Lewoflokloksacyna-Darnytsia

INSTRUKCJA stosowania leku LEWOFLOKSAKSYNA-DARNYTSIA (LEVOFLOXACIN-DARNITSA)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 ml roztworu zawiera 5 mg lewofloksacyny hemihydratu, przeliczonej na lewofloksacynę;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, kwas chlorowodorowy rozcieńczony, natrium hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta żółta ciecz o zielonkawym odcieniu, praktycznie wolna od cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Lewofloksacyna. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lewoflokloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, enancjomer S mieszaniny racemicznej leku oflokloksacyny. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów lewoflokloksacyna działa na kompleks DNA-dzikrazy DNA oraz topoizomerazy IV. Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A.

In vitro występuje oporność krzyżowa między lewoflokloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Wartości progowe.

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania wrażliwości na antybiotyki (EUCAST) wartości progowe minimalnego stężenia hamującego (MIC) dla lewoflokloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od tych o umiarkowanej oporności oraz organizmy o umiarkowanej oporności od opornych, przedstawiono w tabeli 1 testów MIC (mg/l).

Kliniczne wartości progowe MIC EUCAST dla lewoflokloksacyny:

Tabela 1

1 Wartości odniesienia dla lewofloksacyny dotyczą terapii dawkami wysokimi.

2 Możliwy niski poziom oporności na fluorochinolony (MIC ciprofloksacyny 0,12−0,5 mg/l), jednak brak dowodów na istotność kliniczną takiej oporności w zakażeniach dróg oddechowych wywołanych przez Haemophilus influenzae.

3 Odmiany o wartościach MIC wyższych niż wartość odniesienia między szczepami wrażliwymi a umiarkowanie opornymi są bardzo rzadkie lub nie zostały jeszcze zgłoszone. Badania identyfikacyjne i wrażliwości na działanie przeciwbakteryjne dla każdego z takich izolatów należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do upoważnionego laboratorium. Do czasu uzyskania danych świadczących o reakcji klinicznej u potwierdzonych izolatów z MIC powyżej obecnego progu oporności, należy o nich raportować jako o opornych.

4 Wartości odniesienia dla dawek doustnych i dożylnych od 500 mg jednorazowo do 500 mg 2 razy dziennie.

Widmo działania przeciwbakteryjnego.

Zasięg oporności poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie. Wskazane jest uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń.

Zwykle wrażliwe gatunki.

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci − grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe: Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamidia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, u których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem.

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*, Staphylococcus coagulase spp.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe: Bacteroides fragilis.

Naturalnie oporne szczepy.

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecium.

* Szczepy oporne na metycylinę S. aureus mogą wykazywać oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, stężenie maksymalne osiągane jest w ciągu 1–2 godzin po podaniu. Biodostępność absolutna wynosi około 99–100%. Pokarm niemal nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny. Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1–2 razy dziennie.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po dawce pojedynczej i powtarzanych dawkach 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprowadzenie w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych

Lewofloksacyna wykazuje przenikanie do błony śluzowej oskrzeli, sekretu oskrzelowego, tkanki płucnej, makrofagów pęcherzykowych, tkanki skóry (płyn z pęcherzy), tkanki prostaty oraz moczu. Jednak lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biologiczna transformacja

Lewofloksacyna jest nieznacznie metabolizowana, metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna oraz N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalana jest głównie przez nerki (ponad 85% dawki).

Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu jednorazowej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min.

Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnej, co wskazuje na wzajemną zamienną stosowalność tych dróg podania.

Liniowość

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 50–1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okresy półtrwania wydłużają się, jak pokazano w tabeli 2.

Tabela 2

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewoflokloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, poza różnicami związanymi z kliremsem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza grup pacjentów kobiet i mężczyzn wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewoflokloksacyny w zależności od płci. Brak dowodów na to, że te różnice płciowe w farmakokinetyce mają znaczenie kliniczne.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek Lewoflokloksacyna-Darnytsia stosuje się u dorosłych w leczeniu następujących infekcyjnych chorób wywołanych przez mikroorganizmy wrażliwe na lewoflokloksacynę:

− zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie*;

− skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich*;

− ostre zapalenie nerek i skomplikowane infekcje dróg moczowych;

− przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;

− postać płucna antraksu: profilaktyka poekspozycyjna oraz leczenie radykalne.

*W odniesieniu do wskazanych chorób infekcyjnych lewoflokloksacynę należy stosować wyłącznie w przypadkach niewystarczającej skuteczności innych leków przeciwbakteryjnych, które są zazwyczaj stosowane jako pierwsza linia leczenia tych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

− Podwyższona wrażliwość na lewoflokloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek składnik leku.

− Reakcje niepożądane ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów.

− Epilepsja.

− Wiek dziecięcy (poniżej 18 roku życia).

− Okres ciąży lub karmienia piersią.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ).

Możliwe istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, NLPZ oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewoflokloksacyny w obecności fenbufenu jest o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewoflokloksacyny.

Probenecyd i cyklosporyna.

Probenecyd i cyklosporyna mają istotny statystycznie wpływ na wydalanie lewoflokloksacyny. Klirens nerkowy lewoflokloksacyny zmniejsza się w obecności probenecydu o 34%, a cyklosporyny – o 24%. Dzieje się tak, ponieważ oba leki są w stanie blokować wydzielanie kanalikowe lewoflokloksacyny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewoflokloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalików nerkowych (probenecyd i cyklosporyna), szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek.

Cyklosporyna.

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym podawaniu z lewoflokloksacyną.

Antagoniści witaminy K.

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) zwiększają się wartości testów krzepnięcia (czas protrombinowy/INR). Możliwe są nasilone krwawienia. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia.

Leki wydłużające odcinek QT.

Lewoflokloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odcinek QT (w szczególności leki antyarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne).

Teofilina.

Lewoflokloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofliny, która jest głównie metabolizowana przy udziale CYP1A2, dlatego można uznać, że lewoflokloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Glikokortykosteroidy.

Przy jednoczesnym stosowaniu z glikokortykosteroidami zwiększa się ryzyko zerwania ścięgien.

Inne informacje.

Nie zaobserwowano żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewoflokloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z następującymi lekami: węglanem wapnia, dicygoksyną, glibenklamidem, ranitydyną.

Nie zaleca się spożywania alkoholu podczas stosowania lewoflokloksacyny.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy wcześniej mieli poważne działania niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną-Darnytsia należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatyw terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, z zaawansowanym miażdżycą naczyń mózgowych, zaburzeniami krążenia mózgowego powinni być leczeni z ostrożnością.

W trakcie całego cyklu leczenia należy kontrolować funkcję nerek i wątroby.

Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od spożycia alkoholu.

W przypadku bardzo ciężkiego przebiegu zapalenia płuc wywołanego przez pneumokoki, lewofloksacyna-Darnytsia może nie zapewnić optymalnego efektu terapeutycznego.

Zakażenia szpitalne wywołane przez P. aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Metycylinooporny gronkowiec złocisty (MRSA).

Prawdopodobnie metycylinooporny gronkowiec złocisty wykazuje oporność krzyżową do fluorochinolonów, w tym do lewofloksacyny-Darnytsia. Dlatego lewofloksacyna-Darnytsia nie jest zalecana w leczeniu znanych lub podejrzewanych zakażeń MRSA, chyba że wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę-Darnytsia.

Oporność E. coli.

Oporność E. coli, najczęstszego patogenu zakażeń dróg moczowych, na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Lekarze przepisując lewofloksacynę-Darnytsia powinni brać pod uwagę lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglica.

Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań klinicznych u ludzi. Lekarze powinni kierować się uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami dotyczącymi leczenia wąglicy.

Długotrwałe, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane.

U pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (przez kilka miesięcy lub lat), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne układy organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie lewofloksacyny-Darnytsia należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach lub objawach poważnego działania niepożądanego, a pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Czas trwania wlewu.

Zalecany czas podania wynosi co najmniej 60 minut dla roztworu do wlewu 500 mg leku. Wiadomo, że w przypadku ofloksacyny podczas wlewu mogą wystąpić tachykardia i tymczasowy wzrost ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach możliwe jest nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego, kolaps cyrkulacyjny. Jeśli podczas podawania lewofloksacyny-Darnytsia wystąpi wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, podanie należy natychmiast przerwać.

Aneurysm i rozwarstwienie aorty oraz niewydolność/zastój zastawek serca.

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz zastój aortalny i mitralny po zastosowaniu fluorochinolonów. Opisano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz niewydolność/zastój dowolnej zastawki serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z aneurysmą lub wrodzonymi wadami zastawek serca w wywiadzie rodzinnym, u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą lub rozwarstwieniem aorty lub z chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka, a mianowicie:

• czynniki ryzyka rozwoju zarówno aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i niewydolności/zastoju zastawek serca: choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;

− czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty: choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena;

− czynniki ryzyka rozwoju niewydolności/zastoju zastawek serca: zapalenie wsierdzia bakteryjne.

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia jest zwiększone u pacjentów jednoczesnie stosujących kortykosteroidy doustne.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub w plecach, pacjentom należy zalecić natychmiastową konsultację lekarską w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Zapalenie ścięgna i zerwanie ścięgna.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów może wystąpić zapalenie ścięgna. Rozwój zapalenia ścięgna i zerwanie ścięgna (w szczególności, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem dwustronne, mogą wystąpić już w ciągu pierwszych 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami lub fluorochinolonami, a przypadki takie opisywano nawet kilka miesięcy po zakończeniu stosowania leku. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgna i pęknięcia ścięgna jest zwiększone u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów, pacjentów stosujących dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny-Darnytsia oraz u pacjentów jednoczesnie leczonych kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

Przy pierwszych objawach zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk, zaczerwienienie) należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny-Darnytsia i rozważyć alternatywne metody leczenia. Dotknięte kończyny należy odpowiednio leczyć (np. poprzez unieruchomienie ścięgna). Nie zaleca się stosowania kortykosteroidów w przypadku objawów tendinopatii.

Mioklonus.

Opisywano przypadki mioklonusu u pacjentów stosujących lewofloksacynę-Darnytsia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju mioklonusu wzrasta u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny-Darnytsia nie skorygowano zgodnie z kliremsem kreatyniny. Lewofloksacynę-Darnytsia należy natychmiast odstawić przy pierwszym wystąpieniu mioklonusu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwająca lub z domieszką krwi podczas lub po leczeniu lewofloksacyną-Darnytsia może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile, której najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty. W przypadku podejrzenia kolitu pseudobłoniastego należy natychmiast odstawić lewofloksacynę-Darnytsia i niezwłocznie rozpocząć leczenie objawowe i specyficzne (np. wancomycyna). Przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę jelit.

Pacjenci skłonni do napadów padaczki.

Chinolony mogą obniżać próg padaczkowy i wywoływać napady padaczkowe. Lewofloksacyna-Darnytsia jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki.

Tak jak w przypadku innych chinolonów, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów padaczkowych, np. u pacjentów z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, przy jednoczesnym stosowaniu fenbufenu i podobnych leków lub leków zwiększających skłonność do napadów (obniżających próg padaczkowy), takich jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów padaczkowych należy przerwać leczenie lewofloksacyną-Darnytsia.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy.

U pacjentów z ukrytym lub rozpoznanym niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy stosowanie antybiotyków z grupy chinolonów może prowadzić do reakcji hemolitycznych, dlatego lewofloksacynę-Darnytsia należy stosować z ostrożnością, kontrolując stan pacjenta pod kątem możliwego wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Lewofloksacyna-Darnytsia jest głównie wydalana przez nerki, dlatego pacjenci z niewydolnością nerek wymagają dostosowania dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości.

Lewofloksacyna-Darnytsia może okazjonalnie powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny), nawet po pierwszym zastosowaniu. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny-Darnytsia, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje pęcherzykowe.

Podczas stosowania lewofloksacyny-Darnytsia opisywano ciężkie reakcje pęcherzykowe, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny zespół martwiczy nabłonka (znany również jako zespół Lyella) oraz lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny przebieg. Przepisując lek, należy poinformować pacjentów o objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie ich monitorować. W przypadku wystąpienia objawów świadczących o tych reakcjach należy natychmiast odstawić lewofloksacynę-Darnytsia i rozważyć alternatywne leczenie. Jeśli u pacjenta w wywiadzie wystąpiły takie poważne reakcje jak toksyczny zespół martwiczy nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona lub zespół DRESS po stosowaniu lewofloksacyny-Darnytsia, ponowne przepisanie tego leku jest zabronione.

Zmiany poziomu glukozy we krwi.

Podczas stosowania chinolonów, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmowali doustne leki hipoglikemizujące (w tym glibenklamid) lub insulinę, opisywano zmiany poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia i hipoglikemia). Obserwowano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Pacjenci z cukrzycą powinni regularnie kontrolować poziom cukru we krwi.

Profilaktyka reakcji fotouczulenia.

Opisywano reakcje fotouczulenia podczas leczenia lewofloksacyną-Darnytsia. W celu zapobiegania reakcjom fotouczulenia pacjentom przyjmującym lewofloksacynę-Darnytsia należy unikać ekspozycji na światło słoneczne i promieniowanie UV (lampy sztucznego promieniowania UV, solarium) podczas przyjmowania leku i przez 48 godzin po jego odstawieniu.

U pacjentów stosujących antagonistów witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia krwi podczas jednoczesnego stosowania lewofloksacyny-Darnytsia i antagonistów witaminy K (warfaryna) ze względu na potencjalne ryzyko zwiększenia wskaźników krzepnięcia krwi [czas protrombinowy / międzynarodowe znormalizowane stosunki (INR)] i/lub krwawienia.

Reakcje psychiczne.

Opisywano występowanie reakcji psychicznych u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę-Darnytsia. Bardzo rzadko prowadziły one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, a czasem nawet po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny-Darnytsia. Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, należy przerwać stosowanie lewofloksacyny-Darnytsia i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny-Darnytsia u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i u pacjentów z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie interwału QT.

Podczas stosowania fluorochinolonów opisywano przypadki wydłużenia interwału QT. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny-Darnytsia, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT:

• wrodzony lub nabyty zespół wydłużonego interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków wydłużających interwał QT (w tym leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdziałające depresji, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• zaburzenia równowagi elektrolitowej (w szczególności hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety są bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT. Dlatego stosowanie fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny-Darnytsia, tej grupie pacjentów należy prowadzić z ostrożnością.

Neuropatia obwodowa.

Opisywano przypadki sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej neuropatii obwodowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym lewofloksacynę-Darnytsia. Stosowanie lewofloksacyny-Darnytsia należy przerwać, jeśli pacjent doświadcza objawów neuropatii, takich jak ból, uczucie pieczenia, mrowienia, drętwienia lub osłabienia, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaostrzenie miastenii gravis.

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna-Darnytsia, blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenia gravis. W okresie po rejestracji leku opisywano poważne działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność stosowania wspomagania oddychania u pacjentów z miastenia gravis. Lewofloksacyna-Darnytsia nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenia gravis.

Zaburzenia wzroku.

W przypadku zaburzeń wzroku lub innych objawów dotyczących oczu należy natychmiast skonsultować się z okulistą.

Superinfekcja.

Stosowanie lewofloksacyny-Darnytsia, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na działanie leku. Jeśli w trakcie terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę-Darnytsia oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna-Darnytsia może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwe jest uzyskanie fałszywie ujemnego wyniku podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Zaburzenia hepatobilinarne.

Podczas stosowania lewofloksacyny-Darnytsia opisywano przypadki zapalenia wątroby z martwicą, aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, takimi jak sepsa (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ten lek zawiera 860 mg/ dawkę sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety ograniczonej w sodzie.

Zaburzenia krwi i szpiku kostnego.

Podczas leczenia lewofloksacyną-Darnytsia może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki morfologii krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną-Darnytsia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na brak badań i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony u rozwijającego się organizmu, lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży i karmienia piersią. Jeśli ciąża wystąpiła podczas stosowania leku, należy poinformować lekarza.

Lewofloksacyna-Darnytsia nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u zwierząt.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i wykonywania potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonej uwagi i szybkości reakcji, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, sztywność, senność, dezorientacja, zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia ruchowe, w tym podczas chodzenia).

Sposób stosowania i dawki.

Przed zastosowaniem należy wykonać test wrażliwości.

Roztwór należy użyć w ciągu 3 godzin od przebicia butelki.

Lek stosuje się dożylnie 1–2 razy na dobę.

Dawka zależy od typu i ciężkości zakażenia. W odniesieniu do dawkowania należy przestrzegać następujących zaleceń dla pacjentów z normalną funkcją nerek (patrz tabela 3), u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min.

Tabela 3

1 Długość leczenia obejmuje terapię dożylne i doustne. Czas przejścia od początkowego wstrzykiwania dożylnego lewoflokloksacyny do doustnego stosowania w tej samej dawce zależy od stanu pacjenta, ale przejście jest zwykle możliwe po 2–4 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Ponieważ lewoflokloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dawkę należy zmniejszyć u pacjentów z osłabioną funkcją nerek.

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (patrz tabela 4), u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min.

Tabela 4

1 Po hemodializie lub ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewoflokloksacyna jest niewielomianowo metabolizowana w wątrobie.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek jest niezaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Lek należy podawać wolno dożylnie w formie kroplówki. Czas podania powinien trwać nie krócej niż 30 minut dla dawki 250 mg lub nie krócej niż 60 minut dla dawki 500 mg.

W zależności od stanu pacjenta, po kilku dniach możliwe jest przejście z podania dożylnego na doustne lewoflokloksacyny w tej samej dawce.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Podobnie jak w przypadku stosowania innych środków przeciwbakteryjnych, zaleca się kontynuowanie leczenia lewoflokloksacyną przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego badaniami mikrobiologicznymi wyeliminowania patogenów.

Mieszanie z roztworami do infuzji.

Lek jest kompatybilny z następującymi roztworami do infuzji:

0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % monohydrat glukozy, 2,5 % dekstroza w roztworze Ringera, wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Sposób stosowania

Nie wkładać igły(-y) w miejsca butelki polimerowej, które nie są do tego przeznaczone, tylko w porty sterylene!

Do przeprowadzenia leczenia infuzyjnego należy postępować zgodnie z poniższym algorytmem:

1. Usunąć ochronną plastikową pokrywkę z kontrolą pierwszego otwarcia (jeśli jest obecna).
2. Otworzyć ochronny(-e) klapa(-e) nr 1, jak pokazano na rys. 1 i rys. 2 (producent może stosować różne typy i materiały klap ochronnych).
3. Usunąć osłonkę z igły i włożyć ją do jednego z portów specjalnych nr 2 butelki z lekiem do infuzji (patrz rys. 1 i rys. 2).
4. Drugi port sterylny może być używany do wprowadzania innych leków do butelki infuzyjnej (nr 4, patrz rys. 3) lub w przypadku niewystarczającej szybkości przepływu dla igły odpowietrzającej (nr 4, patrz rys. 3).
5. Zawiesić butelkę z roztworem, korzystając z specjalnego pierścienia nr 3 umieszczonego na dnie butelki (patrz rys. 3).

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany w leczeniu dzieci, ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, zaburzenia/pomieszanie świadomości, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje, drżenie, wydłużenie odcinka QT lub nasilenie objawów innych działań niepożądanych.

Leczenie – objawowe, zgodnie z objawami klinicznymi. W przypadku przedawkowania należy prowadzić staranne monitorowanie pacjenta, w tym EKG. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub CAOD, nie jest skuteczna w usuwaniu lewoflokloksacyny z organizmu. Nie ma dostępnych specyficznych przeciwtruciówek.

Efekty uboczne.

Wszystkie efekty uboczne podano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1 000 – < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 – < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony narządów wzroku*: rzadko – zaburzenia wzroku, takie jak zamazany widok; częstość nieznana – tymczasowa utrata wzrocu, zapalenie tuniczki naczyniowej oka (uwet).

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego*: nieczęsto – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach; częstość nieznana – zaburzenia słuchu, utrata słuchu.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: nieczęsto – duszność; częstość nieznana – skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności; nieczęsto – ból brzucha, wzdęcia, zaparcia; częstość nieznana – biegunka krwawa, która może wskazywać na zapalenie jelita, w tym kolit pseudomembranowy; zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (alaninotransaminaza (ALT) / asparaginianotransaminaza (AST), fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza (GGTP)); nieczęsto – podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi; częstość nieznana – żółtaczka i ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym przypadki rozwoju ostrej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami towarzyszącymi, zapalenie wątroby.

Ze strony nerek i układu moczowego: nieczęsto – podwyższone stężenie kreatyniny w osoczu; rzadko – ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek śródmiąższowego).

Ze strony układu endokrynnego: rzadko – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH).

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: nieczęsto – anoreksja; rzadko – hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, śpiączka hipoglikemiczna; częstość nieznana – hiperglikemia. Objawami hipoglikemii mogą być zwiększony apetyt, pobudzenie, nadmierne pocenie się, drżenie kończyn.

Ze strony układu nerwowego*: często – ból głowy, zawroty głowy; nieczęsto – senność, drżenie, zaburzenia smaku; rzadko – drgawki, parestezje; częstość nieznana – obwodowa czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia, zaburzenia czucia dotykowego, parosmia, w tym całkowita utrata węchu (anosmia), dyskinezja, zaburzenia ekstrapiramidowe, inne zaburzenia koordynacji ruchów, w tym podczas chodzenia, skostnienie, agewzja, omdlenie, łagodne śródczaszkowe nadciśnienie, mioklonus.

Ze strony psychiki*: często – bezsenność; nieczęsto – niepokój, dezorientacja, drażliwość, pobudzenie; rzadko – zaburzenia psychiczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, pobudzenie, patologiczne sny, koszmary nocne, uczucie strachu; częstość nieznana – zaburzenia psychiczne z zachowaniami samozniszczycielskimi, w tym myśli lub działania samobójcze, mania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego**: często – zapalenie żył; rzadko – tachykardia, kołatania serca, hipotensja tętnicza; częstość nieznana – tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca; arytmia komorowa i arytmia typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT w zapisie EKG, kolaps, zapalenie naczyń.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: nieczęsto – leukopenia, eozynofilia; rzadko – neutropenia, trombocytopenia, prowadząca do zwiększonej skłonności do krwawień lub wylewów; częstość nieznana – niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Ze strony układu immunologicznego: rzadko – reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy (angioedema); częstość nieznana – wstrząs anafilaktyczny, wstrząs anafilaktyczny. Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: nieczęsto – wysypka, swędzenie, pokrzywka, nadmierne pocenie się; rzadko – lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), lokalne reakcje skórne na lek; częstość nieznana – toksyczny epidermalny nekrolioza (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowe wypryski o charakterze egzudatywnym, zwiększona wrażliwość na promieniowanie słoneczne i ultrafioletowe (reakcje fotouczulenia), zapalenie naczyń typu leukocyto-klastycznego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, nadpigmentacja skóry. Reakcje skórno-błonowe mogą czasem wystąpić nawet po przyjęciu pierwszej dawki.

Zakażenia i inwazje: nieczęsto – infekcje grzybicze, w tym grzyby z rodzaju Candida, rozmnażanie innych odpornych mikroorganizmów.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*: nieczęsto – bóle stawów, bóle mięśni; rzadko – uszkodzenia ścięgien (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), w tym ich zapalenie (tendinitis, np. ścięgna Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z ciężką miastenią; częstość nieznana – rabdomioliza, pęknięcie ścięgien, więzadeł i mięśni, zapalenie stawów.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania*: często – reakcje w miejscu podania, w tym zaczerwienienie, ból; nieczęsto – osłabienie, zmęczenie; rzadko – podwyższenie temperatury ciała; częstość nieznana – ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn), jak również przy stosowaniu innych fluorochinolonów możliwe są napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Do innych niepożądanych efektów ubocznych związanych ze stosowaniem fluorochinolonów należą:

• objawy ekstrapiramidowe i inne zaburzenia koordynacji ruchów;
• zapalenie naczyń o charakterze nadwrażliwości;
• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

* W rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od obecności czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje uboczne, wpływające na różne układy organizmu i narządy zmysłów (takie jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, bóle stawów, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia towarzysząca parestezjom, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

** U pacjentów przyjmujących fluorochinolony obserwowano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku jest ważnym postępowaniem. Pozwala ono na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie mrozić.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztworu nie należy mieszać z heparyną ani z roztworami o odczynie zasadowym (np. z wodorowęglanem sodu), ani z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

100 ml w butelce; 1 butelka w opakowaniu.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Farmaceutyczna firma „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspilska 13.