Lewofloksacyna

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LEWOFLOKSACYNINA (lEVOFLOXACIN)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 fiolka zawiera hemihyd rat lewofloksacyny odpowiadający 500 mg lewofloksacyny;

1 ml roztworu zawiera hemihyd rat lewofloksacyny odpowiadający 5 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, natrii edetas, acidum hydrochloridum dilutum, natrii hydroxidum, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór w kolorze zielono-żółtym.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnoustrojowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Lewofloksacyna. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lewofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania.

Lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów – lewofloksacyna – działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika.

Stopień aktywności bakteryjnej lewofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu krwi (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (inhibicyjnego) (MIC (MPC)).

Mechanizm oporności.

Odporność na lewofloksacynę rozwija się w postaci stopniowej mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomerazy II, DNA-girazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak przenikalność (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypływu, mogą również wpływać na wrażliwość na lewofloksacynę.

Obserwuje się oporność krzyżową między lewofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Z uwagi na mechanizm działania nie występuje oporność krzyżowa między lewofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Wartości odniesienia.

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości Antybakteryjnej (EUCAST) wartości odniesienia MIC dla lewofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli testowania MIC (mg/l).

Kliniczne wartości odniesienia MIC EUCAST dla lewofloksacyny (wersja 2.0, 01.01.2012):

Tabela 1

1 Graniczne wartości lewofloksacyny dotyczą terapii dawkami wysokimi.

2 Możliwy niski poziom oporności na fluorochinolony (MIC cyprofloksacyny 0,12–0,5 mg/l), jednak nie ma dowodów, że taka oporność ma znaczenie kliniczne w zakażeniach dróg oddechowych wywołanych przez H. influenzae.

3 Szczepy o wartościach MIC powyżej granicy między szczepami wrażliwymi a pośrednio wrażliwymi (umiarkowanie opornymi) są bardzo rzadkie lub nie zostały jeszcze zgłoszone. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do autoryzowanego laboratorium. O ile istnieją dane świadczące o reakcji klinicznej dla potwierdzonych izolatów z MIC powyżej obecnej granicy oporności, należy je zgłaszać jako oporne.

4 Graniczne wartości dawek doustnych od 500 mg jednorazowo do 500 mg × 2 razy na dobę oraz dawek dożylnych od 500 mg jednorazowo do 500 mg × 2 razy na dobę.

Zasięg oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny zasięg oporności jest taki, że korzyść z leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów zakażeń, jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki.

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie.

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus metycylinowrażliwy, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci, grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptoc游戏副本 pyogenes.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne.

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe.

Peptostreptococcus.

Inne.

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, dla których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie.

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus metycylinooporny*, Staphylococcus coagulase spp.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne.

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe.

Bacteroides fragilis.

Naturalnie oporne szczepy.

Gram-dodatnie aeroby:

Enterococcus faecium.

* Szczepy oporne na metycylinę S. aureus mogą wykazywać oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podany doustnie, lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, stężenie szczytowe w osoczu osiągane jest w ciągu 1–2 godzin po podaniu. Biodostępność absolutna wynosi 99–100%. Spożycie pokarmu nieco wpływa na wchłanianie. Stabilne stężenia osiągane są w ciągu 48 godzin po podaniu dawki 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład.

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po dawce jednorazowej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na dobre rozprowadzenie w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu.

Wykazano, że lewofloksacyna przenika do błony śluzowej oskrzeli, płynu oskrzelowo-pęcherzykowego, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartość pęcherzy), tkanek gruczołu krokowego i moczu. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja.

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu; metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i N-utlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Eliminacja.

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki).

Całkowity klirens lewofloksacyny po jednorazowym podaniu 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min.

Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co wskazuje na wzajemną zamienną stosowalność tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Linowość.

Lewofloksacyna wykazuje kinetykę liniową w zakresie dawek 50–1000 mg.

Grupy specjalne.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżenia funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okresy półtrwania się wydłużają, jak pokazano w poniższej tabeli.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po jednorazowym doustnym podaniu 500 mg leku.

Tabela 2

Pacjenci w podeszłym wieku.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów w porównaniu z pacjentami w podeszłym wieku, z wyjątkiem różnic związanych z klirensem kreatyniny.

Zróżnicowanie ze względu na płeć.

Odrębna analiza u pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że te różnice związane z płcią mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lewofloksacyna, roztwór do wlewania dożylnej przeznaczony jest do leczenia następujących zakażeń u dorosłych:

• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;

(w odniesieniu do powyższych zakażeń lewofloksacynę należy stosować wyłącznie w przypadkach niewystarczającej skuteczności innych leków przeciwbakteryjnych, które są zazwyczaj stosowane jako leczenie pierwotne tych zakażeń);

• zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka poekspozycyjna oraz leczenie radykalne.

Należy uwzględnić oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Lewofloksacyny nie należy stosować w następujących przypadkach:

• nadwrażliwość na lewofloksacynę lub inne chinolony lub na którykolwiek z pozostałych składników leku;
• reakcje niepożądane ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów;
• padaczka;
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia);
• okres ciąży lub karmienia piersią.

Środki ostrożności.

Roztwór lewofloksacyny do wstrzykiwania dożylnego należy stosować natychmiast (w ciągu 3 godzin) po przebiciu korka gumowego. Ochrona przed światłem podczas wlewu nie jest wymagana.

W świetle dziennym roztwór do wstrzykiwania dożylnego można przechowywać maksymalnie przez 3 dni bez ochrony przed światłem. Lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed zastosowaniem należy przejrzeć roztwór. Należy stosować wyłącznie przezroczysty, zielonkawo-żółty roztwór wolny od cząstek.

Jak w przypadku wszystkich innych leków, każdy niewykorzystany lek należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między lewofloksacyną a teofliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami, które obniżają próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probencyd i cymetrydyna.

Probencyd i cymetrydyna wpływają statystycznie istotnie na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cymetrydyny o 24%, a probencydu o 34%. Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach nieprawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probencyd i cymetrydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne informacje.

Badania farmakologii klinicznej wykazały, że przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z następującymi lekami nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny: węglanem wapnia, dicygoxyną, glibenamidem, ranitydyną.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki.

Cyklosporyna.

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K.

W przypadku jednoczesnego stosowania z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) donoszono o zwiększeniu wyników testów krzepnięcia (INR/stosunek normalizacyjny międzynarodowy) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leki wydłużające interwał QT.

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności” (Wyłączenie interwału QT)).

Inne istotne informacje.

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Czas trwania wstrzykiwania.

Zalecany czas podawania wynosi co najmniej 30 minut dla dawki 250 mg lub 60 minut dla dawki 500 mg roztworu do wlewu dożylnego leku Lewofloksacyna. Wiadomo, że podczas wlewania ofloksacyny mogą występować tachykardia oraz tymczasowy wzrost ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może dojść do gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego, a nawet do kolapsu krążeniowego. Jeśli podczas podawania lewofloksacyny (l- izomer ofloksacyny) wystąpi wyraźny spadek ciśnienia tętniczego, podawanie należy natychmiast przerwać.

Metycylinoodporny gronkowiec złocisty (MRSA).

Istnieje duże prawdopodobieństwo, że metycylinoodporny gronkowiec złocisty wykazuje krzyżową oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Dlatego lewofloksacynę nie zaleca się stosować w leczeniu znanych lub podejrzewanych infekcji MRSA, z wyjątkiem przypadków, w których wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Odporność E. coli.

Odporność E. coli, najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych, na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Lekarze powinni brać pod uwagę lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony przy przepisywaniu lewofloksacyny.

Postać płucna wąglika.

Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro oraz na danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach, wraz z ograniczonymi danymi z badań u ludzi. Lekarze powinni kierować się uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi leczenia wąglika.

Sód.

Środek leczniczy zawiera 39,1 mmol (900 mg) sodu na 100 ml roztworu. Należy to uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety z ograniczeniem zawartości sodu.

Tendinitis i zerwanie ścięgien.

Rzadko mogą występować przypadki zapalenia ścięgien. Najczęściej dotyczy to ścięgna Achillesa i może prowadzić do jego zerwania. Zapalenia i zerwania ścięgien, czasem dwustronne, mogą wystąpić już 48 godzin po podaniu lewofloksacyny, a nawet kilka miesięcy po jej odstawieniu. Najbardziej narażeni na zapalenia i zerwania ścięgien są pacjenci powyżej 60. roku życia, pacjenci otrzymujący dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny oraz pacjenci leczeni kortykosteroidami. Pacjenci po przeszczepieniu mają zwiększone ryzyko rozwoju tendinitis, dlatego zaleca się ostrożne stosowanie fluorochinolonów w tej grupie populacji. Dawkę dobową należy dostosować u pacjentów starszych, biorąc pod uwagę klirens kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Należy monitorować stan pacjentów starszych, którym przepisano lewofloksacynę. Pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem, jeśli zauważą objawy zapalenia ścięgna. W przypadku podejrzenia tendinitis leczenie lekiem Lewofloksacyna należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. zapewniając unieruchomienie ścięgna).

Miozkoniusz.

Zgłaszano przypadki miozkoniuszu u pacjentów stosujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozkoniuszu zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie dostosowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszych objawach miozkoniuszu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwająca i/lub krwista, podczas lub po leczeniu lekiem Lewofloksacyna (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile, której najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty. Stopień ciężkości CDAD może się różnić od łagodnego do stanu zagrażającego życiu. Ważne jest, aby uwzględnić tę diagnozę u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. W przypadku podejrzenia kolitu pseudobłoniastego należy natychmiast przerwać wlew leku Lewofloksacyna i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawek.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać drgawki. Roztwór do wlewania dożylnego Lewofloksacyna jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem padaczki oraz, podobnie jak w przypadku innych chinolonów, należy stosować go z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do drgawek, takich jak pacjenci z wcześniejszymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego lub przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających progi drgawkowy mózgu, takich jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać leczenie lewofloksacyną.

Zaburzenia krwi.

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do niedoczynności szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć odstawienie leczenia lewofloksacyną.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy.

Pacjenci z utajonym lub istniejącym defektem aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością i monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości).

Lewofloksacyna może czasem powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, aż do szoku anafilaktycznego) po podaniu pierwszej dawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

Ciężkie reakcje bąblowe.

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano przypadki ciężkich reakcji bąblowych skóry, takich jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji na skórze i/lub błonach śluzowych pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem przed kontynuacją leczenia.

Zaburzenia glikemii.

Podobnie jak w przypadku wszystkich chinolonów, zgłaszano wahania poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hiperglikemii i hipoglikemii, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali leki hipoglikemizujące doustne (np. glibenklamid) lub insulinę. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Zaleca się staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Profilaktyka fotosensybilizacji.

Chociaż fotosensybilizacja występuje bardzo rzadko podczas stosowania lewofloksacyny, w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się narażania na działanie silnych promieni słonecznych ani sztucznego promieniowania UV (np. lampy UV, solarium) podczas przyjmowania lewofloksacyny oraz przez 48 godzin po zakończeniu leczenia.

Pacjenci przyjmujący antykoagulancy wiotkowe.

Ze względu na możliwość zwiększenia wyników testów krzepnięcia (INR) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących Lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować parametry krzepnięcia, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Reakcje psychiczne.

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach prowadziły one do myśli samobójczych i zachowań samodestrukcyjnych, czasem już po jednej dawce lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia tych reakcji należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT.

Należy stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, z ostrożnością u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużonego odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji, makrolidy, leki przeciwdziałające psychotycznym);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”; „Pacjenci starsi”; sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Neuropatia obwodowa.

Zgłaszano sensoryczną lub sensomotoryczną neuropatię obwodową u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, która może szybko się rozwijać. Należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, jeśli pacjent doświadcza objawów neuropatii, aby zapobiec rozwojowi stanu nieodwracalnego.

Zaburzenia hepatobilinarne.

Zgłaszano przypadki zapalenia wątroby niekrotycznego, aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, podczas stosowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, takimi jak sepsa (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis.

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mogą blokować przekazywanie nerwowo-mięśniowe i wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji zgłaszano poważne działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność wspomagania oddychania, u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacynę nie zaleca się stosować u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku.

W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku lub innych objawów dotyczących oczu należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz sekcje „Działania niepożądane”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn”).

Superinfekcja.

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na działanie leku. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać fałszywie pozytywny wynik. Może być konieczne potwierdzenie pozytywnych wyników za pomocą bardziej specyficznych metod. Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, co może prowadzić do fałszywie negatywnego wyniku podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność rozrodczą. Ze względu na brak badań u ludzi i możliwość uszkodzenia przez chinolony chrząstki stawowej w rozwijającym się organizmie, Lewofloksacynę nie można przepisywać kobietom w ciąży ani karmiącym piersią. Jeśli podczas leczenia lekiem Lewofloksacyna zostanie zdiagnozowana ciąża, należy powiadomić lekarza.

Karmienie piersią.

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Brakuje informacji na temat przenikania lewofloksacyny do mleka matki, choć inne fluorochinolony wydzielają się z mlekiem. Ze względu na brak badań u ludzi i możliwość uszkodzenia przez fluorochinolony chrząstki stawowej w rozwijającym się organizmie, Lewofloksacynę nie można przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczych u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Pacjenci kierujący pojazdami, pracujący z maszynami i urządzeniami, powinni brać pod uwagę możliwość wystąpienia niepożądanych działań ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, odrętwienie, senność, dezorientacja, zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia koordynacji ruchowej, również podczas chodzenia).

Sposób stosowania i dawki.

Przed zastosowaniem należy przeprowadzić próbę wrażliwości.

Lek należy podawać dożylnie wolno, 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji, a także od wrażliwości potencjalnego patogenu na lek.

Możliwe jest przejście od wstępnego dożylnego stosowania lewofloksacyny do odpowiedniego doustnego przyjmowania leku w postaci tabletek powlekanych, zgodnie z instrukcją do stosowania medycznego leku w formie tabletek powlekanych, w zależności od stanu pacjenta. Z uwagi na biologiczną równoważność form doustnej i dożylniej, możliwe jest stosowanie tej samej dawki.

W leczeniu pacjentów z normalną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min, zwykle zaleca się następujące dawki leku:

Tabela 3

1 Długość leczenia obejmuje podanie dożylny i doustny. Czas przejścia od podania dożylnego do doustnego zależy od obrazu klinicznego, ale zazwyczaj trwa od 2 do 4 dni.

Grupy specjalne

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min:

Tabela 4

1 Po hemodializie lub chronicznym ambulatoryjnym dializie otrębowej (CAOD) nie wymagane są dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu jest metabolizowana w wątrobie i głównie wydalana przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeżeli funkcja nerek jest zachowana, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”: Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien, wydłużenie interwału QT).

Sposób stosowania.

Lewofloksacyna, roztwór do wlewu, przeznaczony jest wyłącznie do powolnego wlewu dożylnego. Roztwór podaje się raz lub dwa razy na dobę. Czas wlewu leku Lewofloksacyna powinien trwać nie krócej niż 30 minut przy dawce 250 mg lub nie krócej niż 60 minut przy dawce 500 mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Dzieci.

Stosowanie leku Lewofloksacyna jest przeciwwskazane u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ nie można wykluczyć uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania leku Lewofloksacyna dotyczą układu nerwowego środkowego (zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe). Zgodnie z wynikami badań stosowanie dawek wyższych niż terapeutyczne wiązało się z wydłużeniem interwału QT.

Podczas badań pozarejestrowych obserwowano następujące działania niepożądane ze strony układu nerwowego środkowego: dezorientacja, drgawki, mioklonus, halucynacje i drżenie.

Leczenie: objawowe, zgodnie z objawami klinicznymi. W przypadku przedawkowania należy prowadzić staranne monitorowanie pacjenta, w tym EKG.

Hemodializa, w tym dializa otrębowa lub CAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne środki przeciwdziałające.

Niepożądane reakcje.

Poniższa informacja oparta jest na danych z badań klinicznych przeprowadzonych u ponad 8300 pacjentów oraz na doświadczeniu pozawydawniczym.

Częstotliwość określa się według następującej konwencji: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), często (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (≥1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie niepożądane reakcje wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Tabela 5

aReakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne czasami możliwe nawet po podaniu pierwszej dawki.

bReakcje ze strony skóry i błony śluzowej czasami możliwe nawet po podaniu pierwszej dawki.

Do innych niepożądanych działań ubocznych związanych z przyjmowaniem fluorochinolonów należą:

• objawy pozapiamidowe i inne zaburzenia koordynacji ruchowej;
• naczyniowe zapalenie o charakterze nadwrażliwości;
• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Okres przydatności do użycia.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Lewofloksacyna nie powinna być mieszana z heparyną ani z roztworami alkalicznymi (np. z wodorowęglanem sodu), ani z innymi lekami, z wyjątkiem leków wskazanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Mieszanie z innymi roztworami do wlewu.

Lewofloksacyna jest zgodna z następującymi roztworami do wlewu:

0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy monohydratu, 2,5 % dekstroza w roztworze Ringera, wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Opakowanie.

Po 100 ml roztworu w fiolce z polietylenu o niskiej gęstości.

Po 1 fiolce w kartonie.

Kategoria receptowa.

Na receptę.

Producent.

PT. NOVELL PHARMACEUTICAL LABORATORIES

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Jl. Wanaherang No. 35 Tlajung Udik, Gunung Putri Bogor 16962, Indonezja

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

M.Biotech Ltd

Miejsce położenia właściciela pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania