Lizynopryl

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LIZYNOPRYL (LISINOPRIL)

Skład:

substancja czynna: lizynopryl;

1 tabletka zawiera 10 mg lub 20 mg lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dihydratu);

substancje pomocnicze: wapnia wodorofosforan dihydrat, manitol (E 421), skrobię prażelowaną, skrobię kukurydzianą, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: białe, okrągłe, dwuwypukłe jednorodne tabletki z nieuszkodzonymi krawędziami i żłobkiem z jednej strony;

tabletki 20 mg: białe, okrągłe, dwuwypukłe jednorodne tabletki z nieuszkodzonymi krawędziami.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA).

Kod ATC C09A A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lizynopryl to inhibitor peptydyldipeptydazy. Hamuje on enzym konwertujący angiotensynę I w angiotensynę II – peptyd powodujący zwężenie naczyń. Angiotensyna II stymuluje również wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy. Hamowanie enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, co powoduje zmniejszenie działania zwężającego naczynia oraz zmniejszenie wydzielania aldosteronu. Ostatnie z tych zmniejszeń może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w osoczu.

Ponieważ uważa się, że mechanizm, za pomocą którego lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze, opiera się przede wszystkim na hamowaniu układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), dlatego lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o niskim poziomie reniny. ECA jest identyczny z kininazą II, enzymem, który degraduje bradykininę. Nie jest jeszcze jednoznacznie ustalone, czy zwiększone stężenie bradykininy – silnego peptydu rozszerzającego naczynia – ma istotne znaczenie dla efektów terapeutycznych lizynoprylu.

Oprócz obniżania ciśnienia tętniczego, lizynopryl zmniejsza albuminurię poprzez zmiany w histologii i hemodynamice aparatu glomerularnego nerek. Leczenie lizynoprylem nie wpływa na kontrolę glikemii, co potwierdza brak istotnego wpływu na poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1c).

Odgrywa pozytywną rolę w przywracaniu funkcji uszkodzonego śródbłonka u chorych z hiperglikemią.

Wiadomo, że w badaniu klinicznym z udziałem 115 dzieci w wieku od 6 do 16 lat z nadciśnieniem tętniczym, pacjenci o masie ciała poniżej 50 kg otrzymywali 0,625 mg, 2,5 mg lub 20 mg lizynoprylu raz dziennie, a pacjenci o masie ciała powyżej 50 kg otrzymywali 1,25 mg, 5 mg lub 40 mg lizynoprylu raz dziennie. Na końcu drugiego tygodnia badania lizynopryl podawany raz dziennie obniżał ciśnienie tętnicze zależnie od dawki, przy czym skuteczność przeciw nadciśnieniową była wykazana w dawkach wyższych niż 1,25 mg.

Ten efekt został potwierdzony w fazie odstawiania leku, podczas której ciśnienie rozkurczowe było o około 9 mmHg wyższe u pacjentów losowanych do placebo w porównaniu z pacjentami, którzy kontynuowali przyjmowanie średnich i wysokich dawek lizynoprylu. Zależność działania przeciw nadciśnieniowego od dawki lizynoprylu obserwowano również w niektórych podgrupach demograficznych: wiek, stadium Tannera, płeć i rasa.

Farmakokinetyka.

Lizynopryl to doustnie czynny inhibitor ECA, niezawierający grupy sulfhydrylowej.

Wchłanianie.

Po doustnym podaniu lizynoprylu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 7 godzinach, choć u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego obserwuje się tendencję do nieznacznego opóźnienia czasu potrzebnego do osiągnięcia szczytowych stężeń w osoczu. Na podstawie ilości wydalonej z moczem, średnia szybkość wchłaniania lizynoprylu wynosi około 25% po podaniu dawki 5–80 mg. Zmienność wyników między pacjentami może wynosić od 6 do 60%. Bezwzględna biodostępność lizynoprylu zmniejsza się do około 16% u pacjentów z niewydolnością serca. Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie lizynoprylu.

Rozprzestrzenienie.

Lizynopryl nie wiąże się z innymi białkami osocza oprócz cyrkulującego ECA. Badania na zwierzętach wykazały, że lizynopryl słabo przenika przez barierę krew-mózg.

Eliminacja.

Lizynopryl nie ulega metabolizmowi i wydalany jest wyłącznie przez nerki w niezmienionej formie. W przypadku wielokrotnego podawania efektywny okres półtrwania akumulacji wynosi 12,6 godziny. Klirens lizynoprylu wynosi około 50 ml/min u zdrowych ochotników. Spadek stężenia w osoczu charakteryzuje się przedłużoną fazą końcową, która nie sprzyja akumulacji leku. Ta końcowa faza może odzwierciedlać nasycenie wiązania z ECA i nie jest proporcjonalna do dawki.

Uszkodzenie funkcji wątroby.

Uszkodzenie funkcji wątroby u pacjentów z marskością spowodowało zmniejszenie wchłaniania lizynoprylu (około 30%, jak określono na podstawie odzysku z moczu), ale ze względu na obniżony klirens doprowadziło również do zwiększenia ekspozycji (około 50%) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Uszkodzenie funkcji nerek.

Uszkodzenie funkcji nerek zmniejsza wydalanie lizynoprylu, który jest wydalany przez nerki. To zmniejszenie ma znaczenie kliniczne tylko wtedy, gdy wartość filtracji kłębuszkowej jest mniejsza niż 30 ml/min. W przypadku łagodnego i umiarkowanego uszkodzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny wynosi 30–80 ml/min) średnia powierzchnia pod krzywą (AUC) zwiększa się tylko o 13%. W przypadku ciężkiego uszkodzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny wynosi 5–30 ml/min) średnia AUC zwiększa się 4,5-krotnie w porównaniu z normą. Lizynopryl można usunąć za pomocą dializy. W ciągu 4 godzin hemodializy stężenie lizynoprylu w osoczu obniżało się średnio o 60%, przy klirensie dializacyjnym wynoszącym 40–55 ml/min.

Niewydolność serca.

Pacjenci z niewydolnością serca mają większą ekspozycję na lizynopryl w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (zwiększenie AUC średnio o 125%), ale ze względu na wydalanie lizynoprylu z moczem obserwuje się obniżenie wchłaniania o około 16% w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Dzieci.

Profil farmakokinetyczny lizynoprylu został zbadany u 29 pacjentów w wieku od 6 do 16 lat, którzy cierpieli na nadciśnienie tętnicze i u których szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) była wyższa niż 30 ml/min/1,73 m². Po podaniu dawki od 0,1 do 0,2 mg/kg stężenie ustalone lizynoprylu w osoczu osiągane było w ciągu 6 godzin, a stopień wchłaniania, oparty na wydalaniu z moczem, wynosił około 28%. Te wartości były zbliżone do wartości uzyskanych u dorosłych pacjentów. Wartości AUC i Cmax u dzieci w tym badaniu są zgodne z wartościami uzyskanymi u dorosłych.

Pacjenci starsi.

U starszych pacjentów stężenie lizynoprylu jest wyższe; AUC jest wyższe o około 60% niż u młodszych pacjentów.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca (leczenie objawowe), ostry zawał mięśnia sercowego (krótkotrwałe leczenie (6 tygodni) pacjentów ze stabilną hemodynamiką przez 24 godziny po ostrym zawałcie mięśnia sercowego), wczesna nefropatia cukrzycowa u pacjentów z cukrzycą typu II i nadciśnieniem tętniczym.

Przeciwwskazania.

− Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

− Nadwrażliwość na inne inhibitory ACE.

− Występowanie w wywiadzie angioedemu spowodowanego wcześniejszą terapią innymi inhibitorami ACE.

− Jednoczesne stosowanie Lizynoprylu z leczeniem sakubetrylem/walsartanem. Nie należy rozpoczynać stosowania Lizynoprylu wcześniej niż 36 godzin po ostatniej dawce sakubetrylu/walsartanu.

− Dziedziczny lub idiopatyczny angioedem.

− II i III trymestr ciąży.

− Jednoczesne stosowanie preparatu z lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe.

Stosowanie innych leków przeciwnadciśnieniowych (np. nitrogliceryny i innych nitratów lub innych leków rozkurczowych naczyń) może nasilać działanie hipotensyjne Lizynoprylu.

Dane z badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu RAA (renina-angiotensyna-aldosteron) poprzez stosowanie łączone inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II oraz aliskirenu wiąże się z wyższym odsetkiem działań niepożądanych, takich jak nadciśnienie tętnicze, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku działającego na układ RAA.

Leki zwiększające ryzyko angioedemu:

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubetrylem/walsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ zwiększa ryzyko wystąpienia angioedemu.

Leczenie wspomagające inhibitorami ACE w połączeniu z inhibitorami docelowego białka szlaku mTOR (np. temsirolimus, sirolimus, everolimus) lub neutralnymi inhibitorami endopeptydazy (NEP) (np. racecadotryl), wildaagliptyniną lub aktywatorem plazminogenu tkankowego może zwiększyć ryzyko angioedemu.

Diuretyki.

Dodanie diuretyku do leczenia pacjenta przyjmującego lizynopryl zazwyczaj nasila działanie hipotensyjne.

Pacjenci przyjmujący diuretyki, szczególnie ci, którzy dopiero rozpoczęli ich stosowanie, mogą odczuwać nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu terapii lizynoprylem. Prawdopodobieństwo wystąpienia hipotensji objawowej po przyjęciu lizynoprylu można zmniejszyć, przerywając stosowanie diuretyku przed rozpoczęciem terapii lizynoprylem.

Diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, zastępcze substancje solne zawierające potas oraz inne leki mogące podwyższać stężenie potasu w surowicy.

Mimo że w badaniach klinicznych stężenie potasu w surowicy krwi zwykle pozostawało w normie, u niektórych pacjentów obserwowano hiperkaliemię. Czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii obejmują niewydolność nerek, cukrzycę oraz jednoczesne stosowanie diuretyków oszczędzających potas (np. spironolaktonu, triamterenu lub amiloridu), suplementów potasu lub substancji solnych z potasem. Stosowanie suplementów potasu, diuretyków oszczędzających potas lub soli zawierających potas, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi. Jeśli lizynopryl stosuje się z diuretykami powodującymi utratę potasu, hipokaliemia wywołana działaniem diuretyku może być złagodzona.

Cyklosporyna:

Hipokaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z cyklosporyną. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Heparyna:

Hipokaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z heparyną. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Leki przeciwwzapalne niesteroidowe (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥3 g/dobę.

Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z NLPZ (np. kwas acetylosalicylowy jako lek przeciwwzapalny, inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ) możliwe jest osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, a także istnieje ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek i podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek w wywiadzie. Takie efekty są zwykle odwracalne. Taką kombinację należy stosować ostrożnie, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a ponadto należy rozważyć konieczność kontroli funkcji nerek bezpośrednio po rozpoczęciu terapii skojarzonej oraz jej okresowego monitorowania w dalszym ciągu.

Kwas acetylosalicylowy, leki trombolityczne, beta-blokery, nitraty.

Lizynopryl można stosować jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), lekami trombolitycznymi, beta-blokerami i/lub nitratami.

Preparaty litu.

Opisywano odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy krwi i reakcje toksyczne przy jednoczesnym stosowaniu litu i inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych może zwiększać ryzyko zatrucia litem i nasilać istniejące zatrucie na tle stosowania inhibitorów ACE. Nie zaleca się stosowania lizynoprylu razem z litem, jednak jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy dokładnie monitorować stężenie litu w surowicy krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwdiabetyczne.

Jednoczesne przyjmowanie leków przeciwdiabetycznych (insulina, doustne leki hipoglikemiczne) z inhibitorami ACE może prowadzić do nasilenia działania obniżającego stężenie glukozy we krwi z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Zjawisko to z większym prawdopodobieństwem występuje w pierwszym tygodniu leczenia skojarzonego oraz u pacjentów z niewydolnością nerek.

Sympatomimetyki.

Sympatomimetyki mogą zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, środki znieczyszające.

Jednoczesne przyjmowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, neuroleptyków lub środków znieczyszczających może nasilać działanie hipotensyjne preparatu Lizynopryl.

Złoto.

Reakcje nitrytowate (objawy rozszerzenia naczyń, w tym zaczerwienienie, nudności, zawroty głowy i nadciśnienie tętnicze, które mogą występować w ciężkiej formie) po iniekcjach złota (np. sodu aurotiomalanu) obserwuje się częściej u pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory ACE.

Szczególne ostrzeżenia.

Chwilowe hipotensja.

Chwilowe hipotensja występuje rzadziej u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym leczonych lizynoprylem hipotensja tętnicza jest bardziej prawdopodobna w przypadku utraty objętości płynu spowodowanej terapią diuretyczną, przestrzeganiem diety o ograniczonej zawartości soli, przeprowadzeniem dializy, biegunką lub wymiotami oraz przy ciężkiej nadciśnieniu tętniczym zależnym od reniny. Chwilowe hipotensja występuje u pacjentów z objawową niewydolnością serca, z niewydolnością nerek lub bez niej. Chwilowe hipotensja jest bardziej prawdopodobna u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca, przy stosowaniu wysokich dawek diuretyków pętlowych, przy hiponatremii lub niewydolności nerek o charakterze czynnościowym. U pacjentów z zwiększonego ryzyka wystąpienia chwilowej hipotensji należy starannie monitorować rozpoczęcie terapii i doboru dawek. Dotyczy to również pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyniowymi mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub zaburzeń krążenia mózgowego.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej należy ułożyć pacjenta w pozycji poziomej (jako obowiązkową miarę), w razie potrzeby zaleca się wstrząsowe podawanie płynów (podanie roztworu fizjologicznego). Przejściowa hipotensja zazwyczaj nie jest przeciwwskazaniem do dalszego stosowania leku. Dalsze leczenie przebiega zazwyczaj bez powikłań po normalizacji ciśnienia tętniczego poprzez zwiększenie objętości krwi.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca i normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym może dojść do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas stosowania Lizynoprylu. Ten efekt jest przewidywany i zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania leczenia. Jeśli hipotensja staje się objawowa, zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia Lizynoprylem może okazać się konieczne.

W przypadku rozwoju ostrym zawału mięśnia sercowego zabronione jest stosowanie Lizynoprylu, jeśli leczenie lekami rozszerzającymi naczynia może pogorszyć stan hemodynamiczny pacjenta (np. jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 100 mm Hg lub mniej) lub w przypadku wstrząsu kardiogennego. Jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 120 mm Hg lub mniej, niskie dawki należy stosować przez pierwsze 3 dni po zawałach. Dawkę utrzymaniową należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 100 mm Hg lub mniej. Jeśli hipotensja tętnicza utrzymuje się (ciśnienie tętnicze skurczowe poniżej 90 mm Hg przez więcej niż 1 godzinę), należy przerwać leczenie tym lekiem.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej / przerostowa kardiomiopatia.

Jak wszystkie inhibitory ACE, Lizynopryl należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze stenozą zastawki mitralnej lub zastawką wylotu z lewej komory, taką jak stenoza aortalna lub przerostowa kardiomiopatia.

Zaburzenia funkcji nerek.

Przy zaburzeniach funkcji nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową Lizynoprylu należy dobrać w zależności od wartości klirensu kreatyniny (patrz tabela w sekcji „Sposób stosowania i dawki”) oraz klinicznej reakcji na leczenie. Regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy krwi jest częścią standardowej praktyki medycznej leczenia tych pacjentów.

U pacjentów z niewydolnością serca hipotensja tętnicza, która pojawia się po rozpoczęciu terapii inhibitorami ACE, może spowodować zaburzenia funkcji nerek. W takich przypadkach może dojść do ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna.

U niektórych pacjentów z dwustronną stenozą tętnic nerkowych lub stenozą tętnicy nerkowej przy jednej nerce podczas leczenia inhibitorami ACE wzrasta stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, które zazwyczaj wracają do normy po przerwaniu leczenia. Prawdopodobieństwo tego jest szczególnie duże u pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku nadciśnienia naczyniowego nerek istnieje zwiększone ryzyko ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym od niskich dawek i starannym dozowaniem. Ponieważ leczenie diuretykami jest dodatkowym czynnikiem ryzyka, należy je przerwać, a funkcję nerek należy kontrolować w pierwszych tygodniach terapii Lizynoprylem.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, którzy nie mają współistniejących chorób nerek, rozwija się wzrost stężenia mocznika we krwi i stężenia kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj niewielki i tymczasowy, szczególnie gdy Lizynopryl był stosowany jednocześnie z diuretykami. Może to wystąpić przede wszystkim u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek. Może być konieczne zmniejszenie dawki i/lub przerwanie stosowania diuretyku i/lub Lizynoprylu.

Nie należy rozpoczynać leczenia w przypadku rozwoju ostrym zawału mięśnia sercowego, u pacjentów z objawami zaburzeń funkcji nerek (stężenie kreatyniny w surowicy krwi powyżej 177 µmol/l i/lub albuminuria powyżej 500 mg/24 godziny). W przypadku rozwoju zaburzeń funkcji nerek podczas leczenia (stężenie kreatyniny w surowicy krwi powyżej 265 µmol/l lub dwukrotnie wyższe niż początkowe stężenie) lekarz powinien rozważyć możliwość przerwania leczenia.

Zwiększona wrażliwość, obrzęk naczynioruchowy.

Zgłaszano rzadkie przypadki wystąpienia obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, języka, gardła i/lub krtani u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym Lizynoprylem. Może to wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku, pacjent powinien otrzymać odpowiednie leczenie i pozostawać pod opieką medyczną aż do całkowitego zniknięcia objawów. W przypadkach, gdy obrzęk lokalizuje się w okolicy języka i nie prowadzi do zaburzeń oddychania, pacjent może wymagać dłuższego obserwowania, ponieważ leczenie lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może okazać się niewystarczające.

Bardzo rzadko obrzęk naczynioruchowy związany z obrzękiem krtani lub języka może prowadzić do śmiertelnego skutku. Jeśli obrzęk rozprzestrzenia się na język, szczelinę głosową lub krtani, może rozwinąć się zaburzenie oddychania, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej przeszli zabiegi chirurgiczne na drogach oddechowych. W takich przypadkach należy natychmiast podjąć działania terapeutyczne. Może to obejmować podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepływu powietrza. Pacjent powinien pozostawać pod ścisłym nadzorem medycznym do całkowitego i trwałego zniknięcia objawów.

Inhibitory ACE mogą powodować bardziej nasilony obrzęk naczynioruchowy u pacjentów czarnoskórych niż u pacjentów innych ras.

U pacjentów, którzy w wywiadzie mieli obrzęk naczynioruchowy niezwiązany ze stosowaniem inhibitora ACE, może występować zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego w odpowiedzi na stosowanie leków z tej grupy.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrilem/walsartanem nie należy rozpoczynać wcześniej niż 36 godzin po ostatniej dawce Lizynoprylu. Leczenie Lizynoprylem nie należy rozpoczynać wcześniej niż 36 godzin po ostatniej dawce sakubitrilu/walsartanu.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) i wyldaglitypinem może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub mowy, z zaburzeniami oddychania lub bez nich). Należy stosować lek z ostrożnością podczas stosowania raczekadotrylu, inhibitorów mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) i wyldaglitypinu u pacjentów, którzy już przyjmowali inhibitor ACE.

Reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych hemodializie. Zgłaszano wystąpienie reakcji anafilaktycznych u pacjentów poddawanych hemodializie z użyciem membran o wysokiej przepuszczalności (np. AN 69) i stosujących inhibitory ACE. W takich przypadkach należy zmienić typ membrany lub klasę leków przeciwciśnieniowych.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL). U chorych przyjmujących inhibitory ACE podczas aferezy LDL z siarczanem dekstranu czasem obserwowano reakcje anafilaktyczne zagrażające życiu. Aby uniknąć tego, można tymczasowo przerwać przyjmowanie inhibitorów ACE przed przeprowadzeniem aferezy.

Desensytyzacja. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia desensytyzacyjnego (np. na jad osy) mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne. Takie reakcje ustępują po tymczasowym przerwaniu przyjmowania inhibitorów ACE, ale mogą ponownie się pojawić przy przypadkowym ponownym przyjęciu leku.

Niewydolność wątroby. W pojedynczych przypadkach przyjmowanie inhibitorów ACE może być związane z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestatycznej i postępującym do martwicy, a czasem prowadzącym do śmiertelnego skutku. Mechanizm powstawania tego zespołu jest nieznany. Pacjentom przyjmującym inhibitory ACE, u których wystąpi żółtaczka lub wzrost stężenia enzymów wątrobowych, należy przerwać przyjmowanie Lizynoprylu i uzyskać niezbędną pomoc medyczną.

Neutropenia/agranulocytoza.

Neutropenia/agranulocytoza, trombocytopenia i anemia mogą się rozwinąć podczas leczenia inhibitorami ACE. Neutropenia rzadko obserwowano u pacjentów z prawidłową funkcją nerek i bez innych powikłań. Neutropenia i agranulocytoza ustępują po przerwaniu leczenia inhibitorami ACE. Lizynopryl należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z kolagenozą naczyniową (np. przy toczeniu układowym lub twardzinie), podczas współistniejącej terapii immunosupresyjnej (np. kortykosteroidy, środki cytotoksyczne, antymetabolity), allopurynolem lub prokainamidem, lub przy kombinacji tych czynników ryzyka, szczególnie na tle zaburzeń funkcji nerek. Stosowanie inhibitorów ACE u tych pacjentów może towarzyszyć rozwojowi szczególnie ciężkich infekcji, które w niektórych przypadkach nie odpowiadają na intensywne leczenie antybiotykami.

U takich pacjentów należy okresowo kontrolować poziom leukocytów we krwi podczas leczenia Lizynoprylem, a także należy uprzedzić pacjenta o konieczności zgłaszania wszelkich objawów infekcji.

Cechy etniczne (rasa).

Inhibitory ACE są przyczyną rozwoju obrzęku naczynioruchowego częściej u pacjentów czarnoskórych niż u przedstawicieli innych ras. Jak w przypadku innych inhibitorów ACE, Lizynopryl może być mniej skuteczny u pacjentów czarnoskórych w obniżaniu ciśnienia tętniczego w porównaniu z pacjentami innych ras, z powodu większej liczby chorych z nadciśnieniem tętniczym o niskiej aktywności reniny.

Niewydolność wątroby.

Bardzo rzadko inhibitory ACE były kojarzone z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestatycznej i szybko postępującym do martwicy fulminans i (czasem) do śmiertelnego skutku. Przyczyna tego procesu jest nieznana.

Jeśli u pacjentów przyjmujących Lizynopryl rozwija się żółtaczka lub wyraźny wzrost aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać przyjmowanie leku i udzielić odpowiedniej pomocy medycznej.

Podwójna blokada RAAS.

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II i aliskirenu zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i obniżenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II i aliskirenu jest przeciwwskazana.

Jeśli stosowanie podwójnej blokady jest uznawane za absolutnie konieczne, powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym starannym monitorowaniu funkcji nerek, elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z niefropatią cukrzycową.

Hiperkaliemia.

Podczas leczenia inhibitorami ACE, w tym Lizynoprylem, może wzrosnąć stężenie potasu w surowicy krwi. Ryzyko hiperkaliemii zwiększa się przy obecności następujących czynników: niewydolność nerek, cukrzyca, współistniejące stosowanie diuretyków zatrzymujących potas, suplementów potasu lub substytutów soli zawierających potas, współistniejące stosowanie leków zwiększających stężenie potasu w surowicy krwi (np. heparyny).

Jeśli jednoczesne stosowanie powyższych leków jest konieczne, zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Kaszel.

Zgłaszano o kaszlu podczas leczenia inhibitorami ACE. Kaszel jest zazwyczaj suchy, bez odkrztuszania, trwały i ustępuje po przerwaniu leczenia. Kaszel spowodowany inhibitorami ACE należy rozważyć jako część różnicowania diagnostycznego kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne/anesztezja.

U pacjentów po zabiegach chirurgicznych i u tych, którzy otrzymują leki obniżające ciśnienie podczas anestezji, Lizynopryl może blokować tworzenie się angiotensyny II w wyniku kompensacyjnego uwalniania reniny. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej, uznawanej za skutek tego mechanizmu, można zastosować leczenie poprzez zwiększenie objętości krwi krążącej.

Cukrzyca.

W pierwszym miesiącu leczenia inhibitorami ACE wymagany jest bardziej staranny monitoring poziomu glukozy oprócz wcześniejszego leczenia insuliną lub doustnymi lekami hipoglikemizującymi.

Leki litowe.

Ogólnie kombinacja litu i Lizynoprylu nie jest zalecana.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i, jeśli konieczne, zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Wiadomo, że długotrwałe działanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży stymuluje pojawienie się fetotoksyczności (obniżenie funkcji nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczności noworodkowej (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). W przypadku działania inhibitorów ACE w II trymestrze ciąży zaleca się kontrolowanie funkcji nerek i kości czaszki za pomocą USG.

Noworodki, których matki przyjmowały Lizynopryl, należy dokładnie przebadać pod kątem obecności hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią. Ponieważ brakuje informacji dotyczących możliwości stosowania Lizynoprylu w okresie karmienia piersią, nie zaleca się przyjmowania Lizynoprylu. W tym okresie zaleca się stosowanie alternatywnego leczenia, którego profil bezpieczeństwa jest lepiej poznany, szczególnie jeśli karmi się noworodka lub wcześniaka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy i zmęczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie powinno być indywidualne, dostosowane do choroby pacjenta oraz reakcji ciśnienia tętniczego. Podaje się doustnie 1 raz na dobę, codziennie o tej samej porze, niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Choroba nadciśnieniowa.

Lizynopryl można stosować jako monoterapię, jak również w połączeniu z innymi klasami leków przeciw nadciśnieniowym.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa zwykle wynosi 10 mg. U pacjentów z bardzo aktywnym układem RAAS (szczególnie przy nadciśnieniu naczyniowo-nerek, utracie chlorku sodu i/lub odwodnieniu, dekompensacji serca lub ciężkim nadciśnieniu tętniczym) może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po przyjęciu pierwszej dawki. Dlatego tacy pacjenci powinni być pod opieką lekarza na początku leczenia, a zalecana dawka początkowa wynosi 2,5–5 mg. Pacjenci z niewydolnością nerek również powinni mieć zmniejszoną dawkę początkową (patrz tabela 1 poniżej).

Dawka utrzymaniowa. Zwykle skuteczną dawką utrzymaniową jest 20 mg 1 raz na dobę. Jeżeli po zastosowaniu ustalonej dawki przez 2–4 tygodnie nie osiągnięto pożądanego efektu terapeutycznego, dawkę można następnie zwiększyć. Maksymalna dzienna dawka nie powinna przekraczać 80 mg.

Jeśli jest to możliwe, pacjentom przyjmującym leki moczopędne, należy przerwać stosowanie tych środków 2–3 dni przed rozpoczęciem terapii lizynoprylem. Jeśli nie jest to możliwe, dawka początkowa lizynoprylu nie powinna przekraczać 5 mg/dobę. Należy sprawdzić funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu. Kolejne dawki leku Lizynopryl należy dobrać zgodnie z reakcją ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby terapię lekami moczopędnymi można wznowić.

Hipotensja objawowa może wystąpić po rozpoczęciu leczenia lizynoprylem. Jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów przyjmujących leki moczopędne podczas terapii lizynoprylem. Ponieważ u tych pacjentów może występować odwodnienie i/lub nadmierne wydalanie chlorku sodu, lek należy stosować z ostrożnością.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek powinno opierać się na klirensie kreatyniny, jak pokazano w poniższej tabeli.

Dobór dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek

*dawkowanie i/lub częstotliwość przyjmowania należy ustalać na podstawie wskaźników reakcji ciśnienia tętniczego.

Dawkę można stopniowo zwiększać, aż do normalizacji ciśnienia tętniczego lub do osiągnięcia dawki maksymalnej – 40 mg na dobę.

Stosowanie u dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat.

Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę dla pacjentów o masie ciała od 20 do 50 kg oraz 5 mg na dobę dla pacjentów o masie ciała ≥ 50 kg. Dawkę należy dostosować indywidualnie do dawki maksymalnej 20 mg na dobę u pacjentów o masie ciała od 20 do 50 kg oraz do 40 mg na dobę u pacjentów o masie ciała

≥ 50 kg. Dawkowania wyższego niż 0,61 mg/kg (lub przekraczającego 40 mg) nie badano u dzieci (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Dzieciom z obniżoną funkcją nerek należy przepisać niższą dawkę początkową lub wydłużyć interwał dawkowania.

Niewydolność serca.

Pacjentom z niewydolnością serca objawową lek Lizynopryl można stosować jako terapię uzupełniającą do diuretyków oraz, jeśli konieczne, do glikozydów nasercowych lub blokerów β-adrenergicznych. Leczenie należy prowadzić pod opieką lekarza w celu określenia wczesnego wpływu na ciśnienie tętnicze. Początkową dawkę dobową Lizynoprylu wynoszącą 2,5 mg można stopniowo zwiększać do dawki utrzymującej.

Zalecany współczynnik zwiększenia dawki po 2 tygodniach wynosi nie więcej niż 10 mg.

Dawkę leku Lizynopryl należy zwiększyć do maksymalnej dawki dobowej, jaką pacjent toleruje – 35 mg na dobę.

Dobór dawkowania powinien opierać się na klinicznej reakcji każdego pacjenta.

Pacjentom z wysokim ryzykiem wystąpienia objawowej hipotensji, np. pacjentom z wyczerpaniem soli z lub bez hiponatremii, pacjentom z hipowolemia lub pacjentom poddawanym intensywnej terapii diuretykami, należy poprawić stan przed rozpoczęciem terapii lekiem Lizynopryl, jeśli to możliwe. Należy kontrolować funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu.

Ostry zawał mięśnia sercowego.

Pacjenci powinni otrzymywać, w miarę potrzeby, standardowe zalecane leczenie, takie jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy i blokery β-adrenergiczne. Wstrzykiwanie dożylnie lub stosowanie przewlekowe nitrogliceryny może być stosowane równolegle z lekiem Lizynopryl.

Dawka początkowa (pierwsze 3 doby po przebytym zawałcie).

Leczenie lekiem Lizynopryl można rozpocząć w ciągu pierwszych 24 godzin od pojawienia się pierwszych objawów. Leczenia nie należy rozpoczynać, jeśli wartość ciśnienia tętniczego skurczowego wynosi poniżej 100 mm Hg. Początkowa dawka leku Lizynopryl wynosi 5 mg doustnie, następnie 5 mg po 24 godzinach, 10 mg – po 48 godzinach, a następnie 10 mg 1 raz na dobę.

W przypadku niskiego ciśnienia skurczowego (≤ 120 mm Hg) lub w pierwszych 3 dniach po zawałcie serca wskazane jest stosowanie niskiej dawki (2,5 mg na dobę).

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny <80 ml/min) dawkę początkową leku Lizynopryl należy dobrać zgodnie z wartościami klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1).

Dawka utrzymująca. Dawka utrzymująca wynosi 10 mg 1 raz na dobę. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej (ciśnienie skurczowe ≤100 mm Hg) dawkę utrzymującą dobowa wynosi 5 mg na dobę; w razie potrzeby dawkę tę można zmniejszyć do 2,5 mg. Jeśli po przyjęciu leku Lizynopryl obserwuje się długotrwałą hipotensję tętniczą (ciśnienie skurczowe pozostaje poniżej 90 mm Hg przez więcej niż 1 godzinę), należy przerwać terapię lekiem.

Zaleca się leczenie przez 6 tygodni, po czym należy ponownie ocenić stan pacjenta. Pacjentom z objawami niewydolności serca należy nadal kontynuować leczenie lekiem Lizynopryl.

Nefropatia cukrzycowa.

Dla chorych na cukrzycę typu II, z nadciśnieniem tętniczym i wczesnym stadium nefropatii dawka wynosi 10 mg 1 raz na dobę, którą w razie potrzeby można zwiększyć do 20 mg 1 raz na dobę w celu osiągnięcia trwałego ciśnienia tętniczego rozkurczowego poniżej 90 mm Hg.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny <80 ml/min) dawkę początkową leku Lizynopryl należy dobrać zgodnie z wartościami klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1).

Dzieci

U dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku > 6 lat lek ten ma ograniczoną skuteczność i bezpieczeństwo, jednak brak danych dotyczących innych wskazań (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Lizynopryl nie jest zalecany do stosowania u dzieci w innych wskazaniach niż nadciśnienie tętnicze.

Lizynopryl nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku do 6 lat ani u dzieci z ciężką niewydolnością nerek (GFR <30 ml/min/1,73m²) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku.

W trakcie badań klinicznych nie stwierdzono różnic w skuteczności ani bezpieczeństwie leczenia Lizynoprylem w zależności od wieku. Ponieważ u osób w podeszłym wieku często występuje obniżona funkcja nerek, dawkę początkową Lizynoprylu należy dobrać zgodnie z wskazówkami podanymi w tabeli 1. Następnie dawkę należy dostosować zgodnie z reakcją i ciśnieniem tętniczym.

Stosowanie u pacjentów z przeszczepioną nerką.

Brak doświadczenia w stosowaniu Lizynoprylu u pacjentów z przeszczepioną nerką, w związku z czym leczenie lekiem Lizynopryl tym pacjentom nie jest zalecane.

Dzieci.

Lek Lizynopryl może być stosowany u dzieci wyłącznie z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 lat.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania leku Lizynopryl u ludzi są ograniczone. Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować hipotensję tętniczą, szok cyrkulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, hipwentylację, tachykardię, przyspieszone bicie serca, bradykardię, zawroty głowy, niepokój i kaszel.

W przypadku przedawkowania zaleca się wstrzykiwanie dożylnie roztworu fizjologicznego. W przypadkach wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej. Jeśli jest to możliwe, można zastosować infuzję angiotensyny II i/lub wstrzykiwanie dożylnie katecholamin.

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy podjąć działania mające na celu usunięcie Lizynoprylu z organizmu (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, zastosowanie sorbentów i siarczanu sodu). Lizynopryl można usunąć z krążenia ogólnego za pomocą hemodializy. Należy często kontrolować wskaźniki funkcji narządów życiowych, stężenie elektrolitów oraz kreatyniny w osoczu. Stymulacja serca jest wskazana w przypadku bradykardii opornej na leczenie.

Efekty uboczne.

Podczas stosowania leku oraz innych inhibitorów ACE możliwe są poniższe działania niepożądane występujące z następującą częstością: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); niezbyt często (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować ze względu na brak danych).

Z układy krwiotwórczego i chłonnego: rzadko – obniżenie poziomu hemoglobiny i hematokrytu; bardzo rzadko – zahamowanie krwiotworzenia szpikowego, anemia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna, limfadenopatia, choroby autoimmunologiczne.

Z układu immunologicznego: częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne/anafilaktycznopodobne.

Zaburzenia metaboliczne i odżywcze: bardzo rzadko – hipoglikemia.

Z układu psychicznego i nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – zmiany nastroju, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia wrażliwości smakowej, zaburzenia snu, halucynacje; niezbyt często – dezorientacja, zaburzenia węchu; częstość nieznana – depresja, omdlenia.

Z układu sercowo-naczyniowego: często – zaburzenia ortostatyczne (w tym hipotensja tętnicza); rzadko – zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (jako następstwo znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z wysokim ryzykiem), uczucie kołatania serca, tachykardia, zespół Raynauda.

Z układu oddechowego: często – kaszel; rzadko – katar; bardzo rzadko – skurcz oskrzeli, zapalenie zatok, alergicznego alweolitu/eozynofilowe zapalenie płuc.

Z układu pokarmowego: często – biegunka, wymioty; rzadko – nudności, ból brzucha, dyspepsja; niezbyt często – suchość w ustach; bardzo rzadko – zapalenie trzustki, jelitowy obrzęk angioneurotyczny, zapalenie wątroby typu cholestetycznego lub hepatocelularnego, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Z skóry i tkanki podskórnej: rzadko – wysypka, świąd; niezbyt często – pokrzywka, łysienie, nadżerka, reakcje nadwrażliwości/obrzęk naczynioruchowy twarzy, warg, języka, kończyn, krtani i/lub gardła; bardzo rzadko – nadmierne pocenie się, pęcherzyca, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumieniowica egzudatywna, limfocytoza skóry.

Reakcje skórne występowały w połączeniu z gorączką, mialgiami, artreogami/arthrytem, zapaleniem naczyń, eozynofilią, leukocytozą i/lub pozytywnym wynikiem testu na obecność przeciwciał antyjądrowych (titer ANA), zwiększeniem OB, wysypką, nadwrażliwością na światło lub innymi objawami dermatologicznymi.

Z nerek: często – zaburzenia czynności nerek; niezbyt często – uremia, ostra niewydolność nerek; bardzo rzadko – oliguria/anuria.

Z układu rozrodczego: rzadko – impotencja; niezbyt często – ginekomastia.

Z układu endokrynnego: częstość nieznana – nieadekwatna sekrecja hormonu antydiuretycznego.

Ogólne zaburzenia: rzadko – zwiększona zmęczliwość, osłabienie.

Wyniki badań biochemicznych: rzadko – podwyższenie stężenia mocznika, kreatyniny, enzymów wątrobowych i potasu w osoczu, podwyższenie bilirubiny w osoczu, hiponatremia.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osobom pracującym w zawodach medycznych zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych zgodnie z lokalnymi wymogami.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, po 1, 2 lub 3 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

ANTIBIOTICE SA
ANTIBIOTICE SA

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Valea Lupului 1, 707410 Iasi, Rumunia
1, Valea Lupului Street, 707410, Iasi, Romania