Lornado

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Lornado (LORNADO)

Skład:

substancja czynna: lornotyksam;

1 fiolka zawiera 8 mg lornotyksamu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), trometamina, dinatrium edetasian;

1 ampułka (2 ml) rozpuszczalnika zawiera wodę do wstrzykiwań.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne:

liofilizat – liofilizowany proszek żółtego koloru;

rozpuszczalnik – bezbarwny, klarowny roztwór;

gotowy (odnowiony) roztwór – klarowny roztwór zielonkawo-żółty, praktycznie nie zawierający cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki przeciwzapalne niesteroidowe i przeciwreumatyczne. Oksykamy. Kod ATC M01A C05.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Lornoksykam jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NSAID) o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym, należącym do klasy oksykamów. Mechanizm jego działania jest głównie związany z hamowaniem syntezy prostaglandyn (hamowanie enzymu cyklooksygenazy), co prowadzi do desensytyzacji obwodowych receptorów nociceptywnych oraz hamowania stanu zapalnego. Zakłada się również centralne działanie na receptory nociceptywne, niezwiązane z działaniem przeciwzapalnym. Lornoksykam nie wpływa na ważne wskaźniki życiowe (takie jak temperatura ciała, częstość oddychania, częstość rytmu serca, ciśnienie tętnicze, EKG, spirometria).

Właściwości przeciwbólowe lornoksykamu zostały pomyślnie zademonstrowane w kilku badaniach klinicznych podczas jego opracowywania.

Ze względu na miejscowe podrażnienie przewodu pokarmowego oraz systematyczne działanie owrzodzeniowe związane z hamowaniem syntezy prostaglandyn, stosowanie lornoksykamu, tak jak innych NSAID, często prowadzi do powstawania powikłań przewodu pokarmowego.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Lornoksykam w postaci proszku do wstrzykiwań w dawce 8 mg przeznaczony jest do podania dożylnego i domięśniowego. Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 8 mg lornoksykamu osiągane jest w przybliżeniu po

0,4 godziny. Biodostępność absolutna (obliczona na podstawie pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC)) po podaniu domięśniowym wynosi 97%.

Rozkład

W osoczu krwi lornoksykam występuje w niezmienionej formie oraz w formie nieaktywnego metabolitu hydroksylowanego. Wiązanie lornoksykamu z białkami osocza wynosi 99% i nie zależy od jego stężenia. Lek również pojawia się w płynie maziowym po zastosowaniu powtarzanym.

Metabolizm

Lornoksykam jest intensywnie metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację, głównie do nieaktywnego metabolitu 5-hydroksylornoksykamu. Lornoksykam podlega biotransformacji z udziałem cytochromu CYP2C9. Z powodu polimorfizmu genetycznego istnieją osoby o spowolnionym i intensywnym metabolizmie tego enzymu, co może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia lornoksykamu w osoczu u osób o spowolnionym metabolizmie. Metabolit hydroksylowany nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Lornoksykam jest całkowicie metabolizowany. W przybliżeniu 2/3 wydzielane jest przez wątrobę, a 1/3 – przez nerki w formie nieaktywnej substancji. W badaniach na modelach zwierzęcych lornoksykam nie wywoływał indukcji enzymów wątrobowych. W badaniach klinicznych nie uzyskano danych o kumulacji lornoksykamu po wielokrotnym stosowaniu zalecanych dawek. Brak kumulacji został potwierdzony danymi monitoringu bezpieczeństwa i skuteczności leków w badaniach trwających przez 1 rok.

Eliminacja

Okres półtrwania substancji wyjściowej wynosi 3–4 godziny. Po doustnym przyjęciu około 50% wydzielane jest z kałem, a 42% – przez nerki, głównie w formie

5-hydroksylornoksykamu. Okres półtrwania 5-hydroksylornoksykamu wynosi około 9 godzin po podaniu dożylnym lub domięśniowym 1 lub 2 razy na dobę. Nie ma dowodów na zmianę szybkości eliminacji przy stosowaniu dawek powtarzanych.

Osoby szczególne

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia) klirens jest obniżony o 30–40%. Poza obniżeniem klirensu nie stwierdza się istotnych zmian w profilu kinetycznym lornoksykamu u pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek

Nie stwierdza się istotnych zmian w profilu kinetycznym lornoksykamu u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, z wyjątkiem kumulacji u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby po 7 dniach terapii przy dawkach dobowych 12 mg i 16 mg.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego bólu o umiarkowanym i lekkim nasileniu u dorosłych.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną i/lub substancje pomocnicze leku.
• Nadwrażliwość (objawy podobne do astmy, rinitis, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki) na inne leki przeciwbólowe niesteroidowe, w tym na kwas acetylosalicylowy.
• Krwawienia żołądkowo-jelitowe, krwawienia mózgowe lub inne krwawienia.
• W przeszłości wystąpiły krwawienia żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi.
• Aktywna nawracająca choroba wrzodowa żołądka / krwawienie lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka / krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych epizodów rozwoju wrzodu lub krwawienia).
• Trombocytopenia.
• Ciężka niewydolność serca.
• Ciężka niewydolność wątroby.
• Ciężka niewydolność nerek (stężenie kreatyniny w osoczu > 700 µmol/l).
• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Środki ostrożności

Roztwór do wstrzykiwań należy przygotować bezpośrednio przed zastosowaniem (zawartość 1 fiolki (8 mg liofilizatu) rozpuszcza się wodą do wstrzykiwań (2 ml)). Wygląd zewnętrzny leku po rekonstytucji – przezroczysty roztwór zielonkawo-żółty, praktycznie pozbawiony cząstek.

W przypadku widocznych oznak uszkodzenia leku należy go zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Podczas jednoczesnego stosowania z lornoksykamem możliwe są następujące interakcje.

Cymetydyna

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest zwiększenie stężenia lornoksykamu w osoczu, co może zwiększyć ryzyko niepożądanych działań lornoksykamu (nie stwierdzono interakcji między lornoksykamem a ranitydyną ani między lornoksykamem a lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy).

Leki przeciwpakietkowe

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest wzmocnienie działania leków przeciwpakietkowych, np. warfaryny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy dokładnie monitorować wartość wskaźnika INR.

Fenprokumon

W przypadku jednoczesnego stosowania zmniejsza się skuteczność leczenia fenprokumonem.

Heparyna

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest zwiększenie ryzyka krwawień oraz ryzyka wystąpienia krwiaka wewnątrzrdzeniowego / zewnątrzoponowego podczas znieczulenia rzęchowego lub zewnątrzoponowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE)

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest zmniejszenie działania inhibitorów ACE.

Diuretyki

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest osłabienie działania moczopędnego i obniżającego ciśnienie krwi diuretyków pętlowych, tiazydowych i zatrzymujących potas (zwiększony ryzyko hiperkaliemii i nefrotoksyczności).

Blokery receptorów beta-adrenergicznych

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest zmniejszenie hipotensyjnego działania blokerów receptorów beta-adrenergicznych.

Blokery receptorów angiotensyny II

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest zmniejszenie hipotensyjnego działania blokerów receptorów angiotensyny II.

Cyfogenina

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest zmniejszenie klirensu cyfogeniny przez nerki, co zwiększa ryzyko toksyczności cyfogeniny.

Kortykosteroidy

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest zwiększenie ryzyka wystąpienia wrzodów żołądkowo-jelitowych lub krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antybiotyki z grupy chinolonów (np. lewofloksacyna, ofloksacyna)

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest zwiększenie ryzyka wystąpienia drgawek.

Leki przeciwpłytkowe (np. klopidogrel)

W przypadku jednoczesnego stosowania zwiększa się ryzyko wystąpienia krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne leki przeciwbólowe niesteroidowe

W przypadku jednoczesnego stosowania zwiększa się ryzyko wystąpienia krwawień żołądkowo-jelitowych lub wrzodów.

Metotreksat

W przypadku jednoczesnego stosowania zwiększa się stężenie metotreksatu w osoczu krwi, co prowadzi do zwiększenia jego toksyczności. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy dokładnie monitorować stan pacjenta.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)

W przypadku jednoczesnego stosowania zwiększa się ryzyko wystąpienia krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki zawierające lit

W przypadku jednoczesnego stosowania zmniejsza się klirens litu przez nerki, w związku z czym stężenie litu w osoczu może przekroczyć próg toksyczności. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować stężenie litu w osoczu krwi, szczególnie na początku leczenia, przy modyfikacji dawki i przy przerywaniu leczenia.

Cyklosporyna

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu krwi i jej nefrotoksyczności, co wynika z efektów pośrednich związanych z prostaglandynami nerkowymi. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy dokładnie monitorować funkcję nerek.

Pochodne sulfoniliomocznikowe (np. gliBenklamid)

W przypadku jednoczesnego stosowania zwiększa się ryzyko hipoglikemii.

Znane induktory i inhibitory izoenzymu CYP2C9

Lornado (tak jak inne leki przeciwbólowe niesteroidowe zależne od cytochromu P450 2C9 (izoenzym CYP2C9)) oddziałuje z znanymi induktorami i inhibitorami izoenzymu CYP2C9 (patrz sekcja „Metabolizm”).

Takrymus

W przypadku jednoczesnego stosowania zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności z powodu zmniejszenia syntezy prostacykliny w nerkach. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy monitorować funkcję nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pemetreksed

W przypadku jednoczesnego stosowania możliwe jest zmniejszenie klirensu pemetreksedu przez nerki, co prowadzi do zwiększenia toksyczności nerkowej i żołądkowo-jelitowej oraz do zwiększenia mielosupresji.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Lornoksykam hamuje agregację płytek krwi, wydłużając czas krzepnięcia krwi. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów skłonnych do krwawień.

W poniżej wymienionych przypadkach lek należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie oczekiwanej korzyści terapeutycznej i możliwego ryzyka:

• Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek: lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnym (poziom kreatyniny w osoczu 150–300 µmol/l) i umiarkowanym niedostatecznością nerek (poziom kreatyniny w osoczu 300–700 µmol/l) ze względu na ważną rolę prostaglandyn w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku zaburzeń funkcji nerek należy przerwać stosowanie leku.
• Pacjentom po rozległych zabiegach chirurgicznych, z niewydolnością serca, przyjmującym diuretyki lub leki mogące powodować uszkodzenie nerek: podczas stosowania leku należy dokładnie monitorować funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi: podczas stosowania leku zaleca się dokładne badanie kliniczne oraz ocenę wskaźników laboratoryjnych (np. częściowego czasu tromboplastynowego).
• Pacjentom z niewydolnością wątroby (np. z marskością wątroby): podczas stosowania leku w dawce 12–16 mg na dobę zaleca się regularne badania laboratoryjne ze względu na możliwość kumulacji lornoksykamu w organizmie (wzrost AUC) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”). Jednakże nie stwierdzono odchyleń parametrów farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników.
• Pacjentom w wieku powyżej 65 lat: podczas stosowania leku zaleca się obserwację funkcji nerek i wątroby. Stosować z ostrożnością po zabiegach chirurgicznych.

Stosowanie jednoczesne z innymi NSAID

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z innymi NSAID, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Minimalizacja niepożądanych reakcji

Niepożądane reakcje można minimalizować poprzez przyjmowanie najniższej skutecznej dawki lornoksykamu przez najkrótszy okres niezbędny do kontroli objawów choroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz poniższa informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego).

Krwiawienia, owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego

Podczas stosowania dowolnego NSAID (w tym lornoksykamu) w dowolnym czasie trwania leczenia możliwe są krwawienia, owrzodzenia lub perforacje przewodu pokarmowego (z objawami ostrzegawczymi lub bez nich, a także u pacjentów z wywiadem poważnych zaburzeń przewodu pokarmowego), które mogą mieć śmiertelny skutek.

Ryzyko krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze wzrostem dawki NSAID u pacjentów z wywiadem owrzodzeń, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), a także u pacjentów w starszym wieku. U takich pacjentów leczenie należy rozpoczynać z szczególną ostrożnością i w najniższych dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Lek należy stosować z ostrożnością u powyższych grup pacjentów oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub inne leki zwiększające ryzyko powikłań przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

U pacjentów wymagających takiej terapii wspomagającej, leczenie można prowadzić przy jednoczesnym stosowaniu środków ochronnych, np. misoprostolu lub inhibitorów pompy protonowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Zaleca się przeprowadzanie regularnych obserwacji klinicznych.

Podczas stosowania leku u pacjentów z wywiadem toksycznego działania na przewód pokarmowy, szczególnie u osób starszych, należy informować o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie o krwawieniu przewodu pokarmowego) na wczesnych etapach leczenia.

Lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko powstania owrzodzeń lub krwawień, np. kortykosteroidy doustne, leki przeciwkrzepliwe – warfarynę, SSRI lub antytrombotyczne leki, np. kwas acetylosalicylowy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących lornoksykam, należy przerwać stosowanie leku.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (przewlekłe zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ ich stan może się pogorszyć (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci w starszym wieku

U pacjentów w starszym wieku częściej występują działania niepożądane podczas stosowania NSAID, w tym krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do skutku śmiertelnego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy

Podczas stosowania leku należy obserwować pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub przewlekłą niewydolnością serca od łagodnego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie, ponieważ leczenie NSAID może wiązać się z zatrzymaniem płynu i obrzękami.

Dane kliniczne i epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NSAID (szczególnie długotrwałe leczenie i stosowanie w wysokich dawkach) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zjawisk trombotycznych tętniczych (zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu lornoksykamu.

Lek należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie wskazań u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub zaburzeniami mózgowo-naczyniowymi. Ocena ta jest również konieczna przed długotrwałym stosowaniem leku u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Przy jednoczesnym stosowaniu lornoksykamu z heparyną zwiększa się ryzyko krwotoku rdzeniowego/epiduralnego podczas znieczulenia rdzeniowego lub epiduralnego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia ze strony skóry

Podczas stosowania lornoksykamu bardzo rzadko może dojść do rozwoju ciężkich reakcji skórnych, w tym do wyprysku egfoliatywnego, zespółu Stevensa-Johnsona i toksycznego zespółu martwicy nabłonka, czasem niektóre z nich kończą się śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju takich reakcji jest najwyższe na początku leczenia: w większości przypadków takie reakcje pojawiają się w pierwszym miesiącu przyjmowania lornoksykamu. Stosowanie leku należy przerwać przy pierwszych objawach wysypki skórnej, uszkodzenia błon śluzowych i innych objawach nadwrażliwości.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego

Lek należy stosować z ostrożnością u chorych na astmę oskrzelową lub z wywiadem tej choroby, ponieważ wiadomo, że NSAID mogą wywoływać oskrzelospazm u takich pacjentów.

Łupus układowy i mieszane choroby tkanki łącznej

Podczas stosowania lornoksykamu u pacjentów z układowym rumieniem posolonym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej może zwiększać się ryzyko rozwoju oponowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Nefrotoksyczność

Przy jednoczesnym stosowaniu lornoksykamu z takrolimuszem możliwe jest zwiększone ryzyko nefrotoksyczności wynikające ze zmniejszenia syntezy prostacykliny w nerkach. W razie potrzeby takiej kombinacji należy dokładnie monitorować funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Odchylenia laboratoryjne

Podczas stosowania lornoksykamu możliwe są okresowe podwyższenia poziomu transaminaz, bilirubiny we krwi, wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi oraz inne odchylenia wskaźników laboratoryjnych od normy. Jeśli odchylenia wskaźników laboratoryjnych są istotne i trwają długo, należy przerwać stosowanie leku i przeprowadzić niezbędne badania.

Niepłodność

Lornoksykam, podobnie jak inne leki hamujące cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może osłabiać płodność, dlatego nie powinien być stosowany u kobiet próbujących zajść w ciążę. Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub przebadanym z powodu bezpłodności, należy przerwać stosowanie leku (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Ospa wietrzna

W przypadku ospa wietrzna w wyjątkowych przypadkach mogą się rozwinąć ciężkie infekcyjne uszkodzenia skóry i tkanek miękkich. Nie można również wykluczyć wpływu NSAID na pogorszenie przebiegu takich infekcyjnych uszkodzeń. Zaleca się unikanie stosowania leku w przypadku obecnej ospa wietrzna.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Brak danych klinicznych dotyczących stosowania lornoksykamu w I–II trymestrze ciąży i podczas porodu, dlatego lek nie powinien być stosowany w tym okresie.

Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania lornoksykamu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/płodowy. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca przy stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnych stadiach ciąży. Ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długości terapii. U zwierząt stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększonej przed- i poimplantacyjnej śmierci płodu oraz śmiertelności embrionalnej i płodowej. Inhibitory syntezy prostaglandyn nie powinny być stosowane w I i II trymestrze ciąży. Stosowanie jest możliwe wyłącznie w przypadku absolutnej konieczności.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie lornoksykamu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży lornoksykam nie powinien być stosowany bez naglącej potrzeby. Jeśli lornoksykam jest stosowany przez kobietę próbującą zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy.

Należy rozważyć monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po kilku dniach stosowania lornoksykamu od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży przy stosowaniu dowolnych inhibitorów syntezy prostaglandyn możliwe są następujące skutki u płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (przeczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z rozwojem oligohydramniosu (patrz wyżej).

Matka i płód na końcu ciąży mogą być narażeni na następujące skutki w wyniku stosowania inhibitorów syntezy prostaglandyn:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach; wydłużenie czasu krwawienia;
• hamowanie kurczliwości macicy, co może prowadzić do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

W związku z tym stosowanie leku jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących wydzielania lornoksykamu do mleka kobiecego. U szczurów stwierdzono stosunkowo wysokie stężenia lornoksykamu w mleku. Leku nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Niepłodność

Stosowanie lornoksykamu, podobnie jak każdego leku hamującego cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może pogorszyć płodność i nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub przebadanym z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia lornoksykamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn

W przypadku wystąpienia zawrotów głowy i/lub senności w wyniku stosowania leku nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Lekarstwo należy stosować w leczeniu wstępnym oraz gdy konieczne jest szybkie osiągnięcie efektu przeciwbólowego lub gdy niemożliwe jest stosowanie leków doustnych. Ogólnie leczenie powinno obejmować tylko jedną iniekcję rozpoczynającą terapię.

Niepożądane reakcje można zminimalizować poprzez stosowanie najmniejszej skutecznej dawki lornoksykamu przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz punkt „Szczególne wskazania”).

Rozcieńczanie liofilizatu rozpuszczalnikiem należy przeprowadzać w odpowiednich warunkach, zgodnie z zasadami zachowania czystości mikrobiologicznej.

Po rozcieńczeniu przygotowany (odnowiony) roztwór należy użyć natychmiast.

Dawkowanie

Dla wszystkich pacjentów odpowiedni schemat dawkowania powinien opierać się na indywidualnej odpowiedzi na leczenie.

Zalecana dawka lekarstwa wynosi 8 mg dożylnie lub domięśniowo. Maksymalna dobową dawkę wynosi 16 mg. Niektórzy pacjenci mogą wymagać dodatkowego podania dawki 8 mg w ciągu pierwszych 24 godzin.

Pacjenci w podeszłym wieku (od 65 roku życia)

Pacjenci w podeszłym wieku bez zaburzeń funkcji wątroby lub nerek nie wymagają korekty dawki, należy jednak z ostrożnością stosować lornoksykam, ponieważ reakcje niepożądane ze strony przewodu pokarmowego są gorzej tolerowane przez tę grupę pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjenci z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności nerek wymagają zmniejszenia dawki lornoksykamu. Lornoksykam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby wymagają zmniejszenia dawki lornoksykamu. Lornoksykam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Sposób stosowania

Lekarstwo przeznaczone jest do wstrzykiwania dożylnego i domięśniowego. Czas podania roztworu dożylnie powinien trwać nie krócej niż 15 sekund, domięśniowo – nie krócej niż 5 sekund.

Po przygotowaniu roztworu należy zmienić igłę.

Do iniekcji domięśniowej wymagana jest długa igła, zapewniająca głębokie wstrzyknięcie.

Rozcieńczony lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.

Roztwór do wstrzykiwań należy przygotować bezpośrednio przed użyciem (zawartość 1 fiolki (8 mg liofilizatu) rozpuścić wodą do wstrzykiwań (2 ml).

Dzieci

Lekarstwa nie zaleca się stosować dzieciom poniżej 18 roku życia ze względu na niedostateczne dane kliniczne dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lornoksykamu.

Przedawkowanie

Obecnie nie ma danych dotyczących przedawkowania, które pozwoliłyby określić jego skutki lub zaproponować specyficzne leczenie. Jednak w wyniku przedawkowania lornoksykamu mogą wystąpić następujące objawy: nudności, wymioty, objawy neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia wzroku); w ciężkich przypadkach – ataksja z przejściem w śpiączkę i drgawki; uszkodzenia wątroby i nerek, możliwe zaburzenia krzepnięcia krwi.

W przypadku rzeczywistego lub prawdopodobnego przedawkowania należy przerwać stosowanie lekarstwa. Dzięki krótkiemu okresowi półtrwania lornoksykam szybko wydaje się z organizmu. Nie poddaje się dializie. Obecnie nie ma specyficznego antydotum. W leczeniu zaburzeń przewodu pokarmowego można stosować, na przykład, analog prostaglandyny lub ranitydynę.

Działania niepożądane

Najczęstsze działania niepożądane związane z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID) dotyczyły układu pokarmowego. Przy stosowaniu NSAID mogą występować wrzody żołądkowe, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, które czasem kończą się śmiercią, szczególnie u osób starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Podczas leczenia NSAID obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, hematemesis, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka.

Sądzono, że u około 20% pacjentów leczonych lornoksykamem mogą wystąpić działania niepożądane. Najczęstsze z nich to nudności, dyspepsja, zaburzenia trawienia, ból brzucha, wymioty, biegunka. Objawy te obserwowano ogólnie u mniej niż 10% pacjentów uczestniczących w badaniach.

Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NSAID.

Badania kliniczne oraz dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NSAID, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zdarzeń trombotycznych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Wyjątkowo, w przebiegu ospy wietrznej, zgłaszano poważne powikłania infekcyjne skóry i tkanek miękkich.

Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania do następujących kategorii: bardzo często (> 1/10); często (> 1/100, < 1/10); rzadko (> 1/1000, < 1/100); nieczęsto (> 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje:

rzadko – zapalenie gardła.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego:

rzadko – anemia, trombocytopenia, leukopenia, wydłużenie czasu krwawienia; bardzo rzadko – ekchymozy. NSAID mogą powodować charakterystyczne dla tej klasy leków potencjalnie ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne i anafilaksja.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania:

nieczęsto – utrata apetytu, zmiany masy ciała.

Zaburzenia psychiczne:

nieczęsto – bezsenność, depresja; rzadko – dezorientacja, niepokój, pobudzenie.

Zaburzenia układu nerwowego:

często – łagodny i przemijający ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność, parestezje, zaburzenia wrażliwości smakowej (dysgezja), drżenie, migreny; bardzo rzadko – oponiak bezżennych u pacjentów z toczeniem układowym (SLE) i mieszanym schorzeniem tkanki łącznej (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zaburzenia narządu wzroku:

nieczęsto – zapalenie spojówek; rzadko – zaburzenia widzenia.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi:

nieczęsto – zawroty głowy, szumy w uszach.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego:

nieczęsto – kołatanie serca, tachykardia, obrzęki, niewydolność serca, zaczerwienienie twarzy; rzadko – nadciśnienie, napływy gorąca, krwawienia, siniaki.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnej:

nieczęsto – katar; rzadko – duszność, kaszel, skurcz oskrzeli.

Zaburzenia układu pokarmowego:

często – nudności, ból brzucha, dyspepsja, biegunka, wymioty; nieczęsto – zaparcia, wzdęcia, odbijanie, suchość w ustach, zapalenie żołądka, wrzody żołądka, ból brzucha w górnej części brzucha, wrzody dwunastnicy, wrzody błony śluzowej jamy ustnej; rzadko – melena, wymioty krwią, stomatyt, zapalenie przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy, dysfagia, stomatyt aftowy, zapalenie języka, perforacja wrzodu żołądkowego, krwawienie z przewodu pokarmowego.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:

nieczęsto – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (ALT, AST); bardzo rzadko – działanie toksyczne na wątrobę, które może prowadzić do niewydolności wątroby, zapalenia wątroby, żółtaczki, cholestazy.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych:

nieczęsto – wysypka, swędzenie, nadmierne pocenie się, zaczerwienienie, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, łysienie; rzadko – zapalenia skóry, egzema, purpura; bardzo rzadko – obrzęki i reakcje pęcherzykowe, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

nieczęsto – ból stawów; rzadko – ból kości, skurcze mięśni, ból mięśni.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:

rzadko – nokturia, zaburzenia wydzielania moczu, podwyższenie poziomu mocznika i kreatyniny we krwi; bardzo rzadko – lornoksykam może powodować ostrą niewydolność nerek u pacjentów z chorobami nerek, zależnymi od prostaglandyn nerkowych, które odgrywają istotną rolę w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Nefrotoksyczność w różnych formach, w tym zapalenia nerek i zespół nerczy, jest efektem charakterystycznym dla NSAID.

Zaburzenia ogólne:

nieczęsto – niedobrze, obrzęk twarzy; rzadko – osłabienie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

Liofilizat do roztworu do wstrzykiwań w fiolce – 3 lata.

Roztwornik w ampułce – 5 lat.

Gotowy (odnowiony) roztwór po rozcieńczeniu należy użyć natychmiast.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Nie należy mieszać leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w instrukcji do użytku medycznego.

Opakowanie

8 mg liofilizatu do roztworu do wstrzykiwań w fiolce, w zestawie z 2 ml rozcieńczalnika (woda do wstrzykiwań) w ampułce;

1 fiolka z liofilizatem do roztworu do wstrzykiwań i 1 ampułka rozcieńczalnika w pudełku kartonowym;

3 fiolki z liofilizatem do roztworu do wstrzykiwań i 3 ampułki rozcieńczalnika w opakowaniu konturowym, 1 opakowanie konturowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania

Na receptę.

Producent

Mefar Ilac San. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

Ramazanoglu Mah. Ensar Cad. No: 20, 34906 Kurtkoy – Pendik/Istanbul, Turkey.