Lozartan-Teva

INSTRUKCJA dotyczÄ c zastosowania leku Lozartan-Teva (Losartan-Teva)

SkÅ ad:

substancja czynna: losartanu potasu;

1 tabletka zawiera 12,5 mg, lub 25 mg, lub 50 mg, lub 100 mg losartanu potasu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, skrobiě żelatynowaną (kukurydzianą), stearyna magnezu, alkohol poliwinylowy częściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, talk.

Postać leku. Tabletki powłokowe.

GÅ‚ówne cechy fizyko-chemiczne:

tabletki 12,5 mg: biaÅ‚e, lekko wypukÅ‚e tabletki okrÄ…gÅ‚e, powÅ‚okowe, z oznaczeniem „L” po jednej stronie i gÅ‚adkie po drugiej;

tabletki 25 mg: biaÅ‚e, lekko wypukÅ‚e tabletki owalne, powÅ‚okowe, z oznaczeniem „2”, liniaÅ› ciÄ™cia i oznaczeniem „5” po jednej stronie oraz liniÄ… podziaÅ‚u po drugiej;

tabletki 50 mg: biaÅ‚e, lekko wypukÅ‚e tabletki owalne, powÅ‚okowe, z oznaczeniem „50” po jednej stronie i liniÄ… podziaÅ‚u po drugiej;

tabletki 100 mg: biaÅ‚e, lekko wypukÅ‚e tabletki owalne, powÅ‚okowe, z oznaczeniem „100” po jednej stronie i liniÄ… podziaÅ‚u po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki z grupy antagonistów receptorów angiotensyny II. Kod ATC C09CA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lozartan – to syntetyczny antagonist receptorów angiotensyny II (typu AT1) do stosowania doustnego. Angiotensyna II – silny wazokonstryktor – jest aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna i jednym z najważniejszych czynników patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Angiotensyna II wiąże się z receptorem AT1 obecnym w wielu tkankach (np. w mięśniu gładkim naczyń, nadnerczach, nerkach i sercu), wywołując szereg istotnych biologicznych efektów, w tym wazokonstrykcję i uwalnianie aldosteronu. Angiotensyna II stymuluje również proliferację komórek mięśni gładkich.

Lozartan wiąże się selektywnie z receptorem AT1. In vitro i in vivo lozartan oraz jego farmakologicznie aktywny metabolit karboksylowy (E-3174) blokują wszystkie fizjologicznie istotne działanie angiotensyny II niezależnie od źródła lub drogi syntezy.

Lozartan nie wiąże się i nie blokuje innych receptorów hormonów ani kanałów jonowych istotnych dla regulacji układu sercowo-naczyniowego. Lozartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) (kinazę II), enzymu przyczyniającego się do rozpadu bradykininy. Z tego powodu nie występuje nasilenie działań niepożądanych pośrednich przez bradykininę.

Podczas stosowania lozartanu usunięcie negatywnej sprzężenia zwrotnego angiotensyny II na wydzielanie reniny prowadzi do zwiększenia aktywności reniny w osoczu (ARO). Takie zwiększenie ARO prowadzi do wzrostu stężenia angiotensyny II w osoczu. Pomimo tego wzrostu, działanie przeciwciśnieniowe oraz supresja stężenia aldosteronu w osoczu są utrzymywane, co świadczy o skutecznym blokowaniu receptorów angiotensyny II. Po odstawieniu leczenia lozartanem aktywność reniny w osoczu i poziom angiotensyny II wracają do wartości wyjściowych w ciągu 3 dni.

Zarówno lozartan, jak i jego główny metabolit mają wyższą powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2. Aktywny metabolit jest 10–40 razy bardziej aktywny niż lozartan.

Badania wykazały, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA i antagonistów receptorów angiotensyny II u pacjentów z wywiadem chorób sercowo-naczyniowych lub cerebrowaskularnych lub z cukrzycą typu 2 z objawami uszkodzenia narządów docelowych nie wykazywało istotnego pozytywnego wpływu na funkcję nerek i/lub układ sercowo-naczyniowy oraz wskaźniki śmiertelności, natomiast stwierdzano zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. Z tego względu nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ECA i blokerów receptorów angiotensyny II u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

W badaniu, w którym badano jednoczesne stosowanie aliskirenem z inhibitorami ECA lub blokerami receptorów angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek lub chorobami sercowo-naczyniowymi, stwierdzono wysokie ryzyko wystąpienia niekorzystnych skutków, w związku z czym badanie zostało przerwane. Udarów mózgu i śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych wystąpiły znacznie częściej w grupie pacjentów stosujących aliskiren niż w grupie placebo. Ponadto działania niepożądane i poważne reakcje niepożądane, takie jak hiperkaliemia, hipotensja tętnicza i dysfunkcja nerek, były również częstsze w grupie pacjentów leczonych aliskiremem niż w grupie placebo.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po przyjęciu doustnym lozartan jest dobrze wchłaniany i podlega metabolizmowi pierwszego przesytu, tworząc aktywny metabolit karboksylowy oraz metabolity nieaktywne. Biodostępność systemowa tabletek lozartanu wynosi około 33%. Średnie maksymalne stężenia lozartanu i jego aktywnego metabolitu osiągane są odpowiednio po 1 godzinie i 3–4 godzinach.

Rozkład

Ponad 99% lozartanu i jego aktywnego metabolitu wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą. Objętość rozkładu lozartanu wynosi 34 litry.

Biotransformacja

Około 14% lozartanu po podaniu dożylnym lub doustnym ulega przekształceniu w aktywny metabolit. Po podaniu dożylnym i doustnym lozartanu potasu znaczonego 14C, radioaktywność w krążącym osoczu jest zazwyczaj związana z lozartanem i jego metabolitem. Minimalne przekształcenie lozartanu w jego aktywny metabolit obserwowano w około 1% przypadków. Oprócz aktywnego metabolitu powstają również metabolity nieaktywne.

Wydalanie

Oczyszczanie osoczowe lozartanu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio 600 ml/min i 50 ml/min. Oczyszczanie nerkowe lozartanu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio około 74 ml/min i 26 ml/min. Gdy lozartan jest stosowany doustnie, około 4% dawki wydala się w niezmienionej formie z moczem i około 6% dawki wydala się z moczem w postaci aktywnego metabolitu. Właściwości farmakokinetyczne lozartanu i jego aktywnego metabolitu są liniowe przy dawkach doustnych lozartanu potasu do 200 mg.

Po podaniu doustnym stężenie lozartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu maleje w sposób poli-ekspotencjalny z końcowym okresem półtrwania odpowiednio około 2 godziny i 6–9 godzin. Przy dawce 100 mg raz dziennie lozartan i jego aktywny metabolit nie gromadzą się w osoczu w istotnych ilościach.

Lozartan i jego metabolity są wydalane zarówno z żółcią, jak i z moczem. Po podaniu doustnym/dożylnym znaczonego 14C lozartanu około 35%/43% znaczonej radioaktywności wykryto w moczu i 58%/50% w kale.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci starsi. Stężenia lozartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu u pacjentów starszych z nadciśnieniem tętniczym nie różnią się istotnie od stężeń u młodszych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Płeć. Stężenie lozartanu w osoczu było dwa razy wyższe u kobiet z nadciśnieniem tętniczym niż u mężczyzn, natomiast stężenie aktywnego metabolitu w osoczu u mężczyzn i kobiet nie różniło się istotnie.

Uszkodzenie funkcji wątroby i nerek. Po doustnym przyjęciu u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym alkoholowym marskością wątroby stężenie lozartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu było odpowiednio 5 i 1,7 razy wyższe niż u młodych ochotników-mężczyzn.

Stężenie lozartanu w osoczu u pacjentów z kliresem kreatyniny powyżej 10 ml/min nie różniło się od stężenia u osób z niezmienioną funkcją nerek. Pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) lozartanu u pacjentów poddawanych hemodializie było około dwa razy większe niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.

Stężenia aktywnego metabolitu w osoczu nie zmieniają się u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek ani u pacjentów poddawanych hemodializie.

Lozartan i jego aktywny metabolit nie mogą być usuwane za pomocą hemodializy.

Farmakokinetyka u dzieci

Farmakokinetykę lozartanu badano u 50 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 1 miesiąca do 16 lat po doustnym podaniu raz dziennie w dawkach od 0,54 mg/kg do 0,77 mg/kg (średnie dawki).

Wyniki wykazały, że aktywny metabolit lozartanu powstaje u pacjentów wszystkich grup wiekowych. Wskaźniki farmakokinetyczne lozartanu po doustnym podaniu u noworodków i dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym były analogiczne.

Wskaźniki farmakokinetyczne metabolitu różniły się bardziej w zależności od grupy wiekowej. U dzieci w wieku przedszkolnym i u nastolatków różnice te były statystycznie istotne. Eksponencja u noworodków i dzieci w młodszym wieku była stosunkowo wysoka.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie pierwotnej nadciśnienia tętniczego u dorosłych, a także u dzieci od 6. roku życia.
• Leczenie choroby nerek u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu II z proteinurią ≥0,5 g na dobę – w ramach skojarzonej terapii przeciw nadciśnieniu.
• Leczenie przewlekłej niewydolności serca u dorosłych, gdy stosowanie inhibitorów ACE jest niemożliwe z powodu nietolerancji, szczególnie kaszlu, lub jest przeciwwskazane. Pacjentów z niewydolnością serca, u których stan został ustabilizowany pod wpływem inhibitora ACE, nie należy przekształcać na leczenie lozartanem. Frakcja wyrzutu lewej komory u pacjenta powinna wynosić ≤40%, stan musi być klinicznie stabilny, a pacjent powinien przestrzegać ustalonego trybu leczenia przewlekłej niewydolności serca.
• Obniżenie ryzyka wystąpienia udaru mózgu u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i potwierdzoną hipertrofią lewej komory w EKG.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.

Jednoczesne stosowanie lozartanu w połączeniu z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) <60 ml/min/1,73 m²).

Okres karmienia piersią.

Wiek pediatryczny do 6. roku życia.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań.

Inne leki przeciw nadciśnieniu mogą nasilać działanie hipotensyjne lozartanu. Do leków, które mogą powodować hipotensję, należą trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, środki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna. Jednoczesne stosowanie tych leków z lekami hipotensyjnymi zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej. Lozartan metabolizowany jest głównie przy udziale cytochromu P450 (CYP) 2C9 z powstawaniem aktywnego metabolitu karboksylowego. Stwierdzono, że flukenazol (inhibitor CYP2C9) obniża ekspozycję na aktywny metabolit o około 50%. Wykazano, że jednoczesne stosowanie lozartanu i ryfampicyny (induktora enzymów metabolizmu) prowadzi do obniżenia o 40% stężenia aktywnego metabolitu w osoczu. Kliniczne znaczenie tego efektu jest nieznane. Nie stwierdzono różnic w ekspozycji przy jednoczesnym stosowaniu lozartanu i fluwastatyny (słaby inhibitor CYP2C9).

Tak jak przy stosowaniu innych leków blokujących działanie angiotensyny II lub jej efekty, jednoczesne stosowanie leków zatrzymujących potas w organizmie (np. diuretyków zatrzymujących potas: spironolakton, triamteren, amilorid) lub leków, które mogą podnosić poziom potasu (np. heparyna, leki zawierające trimetoprymin), suplementów zawierających potas, substytutów soli z potasem może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w surowicy. Jednoczesne stosowanie takich leków nie jest zalecane.

O opisach odwracalnego podwyższenia stężenia litu w surowicy i wystąpienia objawów toksycznych zgłaszano przy jednoczesnym stosowaniu litu z inhibitorami ACE. Takie objawy bardzo rzadko zgłaszano również przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II. Jednoczesne leczenie lekami zawierającymi lit i lozartanem należy prowadzić z ostrożnością. Jeśli uznano stosowanie takiej kombinacji za konieczne, zaleca się kontrolowanie stężenia litu w surowicy podczas skojarzonego leczenia.

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) (np. selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2 (COX-2), kwasu acetylosalicylowego w dawkach o działaniu przeciwzapalnym, nieselektywnych NLPZ) może osłabnąć działanie przeciw nadciśnieniu. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II lub diuretyków z NLPZ zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz podwyższenia stężenia potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek. Taką kombinację należy przepisywać z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjentom należy zapewnić odpowiednie nawodnienie, a także może być wskazane monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu jednoczesnego stosowania leków oraz okresowo w trakcie leczenia.

Dane badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) za pomocą skojarzonego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku oddziałującego na RAAS.

Grafrut zawiera składniki, które hamują enzymy CYP450 i mogą obniżać stężenie aktywnego metabolitu lozartanu, co może zmniejszyć efekt terapeutyczny. Należy unikać spożycia soku z grefrutu podczas przyjmowania tabletek lozartanu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Wrażliwość

Angioobrzęk. Należy szczególnie uważnie monitorować stan pacjentów z wywiadem angioobrzęku (obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka).

Angioobrzęk przewodu pokarmowego. Zgłaszano przypadki angioobrzęku przewodu pokarmowego u pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w tym losartanem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po zaprzestaniu stosowania antagonistów receptora angiotensyny II. W przypadku rozpoznania angioobrzęku przewodu pokarmowego należy zaprzestać stosowania tego leku i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Obniżone ciśnienie tętnicze i zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej

Objawowe obniżenie ciśnienia tętniczego, szczególnie po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki leku, może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową lub niedoborem sodu spowodowanym stosowaniem silnych diuretyków, dietą ubogą w sól, biegunką lub wymiotami. Takie stany wymagają korekty przed rozpoczęciem leczenia losartanem lub obniżenia dawki początkowej. Zalecenia te dotyczą również dzieci powyżej 6. roku życia.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej

Zaburzenia równowagi elektrolitowej często występują u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (z cukrzycą lub bez), co należy uwzględnić. U pacjentów z cukrzycą typu II i nefropatią częstość występowania hiperkaliemii była wyższa w grupie leczonej losartanem w porównaniu z grupą placebo. Dlatego należy często kontrolować stężenie potasu w osoczu oraz klirens kreatyniny, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca i klirensem kreatyniny 30–50 ml/min.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania losartanu z diuretykami zatrzymującymi potas, suplementami zawierającymi potas, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu w surowicy (np. leki zawierające trimetoprym).

Zaburzenia funkcji wątroby

Ponieważ dane farmakokinetyczne wskazują na istotne zwiększenie stężenia losartanu w osoczu u pacjentów z marskością wątroby, należy rozważyć obniżenie dawki u pacjentów z wywiadem zaburzeń funkcji wątroby. Nie ma doświadczeń terapeutycznego stosowania losartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego nie należy podawać losartanu tym pacjentom.

Losartan nie jest zalecany do stosowania u dzieci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Zaburzenia funkcji nerek

Zgłaszano zmiany funkcji nerek, w tym niewydolność nerek, związane z hamowaniem układu renina-angiotensyna-aldosteron (UKRA), szczególnie u pacjentów, u których funkcja nerek zależy od UKRA (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca lub z już istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek). Leki wpływające na UKRA mogą powodować wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej nerki. Te zmiany funkcji nerek mogą być odwracalne po zaprzestaniu leczenia. Losartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej nerki.

Stosowanie u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek

Losartan nie jest zalecany u dzieci z eGFR <30 ml/min/1,73 m² ze względu na brak odpowiednich danych dotyczących takiego zastosowania.

Podczas leczenia losartanem należy regularnie kontrolować funkcję nerek, ponieważ możliwe jest jej pogorszenie. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy losartan stosuje się w obecności innych stanów patologicznych (gorączka, odwodnienie), które mogą wpływać na funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie losartanu i inhibitorów ACE pogarsza funkcję nerek, dlatego ta kombinacja nie jest zalecana.

Przeszczepienie nerki

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm

U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie obserwuje się efektu przy stosowaniu leków przeciwciśnieniowych działających poprzez hamowanie UKRA. Dlatego losartan nie jest zalecany dla tej grupy pacjentów.

Choroby tętnic wieńcowych i choroby naczyń mózgowych

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobami niedokrwiennymi tętnic wieńcowych i chorobami naczyń mózgowych może prowadzić do rozwoju zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Niewydolność serca

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków wpływających na UKRA, u pacjentów z niewydolnością serca z zaburzeniami funkcji nerek lub bez istnieje ryzyko rozwoju ciężkiego obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń funkcji nerek (często ostrej).

Brak wystarczających doświadczeń terapeutycznych w stosowaniu losartanu u pacjentów z niewydolnością serca i współistniejącymi ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg klasyfikacji NYHA – New York Heart Association) oraz pacjentów z niewydolnością serca i symptomaticzną, zagrażającą życiu arytmią serca. Dlatego losartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Należy ostrożnie stosować kombinację losartanu z β-blokerami.

Zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, lek należy przepisywać z szczególną ostrożnością pacjentom z zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej oraz z obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Podwójna blokada UKRA

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa ryzyko obniżenia ciśnienia tętniczego, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada UKRA poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenem nie jest zalecana.

W przypadkach, gdy podwójna blokada jest uznawana za absolutnie konieczną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty z zapewnieniem dokładnego monitorowania funkcji nerek, równowagi wodno-elektrolitowej i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptora angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Ciąża

Losartan nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży ani u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli terapia losartanem nie jest uznawana za absolutnie niezbędną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny zostać przekwalifikowane na alternatywne leczenie przeciwciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. W przypadku rozpoznania ciąży leczenie losartanem należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, rozpocząć terapię alternatywną (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Inne ostrzeżenia

Losartan i inne antagoniści angiotensyny są mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u innych pacjentów, co może wynikać z niskiej aktywności reniny u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Preparat Lozartan-Teva zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi, dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, pełnym niedoborem laktoazy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy podawać tego preparatu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Stosowanie w okresie ciąży i u kobiet planujących zajście w ciążę jest przeciwwskazane.

Pacjentki planujące zajście w ciążę powinny zostać przekwalifikowane na alternatywne leki przeciwciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży leczenie losartanem należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, rozpocząć terapię alternatywną.

Ustalono, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje fetotoksyczność (upośledzenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

W przypadku stosowania losartanu od II trymestru ciąży zaleca się wykonanie USG oceniającego funkcję nerek i stan kości czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały losartan w okresie ciąży, powinny być dokładnie monitorowane pod kątem objawów hipotensji tętniczej.

Karmienie piersią

Losartan nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią. W okresie laktacji należy stosować alternatywne leki o lepiej poznanych profilach bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy jednak pamiętać o możliwości wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i senność, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki leku.

Sposób stosowania i dawki

Tabletki lozartanu należy popijać szklanką wody. Lek można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Przetężenie tętnicze

Zwykle dawka początkowa i utrzymująca dla większości pacjentów wynosi 50 mg leku 1 razy na dobę. Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy osiąga się po 3–6 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. U niektórych pacjentów może okazać się korzystne zwiększenie dawki leku do 100 mg 1 razy na dobę (rano).

Lozartan można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi, szczególnie z diuretykami (np. z hydrochlorotiazydem).

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu II z proteinurią ≥0,5 g na dobę

Zalecana dawka początkowa to 50 mg 1 razy na dobę. Dawkę można zwiększyć do 100 mg 1 razy na dobę, w zależności od poziomu ciśnienia tętniczego po 1 miesiącu od rozpoczęcia leczenia. Lozartan można stosować z innymi lekami przeciwciśnieniowymi (np. z diuretykami, blokerami kanałów wapniowych, blokerami α- lub β-adrenergicznymi i lekami o działaniu centralnym), a także z insulina i innymi lekami hipoglikemicznymi (np. z pochodnymi sulfonilomocznika, glitazonami i inhibitorami glukozydazy).

Niewydolność serca

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca zalecana dawka początkowa lozartanu to 12,5 mg 1 razy na dobę. Dawkę należy zazwyczaj zwiększać co tydzień (12,5 mg na dobę, 25 mg na dobę, 50 mg na dobę, 100 mg 1 razy na dobę) do maksymalnej dawki 150 mg 1 razy na dobę, w zależności od indywidualnej tolerancji.

Odpowiednie zmniejszenie ryzyka wystąpienia udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i potwierdzonym na EKG przerostem lewej komory

Zalecaną dawką początkową jest 50 mg lozartanu 1 razy na dobę. W zależności od zmian poziomu ciśnienia tętniczego przed leczeniem, należy rozważyć dodanie hydrochlorotiazydu w niskiej dawce i/lub zwiększenie dawki lozartanu do 100 mg 1 razy na dobę.

Grupy pacjentów szczególne

Stosowanie u pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej (OBKK)

U pacjentów ze zmniejszoną OBKK (np. w wyniku leczenia wysokimi dawkami diuretyków) należy rozpocząć terapię od dawki 25 mg lozartanu 1 razy na dobę.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i u pacjentów poddawanych hemodializie

W przypadku przepisywania lozartanu pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek oraz pacjentom poddawanym hemodializie nie jest wymagana korekta dawki początkowej.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z wywiadem zaburzeń funkcji wątroby należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki leku. Nie ma doświadczeń w leczeniu pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego lozartan jest przeciwwskazany u tych pacjentów.

Stosowanie u dzieci (w wieku od 6 do 18 lat)

Dla dzieci, które potrafią połykać tabletki i których masa ciała wynosi więcej niż 20 kg i mniej niż 50 kg, zalecaną dawką jest 25 mg 1 razy na dobę. W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 50 mg 1 razy na dobę. Dawka powinna być dostosowywana w zależności od wpływu na poziom ciśnienia tętniczego.

U pacjentów z masą ciała powyżej 50 kg zalecaną dawką pojedynczą jest 50 mg 1 razy na dobę. W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 100 mg 1 razy na dobę. Stosowanie dawek przekraczających 1,4 mg/kg (lub więcej niż 100 mg) na dobę u dzieci nie zostało zbadane.

Lozartan nie jest zalecany w leczeniu dzieci poniżej 6. roku życia ze względu na ograniczone dane dotyczące stosowania leku w tej grupie pacjentów.

Leku nie zaleca się stosować dzieciom z eGFR <30 ml/min/1,73 m², ponieważ brakuje odpowiednich danych dotyczących stosowania.

Lozartanu również nie zaleca się stosować dzieciom z zaburzeniami funkcji wątroby.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Zwykle nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów w wieku podeszłym, jednak u pacjentów powyżej 75. roku życia można rozważyć zastosowanie dawki początkowej 25 mg.

Dzieci.

Lozartan nie jest zalecany w leczeniu dzieci poniżej 6. roku życia, ponieważ dane dotyczące tej grupy pacjentów są ograniczone.

Przedawkowanie.

Objawy. Dane dotyczące przedawkowania lozartanem są ograniczone. W zależności od stopnia zatrucia mogą wystąpić takie objawy jak nadciśnienie tętnicze, tachykardia, bradykardia, która może pojawić się w wyniku parasympatycznej (waginalnej) stymulacji.

Leczenie. Postępowanie lecznicze zależy od czasu, który upłynął od przyjęcia leku, oraz charakteru i nasilenia objawów. W przypadku wystąpienia hipotensji objawowej należy prowadzić leczenie wspierające. Priorytetem jest ustabilizowanie funkcji układu sercowo-naczyniowego. Po doustnym przedawkowaniu wskazane jest podanie odpowiedniej dawki węgla aktywowanego. Następnie należy monitorować podstawowe wskaźniki czynności życiowych i w razie potrzeby korygować. Lozartan i jego aktywny metabolit nie są usuwane podczas hemodializy.

Niepożądane działania.

Najczęstszym niepożądanym zjawiskiem podczas stosowania lozartanu był zawrót głowy.

Niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1.

Częstość niepożądanych działań wykrytych w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo oraz w okresie po rejestracji stosowania lozartanu

*W tym w tym obrzęk krtani, szpary głosowej, twarzy, warg, gardła i/lub języka (powodujący obturację dróg oddechowych); u niektórych pacjentów z tej grupy donoszono o przypadkach obrzęku naczynioruchowego w wywiadzie związanego z zastosowaniem innych leków, w tym inhibitorów ACE.

**W tym choroba Schönleina-Henocha.

ІІSzczególnie u pacjentów z obniżoną OGK, w szczególności u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub u tych, którzy otrzymywali wysokie dawki diuretyków.

†Ta reakcja niepożądana występowała częściej u pacjentów, którzy otrzymywali 150 mg losartanu, a nie 50 mg.

‡W badaniu klinicznym, w którym uczestniczyli pacjenci z cukrzycą typu II i niefropatią, hiperkaliemia (> 5,5 mmol/l) występowała u 9,9% pacjentów otrzymujących tabletki losartanu i u 3,4% pacjentów otrzymujących placebo.

§Zazwyczaj ustępuje po przerwaniu leczenia.

U pacjentów stosujących losartan częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo występowały następujące dodatkowe reakcje niepożądane (częstość nieznana): ból pleców, infekcje dróg moczowych oraz objawy grypopodobne.

Ze strony nerek i dróg moczowych. W wyniku hamowania RAAS u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka obserwowano zmiany funkcji nerek, w tym niewydolność nerek. Takie zmiany mogą mieć charakter odwracalny i ustępować po przerwaniu terapii.

Dzieci. Profil reakcji niepożądanych u dzieci i młodzieży jest podobny do profilu reakcji niepożądanych u dorosłych. Dane dotyczące stosowania leku u dzieci są ograniczone.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistery w pudełku tekturowym (tabletki 12,5 mg lub 25 mg, lub 50 mg, lub 100 mg) lub po 9 blisterów w pudełku tekturowym (tabletki 50 mg lub 100 mg).

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. A.T. Zakład Farmaceutyczny Teva.

Teva Pharma S.L.U.

Miejsce położenia producentów oraz adresy siedzib ich działalności.

Działnica 1; H-4042 Debrecen, ul. Pallagi 13, Węgry.

Polígono Industrial Malpica c/C № 4, 50016, Saragossa, Hiszpania.