Lewokarnityna

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LEWOKARNITYNA (LEVOCARNITINE)

Skład:

substancja czynna: lewokarnityna;

1 ampułka (5 ml) roztworu zawiera lewokarnityny, przeliczonej na substancję bezwodną — 1000 mg;

substancje pomocnicze: woda do wstrzykiwań, kwas solny stężony.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór, praktycznie pozbawiony cząsteczek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Aminokwasy i ich pochodne. Lewokarnityna.

Kod ATC A16A A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lewokarnityna — substancja o naturalnym pochodzeniu, niezbędna dla metabolizmu energetycznego ssaków. Wykazano, że substancja ta ułatwia przenikanie długich łańcuchów kwasów tłuszczowych do mitochondriów komórkowych, dostarczając w ten sposób substratu do utleniania i dalszej produkcji energii. Kwasy tłuszczowe są wykorzystywane jako substrat energetyczny we wszystkich tkankach, z wyjątkiem mózgu.

W mięśniu szkieletowym i sercowym kwasy tłuszczowe są głównym substratem do produkcji energii.

Pierwotny deficyt karnityny charakteryzuje się niskim stężeniem lewokarnityny we krwi, erytrocytach i/lub tkankach. Nie udało się ustalić, które objawy są związane z deficytem karnityny, a które — z podstawową organiczną acydemią, ponieważ zastosowanie lewokarnityny może nasilać objawy obu tych patologii. Według danych literaturowych karnityna może stymulować wydalanie nadmiaru kwasów organicznych lub tłuszczowych u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu kwasów tłuszczowych i/lub specyficznymi organicznymi acidopatiami, które prowadzą do bioakumulacji estrów acylo-koenzymu A.

Wtórny deficyt karnityny może być spowodowany wrodzonymi zaburzeniami metabolizmu lub czynnikami iatrogennymi, takimi jak hemodializa. Lewokarnityna może złagodzić zaburzenia metaboliczne u pacjentów z wrodzonymi wadami prowadzącymi do gromadzenia się toksycznych kwasów organicznych. Ten efekt został wykazany w przypadku takich stanów, jak: kwas glutarowy typu II, kwas metylomalonowy, kwas propionowy i niedobór dehydrogenazy acylo-koenzymu A o średnim łańcuchu. U takich pacjentów dochodzi do samo-otruwienia poprzez gromadzenie się związków acylo-koenzymu A, które zaburzają pośredni metabolizm. Dalszy hydroliz związków acylo-koenzymu A do ich wolnych kwasów prowadzi do kwasicy, która może być zagrażająca życiu. Lewokarnityna usuwa acylo-koenzym A poprzez tworzenie acylkarnityny, która jest szybko wydalana z organizmu. Deficyt karnityny definiuje się biochemicznie jako nieprawidłowo niską zawartość wolnej karnityny we krwi, poniżej 20 µmol/l — jeden tydzień po porodzie, i może być związany z niskim stężeniem w tkankach i/lub moczu. Ponadto, ten stan może być związany ze zwiększonym stosunkiem stężeń acylkarnityny do lewokarnityny we krwi (powyżej 0,4) lub nieprawidłowo zwiększonym stężeniem acylkarnityny w moczu. U wcześniaków i noworodków wtórny deficyt określa się na podstawie stężenia lewokarnityny we krwi poniżej normy dla wieku.

U pacjentów z nerek na końcowym etapie niewydolności (ESRD), poddawanych wspomaganej hemodializie, może występować niskie stężenie karnityny we krwi oraz zwiększony stosunek acylkarnityny do karnityny, co wynika z ograniczonego spożycia mięsa i produktów mlecznych, osłabionej syntezy w nerkach oraz utraty płynu dializacyjnego. Niektóre objawy kliniczne, które często występują u pacjentów poddawanych hemodializie, takie jak osłabienie, słabość mięśniowa, kardiomiopatia i zaburzenia rytmu serca, mogą być związane z zaburzeniami metabolizmu karnityny.

Badania z zastosowaniem lewokarnityny wykazały, że jej podawanie pacjentom z ESRD poddawanym hemodializie prowadzi do zwiększenia stężenia lewokarnityny we krwi.

Farmakokinetyka.

Profil stężenia lewokarnityny we krwi po powolnym dożylnym wstrzyknięciu bolusowym dawki 20 mg/kg lewokarnityny w ciągu 3 minut został opisany za pomocą modelu dwukomorowego. Po jednorazowym dożylnej podaniu około 76% dawki lewokarnityny zostało wydalone z organizmu z moczem w ciągu 0–24 godzin. Na podstawie stężeń we krwi, nieskorygowanych dla endogennej lewokarnityny, średni okres półrozpadu wynosił 0,585 godziny, a średni pozorny końcowy okres półwydalania wynosił 17,4 godziny.

Całkowity klirens lewokarnityny (dawka/pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas” (AUC), w tym stężenia tła endogenne) wynosił średnio 4,00 l/godz.

Lewokarnityna nie wiązała się z białkami osocza ani albuminą w badaniach przeprowadzonych przy dowolnych stężeniach i w dowolnych organizmach, w tym u człowieka.

Pomimo że skuteczność leku w zwiększaniu stężenia karnityny u pacjentów z ESRD poddawanych dializie została wykazana, wpływ dodatkowego podawania karnityny na objawy i dolegliwości związane z jej deficytem oraz na skutki kliniczne w tej populacji nie został ustalony.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie nagłe i długotrwałe pacjentów z wrodzonym zaburzeniem metabolizmu prowadzącym do wtórnego niedoboru karnityny.

Profilaktyka i leczenie niedoboru karnityny u pacjentów z nerek w stadium końcowym, poddawanych dializie.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie glikokortykosteroidów prowadzi do gromadzenia się lewokarnityny w tkankach organizmu (z wyjątkiem wątroby). Inne środki anaboliczne nasilają działanie leku.

U pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali lewokarnitynę i przeciwkrzepliwe leki z grupy kumaryn, obserwowano bardzo rzadkie przypadki podwyższenia Międzynarodowego Stosunku Znormalizowanego (INR). INR lub inny odpowiedni test krzepnięcia należy wykonywać co tydzień do momentu ustabilizowania wyników, a następnie co miesiąc u pacjentów przyjmujących takie leki przeciwkrzepliwe łącznie z lewokarnityną.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Bezpieczeństwo i skuteczność doustnego stosowania lewokarnityny zostały ocenione u pacjentów z niewydolnością nerek. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek lewokarnityny doustnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub u pacjentów z TNZ poddawanych dializie może prowadzić do gromadzenia się potencjalnie toksycznych metabolitów, takich jak trimetyloamina (TMA) i tlenek trimetyloaminy-N (TMAO), ponieważ metabolity te są zazwyczaj wydalane z moczem.

Lewokarnityna poprawia wchłanianie glukozy, dlatego stosowanie leku u pacjentów z cukrzycą leczonych lekami obniżającymi poziom cukru we krwi może prowadzić do hipoglikemii. W takich przypadkach należy regularnie monitorować poziom glukozy we krwi w celu odpowiedniej korekty terapii.

Obserwowano bardzo rzadkie przypadki wydłużenia czasu protrombiny (MNW) u pacjentów przyjmujących jednocześnie lewokarnitynę i leki przeciwkrzepliwe z grupy kumaryn (patrz punkty „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Badania funkcji rozrodczych przeprowadzono na szczurach i królikach z podawaniem dawek leku przekraczających dawkę stosowaną u ludzi o 3,8 raza, obliczonych na podstawie powierzchni ciała, i nie wykazano objawów zaburzeń płodności ani uszkodzeń płodu spowodowanych przyjmowaniem lewokarnityny.

Ponieważ badania funkcji rozrodczych u zwierząt nie zawsze przewidują reakcję u ludzi, stosowanie leku jest możliwe tylko w przypadku nagłej potrzeby. Brakuje jednak wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet.

Okres karmienia piersią

Stosowanie lewokarnityny w okresie karmienia piersią nie było specjalnie badane. Lewokarnityna jest naturalnym składnikiem mleka matki.

Uwzględniając poważne konsekwencje niedoboru karnityny dla ciężarnej kobiety, ryzyko przerwania leczenia lewokarnityną u matki uważa się za większe niż teoretyczne ryzyko dla niemowlęcia w przypadku kontynuowania leczenia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Nieznany.

Sposób stosowania i dawki.

Lewokarnityna podawana jest dożylnie powoli przez 2–3 minuty.

Zaburzenia metaboliczne

Zalecana dawka wynosi 50 mg/kg w postaci powolnej iniekcji bolusowej przez 2–3 minuty lub infuzji. Pacjentom z ciężkim kryzysem metabolicznym często podaje się dawkę ładującą, po której konieczne jest podawanie równoważnej dawki w ciągu następnych 24 godzin. Lek należy podawać w formie infuzji lub iniekcji dożylnej co 3 lub 4 godziny i w żadnym wypadku nie rzadziej niż co 6 godzin. Zaleca się, aby wszystkie kolejne dobowe dawki mieściły się w zakresie 50 mg/kg lub zależnie od potrzeb terapeutycznych. Maksymalna dawka dozwolona wynosi 300 mg/kg.

Zaleca się oznaczenie stężenia karnityny w osoczu krwi przed rozpoczęciem tej terapii dożylnej. Zalecane jest również cotygodniowe i comiesięczne monitorowanie. Monitorowanie to powinno obejmować analizę biochemiczną krwi, parametry czynności życiowych, stężenie karnityny w osoczu krwi (stężenie wolnej karnityny w osoczu krwi powinno wynosić od 35 do 60 µmol/l) oraz ogólny stan kliniczny.

Pacjenci z TNZ na hemodializie

Zalecana dawka początkowa wynosi 10–20 mg/kg masy ciała w postaci powolnej iniekcji bolusowej (2–3 minuty) do układu żylnego po każdej sesji dializy. Rozpoczęcie terapii może być uzasadnione niskimi stężeniami lewokarnityny w osoczu krwi przed dializą (poniżej normy: 40–50 µmol/l). Dawkę należy dostosować na podstawie wyników stężenia lewokarnityny (przed dializą), a zmniejszenie dawki (np. do 5 mg/kg po dializie) można rozważyć już w trzecim lub czwartym tygodniu terapii.

Terapia wspomagająca podczas hemodializy

Po wstępnym cyklu dożylnego podawania leku, należy stosować dawkę utrzymaniową — 1 g lewokarnityny doustnie na dobę. W dniu dializy lewokarnityna podawana jest dożylnie w dawce 1 g natychmiast po zakończeniu sesji dializy.

Lewokarnityna jest zgodna i stabilna podczas mieszania z roztworami do wstrzykiwań dożylnych: 0,9 % roztworem chlorku sodu lub roztworem Ringera z laktałem, w stężeniach od 250 mg/500 ml (0,5 mg/ml) do 4200 mg/500 ml (8,0 mg/ml).

Dzieci. Lek można stosować dzieciom od pierwszego dnia życia.

Przedawkowanie.

Nie ma potwierdzonych danych o toksyczności lewokarnityny w przypadku przedawkowania. Duże dawki leku mogą powodować biegunkę.

Leczenie. Podjąć działania mające na celu usunięcie leku z przewodu pokarmowego w przypadku przyjęcia doustnego. Przeprowadzić leczenie objawowe i wspomagające. Lewokarnityna jest łatwo usuwana z osocza krwi podczas dializy. Nie odnotowano przypadków przedawkowania zagrażających życiu.

Działania niepożądane.

Wszystkie poniższe działania niepożądane występują bardzo rzadko.

Z przewodu pokarmowego

Obserwowano różne łagodne zaburzenia przewodu pokarmowego podczas długotrwałego przyjmowania lewokarnityny doustnie, w tym przejściową nudności i wymioty, ból brzucha oraz biegunkę. U pacjentów pojawiał się również specyficzny zapach ciała. Obniżenie dawki często zmniejsza lub eliminuje objawy ze strony przewodu pokarmowego oraz specyficzny zapach ciała.

Z układu krwiotwórczego i chłonnego

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano podwyższenie INR u pacjentów (zob. sekcje „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Reakcje neurologiczne

U pacjentów z aktywnością padaczkową, zarówno wcześniejszą, jak i bez niej, po podaniu lewokarnityny doustnie lub dożylnie, obserwowano napady drgawkowe. U pacjentów z wcześniejszą aktywnością padaczkową odnotowano zwiększenie częstości napadów i/lub nasilenia ich przebiegu.

Reakcje nadwrażliwości

Zgłoszono oficjalne doniesienia o poważnych reakcjach nadwrażliwości, w tym o odczach anafilaktycznych, obrzęku krtani i skurczu oskrzeli, po podaniu lewokarnityny, głównie u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym poddawanych dializę. Niektóre reakcje pojawiały się w ciągu kilku minut po dożylnej podaniu lewokarnityny.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości należy przerwać leczenie lewokarnityną i rozpocząć odpowiednie leczenie medyczne. Należy rozważyć ryzyko i korzyści związane z ponownym podaniem leku lewokarnityna poszczególnym pacjentom po ciężkiej reakcji. Jeśli podjęto decyzję o ponownym stosowaniu leku, należy monitorować występowanie objawów i oznak reakcji nadwrażliwości u pacjentów.

Należy dokładnie monitorować tolerancję przez pierwszy tydzień przyjmowania oraz po każdej zmianie dawki. Podanie lewokarnityny dożylnie jest zazwyczaj dobrze tolerowane.

Wykazywanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Wykazywanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 5 ml w ampułce z brązowego szkła, po 5 ampułek w blisterze z folii, po 1 lub 2 blisterach w pudełku z tektury.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. AО «Lubnifarm».

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 37500, obwód połtawski, miasto Lubny, ul. Barwińkowa, 16.