Lozapran Krka

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Lozapran Krka (Losartan KRKA)

Skład:

substancja czynna: losartan;

1 tabletka powlekana zawiera 50 mg lub 100 mg losartanu potasu;

substancje pomocnicze: celaktóza (zawierająca laktozę monohydrat i celulozę proszkową), skrobię kukurydzianą, skrobię prażelowaną, celulozę mikrokryształową, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, hipromelowzę, talk, glikol propylenowy, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 50 mg: białe, okrągłe, nieco dwuwypukłe tabletki powlekane, z zaokrąglonymi krawędziami i podziałką po jednej stronie;

tabletki 100 mg: białe, owalne, nieco dwuwypukłe tabletki powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki – antagonistów receptorów angiotensyny II.

Kod ATX C09CA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Loszapran – syntetyczny antagonist receptorów angiotensyny II (typu AT1) do stosowania doustnego. Angiotensyna II – silny wazokonstryktor – jest aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna (RAA) i jednym z najważniejszych czynników patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Angiotensyna II wiąże się z receptorem AT1, obecnym w wielu tkankach (np. w mięśniu gładkim naczyń krwionośnych, nadnerczach, nerkach i sercu), wywołując szereg ważnych efektów biologicznych, w tym wazokonstrykcję i uwalnianie aldosteronu. Angiotensyna II stymuluje również proliferację komórek mięśni gładkich.

Loszapran wiąże się selektywnie z receptorem AT1. In vitro i in vivo loszapran oraz jego farmakologicznie aktywny metabolit – kwas karboksylowy (E-3174) – blokują wszystkie fizjologicznie istotne działanie angiotensyny II, niezależnie od jej źródła lub drogi syntezy.

Loszapran nie wiąże się i nie blokuje innych receptorów hormonów lub kanałów jonowych istotnych dla regulacji układu sercowo-naczyniowego. Loszapran nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) (kinazy II), który przyczynia się do rozpadu bradykininy. Z tego powodu nie występuje nasilenie niepożądanych działań pośrednich przez bradykininę.

Podczas stosowania loszapranu eliminacja negatywnej reakcji odwrotnej angiotensyny II na sekrecję reniny prowadzi do wzrostu aktywności reniny w osoczu (ARO). Taki wzrost ARO prowadzi do wzrostu stężenia angiotensyny II w osoczu. Pomimo tego wzrostu, działanie przeciwciśnieniowe i supresja stężenia aldosteronu w osoczu są zachowane, co świadczy o skutecznym blokowaniu receptorów angiotensyny II. Po odstawieniu leczenia loszapranem aktywność reniny w osoczu i poziom angiotensyny II wracają do wartości wyjściowych w ciągu 3 dni.

Zarówno loszapran, jak i jego główny metabolit mają wyższe powinowactwo do receptorów AT1 niż do receptorów AT2. Aktywny metabolit jest 10–40 razy bardziej aktywny niż loszapran.

Długoterminowe efekty loszapranu u dzieci z białkomoczem badano przez okres do 3 lat w otwartej fazie dodatkowego leczenia tego samego badania, w którym uczestniczyli wszyscy pacjenci, którzy ukończyli 12-tygodniowe badanie podstawowe. Ogółem 268 pacjentów zostało zakwalifikowanych do otwartej fazy dodatkowego leczenia; ponownie podzielono ich losowo na dwie grupy: do otrzymywania loszapranu (n = 134) lub enalaprylu (n = 134), a 109 pacjentów pozostawało pod dalszą obserwacją ≥ 3 lat (z góry ustalony punkt końcowy: > 100 pacjentów, którzy ukończyli 3-letnią dalszą obserwację w okresie dodatkowego leczenia). Zakresy dawek loszapranu i enalaprylu, przepisane według uznania badacza, wynosiły odpowiednio 0,30–4,42 mg/kg/doba i 0,02–1,13 mg/kg/doba. Maksymalne dawki dobowe 50 mg dla masy ciała < 50 kg i 100 mg dla masy ciała > 50 kg nie zostały przekroczone u większości pacjentów w fazie dodatkowego leczenia badania.

Zatem wyniki dodatkowego leczenia przeprowadzonego w celu badania bezpieczeństwa pokazują, że loszapran był dobrze tolerowany i prowadził do trwałego obniżenia białkomoczu bez istotnej zmiany szybkości filtracji kłębuszkowej (eGFR) przez 3 lata. U pacjentów z normotensją (n = 205) enalapryl miał większy efekt liczbowy w porównaniu z loszapranem na białkomocz (-33,0 % (95 % przedział ufności (PU) -47,2; -15,0) w porównaniu z -16,6 % (95 % PU -34,9; 6,8)) i na eGFR (9,4 (95 % PU 0,4; 18,4) w porównaniu z -4,0 (95 % PU -13,1; 5,0) ml/min/1,73 m2). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n = 49) loszapran miał większy efekt liczbowy na białkomocz (-44,5 % (95 % PU -64,8; -12,4) w porównaniu z -39,5 % (95 % PU -62,5; -2,2)) i eGFR (18,9 (95 % PU 5,2; 32,5) w porównaniu z -13,4 (95 % PU -27,3; 0,6) ml/min/1,73 m2.

Przeprowadzono otwarte badanie kliniczne doboru optymalnej dawki w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności loszapranu u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 6 lat z nadciśnieniem tętniczym. 101 pacjentów zostało losowo przydzielonych do otrzymywania jednej z trzech różnych dawek początkowych loszapranu w trybie otwartym: niska dawka 0,1 mg/kg/doba (n = 33), średnia dawka 0,3 mg/kg/doba (n = 34) lub wysoka dawka 0,7 mg/kg/doba (n = 34). Spośród nich 27 dzieci to niemowlęta w wieku od 6 do 23 miesięcy. Badany lek był dozowany do następnego poziomu dawki w tygodniach 3, 6 i 9 u pacjentów, którzy nie osiągnęli docelowej wartości ciśnienia tętniczego i którzy nie otrzymali jeszcze maksymalnej dawki (1,4 mg/kg/doba, ale nie więcej niż 100 mg na dobę) loszapranu.

Spośród 99 pacjentów, którzy otrzymywali badany lek, 90 (90,9 %) pacjentów kontynuowało udział w badaniu dodatkowego leczenia z wizytami kontrolnymi przez kolejne 3 miesiące. Średnia długość terapii wyniosła 264 dni.

Podsumowując, średnie obniżenie ciśnienia tętniczego w porównaniu z poziomem wyjściowym było podobne we wszystkich grupach leczenia (zmiana skurczowego ciśnienia tętniczego (SKT) w porównaniu z poziomem wyjściowym do 3 tygodnia wyniosła odpowiednio -7,3, -7,6 i -6,7 mm Hg dla grup o niskiej, średniej i wysokiej dawce; obniżenie rozkurczowego ciśnienia tętniczego (RKT) z poziomu wyjściowego do 3 tygodnia wyniosło odpowiednio -8,2, -5,1 i -6,7 mm Hg dla grup o niskiej, średniej i wysokiej dawce); jednak nie zaobserwowano statystycznie istotnej odpowiedzi zależnej od dawki SKT i RKT.

Loszapran w dawkach do 1,4 mg/kg był ogólnie dobrze tolerowany przez dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 miesięcy do 6 lat po 12 tygodniach leczenia. Ogólny profil bezpieczeństwa okazał się porównywalny między grupami leczenia.

Badania u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym

Istnieją dane, że w kontrolowanych badaniach klinicznych stosowanie loszapranu raz dziennie u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym prowadziło do osiągnięcia statystycznie istotnego obniżenia skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego. Pomiar ciśnienia tętniczego po 24 godzinach od podania leku w porównaniu z pomiarem po 5–6 godzinach po podaniu wykazał, że obniżenie ciśnienia tętniczego utrzymywało się przez 24 godziny; naturalny rytm dobowy został zachowany. Obniżenie ciśnienia tętniczego na końcu przedziału dawkowania wyniosło 70–80 % efektu obserwowanego po 5–6 godzinach od podania leku.

Przestanie przyjmowania loszapranu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nie prowadziło do nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego (zespół odstawienia). Pomimo istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego, loszapran nie miał klinicznie istotnego wpływu na częstość skurczów serca.

Stosowanie loszapranu jest jednakowo skuteczne u mężczyzn i kobiet, u młodszych pacjentów (< 65 lat) i u starszych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Badanie LIFE

Badanie LIFE (Losartan Intervention For Endpoint) – badanie wpływu loszapranu na punkt końcowy zmniejszenia ciężkości nadciśnienia tętniczego.

Wiadomo, że interwencyjne badanie loszapranu w celu osiągnięcia docelowego obniżenia ciśnienia tętniczego przy nadciśnieniu tętniczym (badanie LIFE) było randomizowanym, trójstronnie ślepym badaniem z aktywnym kontrolowaniem, w którym wzięło udział 9193 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 55 do 80 lat, którzy mieli hipertrofię lewej komory według EKG. Pacjentów losowano do grup leczenia loszapranem w dawce 50 mg raz dziennie lub atenololem w dawce 50 mg raz dziennie. Jeśli nie udało się osiągnąć docelowej wartości (< 140/90 mm Hg), do leczenia dodawano najpierw hydrochlorotiazyd (12,5 mg), a w razie potrzeby dawkę loszapranu lub atenololu zwiększano do 100 mg na dobę. W razie potrzeby dodawano inne leki przeciwciśnieniowe w celu osiągnięcia docelowej wartości ciśnienia tętniczego, z wyjątkiem inhibitorów ECA, antagonistów angiotensyny II lub blokerów beta.

Średnia długość okresu obserwacji wyniosła 4,8 roku.

Głównym parametrem skuteczności był złożony wskaźnik zachorowalności układu sercowo-naczyniowego i śmiertelności z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, mierzony poprzez zmniejszenie całkowitej częstości śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego, udaru mózgu i zawału mięśnia sercowego. Ciśnienie tętnicze było istotnie niższe w porównaniu z danymi uzyskanymi w obu grupach. W wyniku leczenia loszapranem ryzyko zmniejszyło się o 13 % (p = 0,021, 95 % PU 0,77–0,98) w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymywali atenolol. W ten sposób osiągnięto główny złożony wynik końcowy. Ten wynik wynika przede wszystkim z obniżenia liczby udarów mózgu. W wyniku leczenia loszapranem ryzyko udaru mózgu zmniejszyło się o 25 % w porównaniu z leczeniem atenololem (p = 0,001, 95 % PU 0,63–0,89). Nie zaobserwowano istotnej różnicy w częstości śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego i zawału mięśnia sercowego między grupami leczenia.

Rasa

W badaniach LIFE u pacjentów nieczarnoskórych przyjmujących loszapran zaobserwowano wyższy wskaźnik zachorowalności układu sercowo-naczyniowego (w tym zawału mięśnia sercowego i śmiertelności), szczególnie udarów mózgu, w porównaniu z leczeniem pacjentów nieczarnoskórych przyjmujących atenolol.

Badanie RENAAL

Badanie RENAAL (Reduction of Endpoints in NIDDM with the Angiotensin II Receptor Antagonist Losartan) – kontrolowane badanie kliniczne z udziałem 1513 pacjentów z cukrzycą typu II towarzyszącą chorobie nerek, z nadciśnieniem tętniczym lub bez niego. 751 pacjentów leczono loszapranem.

Celem badania było zademonstrowanie korzyści nefroprotekcyjnego działania loszapranu ponad obniżeniem ciśnienia tętniczego.

Pacjentów z białkomoczem i stężeniem kreatyniny we krwi 1,3–3,0 mg/dl losowano do grup leczenia loszapranem w dawce 50 mg raz dziennie lub placebo, w razie potrzeby w celu osiągnięcia docelowej wartości ciśnienia tętniczego, wyłączono inhibitory ECA, antagonistów angiotensyny II lub blokerów beta.

W trakcie badania zaproponowano zwiększenie dawki leku do 100 mg na dobę; 72 % pacjentów przyjmowało loszapran w dawce 100 mg raz dziennie przez dłuższy czas. Inne leki przeciwciśnieniowe (diuretyki, antagonistów potasu, alfa- i beta-receptory, a także leki przeciwciśnieniowe o działaniu centralnym) stosowano jako leczenie wspomagające w zależności od potrzeby dla obu grup pacjentów. Czas trwania okresu obserwacji wyniósł 4,6 roku (średnio 3,4 roku).

Pierwotnym punktem końcowym badania była kombinacja punktu końcowego – podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy, zaawansowana niewydolność nerek (potrzeba dializy lub przeszczepienia nerki) lub śmierć.

W wyniku leczenia loszapranem (327 przypadków), w porównaniu z leczeniem placebo (359 przypadków), ryzyko zmniejszyło się o 16,1 % (p = 0,022) w liczbie pacjentów, u których osiągnięto główny złożony wynik końcowy.

Dla kolejnych indywidualnych lub połączonych pierwotnych punktów końcowych wyniki wykazały zmniejszenie ryzyka w grupie pacjentów przyjmujących loszapran o 25,3 %, zmniejszenie stężenia kreatyniny w surowicy (p = 0,006); 28,6 % zmniejszenie niewydolności nerek (p = 0,009); 21 % zmniejszenie stężenia kreatyniny w surowicy i niewydolności nerek (p = 0,010). Nie zaobserwowano istotnych różnic między grupami leczenia loszapranem pod względem wskaźnika śmiertelności.

Badanie HEAAL

Badanie HEAAL (Heart Failure Endpoint Evaluation of Angiotensin II Antagonist Losartan) – kontrolowane badanie kliniczne z udziałem 3834 pacjentów w wieku od 18 do 98 lat z niewydolnością serca klasy II-IV według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA) i nietolerancją inhibitorów ECA. Pacjentów losowano do grup leczenia loszapranem w dawce 50 mg raz dziennie lub loszapranem w dawce 150 mg na tle tradycyjnej terapii bez stosowania inhibitorów ECA.

Średnia długość okresu obserwacji pacjentów wyniosła średnio 4,7 roku. Pierwotnym punktem końcowym badania był złożony punkt końcowy śmiertelności z powodu niewydolności serca lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca.

W wyniku leczenia loszapranem w dawce 150 mg (828 przypadków) w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymywali loszapran w dawce 50 mg (889 przypadków), ryzyko zmniejszyło się o 10,1 % (p = 0,027 95 %, PU 0,82-0,99) w liczbie pacjentów, u których osiągnięto główny złożony wynik końcowy. Ten wynik wynika przede wszystkim z obniżenia liczby hospitalizacji pacjentów z niewydolnością serca.

W wyniku leczenia loszapranem w dawce 150 mg ryzyko niewydolności serca zmniejszyło się o 13,5 % (p = 0,025 95 % PU 0,76-0,98) w porównaniu z leczeniem loszapranem w dawce 50 mg. Nie zaobserwowano istotnych różnic między grupami leczenia loszapranem pod względem wskaźnika śmiertelności.

Niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia występowały częściej w grupie pacjentów przyjmujących loszapran w dawce 150 mg niż w grupie pacjentów przyjmujących loszapran w dawce 50 mg.

Badania ELITE I i ELITE II

Badania ELITE przeprowadzono przez 48 tygodni z udziałem 722 pacjentów z niewydolnością serca klasy II-IV według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA). Nie zaobserwowano różnicy między pacjentami przyjmującymi loszapran a pacjentami przyjmującymi kaptopryl w stosunku do pierwotnego punktu końcowego długotrwałych zmian funkcji nerek.

Obserwacje w badaniach ELITE I dotyczące tego, że w porównaniu z zastosowaniem kaptoprylu zastosowanie loszapranu zmniejsza ryzyko śmiertelności, nie zostały potwierdzone w kolejnych badaniach ELITE II, jak opisano poniżej.

W badaniach ELITE II stosowanie loszapranu w dawce 50 mg raz dziennie (dawka początkowa 12,5 mg, zwiększenie dawki do 25 mg, następnie 50 mg raz dziennie) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi kaptopryl w dawce 50 mg raz dziennie (dawka początkowa 12,5 mg, zwiększenie dawki do 25 mg, następnie 50 mg trzy razy dziennie). Pierwotnym punktem końcowym tego badania prospektywnego była śmiertelność z różnych przyczyn.

To badanie z udziałem 3152 pacjentów z niewydolnością serca klasy II-IV według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA) miało na celu określenie poziomu śmiertelności przy stosowaniu loszapranu i kaptoprylu (okres obserwacji trwał średnio 1,5 roku).

Istnieją dane, że w obu badaniach klinicznych (nie placebo-kontrolowanych) u pacjentów z niewydolnością serca tolerancja loszapranu była wyższa niż kaptoprylu, co mierzono na podstawie istotnie niższego poziomu częstości odstawienia terapii z powodu działań niepożądanych.

Podczas przeprowadzania badań ELITE II zaobserwowano zwiększoną śmiertelność w małej podgrupie (22 % całkowitej liczby pacjentów z niewydolnością serca), którzy przyjmowali blokerów beta-adrenergicznych na poziomie wyjściowym.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Wiadomo, że dwa duże randomizowane kontrolowane badania (ONTARGET (Ongoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial)) i VA NEPHRON-D (Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes Trial)) badały stosowanie kombinacji inhibitora ECA z blokerem receptorów angiotensyny II.

ONTARGET – badanie przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi lub mózgowo-naczyniowymi w wywiadzie lub z cukrzycą typu II towarzyszącą oznakom uszkodzenia narządów docelowych. VA NEPHRON-D – badanie przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu II i nefropatią cukrzycową.

Te badania nie wykazały istotnego korzystnego wpływu na wyniki dotyczące nerek i/lub układu sercowo-naczyniowego i śmiertelności, jednocześnie zaobserwowano zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. Ze względu na analogiczne właściwości farmakodynamiczne, te wyniki mogą również dotyczyć innych inhibitorów ECA i blokerów receptorów angiotensyny II, biorąc pod uwagę ich podobne właściwości farmakodynamiczne. Dlatego inhibitory ECA i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie pacjentom z nefropatią cukrzycową.

Wiadomo, że badanie ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Endpoints) – badanie mające na celu sprawdzenie korzyści dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitorami ECA lub blokerem receptorów angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu II i przewlekłą chorobą nerek lub chorobą sercowo-naczyniową, lub obydwoma patologiami. Badanie zostało zakończone przedwcześnie z powodu zwiększonego ryzyka niekorzystnych wyników. Częstość śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych i udarów mózgu w grupie aliskirenu była wyższa niż w grupie placebo, a wskazane działania niepożądane i poważne działania niepożądane (hiperkaliemia, hipotensja tętnicza i zaburzenia funkcji nerek) występowały częściej w grupie aliskirenu niż w grupie placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu loszapran jest dobrze wchłaniany i podlega metabolizmowi pierwszego przejścia z tworzeniem aktywnego metabolitu kwasu karboksylowego i nieaktywnych metabolitów. Biologiczna dostępność tabletów loszapranu wynosi około 33 %. Średnie stężenie maksymalne loszapranu i jego aktywnego metabolitu osiąga się odpowiednio po 1 godzinie i 3–4 godzinach.

Rozkład

Ponad 99 % loszapranu i jego aktywnego metabolitu wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą. Objętość rozkładu loszapranu wynosi 34 l.

Biotransformacja

Około 14 % loszapranu po wewnątrzżylnej podaniu lub doustnym stosowaniu przekształca się w aktywny metabolit. Po wewnątrzżylowym i doustnym podaniu loszapranu potasu znakowanego 14C, radioaktywność w krążącym osoczu krwi jest zwykle związana z loszapranem i jego metabolitem. Minimalne przekształcanie loszapranu w jego aktywny metabolit obserwowano w około 1 % przypadków.

Oprócz aktywnego metabolitu powstają również nieaktywne metabolity.

Wydalanie

Oczyszczanie osoczowe loszapranu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio 600 ml/min i 50 ml/min. Oczyszczanie nerkowe loszapranu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio około 74 ml/min i 26 ml/min. Gdy loszapran jest stosowany doustnie, około 4 % dawki wydala się w niezmienionej formie z moczem i około 6 % dawki wydala się z moczem w formie aktywnego metabolitu. Właściwości farmakokinetyczne loszapranu i jego aktywnego metabolitu są liniowe przy doustnych dawkach loszapranu potasu do 200 mg.

Po doustnym podaniu stężenie loszapranu i jego aktywnego metabolitu w osoczu krwi maleje wieloekspotencjalnie z końcowym okresem półtrwania odpowiednio około 2 godziny i 6–9 godzin. Przy dawce 100 mg raz dziennie loszapran i jego aktywny metabolit nie gromadzą się w osoczu krwi w istotnej ilości.

Loszapran i jego metabolity są wydalane zarówno z żółcią, jak i z moczem. Po doustnym podaniu/wewnątrzżylowym wstrzyknięciu 14C-oznaczonego loszapranu około 35 %/43 % radioaktywnie oznaczonego leku wykryto w moczu i 58 %/50 % w kale.

Specjalne grupy pacjentów

Stężenie loszapranu i jego aktywnego metabolitu w osoczu krwi pacjentów starszych z nadciśnieniem tętniczym istotnie nie różni się od stężenia u młodszych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Stężenie loszapranu w osoczu krwi było 2 razy wyższe u kobiet z nadciśnieniem tętniczym w porównaniu z mężczyznami, podczas gdy stężenie aktywnego metabolitu w osoczu krwi u mężczyzn i kobiet istotnie się nie różniło.

Po doustnym przyjęciu przez pacjentów z łagodnym i umiarkowanym alkoholowym zapaleniem wątroby stężenie loszapranu i jego aktywnego metabolitu w osoczu krwi było odpowiednio 5 i 1,7 razy wyższe niż u młodych mężczyzn ochotników (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Stężenie loszapranu w osoczu krwi u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 10 ml/min nie różniło się od stężenia u osób z niezmienioną funkcją nerek. Pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) loszapranu u pacjentów z normalną funkcją nerek było około 2 razy większe niż u pacjentów poddawanych hemodializie.

Stężenie aktywnego metabolitu w osoczu krwi nie zmienia się u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i u pacjentów poddawanych hemodializie.

Loszapran i jego aktywny metabolit nie mogą być usuwane za pomocą hemodializy.

Farmakokinetyka u dzieci

Farmakokinetykę loszapranu badano u 50 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 1 miesiąca do 16 lat po doustnym podaniu raz dziennie w dawkach od 0,54 mg/kg do 0,77 mg/kg (średnie dawki).

Wyniki wykazały, że aktywny metabolit loszapranu powstaje u pacjentów we wszystkich grupach wiekowych. Wskaźniki farmakokinetyczne loszapranu po doustnym podaniu u noworodków i dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym były analogiczne.

Wskaźniki farmakokinetyczne metabolitu różniły się bardziej w zależności od grupy wiekowej. U dzieci w wieku przedszkolnym i u nastolatków różnice te były statystycznie istotne. Ekspozycja u noworodków i dzieci do 2 lat była stosunkowo wysoka.

Dane kliniczne.

Wskazania

• Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych, a także u dzieci od 6. roku życia.
• Leczenie choroby nerek u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu II z albuminurią ≥ 0,5 g na dobę – jako część terapii przeciw nadciśnieniu.
• Leczenie przewlekłej niewydolności serca (u pacjentów powyżej 60. roku życia), gdy stosowanie inhibitorów ACE jest niemożliwe ze względu na nietolerancję, szczególnie kaszel, lub jest przeciwwskazane. Pacjentów z niewydolnością serca, u których stan został ustabilizowany za pomocą inhibitora ACE, nie należy przekształcać na leczenie lozartanem. W leczeniu przewlekłej niewydolności serca frakcja wyrzutowa lewej komory pacjenta powinna wynosić ≤ 40%, a stan kliniczny powinien być stabilny.
• Zmniejszenie ryzyka wystąpienia udaru mózgu u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i hipertrofią lewej komory potwierdzoną dokumentacyjnie na podstawie EKG (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na lozartan lub którykolwiek inny składnik preparatu.

Ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”). Okres karmienia piersią. Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.

Jednoczesne stosowanie preparatu Lozapran Krka z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Farmakodynamika” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Dzieci poniżej 6. roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Inne leki przeciw nadciśnieniu mogą nasilać działanie hipotensyjne lozartanu. Do leków, które mogą powodować hipotensję tętniczą, należą trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna. Jednoczesne stosowanie tych leków z lekami hipotensyjnymi zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej. Lozartan jest metabolizowany głównie przy udziale układu cytochromu P450 (CYP) 2C9, z utworzeniem aktywnego metabolitu – kwasu karboksylowego. W badaniach stwierdzono, że flukonazol (inhibitor CYP2C9) zmniejsza ekspozycję na aktywny metabolit o około 50%. Stwierdzono również, że jednoczesne stosowanie lozartanu i ryfampicyny (induktora enzymów metabolizmu) prowadzi do obniżenia stężenia aktywnego metabolitu w osoczu o 40%. Kliniczne znaczenie tego efektu jest nieznane. Nie stwierdzono różnic w ekspozycji przy jednoczesnym stosowaniu lozartanu i fluorwastatyny (słaby inhibitor CYP2C9).

Tak jak przy stosowaniu innych leków blokujących działanie angiotensyny II lub jej efekty, jednoczesne stosowanie leków zatrzymujących potas w organizmie (np. moczówek zabezpieczających potas: spironolakton, triamteren, amilorid) lub leków, które mogą podnosić stężenie potasu (np. heparyna, leki zawierające trimetoprym), suplementów zawierających potas, zastępców soli z potasem może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Jednoczesne stosowanie takich leków nie jest zalecane.

O odwracalnym podwyższeniu stężenia litu w surowicy krwi i wystąpieniu objawów toksycznych meldowano przy jednoczesnym stosowaniu litu z inhibitorami ACE. Takie objawy meldowano również bardzo rzadko przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II. Jednoczesne leczenie lekami zawierającymi lit i lozartanem należy prowadzić ostrożnie. Jeżeli uznaje się konieczne stosowanie takiej kombinacji, zaleca się kontrolowanie stężenia litu w surowicy krwi w trakcie leczenia kombinowanego.

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) (np. selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2 (COX-2), kwasu acetylosalicylowego w dawkach działających przeciwzapalnie, nieselektywnych NLPZ) może dochodzić do osłabienia działania przeciw nadciśnieniu. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II lub moczówek z NLPZ zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek, w tym możliwego rozwoju ostrej niewydolności nerek, a także podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z już istniejącym zaburzeniem funkcji nerek. Taką kombinację należy przepisywać ostrożnie, szczególnie pacjentom starszym. Pacjentom należy zapewnić odpowiednie nawodnienie, a także może być wskazane monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu jednoczesnego stosowania leków oraz okresowo w trakcie leczenia.

Dane badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu RAA przez stosowanie łączone inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku działającego na układ RAA (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sok grejpfrutowy zawiera składniki hamujące enzymy CYP450 i może obniżać stężenie aktywnego metabolitu lozartanu, co może zmniejszyć efekt terapeutyczny. Podczas przyjmowania tabletek zawierających lozartan należy unikać spożycia soku grejpfrutowego.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zwiększona wrażliwość

Należy szczególnie monitorować stan pacjentów z wywiadem angioedemu (obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka) (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”).

Niskie ciśnienie tętnicze i zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej

Objawowe niskie ciśnienie tętnicze, szczególnie po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki leku, może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową lub niedoborem sodu spowodowanym stosowaniem silnych środków moczopędnych, dietą ubogą w sól, biegunką lub wymiotami. Takie stany wymagają korekty przed rozpoczęciem leczenia losartanem lub obniżenia dawki wstępnej (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). Te zalecenia dotyczą również dzieci w wieku od 6 do 18 lat.

Zaburzenia elektrolitowe

Zaburzenia elektrolitowe są często obserwowane u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (z cukrzycą lub bez), co należy brać pod uwagę. W badaniu z udziałem chorych na cukrzycę typu II i z nefropatią częstość występowania hiperkaliemii była większa podczas leczenia losartanem w porównaniu z grupą placebo (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). Dlatego należy często kontrolować stężenie potasu we krwi oraz wskaźniki klirensu kreatyniny, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca i klirensem kreatyniny 30–50 ml/min.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania losartanu z moczopędami zatrzymującymi potas, suplementami zawierającymi potas, substytutami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu w surowicy krwi, np. lekami zawierającymi trimetoprim (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Angioedem jelitowy

Zgłaszano przypadki angioedemu jelitowego u pacjentów przyjmujących antagonistów receptora angiotensyny II, w tym losartan (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano takie objawy jak ból brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Objawy ustępowały po zaprzestaniu stosowania antagonistów receptora angiotensyny II. Jeśli u pacjenta zdiagnozowano angioedem jelitowy, należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiedni monitoring aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Zaburzenia funkcji wątroby

Ponieważ dane farmakokinetyczne wskazują na istotne zwiększenie stężenia losartanu w osoczu u chorych z marskością wątroby, należy rozważyć obniżenie dawki u pacjentów z wywiadem zaburzeń funkcji wątroby. Brak doświadczenia terapeutycznego w stosowaniu losartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego losartan nie powinien być stosowany u tych pacjentów (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Losapran Krka nie jest zalecany do stosowania u dzieci z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Zaburzenia funkcji nerek

Zgłaszano przypadki zmian funkcji nerek, w tym niewydolności nerek, związane z hamowaniem układu renina-angiotensyna-aldosteron (szczególnie u pacjentów, u których funkcja nerek zależy od RAAS, tj. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub już istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek).

Leki oddziałujące na RAAS mogą powodować wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy u chorych z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej nerki. Te zmiany funkcji nerek mogą być odwracalne po zaprzestaniu leczenia. Losartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej nerki.

Stosowanie u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek

Losapran Krka nie jest zalecany do stosowania u dzieci z eGFR < 30 ml/min/1,73 m², ponieważ brak jest odpowiednich danych dotyczących takiego zastosowania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

W trakcie stosowania losartanu należy regularnie kontrolować funkcję nerek, ponieważ możliwe jest jej pogorszenie. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy losartan stosuje się w obecności innych stanów patologicznych (gorączka, odwodnienie), które mogą wpływać na funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie losartanu i inhibitorów ACE pogarsza funkcję nerek, dlatego taka kombinacja nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Przeszczepienie nerki

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm

U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie obserwuje się efektu po zastosowaniu leków przeciwhypertensyjnych działających poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego losartan nie jest zalecany dla tej grupy pacjentów.

Choroby tętnic wieńcowych i choroby naczyniowe mózgu

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwhypertensyjnych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i chorobami naczyniowymi mózgu może prowadzić do rozwoju zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Niewydolność serca

Tak jak przy stosowaniu innych leków oddziałujących na RAAS, u pacjentów z niewydolnością serca z zaburzeniami funkcji nerek lub bez istnieje ryzyko rozwoju ciężkiego niskiego ciśnienia tętniczego i zaburzeń funkcji nerek (często ostre).

Brak wystarczającego doświadczenia terapeutycznego w stosowaniu losartanu u pacjentów z niewydolnością serca i współistniejącymi ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg klasyfikacji New York Heart Association (NYHA)), a także u pacjentów z niewydolnością serca i objawową, zagrażającą życiu arytmią serca. Dlatego losartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Należy również z ostrożnością stosować jednoczesną kombinację losartanu z β-blokerami (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Tak jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, lek należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej oraz z obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Inne ostrzeżenia

Losartan i inne antagoniści angiotensyny są mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u innych pacjentów, co może wynikać z niskiej aktywności reniny u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Preparat Losapran Krka zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi postaciami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktazy Lapp lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy stosować tego preparatu.

Podwójna blokada RAAS

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskiren powoduje zwiększone ryzyko niskiego ciśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskiren nie jest zalecana (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli leczenie podwójną blokadą jest uznawane za absolutnie konieczne, należy je prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym, starannym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARA II) jest przeciwwskazane w czasie ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące działania teratogennego inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak zwiększone ryzyko nie może być wykluczone. Ponieważ brak jest kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka stosowania ARA II, takie ryzyko może istnieć. Pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przepisać alternatywne leczenie przeciwhypertensyjne o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeśli stwierdzono ciążę, leczenie ARA II należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, rozpocząć alternatywne leczenie. Wiadomo, że stosowanie ARA II w II i III trymestrze ciąży powoduje występowanie fetotoksycznych zjawisk (obniżenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz objawów toksyczności noworodkowej (niewydolność nerek, niskie ciśnienie tętnicze, hiperkaliemia).

Jeśli ARA II były stosowane w II trymestrze ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu oceny funkcji nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARA II, należy często kontrolować pod kątem rozwoju niskiego ciśnienia tętniczego.

Okres karmienia piersią

Stosowanie losartanu w czasie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Zaleca się alternatywne leczenie lekami o lepiej poznanej profilu bezpieczeństwa.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i innych urządzeń. Należy jednak pamiętać o możliwości wystąpienia takich powikłań niepożądanych jak zawroty głowy i senność, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki leku.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki lozartanu należy popijać szklanką wody. Lek można stosować niezależnie od przyjmowania posiłków. Tabletki Lozapran Krka 50 mg i 100 mg nie są przeznaczone do dzielenia. W przypadku potrzeby zastosowania mniejszej dawki należy stosować lozartan w innej postaci leku.

Hipertensja tętnicza

Zwykle dawką początkową i utrzymującą dla większości pacjentów jest 50 mg leku 1 raz dziennie (1 tabletka Lozapran Krka 50 mg). Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy osiąga się w 3–6 tygodniu od rozpoczęcia leczenia. U niektórych pacjentów korzystne może okazać się zwiększenie dawki leku do 100 mg 1 raz dziennie (rano).

Lek Lozapran Krka można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi, szczególnie z diuretykami (np. z hydrochlorotiazydem).

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu II z białkomoczem ≥ 0,5 g na dobę

Zaleca się dawkę początkową 50 mg (1 tabletka Lozapran Krka) 1 raz dziennie. Dawkę można zwiększyć do 100 mg 1 raz dziennie, w zależności od wartości ciśnienia tętniczego po 1 miesiącu od rozpoczęcia leczenia. Lek Lozapran Krka można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi (np. z diuretykami, blokerami kanałów wapniowych, blokerami receptorów α- lub β-adrenergicznych oraz lekami o działaniu centralnym), a także z insulina i innymi lekami hipoglikemicznymi (np. z pochodnymi sulfonilomocznika, glitazonami i inhibitorami glukozydazy).

Niewydolność serca

Dla pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca zaleca się dawkę początkową lozartanu 12,5 mg 1 raz dziennie. Dawka jest zwykle krokowo zwiększana w odstępach tygodniowych (tj. 12,5 mg dziennie, 25 mg dziennie, 50 mg dziennie) do typowej dawki utrzymującej 50 mg (1 tabletka Lozapran Krka) 1 raz dziennie, w zależności od indywidualnej tolerancji.

Należy stosować leki zawierające lozartan w odpowiednich dawkach.

Zmniejszenie ryzyka wystąpienia udaru u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i hipertrofią lewej komory potwierdzoną dokumentacją EKG

Zalecaną dawką początkową jest 50 mg leku Lozapran Krka 1 raz dziennie. W zależności od zmian poziomu ciśnienia tętniczego przed leczeniem, należy rozważyć dodanie hydrochlorotiazydu w niskiej dawce i/lub zwiększenie dawki leku Lozapran Krka do 100 mg 1 raz dziennie.

Stosowanie u pacjentów z obniżoną objętością krążącej krwi

Pacjentom z obniżoną objętością krążącej krwi (np. w wyniku leczenia wysokimi dawkami diuretyków) należy rozpocząć terapię od dawki 25 mg lozartanu 1 raz dziennie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i u pacjentów poddawanych hemodializie

Przy przepisywaniu leku Lozapran Krka pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek oraz pacjentom poddawanym hemodializie nie jest wymagana korekta dawki początkowej.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby w wywiadzie należy rozważyć możliwość stosowania leku w niższej dawce. Brak doświadczeń w leczeniu pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego lozartan jest przeciwwskazany u tych pacjentów (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Populacja pediatryczna

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 6 lat nie zostały ustalone. Dostępne dane opisano w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Populacja pediatryczna (dzieci w wieku od 6 do 18 lat)

Dla dzieci, które potrafią połykać tabletki i których masa ciała wynosi więcej niż 20 kg i mniej niż 50 kg, zalecana dawka to 25 mg 1 raz dziennie. W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 50 mg 1 raz dziennie. Dawka powinna być dostosowywana w zależności od wpływu na poziom ciśnienia tętniczego.

Dla pacjentów o masie ciała powyżej 50 kg zalecana pojedyncza dawka to 50 mg 1 raz dziennie. W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 100 mg 1 raz dziennie. Stosowanie dawek przekraczających 1,4 mg/kg (lub więcej niż 100 mg) dziennie u dzieci nie było badane.

Lozartan nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia, ponieważ dane dotyczące stosowania leku w tej grupie pacjentów są ograniczone.

Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci z GFR < 30 ml/min/1,73 m², ponieważ brak jest odpowiednich danych dotyczących stosowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Lozartan nie jest również zalecany do stosowania u dzieci z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Zwykle nie ma potrzeby korekty dawki początkowej u pacjentów w wieku podeszłym, jednak u pacjentów w wieku powyżej 75 lat możliwe jest przepisanie lozartanu w dawce początkowej 25 mg.

Dzieci.

Lozartan nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia, ponieważ dane dotyczące tej grupy pacjentów są ograniczone.

Przedawkowanie.

Objawy

Dane dotyczące przedawkowania lozartanem są ograniczone. W zależności od stopnia zatrucia mogą wystąpić objawy takie jak hipotensja tętnicza, tachykardia, bradykardia.

Leczenie

Zabiegi lecznicze zależą od czasu, który upłynął od przyjęcia leku, oraz charakteru i nasilenia objawów. Priorytetem jest ustabilizowanie funkcji układu sercowo-naczyniowego. Po doustnym przedawkowaniu wskazane jest podanie węgla aktywowanego w odpowiedniej dawce. Zalecane są również wywołanie wymiotów i przepłukanie żołądka. W późniejszym czasie należy kontrolować podstawowe wskaźniki czynności życiowych organizmu i w razie potrzeby je korygować. Lozartan i aktywne metabolity nie są usuwane podczas hemodializy.

Niepożądane działania.

W kontrolowanych badaniach klinicznych nad nadciśnieniem tętniczym, w których brali udział pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca, z przewlekłą niewydolnością serca oraz z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu II z uszkodzeniem nerek, najczęstszym niepożądanym działaniem stosowania losartanu była zawroty głowy.

Poniżej wymieniono reakcje niepożądane sklasyfikowane według układów narządów i częstości ich występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Częstość występowania reakcji niepożądanych ustalona podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych i doświadczeń pogwarancyjnych.

*W tym w tym obrzęk krtani, fałdów głолосowych, twarzy, warg, gardła i/lub języka (powodujący obturację dróg oddechowych); u niektórych pacjentów z tej grupy donoszono o przypadkach obrzęku angioneurotycznego w wywiadzie związanym z zastosowaniem innych leków, w tym inhibitorów ACE.

**W tym w tym choroba Schönleina-Henocha.

║Szczególnie u pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej, w szczególności u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub u tych, którzy otrzymują wysokie dawki diuretyków.

† Często u pacjentów, którzy otrzymywali dawkę 150 mg zamiast 50 mg.

‡Podczas badań klinicznych u 9,9 % pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu II przyjmujących losartan rozwinęła się hiperkaliemia > 5,5 mmol/l oraz u 3,4 % – u pacjentów przyjmujących placebo.

§Zazwyczaj ustępuje po zakończeniu leczenia.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, po 3 lub po 9 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.