Linkocyn

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU LINKOCYN (LINCOCINÒ)

Skład:

substancja czynna: lincomycyna;

1 ml zawiera 300 mg lincomycyny (w postaci lincomycyny hydrochloranu);

substancje pomocnicze: alkohol benzylowy, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Lankozamidy. Kod ATC J01F F02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Linkomycyna hamuje syntezę białek bakterii poprzez wiązanie się z 23S RNA podjednostki 50S rybosomu. Linkomycyna wykazuje głównie działanie bakteriostatyczne in vitro.

Odporność

Obserwowano krzyżową odporność między linkomycyną a klincomycyną. Odporność najczęściej wynika z metylacji specyficznych nukleotydów w 23S RNA podjednostki 50S rybosomu, co może powodować krzyżową odporność na makrolidy i streptograminy B (fenotyp MLSB). Odporność indukowalną na linkomycynę/klincomycynę u izolatów tych mikroorganizmów opornych na makrolidy należy sprawdzać testem D lub inną odpowiednią metodą.

Aktywność przeciwbakteryjna

Linkomycyna wykazuje aktywność in vitro oraz w zakażeniach klinicznych (patrz sekcja „Wskazania”) wobec większości szczepów następujących bakterii:

Staphylococcus aureus;

Streptococcus pneumoniae.

Wykazano aktywność linkomycyny in vitro wobec poniższych mikroorganizmów; jednak bezpieczeństwo i skuteczność Linkocynu w leczeniu zakażeń klinicznych wywołanych przez te organizmy nie zostały potwierdzone w odpowiednich i dobrze kontrolowanych badaniach.

Bakterie Gram-dodatnie:

Corynebacterium diphtheriae;

Streptococcus pyogenes;

streptokoki grupy Viridans.

Bakterie beztlenowe:

Clostridium tetani;

Clostridium perfringens.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wprowadzenie dożylnomięśniowe jednorazowej dawki 600 mg pozwala uzyskać średnią stężenie szczytowe w surowicy wynoszące 11,6 μg/ml po 60 minutach, przy czym stężenie terapeutyczne utrzymuje się przez 17–20 godzin dla większości wrażliwych bakterii Gram-dodatnich.

Podczas dwugodzinnej dożylnej infuzji 600 mg linkomycyny osiąga się średnie stężenie szczytowe w surowicy 15,9 μg/ml, które pozostaje terapeutyczne dla większości wrażliwych bakterii Gram-dodatnich przez 14 godzin.

Rozkład

Stwierdzono znaczne stężenia w większości tkanek organizmu.

Mimo że linkomycyna przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR), stężenie linkomycyny w PMR może być niewystarczające do leczenia zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych.

Wydalanie

Okres półtrwania biologicznego po podaniu dożylnomięśniowym lub dożylnej wynosi 5,4 ± 1 godz. Okres półtrwania linkomycyny w surowicy może być wydłużony u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek w porównaniu z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania w surowicy może być dwa razy dłuższy niż u pacjentów z prawidłową funkcją wątroby. Hemodializa i dializa otrzewnowa są nieskuteczne w wydalaniu linkomycyny z krwi.

Badania dotyczące rozkładu w tkankach wskazują, że ważną drogą wydalania jest żółć.

Po jednorazowym dożylnomięśniowym podaniu 600 mg linkomycyny wydalanie leku z moczem wynosi 1,8–24,8% (średnio – 17,3%). Po dożylnej infuzji 600 mg linkomycyny w ciągu 2 godzin wydalanie z moczem wynosi 4,9–30,3% (średnio – 13,8%).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie ciężkich infekcji wywołanych szczepami wrażliwymi na linkomycynę: paciorkowce, pneumokoki i gronkowce. Preparat ten należy stosować u pacjentów z alergią na penicylinę lub u pacjentów, u których lekarz uzna stosowanie penicyliny za nieuzasadnione.

Przeciwwskazania.

Linkocyn jest przeciwwskazany u chorych, u których wcześniej występowała nadwrażliwość na linkomycynę, klinomycynę lub którykolwiek inny składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Linkomycyna ma właściwości blokujące przekaz nerwowo-mięśniowy, co może wzmocnić działanie innych leków blokujących przekaz nerwowo-mięśniowy; dlatego linkomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących takie leki.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

W przypadku wskazań Linkocyn może być stosowany jednocześnie z innymi środkami przeciwbakteryjnymi.

Stosowanie Linkocynu w leczeniu niewielkich infekcji bakteryjnych oraz infekcji wirusowych jest niewskazane.

Ze względu na ryzyko rozwoju biegunki związanej z Clostridioides difficile przed podjęciem decyzji o stosowaniu linkomycyny lekarz powinien przeanalizować charakter infekcji oraz ocenić celowość zastosowania leków alternatywnych.

Biegunka związana z Clostridioides difficile

Biegunka związana z Clostridioides difficile (CDAD) była powiązana z przyjmowaniem niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym linkomycyny, i różniła się stopniem ciężkości – od lekkiej formy biegunki po śmiertelny zapalenie okrężnicy. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zaburza normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi CDAD. Odmiany C. difficile produkujące hiper-toksyny są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ ta infekcja może być oporna na terapię przeciwbakteryjną i wymagać wykonania kolektomii. U pacjentów, u których wystąpiła biegunka po przyjęciu antybiotyków, należy rozważyć rozpoznanie CDAD. Również szczegółowy wywiad jest konieczny, ponieważ przypadki CDAD odnotowano nawet 2 miesiące po podaniu leków przeciwbakteryjnych.

W przypadku rozpoznania lub podejrzenia CDAD może istnieć potrzeba przerwania aktualnej terapii antybiotykową, nie skierowanej przeciwko C. difficile. W przypadku wskazań klinicznych należy przeprowadzić odpowiednią korektę równowagi wodno-elektrolitowej, podanie białek, terapię antybiotykową skierowaną przeciwko C. difficile, a także badanie chirurgiczne.

Nadwrażliwość

U pacjentów, którzy otrzymywali leczenie Linkocynem, odnotowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne oraz ciężkie skórne działania niepożądane, takie jak: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, ostre ogólnikowe pustulowate zapalenie skóry i zakaźne rumień wielopostaciowe. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub ciężkiej reakcji skórnej należy odstawić Linkocyn i rozpocząć odpowiednią terapię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ryzyko rozwoju toksyczności związanej z alkoholem benzylowym u dzieci (zespół gasping)

Linkocyn zawiera konserwant – alkohol benzylowy. Alkohol benzylowy był powiązany z rozwojem poważnych działań niepożądanych, w tym zespołem gasping. Choć przy zwykłych dawkach terapeutycznych tego leku ilość alkoholu benzylowego wprowadzana do organizmu jest zazwyczaj znacznie mniejsza niż ta, o której wiadomo, że powoduje zespół gasping, minimalna ilość alkoholu benzylowego, przy której może rozwijać się toksyczność, nie jest znana. Ryzyko związane z alkoholem benzylowym zależy od dawki podanej oraz zdolności wątroby i nerek do jego neutralizacji. U niemowląt przedwczesnych i noworodków z niską masą ciała przy urodzeniu może występować większa skłonność do rozwoju toksyczności.

Niewystarczające wskazania do stosowania w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych

Mimo że linkomycyna przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR), poziom linkomycyny w PMR może być niewystarczający do leczenia zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych, dlatego lek nie powinien być przepisywany w tych przypadkach.

Analiza dotychczasowego doświadczenia wskazuje, że w podgrupie starszych pacjentów z istniejącymi ciężkimi chorobami skłonność do biegunki jest wyższa. Jeśli Linkocyn jest przepisywany pacjentom z tej grupy, należy dokładnie monitorować zmiany częstości wypróżnień.

Leku należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, w szczególności z zapaleniem okrężnicy.

Linkocyn należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem obciążonym astmą oskrzelową lub nasilonymi reakcjami alergicznymi.

Niektóre infekcje mogą wymagać wykonania nacięcia i drenażu lub innych wskazanych zabiegów chirurgicznych w połączeniu z terapią przeciwbakteryjną.

Stosowanie Linkocynu może prowadzić do nadmiernego wzrostu organizmów opornych, w szczególności grzybów drożdżopodobnych. W przypadku wystąpienia superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania zależne od sytuacji klinicznej. Jeśli leczenie Linkocynem wymaga pacjentów z istniejącymi infekcjami Candida, należy jednocześnie prowadzić terapię przeciwgrzybiczą.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek okres półtrwania linkomycyny w surowicy może być wydłużony w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania w surowicy może być podwojony w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją wątroby.

Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek i/lub zaburzeniami funkcji wątroby należy ostrożnie dobrać dawkę leku oraz monitorować poziomy linkomycyny w surowicy podczas terapii wysokimi dawkami (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Podczas długotrwałego leczenia Linkocynem należy okresowo wykonywać próby funkcji wątroby i nerek oraz analizy krwi.

Mogą wystąpić ciężkie reakcje ze strony układu sercowo-naczyniowego i układu oddechowego przy przekroczeniu zalecanych stężenia leku i szybkości jego podania.

Przepisywanie Linkocynu w przypadku braku potwierdzonej lub wysokiego podejrzenia infekcji bakteryjnej mało prawdopodobnie będzie korzystne dla pacjenta i zwiększa ryzyko pojawienia się bakterii opornych na lek.

Stosowanie antybiotyków często wiąże się z rozwojem biegunki, która zazwyczaj ustępuje po zakończeniu terapii antybiotykowej. Czasem u pacjentów po rozpoczęciu terapii antybiotykowej mogą występować wodniste lub krwawe wypróżnienia, które mogą występować lub nie występować z bólem brzucha i podwyższeniem temperatury ciała i mogą pojawiać się nawet 2 lub więcej miesięcy po przyjęciu ostatniej dawki antybiotyku. W takim przypadku pacjent powinien jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie przeprowadzono odpowiednich i właściwie kontrolowanych badań stosowania linkomycyny u ciężarnych kobiet.

Linkocyn zawiera konserwant – alkohol benzylowy. Alkohol benzylowy może przenikać przez łożysko (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”). Linkocyn nie powinien być stosowany w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy leczenie jest absolutnie konieczne.

Efekt teratogenny

W badaniu z udziałem 60 ciężarnych kobiet stężenie linkomycyny w surowicy krwi pępowinowej wynosiło około 25% stężenia w surowicy matki, co wskazuje, że linkomycyna przenika przez łożysko; nie obserwowano znaczącego gromadzenia się w płynie owodniowym. Doświadczenie z zastosowania leku Linkocyn w czasie ciąży (badania z udziałem 345 porodowych) nie wykazało negatywnych skutków.

W badaniach, w których linkomycyna była podawana w diecie ciężarnym szczurom Sprague Dawley w okresie głównego organogenezy w dawkach do 5000 mg/kg (około 6 razy więcej niż maksymalna zalecana dawka dla człowieka (MZD) przeliczona na powierzchnię ciała), nie uzyskano dowodów teratogenności.

Nie-teratogenne efekty

Badania rozrodczości przeprowadzone na szczurach, które otrzymywały linkomycynę doustnie przez 2 tygodnie przed skojarzeniem, przez cały okres ciąży i laktacji, nie wykazały niekorzystnych skutków dla przeżycia potomstwa (do 2 pokoleń) od urodzenia do odstawienia od karmienia piersią przy zastosowaniu dawek do 1000 mg/kg (1,2 razy więcej niż MZD przeliczona na powierzchnię ciała).

Karmienie piersią

Donoszono o obecności linkomycyny w mleku ludzkim w stężeniach od 0,5 do 2,4 μg/ml. Ze względu na możliwość wystąpienia poważnych niepożądanych reakcji na Linkocyn u niemowląt karmionych piersią, należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu leczenia lekiem, w zależności od ważności stosowania leku dla matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Nie odnotowano szczególnego wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn, ale zgłaszano pojedyncze przypadki zawrotów głowy.

Sposób stosowania i dawki

Linkomycyna MUSI być rozcieńczona przed wlewnym dożylnym podaniem. Lek należy podawać dożylnie kroplowo przez co najmniej 1 godzinę. NIE PODAWAĆ w formie bolusowej dożylnego.

Jeśli podczas terapii wystąpi silny biegunka, stosowanie Linkocynu należy przerwać.

Czas trwania leczenia określa lekarz indywidualnie, w zależności od ciężkości i przebiegu choroby.

Dorośli

A. Podanie wewnątrzmięśniowe

1. Ciężkie infekcje: 600 mg wstrzykiwane wewnątrzmięśniowo co 24 godziny.
2. Bardziej ciężkie formy infekcji: 600 mg wstrzykiwane wewnątrzmięśniowo co 12 godzin lub częściej.

B. Podanie dożylne

Dawkę dożylną dobiera się w zależności od ciężkości infekcji.

1. Ciężkie infekcje: od 600 mg do 1 g co 8–12 godzin.
2. W przypadku bardziej ciężkich infekcji dawki te można zwiększyć.
3. W stanach zagrażających życiu dobową dawkę do podania dożylnego można zwiększyć do 8 g.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca

A. Podanie wewnątrzmięśniowe

1. Ciężkie infekcje: 10 mg/kg w postaci jednej wstrzyknięcia wewnątrzmięśniowego co 24 godziny.
2. Bardziej ciężkie formy infekcji: 10 mg/kg co 12 godzin lub częściej.

B. Podanie dożylne

Od 10 do 20 mg/kg/dobę, w zależności od ciężkości infekcji, podaje się w kilku dawkach, zgodnie z opisanymi zasadami rozcieńczania i szybkością wlewu.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek wydłuża się okres półtrwania linkomycyny w surowicy krwi, co stanowi podstawę do zmniejszenia częstości podawania linkomycyny u tych pacjentów. Jeśli terapia linkomycyną jest konieczna u pacjentów z istotnymi zaburzeniami funkcji nerek, odpowiednia dawka powinna wynosić od 25 do 30% dawki zaleconej pacjentom z prawidłową czynnością nerek (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Infekcje spowodowane paciorkowcem beta-hemolitycznym. Leczenie powinno trwać nie krócej niż 10 dni.

Rozcieńczanie i szybkość wlewu

Dawkę do podania w formie wlewu należy przygotować następująco: 1 g linkomycyny należy rozcieńczyć w co najmniej 100 ml odpowiedniego roztworu do rozcieńczania, przy czym czas wlewu powinien trwać co najmniej 1 godzinę.

Podane dawki można podawać ponownie, częstotliwość podawania określa się w zależności od potrzeby, przy czym dawka dobową nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki linkomycyny, która wynosi 8 g.

Uwaga. Może wystąpić ciężkie reakcje ze strony układu sercowo-naczyniowego i układu oddechowego, jeśli Linkocyn będzie podawany w wyższych niż zalecane stężeniach i szybciej niż zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Przed podaniem leki do stosowania dożylnego należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząstek mechanicznych i zmiany koloru, jeśli jest to możliwe.

Dzieci.

Do składu leku wchodzi środek konserwujący – alkohol benzylowy. Alkohol benzylowy był kojarzony z rozwojem zespołu „gasping” z letalnym skutkiem u noworodków przedwczesnych (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u dzieci poniżej 1 miesiąca życia nie zostały ustalone, dlatego nie podaje się tego leku noworodkom przedwczesnym oraz dzieciom poniżej 1 miesiąca życia.

Może powodować reakcje toksyczne i alergiczne u niemowląt i dzieci do 3 roku życia (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe są wystąpienie wtórnych zaburzeń przewodu pokarmowego, w tym bóle brzucha, nudności, wymioty i biegunka. Opisano ciężkie reakcje ze strony układu sercowo-płucnego po zbyt szybkim wstrzyknięciu nierozcieńczonych wysokich dawek dożylnie. Takie reakcje nie występowały, gdy lek był rozcieńczany zgodnie z zaleceniami. Leczenie przedawkowania może obejmować przemywanie żołądka lub wywołanie wymiotów. Nie zna się specyficznego antydotum.

Hemodializa i dializa otrzewnowa są nieskuteczne w usuwaniu linkomycyny z krwi.

Niepożądane działania.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane występujące w związku z zastosowaniem lincomycyny.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: biegunka, nudności, wymioty, glosyt, stomatyt, ból brzucha, dyskomfort brzucha†, swędzenie okołoodbytowe.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: toksyczne martwicze odluszczenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, ostrze ogólne wypryskowe pęcherzykowe, zapalenie skóry pęcherzowe, odłuszczeniowe zapalenie skóry, wielopostaciowa czerwoność (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), wysypka, pokrzywka, swędzenie.

Zakażenia i inwazje: infekcje pochwy; kolit pseudobłoniasty; kolit związany z Clostridioides difficile (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego: pancytopenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, leukopenia, neutropenia, plamica małopłytkowa.

Zaburzenia układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), obrzęk naczynioruchowy, choroba surowicza.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego: żółtaczka, odchylenia od normy wskaźników funkcji wątroby, podwyższenie stężenia transaminaz.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: zaburzenia funkcji nerek, oliguria, białkomocz, azotemia.

Zaburzenia serca: zatrzymanie krążenia i oddychania (patrz dział „Sposób stosowania i dawka”).

Zaburzenia naczyniowe: hipotensja (patrz dział „Sposób stosowania i dawka”), zapalenie żył z torem trombotycznym†.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: zawroty głowy, szumy w uszach.

Zaburzenia neurologiczne: ból głowy, zawroty głowy, senność.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: bezobjawowe zgrubienia w miejscu wstrzyknięcia‡, zgrubienia w miejscu wstrzyknięcia‡, ból w miejscu wstrzyknięcia‡, podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia‡.

† Zjawisko obserwowano po dożylnej administracji.

‡ Obserwowano po domięśniowej administracji.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Linkomycyna, roztwór do wstrzykiwań, jest fizycznie niezgodna z nowobiocyną, kanamycyną i fenytoiną.

Opakowanie. 2 ml roztworu do wstrzykiwań w fiolce. 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Pfizer Manufacturing Belgium NV

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Reyksweg 12, Puurs-Sint-Amands, 2870, Belgia.