Lewofloksacyna-Teva

Ulotka dla lekarstwa do stosowania medycznego Lewofloksacyna-Teva (Levofloxacin-Teva)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka powlekana zawiera 256,23 mg półhydratu lewofloksacyny, co odpowiada 250 mg lewofloksacyny, lub 512,46 mg półhydratu lewofloksacyny, co odpowiada 500 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze:

jądro: stearylofumaran sodu, kroszpovidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, kopowidon, celuloza mikrokryształowa;

warstwa powłokowa: monohydrat laktozy, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), triacetyna, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: różowe, owalne, dwuwypukłe tabletki o wymiarach 6 x 13 mm lub 8 x 16 mm, powlekane warstwą otulającą, z żłobieniem z jednej strony i po bokach; z wygrawerowanym znakiem „L” po stronie bez żłobienia.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lewofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinonoli, enancjomer S(-) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinonoli, lewofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika

Stopień aktywności bakteryjnej lewofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm rozwoju oporności

Oporność na lewofloksacynę rozwija się stopniowo na skutek mutacji miejsca docelowego w topoizomerazach typu II, DNA-girazie i topoizomerazie IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy efloksowe, mogą również wpływać na wrażliwość na lewofloksacynę.

Obserwuje się oporność krzyżową między lewofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania, zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między lewofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia

Zalecane przez EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Leki Antymikrobowe) punkty odniesienia MIC dla lewofloksacyny, które pozwalają odróżnić mikroorganizmy wrażliwe od mikroorganizmów o umiarkowanej wrażliwości oraz mikroorganizmy o umiarkowanej wrażliwości od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli dotyczącej testów MIC (mg/l).

Tabela 1

Klinicznie ustalone przez EUCAST wartości MIC dla lewofloksacyny (wersja 2.0, 2012-01-01)

Zachodność oporności dla poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie, dlatego lokalne informacje dotyczące oporności są bardzo ważne, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, gdy lokalna zachodność oporności jest taka, że stosowność stosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, pozostaje pod znakiem zapytania.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus metycylinowrażliwy, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe: Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki z możliwą nabytą opornością

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus metycylinoodporny (z dużym prawdopodobieństwem występuje ko-odporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę), koagulazo-ujemne Staphylococcus spp.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe: Bacteroides fragilis.

Strainy naturalnie oporne

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecium.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu osiągane jest po 1–2 godzinach po podaniu. Biodostępność absolutna wynosi 99–100%. Spożycie pokarmu nieznacznie wpływa na jego wchłanianie. Stabilne stężenia osiągane są w ciągu 48 godzin po podaniu leku w dawce 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład. Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po dawce pojedynczej i powtarzanej 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprowadzenie w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu. Stwierdzono, że lewofloksacyna przenika do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartość pęcherzyków), tkanek gruczołu krokowego oraz do moczu. Jednakże przenikanie lewofloksacyny do płynu mózgowo-rdzeniowego jest słabe.

Metabolizm. Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu, metabolitami są dimetylo-lwofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Cząsteczka lewofloksacyny jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie. Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest wydalana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni pozorny całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu jednej dawki 500 mg wynosi 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdza się istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co wskazuje na wzajemną zastępowalność tych dróg podania.

Liniowość. Lewofloksacyna podlega liniowej farmakokinetyce w zakresie od 50 do 1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżenia funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens kreatyniny, a okres półtrwania wydłuża się (patrz tabela 2).

Tabela 2

Farmakokinetyka przy niewydolności nerek

po pojedynczym doustnym przyjęciu dawki 500 mg

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku, poza różnicami związanymi z klirem kreatyniny.

Płeć. Oddzielna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek Lewofloksacyna-Teva wskazany jest w leczeniu u dorosłych następujących infekcji wywołanych wrażliwymi na lewofloksacynę drobnoustrojami:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłany zapalenie pęcherza.

W leczeniu powyższych infekcji lek stosuje się tylko wtedy, gdy niemożliwe jest zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są stosowane jako leczenie pierwotne tych infekcji.

• Skomplikowane infekcje dróg moczowych oraz ostre zapalenie nerek;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty;
• postać płucna antraksu: profilaktyka poekspozycyjna oraz leczenie.

Lewofloksacyna-Teva w tej postaci leku (tabletki powlekane powłoką filmową) może być stosowana w celu dokończenia leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną w formie roztworu do wlewu.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub którykolwiek składnik leku.

Epilepsja.

Uszkodzenia ścięgien w wywiadzie związane z zastosowaniem fluorochinolonów.

Wiek dziecięcy.

Okres ciąży i karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez i glin, didanozyna

Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu soli żelaza lub leków przeciwwskazowych zawierających magnez i glin, albo didanozyny (tylko formy zawierające buforowe czynniki glinu lub magnezu) z tabletkami lewofloksacyny. Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania po doustnym podaniu. Nie zaleca się stosowania leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe, takie jak sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, albo didanozynę (dotyczy to tylko form lekarskich didanozyny zawierających buforowe czynniki glinu lub magnezu) w ciągu 2 godzin przed lub po podaniu tabletek lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Sole wapnia minimalnie wpływają na wchłanianie lewofloksacyny po doustnym stosowaniu.

Sukralfat

Biologiczna dostępność tabletek lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeśli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukralfat 2 godziny po podaniu tabletek lewofloksacyny.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, NLPZ i innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny przy stosowaniu z fenbufenem było o około 13% wyższe niż przy samodzielnym przyjmowaniu lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna

Probenecyd i cyklotydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cyklotydyny o 24%,
probenecydu – o 34%. Jest to spowodowane tym, że oba leki są zdolne do blokowania sekrecji kanalikowej lewofloksacyny. Jednak przy dawkach badanych w badaniach mało prawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne leki

Wiadomo, że farmakokinetyka lewofloksacyny nie była klinicznie istotnie wpływowana przez stosowanie lewofloksacyny razem z węglanem wapnia, dicygoksyną, glibenklamidem, ranitydyną.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) zgłaszano zwiększenie wyników testów krzepnięcia (czas protrombinowy [PT]/międzynarodowe znormalizowane stosunki [INR]) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia.

Leki wydłużające odcinek QT

Lewofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki zdolne do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności. Wydłużenie odcinka QT”).

Inne istotne informacje

Nie zaobserwowano wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofliny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne rodzaje interakcji

Kortykosteroidy

Ryzyko tendinitu i pęknięcia ścięgien zwiększa się u pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami i lewofloksacyną. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów z lewofloksacyną.

Przyjmowanie pokarmu

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem, dlatego tabletki leku Lewofloksacyna-Teva można przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, którzy wcześniej mieli poważne niepożądane reakcje podczas stosowania chinolonów lub fluorochinolonów (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia, oraz po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Metycylinoodporny S. aureus

Dla metycylinoodpornego S. aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współodporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. W związku z tym lewofloksacyna nie jest zalecana do leczenia infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (oraz gdy uznaje się za niemożliwe zastosowanie zazwyczaj zalecanych środków przeciwbakteryjnych do leczenia infekcji MRSA).

Lewofloksacynę można stosować do leczenia ostrych bakteryjnych zatok zapalnych i zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli te infekcje zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Odporność E. coli (najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych) na fluorochinolony różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy brać pod uwagę lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

W przypadku postaci płucnej wąglika zastosowanie leku opiera się na danych dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis in vitro oraz danych eksperymentalnych uzyskanych na zwierzętach, a także na ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę krajowe i/lub międzynarodowe wytyczne dotyczące leczenia wąglika.

Przedłużające się, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

U pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od ich wieku i obecności czynników ryzyka, obserwowano bardzo rzadkie przypadki przedłużających się (przez miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka, układy organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę, narządy zmysłów). Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub sygnałów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego oraz skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa, ale nie tylko) mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a o ich wystąpieniu donoszono nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgna zwiększa się u starszych pacjentów, u pacjentów otrzymujących 1000 mg lewofloksacyny na dobę, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u pacjentów po przeszczepieniu narządów miąższowych oraz u pacjentów otrzymujących leczenie towarzyszące kortykosteroidami. Dlatego należy unikać towarzyszącej terapii kortykosteroidami.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesnego obrzęku, zapalenia) należy przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć możliwość przepisania alternatywnego leczenia. Należy zapewnić odpowiednie leczenie dotkniętej (-ych) kończyny (-ów) (np. unieruchomienie). Nie należy stosować kortykosteroidów w przypadku pojawienia się objawów tendynopatii.

Dawkę dobową należy dostosować u pacjentów starszych, biorąc pod uwagę klirens kreatyniny. Należy monitorować stan pacjentów starszych, którym przepisano lewofloksacynę.

Miozynia

Donoszono o przypadkach miozynii u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko miozynii zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie dostosowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. W przypadku pierwszego pojawienia się miozynii należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zakażenia spowodowane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub krwawa podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym przez kilka tygodni po leczeniu) może być objawem choroby spowodowanej Clostridium difficile. Choroba spowodowana Clostridium difficile może różnić się pod względem ciężkości od łagodnej do zagrożonej życia; najcięższą formą tej choroby jest kolit pseudomembranozny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W związku z tym ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas leczenia lewofloksacyną lub po nim rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia choroby związanej z Clostridium difficile należy natychmiast przerwać stosowanie leku i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak i inne chinolony, lek Lewofloksacyna-Teva należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych oraz przy stosowaniu leków, które obniżają próg drgawkowy, takich jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego należy przerwać stosowanie lewofloksacyny.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub obecnym defektem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością i monitorować pod kątem możliwego wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek (niewydolnością nerek) wymagają dostosowania dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego), w pojedynczych przypadkach – nawet po podaniu pierwszej dawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni natychmiast przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem lub udać się po natychmiastową pomoc medyczną.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry

Podczas stosowania lewofloksacyny donoszono o ciężkich działaniach niepożądanych ze strony skóry, takich jak toksyczny epidermalny nekroliz (znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą być zagrożone dla życia lub śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i sygnałach tych ciężkich reakcji ze strony skóry i zapewnić dokładne monitorowanie. Jeśli pojawiają się objawy i sygnały wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz lub zespół DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, to zabrania się ponownego rozpoczynania leczenia tego pacjenta lewofloksacyną.

Zmiana poziomu glukozy we krwi

Podczas stosowania chinolonów, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmują doustne środki hipoglikemiczne (w tym glibenklamid) lub insulinę, donoszono o zmianach poziomu glukozy we krwi (zarówno hiper- jak i hipoglikemia) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zanotowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. U pacjentów z cukrzycą należy monitorować poziom cukru we krwi. W przypadku zmiany poziomu glukozy we krwi u pacjenta leczenie lewofloksacyną należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość przeprowadzenia alternatywnej terapii antybiotykami spoza grupy fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Chociaż fotosensybilizacja występuje bardzo rzadko przy stosowaniu lewofloksacyny, w celu zapobiegania jej rozwojowi pacjentom zaleca się unikanie intensywnego nasłonecznienia lub sztucznego promieniowania UV (np. lampy sztucznego promieniowania ultrafioletowego, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po jego zakończeniu.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K

Ze względu na możliwy wzrost wyników testów krzepnięcia (INR/MNPT) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. z warfaryną), należy monitorować parametry krzepnięcia, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Donoszono o reakcjach psychicznych u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach rozwijały się one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie leku Lewofloksacyna-Teva u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub pacjentów z wywiadem chorób psychicznych.

Wydlęganie się odcinka QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków zdolnych do wydłużenia odcinka QT (np. leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójcyklicznych antydepresantów, makrolidów, leków przeciwpadaczkowych);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QTc, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki. Pacjenci starsi”, „Przedawkowanie” oraz „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony donoszono o przypadkach polineuropatii czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dyzestezji lub osłabienia. Aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu, w przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, odrętwienie lub osłabienie, pacjenci przyjmujący lewofloksacynę powinni poinformować o tym lekarza, zanim będą kontynuować leczenie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Podczas przyjmowania lewofloksacyny (głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą) zanotowano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby z końcem śmiertelnym (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy i sygnały choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zaostrzenie miastenii

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią. W okresie po rejestracji donoszono o poważnych reakcjach niepożądanych, w tym przypadkach śmiertelnych i konieczności wspomagania oddychania, u pacjentów z miastenią. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii.

Zaburzenia wzroku

Jeśli występują zaburzenia wzroku lub inne objawy dotyczące narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów” oraz „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Podczas stosowania lewofloksacyny, szczególnie długotrwałego, możliwe jest nadmierne rozmnażanie mikroorganizmów niewrażliwych (odpornych) na lek. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty, regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Donoszono o przypadkach aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowanych pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz o regurgitacji/niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych terapeutycznych opcji leczenia pacjentów z wywiadem rodowym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, lub u pacjentów z już zdiagnozowaną aneurysmą i/lub rozwarstwieniem aorty, lub z chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla regurgitacji/niewydolności zastawki serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów), lub dodatkowo,
• przy aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub zdiagnozowany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), lub dodatkowo,
• przy regurgitacji/niewydolności zastawki serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddział ratunkowy.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Wpływ na badania laboratoryjne

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może istnieć konieczność potwierdzenia dodatnich wyników analizy na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwy jest wynik fałszywie ujemny podczas przeprowadzania badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Choroby krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do uszkodzenia szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli istnieje podejrzenie jakiegokolwiek z tych schorzeń krwi, należy monitorować parametry krwi. W przypadku odchyleń wyników od normy należy rozważyć możliwość przerwania leczenia lewofloksacyną.

Składniki pomocnicze

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go przepisywać pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy.

Zawartość sodu w jednej tabletce tego leku jest mniejsza niż 1 mmol (23 mg), co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ, który byłby przejawem toksyczności rozrodczej.

Ze względu na brak badań u ludzi i możliwe uszkodzenie przez chinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lewofloksacyna jest przeciwwskazana do stosowania u ciężarnych i kobiet karmiących piersią. Jeśli podczas leczenia lekiem nastąpi ciąża, należy poinformować o tym lekarza.

Karmienie piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana do stosowania w czasie karmienia piersią. Informacje dotyczące wydzielania lewofloksacyny w mleko matki są niewystarczające, choć inne fluorochinolony wydzielają się w mleko matki. Ze względu na brak badań u ludzi i możliwe uszkodzenie przez fluorochinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, leku Lewofloksacyna-Teva nie można przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Fekundność. Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość jego reakcji i w ten sposób powodować zwiększone ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki Lewofloksacyna-Teva przyjmuje się 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu.

Lewofloksacyna-Teva w tej postaci leku (tabletki powlekane powłoką filmową) może być stosowana w celu dokończenia cyklu leczenia u pacjentów, którzy wykazali poprawę w trakcie wstępnego leczenia lewofloksacyną w formie roztworu do wlewania, przy czym należy stosować takie same dawki, biorąc pod uwagę bioekwiwalentność form dożylnej i doustnej leku.

Tabletki Lewofloksacyna-Teva należy połykać nie żując, popijając wystarczającą ilością płynu. W celu ułatwienia dawkowania tabletkę można podzielić wzdłuż naszczerbienia do podziału. Tabletki można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Lek należy stosować co najmniej 2 godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, leków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (wyłącznie dla form zawierających glin lub magnez w buforowych środkach wspomagających) oraz sukralfatu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Tabela 3

Zalecane dawkowanie dla dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek

(klirens kreatyniny >50 ml/min)

Osobne populacje

Tabela 4

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min)

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie dializy peritonealnej (CAPD) nie są wymagane dalsze dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ lewofloksacyna jest niewielokrotnie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Pacjenci w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” – zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien, wydłużenie interwału QT).

Dzieci. Lek Lewofloksacyna-Teva jest przeciwwskazany u dzieci, ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej (patrz punkt „Przeciwwskazania”).

Nadawka.

Objawy. Na podstawie badań toksykologicznych na zwierzętach oraz klinicznych badań farmakologicznych przeprowadzonych przy zastosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, najważniejszymi objawami, które można oczekiwać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, są objawy ze strony OUN (dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe); możliwe wydłużenie interwału QT; reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej.

W okresie po rejestracji obserwowano przypadki działania na OUN, w szczególności dezorientację, napady padaczkowe, mioklonie, halucynacje i drżenie.

Leczenie. Leczenie objawowe. Należy rozważyć monitorowanie EKG, ponieważ możliwe jest wydłużenie interwału QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka stosuje się leki przeciwwymiotne. Hemodializa, w tym dializa peritonealna lub CAPD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydota.

Reakcje niepożądane.

Częstotliwość reakcji niepożądanych wymienionych poniżej określono według następujących kryteriów: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), niezbyt często (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstotliwość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie reakcje niepożądane są wymienione w kolejności malejącej według nasilenia.

Infekcje i inwazje. Nieczęsto: infekcje grzybicze, w tym grzyby rodzaju Candida, oporność mikroorganizmów.

Ze strony układu endokrynnego. Rzadko: zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNS ADH).

Ze strony układu krwi i chłonnego. Nieczęsto: leukopenia, eozynofilia. Rzadko: trombocytopenia, neutropenia. Częstotliwość nieznana: zaburzenia funkcji szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Ze strony układu odpornościowego. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Częstotliwość nieznana: szok anafilaktyczny/anafilaktyczny (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Ze strony metabolizmu i odżywiania. Nieczęsto: anoreksja. Rzadko: hipoglikemia, głównie u pacjentów z cukrzycą, śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Częstotliwość nieznana: hiperglikemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Ze strony psychiki*. Często: bezsenność. Nieczęsto: niepokój, dezorientacja, pobudzenie. Rzadko: reakcje psychotyczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, pobudzenie, nietypowe sny, noce strachu, delirium, zaburzenia pamięci. Częstotliwość nieznana: reakcje psychotyczne z zachowaniami samozniszczającymi, w tym myśli lub działania samobójcze (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), mania.

Ze strony układu nerwowego*. Często: ból głowy, zawroty głowy. Nieczęsto: senność, drżenie, dysgezja (podmiotowe zaburzenia smaku). Rzadko: drgawki (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania stosowania”), parestezje. Częstotliwość nieznana: obwodowa sensoryczna lub sensoryczno-ruchowa neuropatia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zaburzenia węchu (parosmia), w tym całkowita utrata węchu (anosmia), dyskinezja (zaburzenia koordynacji ruchów), zaburzenia pozapiramidowe, agezja, omdlenie (syncope), dobrotliwe nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, mioklonus.

Ze strony narządów wzroku*. Rzadko: zaburzenia wzroku, takie jak nieostre widzenie (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Częstotliwość nieznana: tymczasowa utrata wzroku (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zapalenie ucha środkowego (uveitis).

Ze strony narządów słuchu i równowagi*. Nieczęsto: zawroty głowy. Rzadko: szumy w uszach. Częstotliwość nieznana: utrata słuchu, zaburzenia słuchu.

Ze strony serca**. Rzadko: tachykardia, uczucie przyspieszonego tętna. Częstotliwość nieznana: tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca, arytmia komorowa oraz torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania. Wydłużenie odcinka QT” oraz „Przedawkowanie”).

Ze strony układu naczyniowego**. Rzadko: hipotensja tętnicza.

Ze strony układu oddechowego. Nieczęsto: duszność (dyspnée). Częstotliwość nieznana: skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o podłożu alergicznym.

Ze strony przewodu pokarmowego. Często: biegunka, wymioty, nudności. Nieczęsto: ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia/napęcznienie brzucha, zaparcia. Częstotliwość nieznana: biegunka krwista, która może wskazywać na enterokolitę, w tym kolitę pseudobłoniastą (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego. Często: podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP). Nieczęsto: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi. Częstotliwość nieznana: żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby (czasem śmiertelne), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnychb. Nieczęsto: wysypka, świąd, pokrzywka, nadmierne pocenie się. Rzadko: reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), trwałe wysypki lekowe. Częstotliwość nieznana: toksyczny epidermalny nekroliz (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa czerwona zaskórnica, reakcje fotouczulenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zapalenie naczyń z leukoklastycznym, zapalenie jamy ustnej, hiperpigmentacja skóry.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*. Nieczęsto: artrologia, miologia. Rzadko: uszkodzenia ścięgien (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania stosowania”), w tym zapalenie ścięgna (np. Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z myasthenia gravis (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Częstotliwość nieznana: rabdomioliza, pęknięcie ścięgna (np. Achillesa) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zerwanie więzadeł, zerwanie mięśni, zapalenie stawów.

Ze strony nerek i układu moczowego. Nieczęsto: podwyższone stężenie kreatyniny w osoczu. Rzadko: ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne*. Nieczęsto: osłabienie. Rzadko: podwyższenie temperatury ciała (gorączka). Częstotliwość nieznana: ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

a Reakcje anafilaktyczne i anafilaktyczne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

b Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

* Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), niepełnosprawnych i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji na lek, które czasem obejmowały kilka układów organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgna, pęknięcie ścięgna, artrologia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), czasem niezależnie od obecności czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

** U pacjentów stosujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmatyczne i rozwarstwienie aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Wśród innych efektów niepożądanych związanych z przyjmowaniem fluorochinolonu odnotowano napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego jest ważnym postępowaniem. Pozwala ono na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 tabletek w blistrze; po 2 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Actavis LTD.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

BLB015, VLB 016 Bulbel Industrial Building, miasto Zejtun ZTN 3000, Malta.