynosi więcej niż 20 kg i mniej niż 50 kg, zalecana dawka to 25 mg 1 raz na dobę. W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 50 mg 1 raz na dobę. Dawka powinna być dostosowywana w zależności od wpływu na poziom ciśnienia tętniczego.

Dla pacjentów o masie ciała powyżej 50 kg zalecana dawka pojedyncza to 50 mg 1 raz na dobę. W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 100 mg 1 raz na dobę. Stosowanie dawek przekraczających 1,4 mg/kg (lub więcej niż 100 mg) na dobę u dzieci nie było badane.

Lozartan nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6 roku życia ze względu na ograniczone dane dotyczące stosowania leku w tej grupie pacjentów.

Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci z eGFR <30 ml/min/1,73 m², ponieważ brak jest odpowiednich danych dotyczących stosowania.

Lozartan nie jest również zalecany do stosowania u dzieci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Zwykle nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów w wieku podeszłym, jednak u pacjentów powyżej 75 roku życia można rozważyć zastosowanie lozartanu w dawce początkowej 25 mg.

• Dzieci *

Lozartan nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6 roku życia ze względu na ograniczone dane dotyczące tej grupy pacjentów.

*** Przedawkowanie ***

• Objawy. * Dane dotyczące przedawkowania lozartanem są ograniczone. W zależności od stopnia zatrucia mogą wystąpić objawy takie jak hipotensja tętnicza, tachykardia, bradykardia, która może być spowodowana stymulacją przywspółczulną (waginalną).

• Leczenie. * Postępowanie lecznicze zależy od czasu, który upłynął od przyjęcia leku, oraz od rodzaju i nasilenia objawów. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji należy prowadzić terapię wspierającą. Priorytetem jest ustabilizowanie funkcji układu sercowo-naczyniowego. Po doustnym przedawkowaniu wskazane jest podanie węgla aktywnego w odpowiedniej dawce. Następnie należy monitorować podstawowe parametry życiowe i w razie potrzeby wprowadzać korekty. Lozartan i jego aktywny metabolit nie są usuwane podczas hemodializy.

Niepożądane działania.

Najczęstszym niepożądanym objawem podczas stosowania losartanu był zawrót głowy.

Niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1.

Częstość występowania niepożądanych działań wykrytych w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo oraz w okresie po rejestracji stosowania losartanu.

*W tym wypadku obrzęk krtani, szczeliny głosowej, twarzy, warg, gardła i/lub języka (powodujący obturację dróg oddechowych); u niektórych pacjentów z tej grupy donoszono o przypadkach obrzęku naczynioruchowego w wywiadzie, związanego z przyjmowaniem innych leków, w tym inhibitory ACE.

**W tym wypadku choroba Schönleina-Henocha.

ІІSzczególnie u pacjentów z obniżoną OGK, w szczególności u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub leczonych wysokimi dawkami diuretyków.

†Ten efekt niepożądany występował częściej u pacjentów przyjmujących 150 mg losartanu, a nie 50 mg.

‡W badaniu klinicznym, w którym uczestniczyli pacjenci z cukrzycą typu II i nefropatią, hiperkaliemia (> 5,5 mmol/l) występowała u 9,9% pacjentów przyjmujących tabletki losartanu i u 3,4% pacjentów przyjmujących placebo.

§Zazwyczaj ustępuje po zaprzestaniu leczenia.

U pacjentów przyjmujących losartan częściej niż u pacjentów przyjmujących placebo występowały następujące dodatkowe efekty niepożądane (częstość nieznana): ból pleców, infekcje dróg moczowych oraz objawy grypopodobne.

Ze strony nerek i dróg moczowych. W wyniku hamowania RAF, u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka obserwowano zmiany funkcji nerek, w tym niewydolność nerek. Takie zmiany mogą mieć charakter odwracalny i ustąpić po zaprzestaniu terapii.

Dzieci. Profil efektów niepożądanych u dzieci i młodzieży jest podobny do profilu efektów niepożądanych u dorosłych. Dane dotyczące stosowania leku u dzieci są ograniczone.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 12,5 mg: po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistery w pudełku kartonowym.

Tabletki 25 mg: po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistery w pudełku kartonowym lub po 15 tabletek w blistrze; po 2 blistery w pudełku kartonowym.

Tabletki 50 mg: po 10 tabletek w blistrze; po 3 lub 9 blisterów w pudełku kartonowym lub po 15 tabletek w blistrze; po 2 lub 6 blisterów w pudełku kartonowym.

Tabletki 100 mg: po 10 tabletek w blistrze; po 3 lub 9 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. A.T. Farmaceutyczny Zakład Teva.

Teva Pharma S.L.U.

Miejsce produkcji oraz adresy siedzib działalności.

Dział 1; H-4042 Debrecen, ul. Pallagi 13, Węgry.

Polígono Industrial Malpica c/C № 4, 50016, Saragossa, Hiszpania.