Lizynopryl

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LIZYNOPRYL (LISINOPRIL)

Skład:

substancja czynna: lizynopryl;

1 tabletka zawiera 10 mg lub 20 mg lizynoprylu (w postaci dihydratu lizynoprylu);

substancje pomocnicze: wapnia wodorofosforan dihydrat, manitol (E 421), skrobię prażelowaną, skrobię kukurydzianą, dwutlenek krzemu (aerozolowy bezwodny), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: białe, okrągłe, dwuwypukłe jednorodne tabletki o nieuszkodzonych krawędziach, z kreseczką po jednej stronie;

tabletki 20 mg: białe, okrągłe, dwuwypukłe jednorodne tabletki o nieuszkodzonych krawędziach.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE).

Kod ATC C09A A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lizynopryl to inhibitor peptydyldipeptydazy. Hamuje enzym konwertujący angiotensynę I w peptyd zwężający naczynia – angiotensynę II. Angiotensyna II stymuluje również wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy. Hamowanie ACE prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, co powoduje zmniejszenie aktywności zwężającej naczynia oraz zmniejszenie wydzielania aldosteronu. Ostatnie zmniejszenie może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi.

Ponieważ uważa się, że mechanizm, za pomocą którego lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze, opiera się przede wszystkim na hamowaniu układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o niskim poziomie reniny. ACE jest identyczny z kininazą II, enzymem, który degraduje bradykininę. Nie jest ustalone, czy zwiększone stężenia bradykininy, silnego peptydu rozszerzającego naczynia, mają znaczenie w efektach terapeutycznych lizynoprylu.

Oprócz obniżania ciśnienia tętniczego, lizynopryl zmniejsza albuminurię poprzez zmiany histologii i hemodynamiki aparatu glomerularnego nerek. Leczenie lizynoprylem nie wpływa na kontrolę glikemii, co potwierdza brak istotnego wpływu na poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1c).

Odgrywa pozytywną rolę w przywracaniu funkcji uszkodzonego endotelium u chorych z hiperglikemią.

Wiadomo, że w badaniu klinicznym z udziałem 115 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat pacjenci o masie ciała poniżej 50 kg otrzymywali 0,625 mg, 2,5 mg lub 20 mg lizynoprylu raz dziennie, a pacjenci o masie ciała powyżej 50 kg otrzymywali 1,25 mg, 5 mg lub 40 mg lizynoprylu raz dziennie. Na końcu drugiego tygodnia badania lizynopryl podawany raz dziennie obniżał ciśnienie tętnicze zależnie od dawki, z kolejnym działaniem przeciw nadciśnieniowym wykazanym w dawkach wyższych niż 1,25 mg.

Ten efekt został potwierdzony w fazie odstawiania leku, podczas której ciśnienie rozkurczowe było o około 9 mm Hg wyższe u pacjentów losowanych do placebo niż u pacjentów losowanych do otrzymywania średnich i wysokich dawek lizynoprylu. Działanie przeciw nadciśnieniowe zależne od dawki lizynoprylu obserwowano w niektórych podgrupach demograficznych: wiek, stadium Tannera, płeć i rasa.

Farmakokinetyka.

Lizynopryl to doustnie aktywny inhibitor ACE nie zawierający grupy sulfhydrylowej.

Wchłanianie.

Po doustnym podaniu lizynoprylu maksymalne stężenie w surowicy krwi (Cmax) osiągane jest po około 7 godzin, choć obserwuje się tendencję do nieznacznej opóźnionej dynamiki czasu potrzebnego do osiągnięcia szczytowych stężeń w surowicy krwi u pacjentów po ostrym zawałcie mięśnia sercowego. Na podstawie ilości wydalonej z moczem, średnia szybkość wchłaniania lizynoprylu wynosi około 25% po podaniu dawki 5–80 mg. Zmienność wyników między pacjentami może wynosić od 6 do 60%. Bezpośrednia biodostępność lizynoprylu zmniejsza się do około 16% u pacjentów z niewydolnością serca. Spożywanie pokarmu nie wpływa na wchłanianie lizynoprylu.

Rozkład.

Lizynopryl nie wiąże się z innymi białkami surowicy krwi poza krążącym ACE. Badania na zwierzętach wskazują, że lizynopryl słabo przenika przez barierę krew-mózg.

Wydalanie.

Lizynopryl nie ulega metabolizmowi i wydala się wyłącznie przez nerki w niezmienionej formie. Przy wielokrotnym dawkowaniu efektywny okres półtrwania akumulacji wynosi 12,6 godziny. Klirens lizynoprylu wynosi około 50 ml/min u zdrowych ochotników. Spadek stężenia w surowicy krwi ma przedłużoną fazę końcową, która nie sprzyja akumulacji leku. Ta faza końcowa może odzwierciedlać nasycenie wiązania z ACE i nie jest proporcjonalna do dawki.

Naruszenie funkcji wątroby.

Naruszenie funkcji wątroby u pacjentów z marskością doprowadziło do zmniejszenia absorpcji lizynoprylu (około 30%, jak określono na podstawie odzysku w moczu), ale ze względu na zmniejszony klirens doprowadziło również do zwiększenia ekspozycji (około 50%) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Naruszenie funkcji nerek.

Naruszenie funkcji nerek zmniejsza wydalanie lizynoprylu, który wydala się przez nerki. To zmniejszenie ma znaczenie kliniczne tylko wtedy, gdy wartość filtracji kłębuszkowej jest mniejsza niż 30 ml/min. Przy łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniu funkcji nerek (klirens kreatyniny wynosi 30–80 ml/min) średnia powierzchnia pod krzywą (AUC) zwiększa się tylko o 13%. Przy ciężkim uszkodzeniu funkcji nerek (klirens kreatyniny wynosi 5–30 ml/min) średnia AUC zwiększa się 4,5-krotnie w porównaniu z normą. Lizynopryl można usunąć za pomocą dializy. W ciągu 4 godzin hemodializy stężenie lizynoprylu w osoczu krwi zmniejszało się średnio o 60% przy klirensie dializy wynoszącym 40–55 ml/min.

Niewydolność serca.

Pacjenci z niewydolnością serca mają większą ekspozycję na lizynopryl w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (zwiększenie AUC średnio o 125%), ale dzięki wydalaniu lizynoprylu z moczem mają zmniejszoną absorpcję o około 16% w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Dzieci.

Profil farmakokinetyczny lizynoprylu badano u 29 pacjentów w wieku od 6 do 16 lat z nadciśnieniem tętniczym i szybkością filtracji kłębuszkowej (GFR) powyżej 30 ml/min/1,73 m². Po podaniu dawki od 0,1 do 0,2 mg/kg stężenie ustalone lizynoprylu w osoczu krwi osiągane w ciągu 6 godzin, a także stopień wchłaniania, oparty na wydalaniu z moczem, wynosił około 28%. Te wartości były podobne do wartości uzyskanych u dorosłych pacjentów. Wartości AUC i Cmax u dzieci w tym badaniu są zgodne z wartościami uzyskanymi u dorosłych.

Pacjenci starsi.

U pacjentów starszych stężenie lizynoprylu jest wyższe; AUC jest wyższe o około 60% niż u młodszych pacjentów.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca (leczenie objawowe), ostry zawał mięśnia sercowego (krótkotrwałe leczenie (6 tygodni) pacjentów ze stabilną hemodynamiką przez 24 godziny po ostrym zawałcie mięśnia sercowego), wczesna naczyniopatia cukrzycowa u pacjentów z cukrzycą typu II i nadciśnieniem tętniczym.

Przeciwwskazania.

− Nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze leku.

− Nadwrażliwość na inne inhibitory ACE.

− Angioedem w wywiadzie, związane z wcześniejszą terapią innymi inhibitorami ACE.

− Jednoczesne stosowanie Lizynoprylu z terapią sakubetrylem/walsartanem. Nie należy rozpoczynać stosowania Lizynoprylu wcześniej niż 36 godzin po ostatniej dawce sakubetrylu/walsartanu.

− Dziedziczny lub idiopatyczny angioedem.

− II i III trymestr ciąży.

− Jednoczesne stosowanie leku z lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe.

Stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych (np. nitrogliceryny i innych nitratów lub innych leków rozszerzających naczynia) może nasilać działanie hipotensyjne Lizynoprylu.

Dane z badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu RAAS poprzez stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II oraz aliskirenu wiąże się z wyższą częstością działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku działającego na układ RAAS.

Leki zwiększające ryzyko angioedemu:

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubetrylem/walsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ zwiększa ryzyko wystąpienia angioedemu.

Leczenie wspomagające inhibitorami ACE w połączeniu z inhibitorami docelowymi rapamycyny ssaków (mTOR) (np. temsirylim, syrylim, ewerolimus) lub neutralnymi inhibitorami endopeptydazy (NEP) (np. raczekadotryl), wildaflitypinem lub aktywatorem plazminogenu tkankowego może zwiększyć ryzyko angioedemu.

Diuretyki.

Dodanie diuretyku do leczenia pacjenta przyjmującego lizynopryl zazwyczaj nasila działanie hipotensyjne.

Pacjenci przyjmujący diuretyki, szczególnie ci, którzy dopiero rozpoczęli ich stosowanie, mogą odczuwać nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu terapii lizynoprylem. Prawdopodobieństwo wystąpienia hipotensji objawowej w wyniku stosowania lizynoprylu można zmniejszyć, przerywając stosowanie diuretyku przed rozpoczęciem terapii lizynoprylem.

Diuretyki zatrzymujące potas, suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas oraz inne leki mogące podnosić stężenie potasu w osoczu.

Mimo że w badaniach klinicznych stężenie potasu w osoczu zwykle pozostawało w normie, u niektórych pacjentów obserwowano hiperkaliemię. Czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii obejmują niewydolność nerek, cukrzycę oraz jednoczesne stosowanie diuretyków zatrzymujących potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementów potasu lub substytutów soli zawierających potas. Stosowanie suplementów potasu, diuretyków zatrzymujących potas lub soli zawierających potas, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w osoczu. Jeśli lizynopryl stosuje się z diuretykami powodującymi utratę potasu, hipokaliemia wywołana działaniem diuretyku może być złagodzona.

Cyklosporyna:

Hiperkaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z cyklosporyną. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Heparyna:

Hiperkaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z heparyną. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥3 g/dobę.

Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z NLPZ (np. kwas acetylosalicylowy jako lek przeciwzapalny, inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ) możliwe jest osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, a także istnieje ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek i podwyższenia stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek w wywiadzie. Takie efekty są zazwyczaj odwracalne. Taką kombinację należy stosować ostrożnie, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią objętość płynów, a ponadto należy rozważyć konieczność kontroli funkcji nerek bezpośrednio po rozpoczęciu terapii skojarzonej oraz jej okresowego monitorowania w przyszłości.

Kwas acetylosalicylowy, leki trombolityczne, beta-blokery, nitraty.

Lizynopryl można stosować jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), lekami trombolitycznymi, beta-blokerami i/lub nitratami.

Leki litowe.

Donoszono o odwracalnym wzroście stężenia litu w osoczu i reakcjach toksycznych przy jednoczesnym stosowaniu litu i inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych może zwiększać ryzyko zatrucia litem i nasilać istniejące zatrucie na tle stosowania inhibitorów ACE. Stosowanie lizynoprylu razem z lekami litowymi nie jest zalecane, ale jeśli taka kombinacja jest naprawdę konieczna, należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Leki przeciwdiabetyczne.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwdiabetycznych (insulina, doustne leki hipoglikemiczne) z inhibitorami ACE może prowadzić do nasilenia działania obniżającego poziom glukozy we krwi z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Zjawisko to z większym prawdopodobieństwem występuje w pierwszym tygodniu leczenia skojarzonego oraz u pacjentów z niewydolnością nerek.

Sympatomietyki.

Sympatomietyki mogą zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, środki znieczyszające.

Jednoczesne stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, neuroleptyków lub środków znieczyszających może nasilać działanie hipotensyjne leku Lizynopryl.

Złoto.

Reakcje nitrytoidowe (objawy rozszerzenia naczyń, w tym hiperemia, nudności, zawroty głowy i hipotensja tętnicza, które mogą występować w ciężkiej formie) po iniekcjach złota (np. mallowan sodu) obserwuje się częściej u pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory ACE.

Особливости stosowania.

Chorobowe niskie ciśnienie tętnicze.

Chorobowe niskie ciśnienie tętnicze występuje rzadziej u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stosujących lizynopryl, hipotensja tętnicza jest bardziej prawdopodobna w przypadku utraty objętości płynu spowodowanej terapią diuretyczną, przestrzeganiem diety ubogosolnej, przeprowadzeniem dializy, biegunką lub wymiotami, a także przy ciężkiej nadciśnieniowej chorobie nerek zależnej od reniny. Chorobowe niskie ciśnienie tętnicze obserwuje się u pacjentów z objawową niewydolnością serca, z niewydolnością nerek lub bez niej. Chorobowe niskie ciśnienie tętnicze jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca, przy stosowaniu wysokich dawek diuretyków pętlowych, przy hiponatremii lub niewydolności nerek o charakterze czynnościowym. U pacjentów z zwiększonym ryzykiem chorobowego niskiego ciśnienia tętniczego należy starannie monitorować rozpoczęcie terapii i dostosowanie dawek. Dotyczy to również pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyniowo-mózgowymi, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub zaburzeń krążenia mózgowego.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej należy ułożyć pacjenta w pozycji poziomej (jako konieczne środki), w razie potrzeby zaleca się podanie płynów dożylnie (podanie roztworu fizjologicznego). Przejściowa hipotensja zazwyczaj nie stanowi przeciwwskazania do dalszego stosowania leku. Dalsze leczenie zazwyczaj przebiega bez powikłań po normalizacji ciśnienia tętniczego poprzez zwiększenie objętości krwi.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca z normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym może dojść do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas stosowania lizynoprylu. Ten efekt jest przewidywalny i zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania leczenia. Jeśli hipotensja staje się objawowa, zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia lekiem Lizynopryl może stać się konieczne.

W przypadku rozwoju ostrym zawału mięśnia sercowego zabronione jest stosowanie lizynoprylu, jeśli leczenie lekami rozszerzającymi naczynia może pogorszyć stan hemodynamiczny pacjenta (np. jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 100 mmHg lub mniej) lub w przypadku szoku kardiogennego. Jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 120 mmHg lub mniej, niskie dawki należy stosować przez pierwsze 3 dni po zawałcie. Dawki utrzymujące należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 100 mmHg lub mniej. Jeśli hipotensja tętnicza utrzymuje się (ciśnienie tętnicze skurczowe poniżej 90 mmHg przez ponad 1 godzinę), należy przerwać leczenie tym lekiem.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej / przerostowa kardiomiopatia.

Jak wszystkie inhibitory ACE, lizynopryl należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej lub z obturacją odpływu z lewej komory serca, takich jak stenoza aortalna lub przerostowa kardiomiopatia.

Zaburzenia funkcji nerek.

W przypadku zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy dobrać w zależności od wartości klirensu kreatyniny (patrz tabela w sekcji „Sposób stosowania i dawki”) oraz klinicznej reakcji na leczenie. Rutynowy pomiar stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi jest częścią standardowej praktyki medycznej w leczeniu tych pacjentów.

U pacjentów z niewydolnością serca hipotensja tętnicza, która występuje po rozpoczęciu terapii inhibitorami ACE, może spowodować zaburzenia funkcji nerek. W takich przypadkach może dojść do ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna.

U niektórych pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej przy jednej nerce podczas leczenia inhibitorami ACE wzrasta stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, które zazwyczaj wracają do normy po przerwaniu leczenia. Prawdopodobieństwo tego jest szczególnie duże u pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku nadciśnienia naczyniowo-nerek istnieje zwiększony ryzyko ciężkiego niskiego ciśnienia tętniczego i niewydolności nerek. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym, od niskich dawek i przy starannym dozowaniu. Ponieważ leczenie diuretykami jest dodatkowym czynnikiem ryzyka, należy je przerwać, a funkcję nerek należy monitorować w pierwszych tygodniach terapii lizynoprylem.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, którzy nie mają współistniejących chorób nerek, może dojść do wzrostu stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj niewielkiego i tymczasowego, szczególnie gdy lizynopryl podawano jednocześnie z diuretykami. Może to wystąpić przede wszystkim u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek. Może istnieć potrzeba zmniejszenia dawki i/lub przerwania stosowania diuretyku i/lub lizynoprylu.

Nie należy rozpoczynać leczenia w przypadku rozwoju ostrym zawału mięśnia sercowego, u pacjentów z objawami zaburzeń funkcji nerek (stężenie kreatyniny w surowicy krwi powyżej 177 µmol/l i/lub albuminuria powyżej 500 mg/24 godziny). W przypadku rozwoju zaburzeń funkcji nerek podczas leczenia (stężenie kreatyniny w surowicy krwi powyżej 265 µmol/l lub dwukrotnie wyższe niż początkowe stężenie) lekarz powinien rozważyć możliwość przerwania leczenia.

Zwiększona wrażliwość, obrzęk naczynioruchowy.

Opisywano rzadkie przypadki wystąpienia obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, języka, gardła i/lub krtani u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym lizynoprylem. Może to wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku, pacjent powinien otrzymać odpowiednie leczenie i pozostawać pod opieką medyczną aż do całkowitego ustąpienia objawów. W przypadkach, gdy obrzęk lokalizuje się w okolicy języka i nie prowadzi do zaburzeń oddychania, pacjent może wymagać dłuższej obserwacji, ponieważ terapia lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może okazać się niewystarczająca.

Bardzo rzadko obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani lub języka może prowadzić do śmiertelnego skutku. Jeśli obrzęk rozprzestrzenia się na język, szczelinę głosową lub krtanię, może rozwinąć się zaburzenie oddychania, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej przeszli zabiegi chirurgiczne na drogach oddechowych. W takich przypadkach należy natychmiast podjąć działania terapeutyczne. Może to obejmować podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Pacjent powinien pozostawać pod ścisłym nadzorem medycznym do całkowitego i trwałego ustąpięcia objawów.

Inhibitory ACE mogą powodować bardziej nasilony obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u chorych innych ras.

U pacjentów, którzy w wywiadzie mieli obrzęk naczynioruchowy nie związany ze stosowaniem inhibitora ACE, może występować zwiększony ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego w odpowiedzi na stosowanie leków z tej grupy.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Leczenia sakubitrylem/walsartanem nie należy rozpoczynać wcześniej niż 36 godzin po ostatniej dawce Lizynoprylu. Leczenia Lizynoprylem nie należy rozpoczynać wcześniej niż 36 godzin po ostatniej dawce sakubitrylu/walsartanu.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, ewerolimus, temsirolimus) oraz wyldagliptynem może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub mowy, z zaburzeniami oddychania lub bez nich). Z ostrożnością należy stosować lek podczas stosowania raczekadotrylu, inhibitorów mTOR (np. sirolimus, ewerolimus, temsirolimus) oraz wyldagliptynu u pacjentów, którzy już przyjmowali inhibitor ACE.

Reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych hemodializie. Opisywano wystąpienie reakcji anafilaktycznych u pacjentów poddawanych hemodializie z użyciem membran o wysokiej przepuszczalności (np. AN 69) i stosujących inhibitory ACE. W takich przypadkach należy zmienić typ membrany lub klasę leków przeciwnadciśnieniowych.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL). U chorych przyjmujących inhibitory ACE podczas aferezy LDL z dekstranem siarczanem obserwowano czasem ciężkie reakcje anafilaktyczne. Aby tego uniknąć, można tymczasowo przerwać przyjmowanie inhibitorów ACE przed przeprowadzeniem aferezy.

Desensytyzacja. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia desensytyzacyjnego (np. na jad owadów) mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne. Takie reakcje ustępują po tymczasowym przerwaniu przyjmowania inhibitorów ACE, ale mogą ponownie się pojawić przy przypadkowym ponownym przyjęciu leku.

Niewydolność wątroby. W pojedynczych przypadkach przyjmowanie inhibitorów ACE może być związane z zespołem, który zaczyna się od żółtaczki cholestatycznej i postępuje do martwicy, a czasem prowadzi do śmiertelnego skutku. Mechanizm powstawania tego zespołu jest nieznany. Pacjentom przyjmującym inhibitory ACE, u których wystąpi żółtaczka lub wzrost stężenia enzymów wątrobowych, należy przerwać przyjmowanie lizynoprylu i uzyskać niezbędną pomoc medyczną.

Neutropenia/agranulocytoza.

Neutropenia/agranulocytoza, trombocytopenia i anemia mogą się rozwinąć podczas leczenia inhibitorami ACE. Neutropenia rzadko występowała u pacjentów z normalną funkcją nerek i bez innych powikłań. Neutropenia i agranulocytoza ustępowały po przerwaniu leczenia inhibitorami ACE. Lizynopryl należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z kolagenozą naczyniową (np. przy toczeniu układowym lub twardzinie), podczas współistniejącej terapii immunosupresyjnej (np. kortykosteroidami, środkami cytotoksycznymi, antymetabolitami), allopurynolem lub prokainamidem, lub przy kombinacji tych czynników komplikujących, szczególnie na tle zaburzeń funkcji nerek. Stosowanie inhibitorów ACE u tych pacjentów może wiązać się z rozwojem szczególnie ciężkich infekcji, które w niektórych przypadkach nie odpowiadają na intensywne leczenie antybiotykami.

U tych pacjentów należy okresowo kontrolować poziom leukocytów we krwi podczas leczenia lekiem Lizynopryl, a także należy poinformować pacjenta o konieczności zgłoszenia wszelkich objawów infekcji.

Cechy etniczne (raza).

Inhibitory ACE są przyczyną rozwoju obrzęku naczynioruchowego częściej u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras. Jak w przypadku innych inhibitorów ACE, lizynopryl może być mniej skuteczny u pacjentów rasy czarnej w obniżaniu ciśnienia tętniczego w porównaniu z pacjentami innych ras, z powodu większej liczby chorych z nadciśnieniem tętniczym o niskim poziomie reniny.

Niewydolność wątroby.

Bardzo rzadko inhibitory ACE były kojarzone z zespołem, który rozpoczyna się od żółtaczki cholestatycznej i szybko postępuje do martwicy fiołkowej i (czasem) do śmiertelnego skutku. Przyczyna tego procesu jest nieznana.

Jeśli u pacjentów przyjmujących Lizynopryl rozwinie się żółtaczka lub wyraźny wzrost aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać przyjmowanie leku i udzielić odpowiedniej pomocy medycznej.

Podwójna blokada RAAS.

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II i aliskirenu zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i obniżenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II i aliskirenu jest przeciwwskazana.

Jeśli stosowanie podwójnej blokady uznaje się za absolutnie konieczne, musi to odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku częstego starannego monitorowania funkcji nerek, elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nerkową cukrzycą.

Hiperkaliemia.

Podczas leczenia inhibitorami ACE, w tym lizynoprylem, może wzrosnąć stężenie potasu w surowicy krwi. Ryzyko hiperkaliemii zwiększa się przy występowaniu następujących czynników: niewydolność nerek, cukrzyca, współistniejące stosowanie diuretyków zatrzymujących potas, suplementów potasu lub zastępców soli zawierających potas, współistniejące stosowanie leków zwiększających stężenie potasu w surowicy krwi (np. heparyny).

Jeśli jednoczesne stosowanie powyższych leków jest konieczne, zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Kaszel.

Opisywano występowanie kaszlu podczas leczenia inhibitorami ACE. Kaszel jest zazwyczaj suchy, bez wydzielania, trwały i ustępuje po przerwaniu leczenia. Kaszel wywołany inhibitorami ACE należy rozważać jako część różnicowania przyczyn kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne/anesztezja.

U pacjentów po operacjach chirurgicznych i u tych, którzy otrzymują leki obniżające ciśnienie podczas znieczulenia, lizynopryl może blokować tworzenie się angiotensyny II w wyniku kompensacyjnego uwalniania reniny. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej, uznawanej za skutek tego mechanizmu, można zastosować leczenie poprzez zwiększenie objętości krwi krążącej.

Cukrzyca.

W pierwszym miesiącu leczenia inhibitorami ACE wymagany jest bardziej staranny monitoring poziomu glukozy oprócz wcześniejszego leczenia insuliną lub doustnymi lekami hipoglikemicznymi.

Preparaty litu.

Ogólnie kombinacja litu i lizynoprylu nie jest zalecana.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lek jest przeciwwskazany w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli podczas leczenia tym lekiem potwierdzi się ciążę, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i, jeśli konieczne, zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Wiadomo, że długotrwałe działanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży stymuluje pojawienie się fetotoksyczności (obniżenie funkcji nerek, małopłodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczności noworodkowej (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). W przypadku działania inhibitorów ACE w II trymestrze ciąży zaleca się kontrolę funkcji nerek i kostnienia czaszki za pomocą USG.

Noworodki matek, które przyjmowały lizynopryl, należy dokładnie przebadać pod kątem obecności hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią. Ponieważ brakuje informacji na temat możliwości stosowania lizynoprylu w okresie karmienia piersią, nie zaleca się stosowania lizynoprylu. W tym okresie zaleca się stosowanie alternatywnego leczenia, którego profil bezpieczeństwa jest lepiej poznany, szczególnie jeśli karmi się noworodkiem lub wcześniakiem.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Przy prowadzeniu samochodu lub pracy z innymi urządzeniami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy i zmęczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie powinno być indywidualne, dostosowane do choroby pacjenta oraz odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Podaje się doustnie 1 raz na dobę, codziennie o tej samej porze, niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Choroba nadciśnieniowa.

Lizynopryl można stosować jako monoterapię, jak również w połączeniu z innymi klasami leków przeciw nadciśnieniu.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa zwykle wynosi 10 mg. U pacjentów z bardzo aktywnym układem RAAS (szczególnie przy nadciśnieniu naczyniowo-nerek, utracie chlorku sodu i/lub odwodnieniu, dekompensacji serca lub ciężkim nadciśnieniu tętniczym) może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki. Dlatego tacy pacjenci powinni być pod opieką lekarza na początku leczenia, a zalecana dawka początkowa wynosi 2,5–5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek należy również zmniejszyć dawkę początkową (patrz tabela 1 poniżej).

Dawka utrzymania. Zwykle skuteczną dawką utrzymania jest 20 mg 1 raz na dobę. Jeśli po zastosowaniu ustalonej dawki przez 2–4 tygodnie nie osiągnięto pożądanego efektu terapeutycznego, dawkę można następnie zwiększyć. Maksymalna dobowe dawka nie powinna przekraczać 80 mg.

Jeśli jest to możliwe, u chorych przyjmujących leki moczopędne, należy przerwać ich stosowanie 2–3 dni przed rozpoczęciem terapii lizynoprylem. Jeśli nie jest to możliwe, dawka początkowa lizynoprylu nie powinna przekraczać 5 mg/dobę. Należy kontrolować funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu. Kolejne dawki leku Lizynopryl należy dobrać zgodnie z odpowiedzią ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby terapię lekami moczopędnymi można wznowić.

Hipotensja symptomaticzna może wystąpić po rozpoczęciu leczenia lizynoprylem. Jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów przyjmujących leki moczopędne podczas terapii lizynoprylem. Ponieważ u tych pacjentów może występować odwodnienie i/lub nadmierne wydalanie chlorku sodu, lek należy stosować z ostrożnością.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Dawkowanie u chorych z niewydolnością nerek powinno być oparte na klirensie kreatyniny, jak pokazano poniżej w tabeli.

Dobieranie dawkowania u chorych z niewydolnością nerek

*dawkowanie i/lub częstotliwość przyjmowania należy ustalać na podstawie wskaźników reakcji ciśnienia tętniczego.

Dawkę można stopniowo zwiększać, aż do normalizacji ciśnienia tętniczego lub do osiągnięcia dawki maksymalnej – 40 mg/dobę.

Stosowanie u dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat.

Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg/dobę dla pacjentów o masie ciała od 20 do 50 kg oraz 5 mg/dobę dla pacjentów o masie ciała ≥ 50 kg. Dawkę należy dostosować indywidualnie do dawki maksymalnej 20 mg/dobę u pacjentów o masie ciała od 20 do 50 kg oraz do 40 mg/dobę u pacjentów o masie ciała

≥ 50 kg. Dawkowania wyższego niż 0,61 mg/kg (lub przekraczającego 40 mg) nie badano u dzieci (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieciom z obniżoną funkcją nerek należy przepisać niższą dawkę początkową lub wydłużyć interwał dawkowania.

Niewydolność serca.

Lek Lizynopryl może być stosowany u pacjentów z objawową niewydolnością serca jako terapia uzupełniająca do diuretyków oraz, jeśli to konieczne, do glikozydów nasierdziowych lub blokerów beta. Leczenie należy prowadzić pod nadzorem lekarza w celu określenia wstępnego efektu na ciśnienie tętnicze. Początkową dawkę dobową lizynoprylu równą 2,5 mg można stopniowo zwiększać do dawki utrzymującej.

Zalecany współczynnik zwiększenia dawki po 2 tygodniach wynosi nie więcej niż 10 mg.

Dawkę leku Lizynopryl należy zwiększyć do maksymalnej dawki dobowej, jaką pacjent toleruje – 35 mg/dobę.

Dobór dawkowania powinien opierać się na klinicznej reakcji każdego pacjenta.

Pacjentom z wysokim ryzykiem wystąpienia objawowej hipotensji, np. pacjentom z wyczerpaniem soli z lub bez hiponatremii, pacjentom z hipowolemia lub pacjentom, którzy otrzymywali intensywną terapię diuretykami, należy poprawić stan przed rozpoczęciem terapii lekiem Lizynopryl, jeśli to możliwe. Należy sprawdzić funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy krwi.

Ostry zawał mięśnia sercowego.

Pacjenci powinni otrzymać, w miarę potrzeby, standardowe zalecane leczenie, takie jak trombolityki, kwas acetylosalicylowy i blokery beta. Wstrzykiwane lub przeciwdziałające nitrogliceryna może być stosowana razem z lekiem Lizynopryl.

Dawka początkowa (pierwsze 3 dni po przebytym zawałcie).

Leczenie lekiem Lizynopryl można rozpocząć w ciągu pierwszych 24 godzin od wystąpienia pierwszych objawów. Leczenia nie należy rozpoczynać, jeśli wartość ciśnienia tętniczego skurczowego jest niższa niż 100 mm Hg. Początkowa dawka leku Lizynopryl wynosi 5 mg doustnie, następnie przyjmować 5 mg po 24 godzinach, 10 mg – po 48 godzinach, a następnie 10 mg 1 raz na dobę.

Przy niskim ciśnieniu tętniczym skurczowym (≤ 120 mm Hg) lub w pierwszych 3 dniach po zawałcie wskazane jest stosowanie niskiej dawki (2,5 mg/dobę).

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny <80 ml/min) dawkę początkową leku Lizynopryl należy dobrać zgodnie z wartościami klirensu kreatyniny u pacjenta (patrz tabela 1).

Dawka utrzymująca. Dawka utrzymująca wynosi 10 mg 1 raz na dobę. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej (ciśnienie skurczowe ≤100 mm Hg) dawka utrzymująca wynosi 5 mg na dobę; w razie potrzeby wskazaną dawkę można zmniejszyć do 2,5 mg. Jeśli po przyjęciu leku Lizynopryl obserwuje się długotrwałą hipotensję tętniczą (ciśnienie skurczowe pozostaje poniżej 90 mm Hg przez więcej niż 1 godzinę), należy przerwać terapię lekiem.

Zalecane jest leczenie przez 6 tygodni, po czym należy przeprowadzić ponowną ocenę stanu pacjenta. Pacjentom z objawami niewydolności serca należy kontynuować leczenie lekiem Lizynopryl.

Nefropatia cukrzycowa.

Dla chorych na cukrzycę typu II, z nadciśnieniem tętniczym i wczesnym stadium nefropatii dawka wynosi 10 mg 1 raz na dobę, którą w razie potrzeby można zwiększyć do 20 mg 1 raz na dobę w celu osiągnięcia trwałego ciśnienia tętniczego rozkurczowego poniżej 90 mm Hg.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny <80 ml/min) dawkę początkową leku Lizynopryl należy dobrać zgodnie z wartościami klirensu kreatyniny u pacjenta (patrz tabela 1).

Dzieci

U dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku > 6 lat lek ma ograniczoną skuteczność i bezpieczeństwo, jednak brak danych dotyczących innych wskazań (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Lizynopryl nie jest zalecany do stosowania u dzieci w innych wskazaniach niż nadciśnienie tętnicze.

Lizynopryl nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku do 6 lat ani u dzieci z ciężką niewydolnością nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Stosowanie u pacjentów w wieku starszym.

W trakcie badań klinicznych nie stwierdzono różnic w skuteczności ani bezpieczeństwie leczenia lizynoprylem w zależności od wieku. Ponieważ u osób starszych często występuje obniżona funkcja nerek, dawkę początkową lizynoprylu należy dobrać zgodnie z wskazówkami podanymi w tabeli 1. Następnie dawkę należy dostosować zgodnie z reakcją i ciśnieniem tętniczym.

Stosowanie u pacjentów z przeszczepioną nerką.

Brak doświadczenia w stosowaniu lizynoprylu u pacjentów z przeszczepioną nerką, w związku z czym leczenie lekiem Lizynopryl tym pacjentom nie jest zalecane.

Dzieci.

Lek Lizynopryl może być stosowany u dzieci tylko z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 lat.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania leku Lizynopryl u ludzi są ograniczone. Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować hipotensję tętniczą, szok cyrulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, hipwentylację, tachykardię, przyspieszone bicie serca, bradykardię, zawroty głowy, niepokój i kaszel.

W przypadku przedawkowania zaleca się wstrzykiwane podawanie roztworu fizjologicznego. W przypadkach wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej. Jeśli jest to możliwe, można zastosować infuzję angiotensyny II i/lub wstrzykiwane podawanie katecholamin.

Jeśli lek został zastosowany niedawno, należy podjąć działania mające na celu usunięcie lizynoprylu z organizmu (np. wywołanie wymiotów, przepłukanie żołądka, zastosowanie sorbentów i siarczanu sodu). Lizynopryl można usunąć z krwiogułu ogólnego za pomocą hemodializy. Należy często kontrolować wskaźniki czynności narządów życiowych, stężenie elektrolitów oraz kreatyniny w surowicy krwi. Stymulacja kardiologiczna jest wskazana przy bradykardii opornej na leczenie.

Efekty uboczne.

Podczas stosowania preparatu oraz innych inhibitorów ACE możliwe są poniższe efekty uboczne występujące z następującą częstością: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować ze względu na brak danych).

Z udziałem układu limfatycznego i układu krwiotwórczego: rzadko – obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu; bardzo rzadko – zahamowanie hematopoezy szpikowej, anemia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna, limfadenopatia, choroby autoimmunologiczne.

Z udziałem układu odpornościowego: częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne.

Zaburzenia metaboliczne i odżywcze: bardzo rzadko – hipoglikemia.

Z udziałem psychiki i układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy; nieczęsto – zaburzenia nastroju, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia węchu, zaburzenia snu, halucynacje; rzadko – dezorientacja, zaburzenia węchu; częstość nieznana – depresja, omdlenia.

Z udziałem układu sercowo-naczyniowego: często – zaburzenia ortostatyczne (w tym hipotensja tętnicza); nieczęsto – zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (jako następstwo znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z wysokim ryzykiem), uczucie przyspieszonego akcji serca, tachykardia, zespół Raynauda.

Z udziałem układu oddechowego: często – kaszel; nieczęsto – katar; bardzo rzadko – skurcz oskrzeli, zapalenie zatok, alergiczny alveolit/eozynofilowa zapalenie płuc.

Z udziałem przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty; nieczęsto – nudności, ból brzucha, dyspepsja; rzadko – suchość w ustach; bardzo rzadko – zapalenie trzustki, angioobrzęk jelitowy, zapalenie wątroby typu cholestazy lub hepatocelularne, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Z udziałem skóry i tkanki podskórnej: nieczęsto – wysypka, świąd; rzadko – pokrzywka, łysienie, nadżerki, reakcje nadwrażliwości/obrzęk naczynioruchowy twarzy, warg, języka, kończyn, krtani i/lub gardła; bardzo rzadko – nadmierne pocenie się, pęcherzyca, toksyczny nekroza nabłonka (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumieńnica egzudatywna, limfocytoza skóry.

Reakcje skórne towarzyszyły gorączce, mialgii, artalgii/artretyce, zapaleniu naczyń, eozynofilii, leukocytozie i/lub dodatniemu wynikowi testu na antyciała antyjądrowe (ANAtytrom), podwyższeniu OB, wysypkom, nadwrażliwości na światło lub innym objawom dermatologicznym.

Z udziałem nerek: często – zaburzenia czynności nerek; rzadko – uremia, ostra niewydolność nerek; bardzo rzadko – oliguria/anuria.

Z udziałem układu rozrodczego: nieczęsto – impotencja; rzadko – ginekomastia.

Z udziałem układu endokrynnego: częstość nieznana – nieadekwatna sekrecja hormonu antydiuretycznego.

Zaburzenia ogólne: nieczęsto – zwiększona zmęczliwość, astenia.

Wyniki badań biochemicznych: nieczęsto – podwyższenie stężenia mocznika, kreatyniny, enzymów wątrobowych i potasu w osoczu, podwyższenie stężenia bilirubiny w osoczu, hiponatremia.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych efektów ubocznych zgodnie z lokalnymi wymogami.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 1, 2 lub 3 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

ANTIBIOTICE SA

ANTIBIOTICE SA

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Valea Lupului 1, miasto Jassy 707410, Rumunia

1, Valea Lupului Street, 707410, Iasi, Romania

Data ostatniego przeglądu.