Lewofloksacyna-Zdorovia

INSTRUKCJA stosowania leku LEKOWEGO LEWOFLOKSYNA-ZDOROVIA (LEVOFLOXACIN-ZDOROVYЕ)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 tabletka zawiera lewofloksacyny hemihydrolu w przeliczeniu na lewofloksacynę 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza (hypromellose), stearyna magnezu, sodowa só krospowidonu, talk, dwutlenek tytanu (E 171), tartrazyna (E 102).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletka powlekana, od jasnożółtego do żółtego koloru, dwuwypukła. W przekroju poprzecznym widoczne są dwa warstwy.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Lewofloksacyna. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Lewofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, stanowiący enancjomer S(-) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, lewofloksacyna działa na kompleks DNA-dna gyraza oraz topoizomerazę IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika (FK/FD). Skuteczność bakteryjna lewofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności. Odporność na lewofloksacynę powstaje w wyniku stopniowego procesu mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomeraz II: dna gyrazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak barierowy przejście (częste u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą również wpływać na wrażliwość na lewofloksacynę.

Stwierdzono wzajemną oporność między lewofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania, zazwyczaj nie występuje wzajemna oporność między lewofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odcięcia. Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) punkty odcięcia MIC dla lewofloksacyny, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od mikroorganizmów o pośredniej wrażliwości oraz mikroorganizmy o pośredniej wrażliwości od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli testów MIC (mg/l).

Kliniczne punkty odcięcia MIC EUCAST dla lewofloksacyny (wersja 10.0, 2020-01-01):

Zasięg oporności może się różnić w zależności od regionu geograficznego i zmieniać w czasie dla poszczególnych gatunków drobnoustrojów, a pożądane jest uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zasięg oporności jest taki, że korzyść ze stosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych typów infekcji, pozostaje wątpliwa.

*Prawdopodobnie S. aureus oporny na metycylinę może wykazywać współoporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po podaniu doustnym lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1–2 godzinach. Biodostępność absolutna wynosi 99–100%.

Jedzenie ma niewielki wpływ na wchłanianie lewofloksacyny.

Stężenie równowagowe osiągane jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1 lub 2 razy na dobę.

Rozkład. Oколо 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie w tkankach organizmu.

Przejście do tkanek i płynów ustrojowych. Udowodniono przenikanie lewofloksacyny do błony śluzowej oskrzeli, sekretu oskrzelowego, tkanki płuc, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płucnych, skóry (płyn z pęcherzy), tkanki gruczołu krokowego i moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja. Lewofloksacyna jest metabolizowana w niewielkim stopniu. Metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna oraz N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią <5% dawki i są wydalane z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie. Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest wydalana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania (t½) wynosi 6–8 godzin). Wydalana jest głównie przez nerki (>85% podanej dawki).

Średni całkowity klirens lewofloksacyny po pojedynczej dawce 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min.
Nie stwierdzono istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co świadczy o wzajemnej zamiennosci tych dróg podania.

Liniowość. Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie od 50 do 1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Farmakokinetykę lewofloksacyny wpływa stopień zaburzenia funkcji nerek. W przypadku pogorszenia funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po pojedynczej dawce doustnej 500 mg:

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z kliremsem kreatyniny.

Różnice związane z płcią. Oddzielna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Właściwości kliniczne.

Wskazania. Lek stosować dorosłym w leczeniu następujących infekcji:
• Ostrego zapalenia nerek i powikłanych infekcji dróg moczowych.
• Przewlekłego bakteryjnego zapalenia prostaty.
• Postaci płucnej antraksu: profilaktyka poekspozycyjna i leczenie.

W poniżej wymienionych infekcjach lek należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie antybakteryjnych leków, które są zazwyczaj zalecane w leczeniu tych infekcji.

• Ostry bakteryjny zapalenie zatok.
  • Zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenia oskrzeli.
  • Nieuwarunkowana szpitalnie zapalenie płuc.
  • Powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich.
• Niepowikłany zapalenie pęcherza.
  Lek może również być stosowany w celu ukończenia leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną dożylnie.
  Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania antybakteryjnych leków.

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na lewofloksacynę/inne chinolony lub substancje pomocnicze, padaczka, w wywiadzie uszkodzenia ścięgien po stosowaniu fluorochinolonów. Nie stosować dzieciom ani młodzieży w okresie wzrostu, a także kobietom w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwymiotne zawierające magnez i glin, didanozyna. Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się, gdy stosuje się ją jednocześnie z solami żelaza lub lekami przeciwwymiotnymi zawierającymi magnez lub glin, lub didanozyną (tylko dla form zawierających buforowe środki glinu lub magnezu). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania doustnego. Nie zaleca się przyjmowania leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe, takie jak sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwymiotne zawierające magnez lub glin, lub didanozyna (tylko dla form didanozyny zawierających buforowe środki glinu lub magnezu) w ciągu 2 godzin przed/po zastosowaniu lewofloksacyny w tabletkach (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Sole wapnia minimalnie wpływały na wchłanianie doustne lewofloksacyny.

Suflalazyna. Biologiczna dostępność lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z suflalazyną. Jeśli pacjent musi przyjmować zarówno suflalazynę, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować suflalazynę 2 godziny po przyjęciu lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne. Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu drgawkowego mózgu przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i innymi czynnikami, które obniżają próg drgawkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

Probencydyd i cytydyna. Probencydyd i cytydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cytydyny (24%) i probencydydu (34%). Dzieje się to dlatego, że oba leki mogą blokować wydzielanie kanalikowe lewofloksacyny. Mimo to, statystycznie istotne różnice kinetyczne raczej nie będą miały znaczenia klinicznego. Należy ostrożnie przepisywać lewofloksacynę jednocześnie z lekami wpływającymi na wydzielanie kanalikowe, takimi jak probencydyd i cytydyna, szczególnie pacjentom z niewydolnością nerek.

Inna istotna informacja. Wiadomo, że stosowanie razem z węglanem wapnia, dypoksyną, glibenklamidem, ranitydyną nie wywierało żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna. Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K. Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) raportowano o zwiększeniu wartości testów krzepnięcia (PT/INR) i/lub krwawieniu, które może być ciężkie. Z tego względu u pacjentów, którzy otrzymują równolegle antagoniści witaminy K, należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leki wydłużające interwał QT. Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością pacjentom, którzy otrzymują leki znane z wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Inna istotna informacja. Nie zaobserwowano wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne rodzaje interakcji

Jedzenie. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z jedzeniem. W związku z tym lek można przyjmować niezależnie od posiłku.

Szczególne środki ostrożności. Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy mieli poważne działania niepożądane w przeszłości przy stosowaniu chinolonów i fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać tylko w przypadku braku alternatywnych opcji leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Ryzyko oporności. Dla Staphylococcus aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współistniejącej oporności na fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Z tego względu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (a stosowanie ogólnie przyjętych antybakteryjnych leków w leczeniu infekcji MRSA uznaje się za nieuzasadnione).

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok i zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli te infekcje zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Odporność na fluorochinolony u Escherichia coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) różni się w różnych krajach. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalne rozpowszechnienie oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

Postać płucna antraksu. W przypadku postaci płucnej antraksu stosowanie opiera się na danych in vitro wrażliwości Bacillus anthracis i danych eksperymentalnych na zwierzętach, a także na ograniczonych danych stosowania u ludzi. Lekarze powinni uwzględniać krajowe i/lub międzynarodowe uzgodnione zalecenia dotyczące leczenia antraksu.

Przedłużające się, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane. W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów, którzy otrzymywali chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, występowały przedłużające się (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane, które dotykały różnych układów organizmu (w szczególności układu ruchu, nerwowego, psychicznego i narządów zmysłów). W przypadku pojawienia się pierwszych objawów lub symptomów jakiegokolwiek działania niepożądanego należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien. Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien (szczególnie, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia lewofloksacyną i nawet kilka miesięcy po przerwaniu stosowania lewofloksacyny. Ryzyko zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów z przeszczepionymi narządami oraz u pacjentów przyjmujących kortykosteroidy. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów. Przy pierwszych objawach zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, zapalenie) należy przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Konieczna jest odpowiednia terapia uszkodzonej kończyny (kończyni), np. unieruchomienie. Kortykosteroidów nie należy stosować, jeśli pojawiły się objawy tendynopatii.

Miozmy. Raportowano przypadki miozmów u pacjentów stosujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów zwiększa się u pacjentów starszych i u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została odpowiednio skorygowana w zależności od klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym pojawieniu się miozmów i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile. Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu lekiem (w tym kilka tygodni po leczeniu) może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile (CDAD). Ciężkość CDAD może się różnić od lekkiego stopnia do stanu zagrażającego życiu; najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u chorych, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Jeśli podejrzewa się lub potwierdza CDAD, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i bez zwłoki rozpocząć odpowiednią terapię. Leki przeciwdziałające perystaltyce są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do drgawek. Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać drgawki. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana pacjentom z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”) i, podobnie jak inne chinolony, należy ją stosować z dużą ostrożnością pacjentom skłonnym do drgawek lub przy jednoczesnym leczeniu substancjami czynnymi, które obniżają próg drgawkowy, takimi jak teofilina. W przypadku napadów drgawek (patrz sekcja „Działania niepożądane”) leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukoza-6-fosforan dehydrogenazy. Pacjenci z ukrytym lub obecnym defektem aktywności glukoza-6-fosforan dehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów. Dlatego, jeśli lewofloksacyna ma być stosowana tym pacjentom, należy monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dawkę leku należy skorygować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Reakcje nadwrażliwości. Lewofloksacyna może wywoływać poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrzągu anafilaktycznego), czasem po zastosowaniu pierwszej dawki. W takim przypadku pacjenci powinni natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem lub wezwać pomoc doraźną w celu organizacji odpowiednich działań ratunkowych.

Ciężkie skórne działania niepożądane. Raportowano o rozwoju ciężkich skórnych działań niepożądanych, w tym toksycznego martwiczego epidermolizysu (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) i lekowej reakcji z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą być groźne dla życia lub mieć śmiertelny skutek. Pacjentów należy poinformować o objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i prowadzić dokładny nadzór. Jeśli takie objawy i symptomy się pojawiają, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinęła się taka poważna reakcja, jak SJS, TEN lub DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, leczenie lewofloksacyną u tego pacjenta nigdy nie może być ponownie rozpoczynane.

Zmiana poziomu glukozy we krwi. Przy stosowaniu chinolonów, szczególnie u chorych na cukrzycę, którzy jednocześnie przyjmują doustne leki hipoglikemiczne (np. glibenklamid) lub insulinę, raportowano o zmianach poziomu glukozy we krwi (w tym hiper- i hipoglikemii). Raportowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. U chorych na cukrzycę należy kontrolować poziom cukru we krwi.

W przypadku zaburzeń kontroli glikemicznej należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i zastosować alternatywne leczenie antybakteryjne bez fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji. Raportowano przypadki nadwrażliwości na światło podczas stosowania lewofloksacyny. Aby zapobiec fotosensybilizacji, pacjentom zaleca się unikanie podczas leczenia i przez 48 godzin po przerwaniu przyjmowania lewofloksacyny oddziaływania silnego światła słonecznego lub napromienienia sztucznymi źródłami promieniowania UV (np. lampy sztucznego promieniowania UV, solarium).

Pacjenci, którzy otrzymywali antagoniści witaminy K. Ze względu na możliwość zwiększenia wartości testów krzepnięcia (PT/INR) i/lub krwawienia u pacjentów, którzy przyjmowali lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy obserwować testy krzepnięcia, jeśli te leki stosuje się jednocześnie.

Reakcje psychiczne. Raportowano o reakcjach psychicznych u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach postępowały one do myśli samobójczych i samodestrukcyjnego zachowania, czasem tylko po jednorazowym przyjęciu dawki lewofloksacyny. Przy pierwszych objawach lub symptomach wskazujących na te reakcje pacjentowi należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i skonsultować się z lekarzem. W takim przypadku zaleca się przepisanie terapii alternatywnej nieobejmującej fluorochinolonów i podjęcie odpowiednich działań. Należy ostrożnie stosować lewofloksacynę pacjentom z zaburzeniami psychicznymi lub pacjentom z chorobami psychicznymi w wywiadzie.

Wydluzenie interwału QT. Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, pacjentom z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak na przykład:

• wrodzony zespół wydłużenia interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroba serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, w tych populacjach.

Neuropatie obwodowe. U pacjentów, którzy otrzymywali chinolony i fluorochinolony, odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom, którzy stosują lewofloksacynę, należy poinformować lekarza przed kontynuacją leczenia, jeśli rozwijają się objawy neuropatii, takie jak ból, pieczenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe. Przy przyjmowaniu lewofloksacyny raportowano przypadki martwiczych zapaleń wątroby aż do śmiertelnej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy i symptomy choroby wątroby, jak anoreksja, żółtaczka, zabarwienie moczu na czarny kolor, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis. Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodzenie nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. Poważne działania niepożądane, stwierdzone w okresie postmarketingowym, w tym przypadki śmiertelne i potrzeba wsparcia oddechowego, były związane ze stosowaniem fluorochinolonów u chorych z miastenią gravis. Lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku. Jeśli występuje zaburzenie wzroku lub jakiekolwiek inne działanie na oczy, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn” oraz „Działania niepożądane”).

Superinfekcja. Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do wzrostu opornych mikroorganizmów. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, konieczne jest podjęcie odpowiednich działań.

Wpływ na badania laboratoryjne. U pacjentów, którzy otrzymywali lewofloksacynę, oznaczenie opioidów w moczu może dać fałszywie pozytywny wynik. Może pojawić się konieczność potwierdzenia pozytywnych wyników testu na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie negatywnych wyników przy bakteriologicznej diagnostyce gruźlicy.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawki serca. Istnieją dane wskazujące na zwiększony ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji i niewydolności zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Raportowano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów, którzy otrzymywali fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z aneurysmą lub wrodzoną wadą zastawek serca w wywiadzie rodzinnym, lub pacjentów z rozpoznaniem aneurysmy aorty i/lub rozwarstwienia aorty, lub z chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla regurgitacji/niewydolności zastawki serca (np. choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów), lub dodatkowo
• dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielożylastny, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), lub dodatkowo
• dla regurgitacji/niewydolności zastawki serca (np. zapalenie wsierdzia zakaźne). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty i ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymują kortykosteroidy systemowe.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjentom należy natychmiast skonsultować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki. U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów, u których pojawia się nudności, niedyspozycja, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub wymioty, należy natychmiast przebadać. Przy podejrzeniu ostrego zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie lewofloksacyny, a w przypadku potwierdzenia rozpoznania nie należy ponownie stosować lewofloksacyny. Należy zachować ostrożność w leczeniu pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki.

Zaburzenia ze strony krwi. Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w szczególności leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy podejrzeniu jakiegokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki analizy krwi. W przypadku otrzymania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Substancje pomocnicze. Tartrazyna (E 102), która wchodzi w skład leku, może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u ciężarnych kobiet są ograniczone.

Istnieją dane z badań na zwierzętach, które nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność rozrodczą. Jednak z uwagi na brak badań działania na organizm człowieka i ze względu na dane eksperymentalne wskazujące na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony chrząstki stawowej organizmu rosnącego, lewofloksacyna nie może być przepisywana ciężarnym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią. Informacje dotyczące przenikania lewofloksacyny do mleka matki są niewystarczające, choć inne fluorochinolony wydzielają się do mleka matki. Z uwagi na brak badań z udziałem ludzi i ze względu na dane eksperymentalne o możliwym uszkodzeniu przez fluorochinolony chrząstki stawowej organizmu rosnącego, lewofloksacyna nie może być przepisywana kobietom karmiącym piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność. Wiadomo, że lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u szczurów.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Lek ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/brzęczenie w głowie, senność, zaburzenia wzroku) mogą zakłócać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość jego reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu samochodu lub obsłudze maszyn).

Sposób stosowania i dawki. Lek przyjmować 1 lub 2 razy na dobę. Dawkę zależnie od rodzaju, ciężkości infekcji i wrażliwości prawdopodobnego patogenu.

Lek może również być stosowany w celu ukończenia leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną dożylnie; biorąc pod uwagę bioekwiwalentność form dożylnych i doustnych, można stosować tę samą dawkę.

Dawkowanie. Następujące zalecenia dotyczące dawki mogą być podane dla leku:

Dawkowanie dla pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny >50 ml/min).

Osobowe populacje.

Upośledzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤50 ml/min).

1Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

2Ponieważ tabletki nie są podzielne, w przypadku przepisania leku w dawce mniejszej niż 250 mg należy stosować leki lewofloksacyny umożliwiające takie dawkowanie.

Zaburzenia funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Pacjenci w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Sposób stosowania. Tabletki należy połykać nie żując, popijając wystarczającą ilością płynu. Tabletki można przyjmować podczas lub między posiłkami. Lek należy stosować co najmniej 2 godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, leków przeciwwskrzynowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (tylko form didanosyny zawierających środki buforowe glinu lub magnezu) i siukralatu, ponieważ może dojść do zmniejszenia wchłaniania (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie. Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub klinicznymi badaniami farmakologicznymi przeprowadzonymi przy zastosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, najważniejsze objawy, których należy się spodziewać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, to objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, wydłużenie odcinka QT, a także reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej.

Podczas stosowania po wyjściu na rynek lewofloksacyny obserwowano efekty ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym dezorientację, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie.

W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe. Należy prowadzić monitorowanie EKG, ponieważ istnieje możliwość wydłużenia odcinka QT. Do ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwskrzynowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i CAPD, nie są skuteczne w wydalaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydoty.

Niepożądane działania.

Poniższe informacje oparte są na danych z badań klinicznych przeprowadzonych u ponad 8300 pacjentów oraz na dużym doświadczeniu pozarejestracyjnym z lewofloksacyną.

Częstotliwość określono według następujących umownych oznaczeń: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy częstotliwości niepożądane działania są wymienione w kolejności zmniejszania się ciężkości objawów:

a Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

b Reakcje skórno-błoniowe mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

* U pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony odnotowano bardzo rzadkie przypadki trwałej (kilka miesięcy lub lat) niepełnosprawności oraz potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych wpływających na różne układy organizmu. Do takich reakcji należą: zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie z towarzyszącą parestezją i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), pogorszenie pamięci i koncentracji uwagi, a także zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu. W niektórych przypadkach reakcje te wystąpiły u pacjentów bez czynników ryzyka (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

** U pacjentów stosujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Inne działania niepożądane związane ze stosowaniem fluorochinolonów:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w opakowaniu pierwotnym w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki 250 mg nr 10 w blisterze w pudełku lub 500 mg nr 7, nr 10 w blisterze w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FARMEKS GRUP”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”)

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Borispił, ulica Szewczenki 100.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FARMEKS GRUP”)