Lozap® Plus
Ukraina
Spis treści
ULOTKA DOLECZNA do stosowania lekarskiego leku Lozap® Plus
Skład:
substancje czynne: losartan potasu, hydrochlorotiazyd;
1 tabletka zawiera 50 mg losartanu potasu, 12,5 mg hydrochlorotiazydu;
substancje pomocnicze: mannyt (E 421), celuloza mikrokryształowa, sodowa só kroskarboksymetylowa, powidon, stearynian magnezu, hipromeloza, makrogol 6000, talk, emulsja simetykonu, dwutlenek tytanu (E 171), żółć chinolowa (E 104), Ponso 4R (E 124).
Postać leku. Tabletki powlekane.
Główne właściwości fizykochemiczne: żółte, owalne tabletki powlekane, z ryflowaniami po obu stronach.
Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na układ renina-angiotensyna. Antagoniści angiotensyny II i środki moczopędne. Kod ATC C09D A01.
Właściwości farmakologiczne.
Mechanizm działania.
Lozap® Plus to kombinacja losartanu i hydrochlorothiazydu. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca losartan, szczególnie w połączeniu z hydrochlorothiazydem, zmniejsza ryzyko rozwoju chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelność, co udowodniono poprzez ocenę skumulowanej częstości występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych, udarów mózgu oraz zawałów mięśnia sercowego.
Składniki leku wykazują działanie addytywne, obniżając poziom ciśnienia tętniczego w większym stopniu niż każdy z nich oddzielnie. W wyniku działania moczopędnego hydrochlorothiazyd zwiększa aktywność reniny osocza (AROP), stymuluje wydzielanie aldosteronu, podnosi poziom angiotensyny II i obniża stężenie potasu w osoczu krwi. Losartan blokuje wszystkie efekty fizjologiczne angiotensyny II i dzięki hamowaniu działania aldosteronu może przyczyniać się do zmniejszenia utraty potasu związanej z zastosowaniem diuretyku.
Losartan wykazuje umiarkowane działanie moczopędne, które ustępuje po odstawieniu leku.
Hydrochlorothiazyd nieznacznie podnosi poziom kwasu moczowego we krwi; kombinacja losartanu i hydrochlorothiazydu osłabia hiperurikemię spowodowaną działaniem diuretyku.
Farmakodynamika.
Losartan
Losartan to syntetyczny antagonist receptorów angiotensyny II (receptorów typu AT1), przeznaczony do podawania doustnego. Angiotensyna II – silna substancja zwężająca naczynia – jest głównym aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna i odgrywa kluczową rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Angiotensyna II wiąże się z receptorami AT1, obecnymi w wielu tkankach (np. w tkankach mięśni gładkich naczyń, nadnerczy, nerek i serca), co prowadzi do szeregu ważnych efektów biologicznych, w tym zwężenia naczyń i stymulacji wydzielania aldosteronu. Angiotensyna II stymuluje również proliferację komórek mięśni gładkich. Losartan selektywnie blokuje receptory AT1. Badania in vitro i in vivo wykazały, że losartan oraz jego farmakologicznie aktywny metabolit kwasowy E-3174 blokują wszystkie fizjologicznie istotne efekty angiotensyny II niezależnie od ich źródła lub pochodzenia. Losartan nie wiąże się z receptorami innych hormonów i nie blokuje ich ani kanałów jonowych istotnych dla regulacji sercowo-naczyniowej. Ponadto losartan nie hamuje ACE (kinazy II) – enzymu rozkładającego bradykininę. W związku z tym nie występuje nasilenie niepożądanych działań pośredniczonych przez bradykininę.
Podczas stosowania losartanu hamowanie negatywnego sprzężenia zwrotnego angiotensyny II na wydzielanie reniny prowadzi do wzrostu AROP. Wzrost AROP powoduje zwiększenie stężenia angiotensyny II w osoczu krwi. Pomimo wzrostu stężenia tych substancji, działanie przeciwciśnieniowe i obniżenie stężenia aldosteronu w osoczu krwi są zachowane, co świadczy o skutecznym blokowaniu receptorów angiotensyny II. Po odstawieniu losartanu wartości AROP i angiotensyny II wracają do poziomu wyjściowego w ciągu trzech dni.
Zarówno losartan, jak i jego główny aktywny metabolit, mają większą powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2. Aktywny metabolit jest 10–40 razy bardziej aktywny niż losartan, przeliczając na masę ciała.
W badaniu specjalnie przeprowadzonym w celu oceny częstości występowania kaszlu u pacjentów przyjmujących losartan w porównaniu z pacjentami przyjmującymi inhibitory ACE, częstość występowania kaszlu u pacjentów przyjmujących losartan lub hydrochlorothiazyd była zbliżona i jednocześnie istotnie statystycznie niższa niż u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. Ponadto ogólna analiza 16 podwójnie ślepych badań klinicznych z udziałem 4131 pacjentów wykazała, że częstość spontanicznych doniesień o wystąpieniu kaszlu u pacjentów przyjmujących losartan (3,1%) była podobna do częstości takich doniesień u pacjentów przyjmujących placebo (2,6%) lub hydrochlorothiazyd (4,1%), podczas gdy częstość występowania kaszlu u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE wynosiła 8,8%.
Stosowanie losartanu potasu pacjentom, którzy nie chorują na cukrzycę i cierpią na nadciśnienie tętnicze z białkomoczem, istotnie statystycznie obniża poziom białkomoczu, a także frakcyjną ekskrecję albuminy i immunoglobuliny IgG. Losartan utrzymuje szybkość filtracji kłębuszkowej i zmniejsza frakcję filtracji osocza krwi. Zazwyczaj losartan obniża stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi (zazwyczaj <0,4 mg/dl), a ten efekt jest trwały podczas długotrwałej terapii.
Losartan nie wpływa na odruchy układu nerwowego współczulnego i nie ma przedłużonego wpływu na stężenie noradrenaliny w osoczu krwi. U pacjentów z niewydolnością lewej komory serca losartan w dawkach 25 mg i 50 mg wykazuje pozytywny efekt hemodynamiczny i neurohormonalny, charakteryzujący się wzrostem indeksu objętościowego przepływu krwi przez serce i obniżeniem ciśnienia w naczyniach włosowatych płuc, zmniejszeniem ogólnoustrojowego oporu naczyniowego, obniżeniem średniego ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego i częstości skurczów serca, a także zmniejszeniem poziomów krążącego w krwi aldosteronu i noradrenaliny. U takich pacjentów z niewydolnością serca częstość występowania hipotensji tętniczej była zależna od dawki.
Badania u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym
W kontrolowanych badaniach klinicznych stosowanie losartanu raz dziennie pacjentom z łagodnym lub umiarkowanym pierwotnym nadciśnieniem tętniczym pozwalało na osiągnięcie istotnego statystycznie obniżenia ciśnienia skurczowego i rozkurczowego. Pomiar ciśnienia tętniczego po 24 godzinach od przyjęcia dawki w porównaniu z pomiarem po 5–6 godzinach od przyjęcia dawki wykazał, że efekt obniżania ciśnienia tętniczego utrzymuje się przez
24 godziny. Naturalny dobowy rytm organizmu był zachowany. Obniżenie ciśnienia tętniczego na końcu przedziału między dwoma dawkami wynosi 70–80% efektu obserwowanego po 5–6 godzinach od przyjęcia dawki.
Przestanie stosowania losartanu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nie prowadzi do nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego (efekt odskoku). Pomimo że losartan wywołuje wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, nie wpływa istotnie na częstość skurczów serca.
Losartan jest równie skuteczny u pacjentów płci męskiej i żeńskiej, a także u osób młodszych (do 65 roku życia) i starszych, cierpiących na nadciśnienie tętnicze.
Hydrochlorothiazyd
Hydrochlorothiazyd jest diuretykiem tiazydowym. Mechanizm działania przeciwciśnieniowego diuretyków tiazydowych nie jest w pełni poznany. Tiazydy zaburzają mechanizm kanalikowej reabsorpcji elektrolitów w nerkach, bezpośrednio zwiększając ekskrecję sodu i chlorku w przybliżeniu w równych ilościach. Działanie moczopędne hydrochlorothiazydu zmniejsza objętość osocza krwi, zwiększa aktywność reniny osocza i podnosi wydzielanie aldosteronu, co prowadzi do odpowiedniego zwiększenia stężenia potasu w moczu i utraty bikarbonianu, a także obniżenia stężenia potasu w surowicy krwi. Łańcuch renina-aldosteron jest pośredniczony przez angiotensynę II, dlatego jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II może spowodować odwrotną utratę potasu związaną ze stosowaniem diuretyków tiazydowych.
Po doustnym przyjęciu diureza rozpoczyna się w ciągu dwóch godzin, osiąga maksimum po około 4 godzinach i trwa około 6–12 godzin. Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się do 24 godzin.
Niemelanoma nowotwór skóry: Na podstawie dostępnych danych epidemiologicznych badań obserwuje się skumulowaną zależność dawkowo-efektową między HCTZ a NMRK. Jedno badanie obejmowało populację składającą się z 71533 przypadków BKK i 8629 przypadków PKK, a grupa kontrolna – odpowiednio 1430833 i 172462 przypadków. Wysoki poziom stosowania HCTZ (>50000 mg skumulowanego) był skojarzony ze skorygowanym WS 1,29 (95% CI: 1,23–1,35) w BKK i 3,98 (95% CI: 3,68–4,31) dla PKK. Obserwowano wyraźną zależność „skumulowana dawka-odpowiedź” zarówno dla BKK, jak i dla PKK. Inne badanie wykazało możliwy związek między rakiem wargi (PKK) a stosowaniem HCTZ: 633 przypadki raka wargi odpowiadały 63067 przypadkom w grupie kontrolnej (stosowano strategię doboru z uwzględnieniem ryzyka). Zależność „skumulowana dawka-efekt” została wykazana za pomocą skorygowanego stosunku szans (WS), który wynosił 2,1 (95% CI: 1,7–2,6), wzrastając do WS 3,9 (3,0–4,9) dla wysokiego poziomu stosowania (~25000 mg) i WS 7,7 (5,7–10,5) dla najwyższej skumulowanej dawki (~100000 mg) (patrz również sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).
Farmakokinetyka.
Wchłanianie
Losartan
Po podaniu doustnym losartan jest dobrze wchłaniany i poddawany metabolizmowi przy pierwszym przejściu przez wątrobę, w wyniku czego powstaje aktywny metabolit karboksylowy i nieaktywne metabolity. Biodostępność systemowa losartanu w postaci tabletowej wynosi około 33%. Średnie maksymalne stężenia losartanu i jego aktywnego metabolitu osiągane są odpowiednio po 1 godzinie i po 3–4 godzinach. Podczas stosowania losartanu w czasie regularnego spożywania posiłków nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na profil stężenia losartanu w osoczu krwi.
Rozkład
Losartan
Losartan i jego aktywny metabolit wiążą się z białkami osocza krwi (głównie z albuminą) w ponad 99%. Objętość rozkładu losartanu wynosi 34 l. Badania na zwierzętach wykazały, że losartan praktycznie nie przenika przez barierę krew-mózg.
Hydrochlorothiazyd
Hydrochlorothiazyd przenika przez barierę łożyskową (ale nie przez barierę krew-mózg) i do mleka matki.
Biologiczna transformacja
Losartan
Około 14% dawki losartanu przekształca się w jego aktywny metabolit. Po doustnym podaniu losartanu znakowanego 14C, radioaktywność krążącego osocza była przede wszystkim związana z obecnością losartanu i jego aktywnego metabolitu.
Oprócz aktywnego metabolitu powstają biologicznie nieaktywne metabolity, w tym dwa główne powstające w wyniku hydroksylacji bocznego łańcucha butylowego oraz jeden wtórny – N-2-tetrazol-glukuronid.
Wydalanie
Losartan
Oczyszczanie osocza losartanu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio około 600 ml/min i 50 ml/min. Oczyszczanie nerkowe losartanu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio około 74 ml/min i 26 ml/min. Po doustnym przyjęciu losartanu niemal 4% dawki wydala się w niezmienionej formie z moczem i niemal 6% dawki wydala się z moczem w postaci aktywnego metabolitu. Losartan i jego aktywny metabolit mają kinetykę liniową po doustnym podaniu losartanu w dawkach do 200 mg.
Po przyjęciu stężenia losartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu krwi maleją wieloekspotencjalnie z końcowym okresem półtrwania odpowiednio około 2 i 6–9 godzin. Po przyjmowaniu 100 mg leku raz dziennie ani losartan, ani jego aktywny metabolit nie gromadzą się istotnie w osoczu krwi.
Losartan i jego metabolity wydalane są z żółcią i moczem. Po doustnym przyjęciu losartanu znakowanego 14C, około 35% radioaktywności pojawia się w moczu i 58% – w kale.
Hydrochlorothiazyd
Hydrochlorothiazyd nie ulega metabolizmowi i szybko wydala się z moczem. Podczas monitorowania poziomu leku w osoczu krwi przez co najmniej 24 godziny okres półtrwania wahał się od 5,6 do 14,8 godziny. Nie mniej niż 61% przyjętej dawki wydawane było w niezmienionej formie w ciągu 24 godzin.
Charakterystyka u pacjentów
Losartan-hydrochlorothiazyd
Stężenia losartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu krwi, a także poziom wchłaniania hydrochlorothiazydu u pacjentów starszych z nadciśnieniem tętniczym nie różnią się istotnie statystycznie od tych parametrów u młodszych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.
Losartan
U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym alkoholowym zapaleniem wątroby stężenia losartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu krwi po doustnym podaniu były odpowiednio 5 i 1,7 razy wyższe niż u młodych zdrowych ochotników płci męskiej. Ani losartan, ani jego aktywny metabolit nie są usuwane podczas hemodializy.
Charakterystyki kliniczne.
Wskazania.
Nadciśnienie tętnicze u pacjentów, u których monoterapia losartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewnia adekwatnej kontroli ciśnienia tętniczego.
Przeciwwskazania.
Podwyższona wrażliwość na losartan lub którykolwiek składnik leku.
Podwyższona wrażliwość na pochodne sulfanilamidowe (takie jak hydrochlorotiazyd).
Odporność na leczenie hipokaliemia lub hiperkalcemia.
Bezmocz.
Ciężkie zaburzenia czynności wątroby: cholestaza i zaburzenia związane z niedrożnością dróg żółciowych.
Odporność na leczenie hiponatremia.
Objawowa hiperurkemia/podagra.
Kobiety w ciąży lub planujące zajście w ciążę (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min).
Jednoczesne stosowanie leku Lozap® Plus z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (eGFR [prędkość filtracji kłębuszkowej] <60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.
Losartan
Donoszono, że ryfampicyna i fluconazol obniżają poziom aktywnego metabolitu. Kliniczne konsekwencje tych interakcji nie zostały zbadane.
Łączenie losartanu, podobnie jak innych środków blokujących angiotensynę II lub jej działanie, z diuretykami zatrzymującymi potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementami potasu lub substytutami soli zawierającymi potas może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w osoczu. Jednoczesne stosowanie takich środków nie jest zalecane. Podobnie jak w przypadku innych leków, które pogarszają wydalanie sodu z organizmu, niniejszy lek może obniżać wydalanie litu. Dlatego, jeśli planowane jest jednoczesne stosowanie soli litu i antagonistów receptora angiotensyny II, należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu.
Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w połączeniu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) (np. selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy (COX-2), kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych oraz nieselektywnymi NLPZ) może prowadzić do osłabienia efektu przeciwciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II lub diuretyków i NLPZ może zwiększyć ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, a także do podwyższenia stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów z istniejącym obniżeniem czynności nerek. Taką kombinację leków należy stosować ostrożnie, szczególnie u osób starszych. Pacjent powinien otrzymywać odpowiednią ilość płynów, należy również rozważyć możliwość monitorowania czynności nerek bezpośrednio po rozpoczęciu jednoczesnego stosowania tych leków oraz okresowo w dalszym okresie.
U niektórych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, leczonych NLPZ (w tym selektywnymi inhibitorami COX-2), terapia antagonistami receptora angiotensyny II może powodować dalsze pogorszenie czynności nerek. Te efekty są zazwyczaj odwracalne.
Inne substancje powodujące hipotensję tętniczą (tricykliczne leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna) w połączeniu z tymi środkami, które sprzyjają obniżeniu ciśnienia tętniczego poprzez efekt terapeutyczny lub działania niepożądane, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej.
Podwójna blokada (np. stosowanie inhibitora ACE z antagonistem receptora angiotensyny II) powinna być ograniczona do wybranych przypadków z dokładnym monitorowaniem ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz poziomu elektrolitów. Dane badań klinicznych wykazały, że u pacjentów z miażdżycą, niewydolnością serca lub cukrzycą z uszkodzeniem narządów docelowych podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) wiąże się z wyższym występowaniem hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz pogorszenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu ze stosowaniem jednego środka (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Nie należy stosować aliskirenu jednoczesnie z lekiem Lozap® Plus u pacjentów z cukrzycą. Należy unikać stosowania aliskirenu w połączeniu z lekiem u pacjentów z niewydolnością nerek (eGFR < 60 ml/min).
Hydrochlorotiazyd
W przypadku jednoczesnego stosowania diuretyków tiazydowych z:
alkoholem, barbituranami, lekami nasercznymi i lekami przeciwdrgawkowymi może zwiększyć się ryzyko rozwoju ortostatycznej hipotensji tętniczej;
z lekami przeciwcukrzycowymi (dawkowanymi doustnie i insulina) stosowanie tiazydu może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczna korekta dawki leków przeciwcukrzycowych. Metformina powinna być stosowana ostrożnie ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej spowodowanej czynnościową niewydolnością nerek, która może wystąpić pod wpływem hydrochlorotiazydu;
z innymi lekami przeciwciśnieniowymi – efekt addytywny;
z żywicami cholestyraminową i cholestepolową – w obecności żywic wymieniających aniony wchłanianie hydrochlorotiazydu jest osłabione. Jednorazowe dawki żywic cholestyraminowej i cholestepolowej wiążą hydrochlorotiazyd i zmniejszają jego wchłanianie w przewodzie pokarmowym o 85 i 43% odpowiednio;
z kortykosteroidami, hormonem adrenokortykotropowym (ACTH) – wyraźne obniżenie poziomu elektrolitów, w szczególności hipokaliemia;
z aminami presorowymi (np. adrenalina) – możliwe osłabienie odpowiedzi na stosowanie amin presorowych, ale nie na tyle znaczne, aby wykluczyć ich stosowanie;
z miorelaksantami działającymi niepolaryzująco (np. tubokuraryna) – możliwe wzmocnienie działania miorelaksantu;
z litem – diuretyki obniżają nerkowy klirens litu i zwiększają ryzyko wystąpienia działania toksycznego litu; ich jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.
Leki stosowane w leczeniu podagry (probenezyd, sulfinpirazon i allopurinol)
Może być konieczna korekta dawki leków urykotycznych (do wydalania kwasu moczowego z organizmu), ponieważ hydrochlorotiazyd może powodować podwyższenie poziomu kwasu moczowego w osoczu. Może być konieczne zwiększenie dawki probenezydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie z tiazydami może zwiększać liczbę przypadków wystąpienia reakcji nadwrażliwości na allopurinol.
Leki antycholinergiczne (np. atropina, biperidyna)
Zwiększenie bio dostępności diuretyków tiazydowych poprzez obniżenie motoryki przewodu pokarmowego i spowolnienie opróżniania żołądka.
Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat)
Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych przez nerki i nasilać ich działanie mielosupresyjne.
Salicylany
Przy stosowaniu salicylanów w wysokich dawkach w połączeniu z hydrochlorotiazydem może nasilać się toksyczne działanie salicylanów na ośrodkowy układ nerwowy.
Metildopa
Zarejestrowano pojedyncze doniesienia o przypadkach wystąpienia anemii hemolitycznej podczas jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu i metyldopy.
Cyklosporyna
Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną może zwiększać ryzyko hiperurkemii i powikłań typu podagrowych.
Glikozydy naparstnicy
Indukowana przez tiazydy hipokaliemia lub hipomagnezemia może powodować wystąpienie arytmii serca spowodowanych digoksyną.
Leki, na które wpływają zmiany stężenia potasu w osoczu
Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w osoczu i wykonanie EKG, gdy stosuje się losartan/hydrochlorotiazyd jednoczesnie z lekami, na które wpływają zmiany stężenia potasu w osoczu (np. glikozydy naparstnicy i leki przeciwarytmiczne) oraz gdy stosowane są dalej leki, które powodują polimorficzną tachykardię komorową (torsades de pointes) (w tym niektóre leki przeciwarytmiczne); hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym rozwojowi torsades de pointes (polimorficznej tachykardii komorowej):
- leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
- leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
- niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperidol, droperydol);
- inne środki (np. beprydydyl, cyzapyryda, difemanil, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, terfenadyna, winokamin do wstrzykiwań dożylnych).
Sole wapnia
Diuretyki tiazydowe mogą podnosić stężenie wapnia w osoczu poprzez zmniejszenie jego wydalania z organizmu. Jeśli stosowanie preparatów wapnia jest konieczne, należy monitorować poziom wapnia w osoczu krwi oraz dostosować dawkę wapnia.
Wpływ leku na wyniki badań laboratoryjnych
Ze względu na wpływ tiazydów na metabolizm wapnia ich przyjmowanie może zmienić wyniki badań funkcji przytarczyc (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Karbamazepina
Istnieje ryzyko wystąpienia objawowej hiponatremii. Wymagane są kontrola kliniczna i biologiczna.
Środki kontrastowe zawierające jod
W przypadku odwodnienia spowodowanego przez diuretyki istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy stosowaniu produktów jodu w wysokich dawkach. Przed podaniem środka kontrastowego należy skompensować odwodnienie u pacjentów.
Amfoterycyna B (do wstrzykiwań dożylnych), kortykosteroidy, ACTH, stymulujące środki przeczyszczające lub glikyryzyna (zawarta w cukierkach z korzeniem lakieru)
Hydrochlorotiazyd może nasilać zaburzenia elektrolitowe, a mianowicie pogarszać stan przy hipokaliemii, hiponatremii, hipochloremii, alkalozy, podwyższonym stężeniu azotu mocznika we krwi (głównie przy niewydolności nerek).
Blokery beta i diazoksyd
Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, z blokerami beta może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, mogą nasilać hiperglikemiczne działanie diazoksydu.
Amantadyna
Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych wywołanych przez amantadynę.
Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.
Losartan
Obrzęk naczynioruchowy
Pacjentów z wywiadem obrzęku naczynioruchowego (obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka) należy stale kontrolować (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).
Hipotensja tętnicza i hipowolemia wewnątrznaczyniowa
Objawowa hipotensja tętnicza, szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki, może wystąpić u pacjentów z hipowolemią i/lub hiponatremią spowodowaną intensywną terapią diuretyczną, dietą o ograniczonym spożyciu soli, biegunką lub wymiotami. Takie stany należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania leku Lozap® Plus (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Sposób dawkowania i stosowania”).
Zaburzenia równowagi elektrolitowej
Zaburzenia równowagi elektrolitowej często występują u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, zarówno z cukrzycą, jak i bez. Należy dokładnie monitorować stężenie potasu we krwi oraz klirens kreatyniny, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca i klirensie kreatyniny w granicach 30–50 ml/min. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania losartanu/hydrochlorotiazydu z diuretykami zatrzymującymi potas, suplementami diety zawierającymi potas oraz substytutami soli zawierającymi potas (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
Zaburzenia funkcji wątroby
Dane farmakokinetyczne wskazują, że u pacjentów z marskością wątroby stężenie losartanu we krwi jest znacznie podwyższone, dlatego lek Lozap® Plus należy stosować z ostrożnością u pacjentów z lekkimi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby w wywiadzie. Brakuje doświadczenia terapeutycznego w stosowaniu losartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Dlatego lek Lozap® Plus jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Przeciwwskazania”, „Sposób dawkowania i stosowania”).
Zaburzenia funkcji nerek
Opisywano przypadki pogorszenia funkcji nerek, w tym niewydolności nerek, w wyniku hamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), szczególnie u pacjentów, u których funkcja nerek zależy od RAAS, takich jak pacjenci z ciężką niewydolnością serca lub istniejącą dysfunkcją nerek. Jak również przy stosowaniu innych leków wpływających na RAAS, opisywano wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej nerki. Te zmiany funkcji nerek mogą być odwracalne po odstawieniu leku.
Losartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jednej nerki.
Przeszczepienie nerki
Brakuje doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów, którzy niedawno przeszli przeszczepienie nerki.
Pierwotny hiperaldosteronizm
Zazwyczaj pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie odpowiadają na terapię lekami przeciwhypertensyjnymi działającymi poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego stosowanie leku Lozap® Plus u tych pacjentów nie jest zalecane.
Choroby niedokrwienne serca i zaburzenia mózgowo-naczyniowe
Zbyt duże obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobami niedokrwiennymi układu sercowo-naczyniowego i zaburzeniami mózgowo-naczyniowymi może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru.
Niewydolność serca
U pacjentów z niewydolnością serca, towarzyszącą lub nie zaburzeniom funkcji nerek, podobnie jak przy stosowaniu innych leków wpływających na układ renina-angiotensyna, istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji tętniczej i (często ostrej) niewydolności nerek.
Zwężenie aorty i zastawki mitralnej serca, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa
Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów cierpiących na zwężenie aorty i zastawki mitralnej serca lub obturacyjną kardiomiopatię przerostową.
Wpływ czynników etnicznych
Tak jak wszystkie inhibitory ACE, losartan i inne antagoniści angiotensyny są znacznie mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego u osób czarnoskórych niż u przedstawicieli innych ras. Może to wynikać z faktu, że w populacji pacjentów o ciemnej skórze z nadciśnieniem tętniczym dominuje niskoreninowa forma nadciśnienia tętniczego.
Ciąża
Nie należy stosować antagonistów receptorów angiotensyny II (ARA II) jako terapii wstępnej w okresie ciąży. Jeśli kontynuacja terapii lekami ARA II nie zostanie uznana za absolutnie niezbędną, pacjentki planujące zajście w ciążę powinny zostać przestawione na alternatywny lek przeciwhypertensyjny o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w ciąży.
W przypadku rozpoznania ciąży leki ARA II należy natychmiast odstawić i, w razie potrzeby, zastosować terapię alternatywną (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
Podwójna blokada RAAS
Istnieją dane potwierdzające, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskiren powoduje zwiększone ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Z tego powodu podwójna blokada RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskiren nie jest zalecana (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
Jeśli terapia w formie takiej podwójnej blokady jest absolutnie konieczna, powinna być prowadzona pod nadzorem specjalisty i przy częstym i dokładnym monitorowaniu funkcji nerek, stężenia elektrolitów i poziomu ciśnienia tętniczego.
Nie można jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II pacjentom z cukrzycową chorobą nerek.
Hydrochlorothiazid
Hipotensja tętnicza i zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej
Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwhypertensyjnych, u niektórych pacjentów może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Pacjenci powinni być pod kontrolą w celu wczesnego wykrycia objawów zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, takich jak odwodnienie, hiponatremia, alkaloza hipochlorymiczna, hipomagnezemia lub hipokaliemia, które mogą rozwijać się przy współistniejącej biegunkach lub wymiotach. U takich pacjentów należy monitorować poziom elektrolitów w surowicy. U pacjentów z obrzękami w upalną pogodę może rozwinąć się hiponatremia rozcieńczeniowa.
Efekty metaboliczne i endokrynne
Terapia tiazydami może zaburzać tolerancję glukozy. W niektórych przypadkach może być konieczna korekta dawki leków hipoglikemizujących, w tym insuliny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Podczas terapii tiazydami cukrzyca może przejść z formy ukrytej do wyraźnie objawowej.
Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować okresowe i nieznaczne podwyższenie stężenia wapnia w surowicy. Wyraźna hiperkalcemia może wskazywać na ukrytą nadczynność przytarczyc. Należy przerwać przyjmowanie diuretyku tiazydowego przed badaniem funkcji gruczołów przytarczyc.
Podwyższenie stężenia cholesterolu i trójglicerydów we krwi może również być związane z terapią diuretykami tiazydowymi.
U niektórych pacjentów terapia tiazydami może przyspieszać rozwój hiperurikemii i/lub dny moczanowej. Ponieważ losartan obniża poziom kwasu moczowego, losartan w połączeniu z hydrochlorotiazydem zmniejsza objawy hiperurikemii spowodowanej stosowaniem diuretyków.
Zaburzenia funkcji wątroby
Tiazydy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z postępującą chorobą wątroby, ponieważ mogą one wywołać wewnątrzwątrobowy cholestazę, a niewielkie odchylenia od normy w równowadze płynów i elektrolitów mogą przyspieszyć rozwój śpiączki wątrobowej.
Lek Lozap® Plus jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Przeciwwskazania”).
Nieczerniakowy rak skóry
W dwóch epidemiologicznych badaniach opartych na danych Duńskiego Narodowego Rejestru Nowotworów stwierdzono zwiększone ryzyko wystąpienia nieczerniakowego raka skóry (NMRK) [raka podstawnokomórkowego (BCC) i raka płaskokomórkowego (SCC)] wraz ze wzrostem skumulowanej dawki hydrochlorotiazydu (HCTZ). Jako możliwy mechanizm rozwoju NMRK może występować działanie fotosensybilizujące HCTZ.
Pacjentów przyjmujących HCTZ należy poinformować o ryzyku NMRK i zalecić regularne sprawdzanie stanu skóry pod kątem nowych zmian oraz natychmiastowe zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian skórnych. W celu zmniejszenia ryzyka rozwoju raka skóry pacjentów należy poinformować o możliwych środkach zapobiegawczych, takich jak ograniczenie oddziaływania promieni słonecznych i ultrafioletowych oraz zapewnienie odpowiedniej ochrony skóry w przypadku takiego oddziaływania. Wszelkie podejrzane zmiany skórne należy jak najszybciej zbadać, w tym wykonać biopsję z badaniem histologicznym materiału. Stosowanie HCTZ może również wymagać ponownej oceny u pacjentów, u których wcześniej występował NMRK (patrz również sekcja „Efekty niepożądane”).
Wypot choroidalny, ostre rozwinięcie krótkowzroczności oraz/lub wtórna ostra glaukoma z zamknięciem kąta
Hydrochlorotiazyd jest pochodną sulfanilamidu. Leki będące sulfanilamidami lub pochodnymi sulfanilamidów mogą powodować reakcje idiosyncratyczne, które mogą prowadzić do wypotu choroidalnego z defektem pola widzenia, przemijającej krótkowzroczności i ostrej glaukomatu z zamknięciem kąta. Objawy charakteryzują się ostrym początkiem spadku ostrości widzenia lub bólu oczu i zazwyczaj rozwijają się w ciągu kilku godzin do kilku tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra glaukoma z zamknięciem kąta może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku. Pierwotne działania terapeutyczne obejmują jak najszybsze odstawienie leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, może być konieczne rozważenie natychmiastowego leczenia farmakologicznego lub interwencji chirurgicznej. Do czynników ryzyka rozwoju ostrej glaukomatu z zamknięciem kąta może należeć alergia na sulfanilamidy lub penicylinę w wywiadzie (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).
Ostra toksyczność oddechowa
Po przyjęciu hydrochlorotiazydu opisywano bardzo rzadkie, ciężkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Początkowe objawy obejmują duszność, gorączkę, zaburzenia funkcji płuc i hipotensję. Jeśli podejrzewa się ARDS, należy odstawić lek i zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy przepisywać pacjentom, którzy wcześniej przebyli ARDS po przyjęciu hydrochlorotiazydu.
Badania laboratoryjne
Lek może obniżać poziom jodu we krwi. Leczenie lekiem należy przerwać przed wykonaniem badań laboratoryjnych mających na celu ocenę funkcji gruczołów przytarczyc. Ten lek może zwiększać stężenie bilirubiny wolnej w surowicy.
Inne efekty
U pacjentów stosujących diuretyki tiazydowe reakcje nadwrażliwości mogą występować nawet w przypadku braku alergii lub astmy oskrzelowej w wywiadzie. Istnieją doniesienia o rozwoju nasilenia lub postępującego toczeń rumieniowatego układowego podczas stosowania diuretyków tiazydowych.
Substancje pomocnicze
Ten lek zawiera barwnik Ponsowy 4R, który może powodować reakcje alergiczne.
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, czyli praktycznie „nie zawiera sodu”.
Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.
Ciąża
Zabrania się stosowania leku kobietom w ciąży lub kobietom planującym zajście w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.
Okres karmienia piersią
Antagoniści receptorów angiotensyny II (ARA II)
Brakuje informacji dotyczących stosowania leku Lozap® Plus w okresie karmienia piersią, dlatego nie zaleca się stosowania leku w tym okresie. Należy rozważyć zastosowanie alternatywnego leku o bardziej stabilnym profilu bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie u noworodków i wcześniaków.
Hydrochlorothiazid
Hydrochlorothiazid wydzielany jest w niewielkich ilościach do mleka matki. Tiazydy w wysokich dawkach, powodując zwiększenie diurezy, mogą hamować sekrecję mleka. Stosowanie leku Lozap® Plus w okresie karmienia piersią nie jest zalecane. Jeśli Lozap® Plus jest jednak stosowany w tym okresie, jego dawka powinna być jak najniższa, jak to możliwe.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.
Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Jednak pacjenci planujący prowadzić pojazdy lub pracować z maszynami powinni pamiętać, że w trakcie terapii przeciwhypertensyjnej mogą czasem wystąpić zawroty głowy lub senność, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki.
Sposób stosowania i dawki
Lozap® Plus można stosować niezależnie od przyjęcia posiłku. Tabletkę należy połknąć całkowicie, popijając szklanką wody.
Choroba nadciśnieniowa
Kombinacja losartanu i hydrochlorothiazidu nie jest wskazana jako terapia wstępna. Wskazana jest wyłącznie u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane za pomocą monoterapii losartanem potasu lub monoterapii hydrochlorothiazidem. Zaleca się dobowanie dawki dla każdego składnika oddzielnie (dla losartanu i hydrochlorothiazidu). W klinicznie uzasadnionych przypadkach można rozważyć bezpośredni przejście z monoterapii na stałą kombinację u pacjentów, u których nie udaje się odpowiednio kontrolować poziomu ciśnienia tętniczego.
Zwykła dawka utrzymująca to 1 tabletka 1 raz dziennie. U pacjentów bez odpowiedniej odpowiedzi terapeutycznej dawkę leku można zwiększyć do 2 tabletek 1 raz dziennie.
Maksymalna dawka to 2 tabletki 1 raz dziennie. Stabilny efekt przeciw nadciśnieniowy osiąga się zazwyczaj w ciągu 3–4 tygodni od rozpoczęcia leczenia.
Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u pacjentów poddawanych hemodializie
U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (czyli gdy klirens kreatyniny wynosi 30–50 ml/min) nie jest konieczna korekta dawki początkowej. Nie zaleca się stosowania tabletek zawierających losartan i hydrochlorothiazid u pacjentów poddawanych hemodializie. Nie należy stosować Lozap® Plus u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (czyli gdy klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz punkt «Przeciwwskazania»).
Stosowanie u pacjentów z hipowolemią wewnątrznaczyniową
Przed zastosowaniem Lozap® Plus należy najpierw skorygować hipowolemię wewnątrznaczyniową i/lub hiponatremię.
Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby
Lozap® Plus jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz punkt «Przeciwwskazania»).
Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym
W przypadku stosowania leku u pacjentów w wieku podeszłym korekta dawki zazwyczaj nie jest konieczna.
Stosowanie u dzieci
Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci i młodzieży, dlatego nie należy stosować leku tej grupie pacjentów.
Dzieci.
Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone, dlatego Lozap® Plus nie należy stosować tej grupie pacjentów.
Przedawkowanie.
Brak danych dotyczących specyficznego leczenia przedawkowania lekiem. W przypadku przedawkowania należy przerwać leczenie i rozpocząć obserwację pacjenta. Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty i podjąć działania mające na celu wyeliminowanie odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych, śpiączki wątrobowej i nadciśnienia tętniczego. Leczenie objawowe i wspierające.
Losartan
Dane dotyczące przedawkowania leku u ludzi są ograniczone. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania są nadciśnienie tętnicze, tachykardia; bradykardia może być wynikiem stymulacji przywspółczulnej (wagusa). W przypadku objawowego nadciśnienia tętniczego wskazane jest leczenie wspierające. Losartan i jego aktywny metabolit nie są usuwane przez hemodializę.
Hydrochlorothiazid
Najczęstsze objawy przedawkowania są wynikiem niedoboru elektrolitów (hipokaliemia, hipochloremia, hiponatremia) i odwodnienia spowodowanego nadmiernym wydzielaniem moczu (poliuria, oliguria), lub anuria, alkaloza, podwyższony poziom azotu moczninowego we krwi (głównie niewydolność nerek). W przypadku jednoczesnego przyjmowania glikozydów nasierdziowych hipokaliemia może prowadzić do nasilenia arytmii, tachykardii, nadciśnienia tętniczego, wstrząsu, mogą również występować osłabienie, nudności, wymioty, pragnienie, dezorientacja, zawroty głowy, skurcze mięśni, parestezje, wyczerpanie, zaburzenia świadomości. Hydrochlorothiazid jest usuwany przez hemodializę, jednak stopień jego eliminacji nie został ustalony.
Niepożądane działania
Niepożądane działania wymienione poniżej są pogrupowane według klasyfikacji „Układ-Organy-Klasa” oraz częstości ich występowania, określonej według następujących kryteriów: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).
W badaniach klinicznych soli potasowej losartanu i hydrochlorothiazidu nie zaobserwowano żadnych niepożądanych działań specyficznych dla kombinacji tych substancji czynnych. Stwierdzone działania niepożądane ograniczały się do tych, o których wcześniej raportowano przy stosowaniu losartanu i/lub hydrochlorothiazidu oddzielnie.
W przebiegu kontrolowanych badań klinicznych w przypadku pierwotnej nadciśnienia tętniczego zawroty głowy były jedynym działaniem niepożądanym związanym z przyjmowaniem leku, którego częstość przekraczała częstość występowania przy stosowaniu placebo o 1% lub więcej u pacjentów przyjmujących losartan i hydrochlorothiazid.
W okresie po wprowadzeniu na rynek o działaniach niepożądanych po stosowaniu losartanu potasu/hydrochlorothiazidu zgłaszano następujące reakcje:
Z układy nerwowego:
częstość nieznana – dysgezja.
Z układu sercowo-naczyniowego:
częstość nieznana – zależne od dawki efekty ortostatyczne.
Z układu wątrobowo-żółciowego:
rzadko – zapalenie wątroby.
Z układu skóry i immunologicznego:
częstość nieznana – skórne toczeń rumieniowaty.
Wyniki badań:
rzadko – hiperkaliemia, wzrost stężenia alaninotransaminazy (ALT).
Dodatkowe działania niepożądane, które obserwowano przy stosowaniu jednej z substancji czynnych leku oddzielnie i które mogą potencjalnie występować przy stosowaniu kombinacji losartanu/hydrochlorothiazidu, obejmują:
Działania niepożądane związane z losartanem
W trakcie badań klinicznych oraz po rejestracji stosowania losartanu zgłaszano następujące działania niepożądane:
Z układu krwi i układu limfatycznego:
rzadko – anemia, purpura Schönleina-Henocha, ekhymoza, hemoliza; częstość nieznana – trombocytopenia.
Z układu immunologicznego:
rzadko – reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk krtani i strun głosowych prowadzący do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka). O obrzęku naczynioruchowym u niektórych z tych pacjentów zgłaszano wcześniej w związku ze stosowaniem innych leków, w tym inhibitorów ACE.
Zaburzenia metaboliczne i odżywienia:
rzadko – brak apetytu, podagra.
Z układu psychicznego:
często – bezsenność; rzadko – niepokój, zaburzenia lękowe, zaburzenia paniki, dezorientacja, depresja, nietypowe sny, zaburzenia snu, senność, zaburzenia pamięci.
Z układu nerwowego:
często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – pobudzenie, parestezje, neuropatia obwodowa, drżenie, migrena, omdlenia; częstość nieznana – dysgezja.
Z narządów wzroku:
rzadko – nieostre widzenie, uczucie pieczenia lub mrowienia w oczach, zapalenie spojówek, obniżenie ostrości wzroku;
Z narządów słuchu i równowagi:
rzadko – zawroty głowy, uczucie szumu/dzwonienia w uszach.
Z serca:
rzadko – hipotensja tętnicza, ortostatyczna hipotensja tętnicza, ból za mostkiem, dławica, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca, arytmie (migotanie przedsionków, zespół węzła zatokowego, tachykardia, tachykardia komorowa, migotanie komór).
Z układu naczyniowego:
rzadko – zapalenie naczyń (waskulit); częstość nieznana – zależne od dawki efekty ortostatyczne.
Z układu oddechowego, klatki piersiowej i osierdzia:
często – kaszel, infekcje górnych dróg oddechowych, zatkany nos, zapalenie zatok, zaburzenia zatok nosa; rzadko – uczucie dyskomfortu w gardle, zapalenie gardła, zapalenie krtani, duszność, zapalenie oskrzeli, krwawienie z nosa, zapalenie nosa, zastój w drogach oddechowych i płucach; bardzo rzadko – ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).
Z układu pokarmowego:
często – ból brzucha, nudności, biegunka, niestrawność; rzadko – zaparcia, ból zębów, suchość w ustach, wzdęcia, zapalenie żołądka, wymioty, niedrożność jelit; częstość nieznana – zapalenie trzustki.
Z układu wątrobowo-żółciowego:
częstość nieznana – odchylenia od normy wskazań funkcji wątroby.
Z układu skóry i tkanki podskórnej:
rzadko – łysienie, zapalenie skóry, suchość skóry, rumień, zaczerwienienie skóry, podwyższona wrażliwość na światło, świąd, wysypka, pokrzywka, nadmierna potliwość.
Z układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:
często – skurcze mięśni, ból pleców, ból nóg, miastenia; rzadko – ból rąk, obrzęk stawów, ból kolan, ból mięśniowo-szkieletowy, ból barków, uczucie sztywności, ból stawów, artretyzm, ból stawów biodrowych, fibromialgia, osłabienie mięśni; częstość nieznana – rabdomioliza.
Z nerek i dróg moczowych:
często – zaburzenia funkcji nerek, niewydolność nerek; rzadko – nokturia, częste oddawanie moczu, infekcje dróg moczowych.
Z układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:
rzadko – obniżenie libidum, zaburzenia erekcji/impotencja.
Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania:
często – osłabienie, zwiększona zmęczliwość, ból w klatce piersiowej; rzadko – obrzęk twarzy, obrzęk, podwyższenie temperatury ciała; częstość nieznana – objawy grypopodobne, ogólne niedowolstwo.
Wyniki badań:
często – hiperkaliemia, niewielkie zmniejszenie hematokrytu i stężenia hemoglobiny, hipoglikemia; rzadko – niewielkie zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy; bardzo rzadko – zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych i bilirubiny; częstość nieznana – hiponatremia.
Działania niepożądane związane z hydrochlorothiazidem
Dobrostanowiskowe, złośliwe i nieokreślone nowotwory (w tym torbiele i polipy):
częstość nieznana – niemelanomowy rak skóry (rak komórek podstawnych i rak komórek płaskich).
Z układu krwi i układu limfatycznego:
rzadko – agranulocytoza, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, leukopenia, purpura, trombocytopenia, neutropenia.
Z układu immunologicznego:
rzadko – reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny.
Zaburzenia metaboliczne i odżywienia:
rzadko – brak apetytu, anoreksja, hiperglikemia, zahamowanie hematopoezy, hiperurykemia, hipomagnezemia, hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia, przy stosowaniu wysokich dawek możliwe zwiększenie stężenia lipidów we krwi.
Z układu psychicznego:
rzadko – bezsenność.
Z układu nerwowego:
często – ból głowy (cefalea).
Z narządów wzroku:
rzadko – przejściowe nieostre widzenie, ksenopsja; częstość nieznana – ostre krótkowzroczność, wtórna ostra glaukoma kątowa, wypływ płynu w warstwie naczyniówki.
Z układu naczyniowego:
rzadko – zapalenie naczyń martwicze (waskulit, waskulit skóry).
Z układu oddechowego, klatki piersiowej i osierdzia:
rzadko – niewydolność oddechowa, w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc.
Z układu pokarmowego:
rzadko – zapalenie gruczołów ślinowych, suchość w ustach, skurcze, podrażnienie błony śluzowej żołądka, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia.
Z układu wątrobowo-żółciowego:
rzadko – żółtaczka (wewnątrzwątrobowa cholestaza), zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, hipochloremiczny alkaloz, który może wywołać encefalopatię wątrobą lub śpiączkę wątrobą.
Z układu skóry i tkanki podskórnej:
rzadko – podwyższona wrażliwość na światło, pokrzywka, toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona; częstość nieznana – skórne toczeń rumieniowaty.
Z układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:
rzadko – skurcze mięśni, kurcze.
Z nerek i dróg moczowych:
rzadko – glukozuria, zapalenie nerek międzywątrobnych, dysfunkcja nerek, niewydolność nerek, obniżona tolerancja glukozy.
Z układu rozrodczego:
zaburzenia erekcji/impotencja.
Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania:
rzadko – podwyższenie temperatury ciała, uczucie gorąca, zawroty głowy.
Opis wybranych niepożądanych działań
Niemelanomowy rak skóry: na podstawie dostępnych danych epidemiologicznych obserwuje się skumulowaną zależność dawkowo-kumulacyjną między HCTZ a NMRK (patrz również sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Farmakodynamika”).
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua
Okres ważności. 3 lata.
Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.
Niezgodności. Nieznane.
Opakowanie. Nr 10, Nr 30 (10x3), Nr 30 (15x2), Nr 90 (10x9), Nr 90 (15x6):
po 10 tabletów w opakowaniu blisterowym; po 1, 3 lub 9 opakowań blisterowych w pudełku kartonowym;
po 15 tabletów w opakowaniu blisterowym; po 2 lub 6 opakowań blisterowych w pudełku kartonowym.
Kategoria wydania. Na receptę.
Producent.
Sp. z o.o. „Zentiva”.
Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.
U Kabelovny 130, 102 37 Praga 10, Dolní Měcholupy, Republika Czeska.
Wnioskodawca.
Sp. z o.o. „Sanofi-Aventis Ukraina”.
Adres wnioskodawcy.
Ukraina, 01033, miasto Kijów, ul. Żyliańska 48-50A.