Levopro®

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA LEKU LEVOPRO® (LEVOPRO®)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

100 ml roztworu zawiera półwodorotlenek lewofloksacyny odpowiadający 500 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: glukoza bezwodna, edetat disodu, kwas solny rozcieńczony, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne:

W chwili wprowadzenia do obrotu: przezroczysty, lekko żółty roztwór.

W okresie ważności: przezroczysty roztwór o barwie od lekko żółtej do lekko brązowatej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S(-) enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Levofloksacyna jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów działa na kompleks DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie – czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (inhibicyjnego) (MIC).

Mechanizm oporności. Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi klasami środków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antymikrobiotyki (EUCAST) graniczne wartości MIC levofloksacyny oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od umiarkowanie wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz warunkowo wrażliwe od opornych organizmów podano w tabeli 1.

Tabela 1

Kliniczne graniczne wartości MIC levofloksacyny (wersja 10.0, 01-01-2020)

1 Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych.

2 Wrażliwość zależy od wrażliwości na ciprofloksacynę.

Odporność może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków. Należy uzyskać lokalne informacje na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalna rozpowszechniona oporność jest taka, że korzyść ze środka jest co najmniej wątpliwa przy niektórych typach infekcji.

Zwykle wrażliwe gatunki

Beztlenowce Gram-ujemne:

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus metycylinowrażliwe*, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci* grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Beztlenowce Gram-dodatnie:

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Anaerobowe bakterie:

Peptostreptococcus.

Inne:

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Beztlenowce Gram-dodatnie:

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus metycylinowrażliwe*, koagulazo-ujemne Staphylococcus spp.

Beztlenowce Gram-ujemne:

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Anaerobowe bakterie:

Bacteroides fragilis.

Bezpośrednio oporne szczepy

Beztlenowce Gram-dodatnie:

Enterococcus faecium.

* Metycylinooporny Staphylococcus aureus będzie prawdopodobnie również oporny na fluorochinolony, w tym lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Lewofloksacyna po doustnym podaniu jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, przy czym stężenia szczytowe w osoczu osiągane są w ciągu 1–2 godzin. Biologiczna dostępność wynosi około 99–100%.

Jedzenie prawie nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1 lub 2 razy na dobę.

Rozkład.

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu.

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartości pęcherzy), tkanek gruczołu krokowego i moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja.

Lewofloksacyna jest bardzo słabo metabolizowana; metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i lewofloksacyna N-tlenek. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chirальной.

Wydalanie.

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest wydalana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu jednej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co wskazuje na wzajemną zamienną tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość.

Lewofloksacyna ma liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Zaburzenia funkcji nerek wpływają na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okresy półtrwania wydłużają się, jak pokazano w poniższej tabeli 2.

Tabela 2

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po pojedynczej doustnej dawce 500 mg

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, poza różnicami związanymi z klirensem kreatyniny.

Różnice płciowe.

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia wywołane wrażliwymi na lek mikroorganizmami:

• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem*;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich*;
• ostre zapalenie nerek i skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka po kontakcie oraz leczenie.

* W przypadku wymienionych zakażeń lewofloksacyna powinna być stosowana wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane jako leczenie pierwotne tych zakażeń, jest nieuzasadnione lub niemożliwe.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub którykolwiek z innych składników leku;
• padaczka;
• uszkodzenie ścięgien związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów;
• okres ciąży lub karmienia piersią;
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między lewofloksacyną a teofiliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofiliną i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z fenbufenem jest o około 13% wyższe niż przy samodzielnym przyjmowaniu lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklosporyna

Probenecyd i cyklosporyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny obniża się o 24% w obecności cyklosporyny i o 34% w obecności probenecydu. Dzieje się tak dlatego, że oba leki są w stanie blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach, mało prawdopodobne jest, że statystycznie istotne różnice kinetyczne mają znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklosporyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja.

Nie stwierdzono, aby następujące leki wywierały jakikolwiek klinicznie istotny wpływ na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu: węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid, ranitydyna.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki.

Cyklosporyna.

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K.

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) zgłaszano zwiększenie wyników testów krzepnięcia (czas protrombinowy/międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstęp QT.

Lewofloksacynę, tak jak i inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” (Wydlużenie odstępu QT)).

Glikokortykosteroidy. Jednoczesne stosowanie z glikokortykosteroidami zwiększa ryzyko zerwania ścięgna.

Inna istotna informacja.

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny jednocześnie z alkoholem.

Szczególności stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy mieli poważne działania niepożądane w przeszłości po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać tylko w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Przepuklina/rozwarstwienie aorty oraz zespół zstępujący/zaburzenia zastawek serca.

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju przepukliny lub rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz na zespół zstępujący zastawek aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów.

Zgłaszano przypadki przepukliny i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz zespół zstępujący/zaburzenia dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodzinnym przepukliny lub wrodzonych wad zastawek serca, u pacjentów z rozpoznaną przepukliną i/lub rozwarstwieniem aorty lub z chorobą zastawki serca, a także w obecności innych czynników ryzyka, takich jak:

• czynniki ryzyka zarówno przepukliny i rozwarstwienia aorty, jak i zespołu zstępującego/zaburzeń zastawek serca: zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka przepukliny i rozwarstwienia aorty: choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka zespołu zstępującego/zaburzeń zastawek serca: bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko przepukliny i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia zwiększa się u pacjentów jednocześnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach pacjenci powinni natychmiast skontaktować się o pomoc medyczną.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ryzyka oporności

Staphylococcus aureus oporny na metycylinę (MRSA) jest często również oporny na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Dlatego lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Oporność na fluorochinolony u Escherichia coli (najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalne rozpowszechnienie oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna antraksu

Praktyka kliniczna opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, a także na danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań u ludzi. Lekarze powinni konsultować się z uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami dotyczącymi leczenia antraksu.

Czas trwania wlewu

Zalecany czas trwania wlewu powinien wynosić co najmniej 30 minut dla roztworu lewofloksacyny do wlewu o stężeniu 250 mg lub 60 minut dla roztworu o stężeniu 500 mg. Wiadomo, że podczas wlewu ofloksacyny może rozwinąć się tachykardia i tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego. Rzadko, w wyniku silnego obniżenia ciśnienia tętniczego, może rozwinąć się niewydolność serca i naczyń. Jeśli podczas wlewu lewofloksacyny (L-izomer ofloksacyny) wystąpi widoczne obniżenie ciśnienia tętniczego, podawanie leku należy natychmiast przerwać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów może wystąpić zapalenie ścięgien. Rozwój zapalenia ścięgien i pęknięcie ścięgien (szczególnie, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem z obu stron, może występować już w ciągu pierwszych 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami lub fluorochinolonami, a przypadki takie zgłaszano również kilka miesięcy po zakończeniu stosowania leku. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien jest zwiększone u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów, pacjentów przyjmujących dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny, a także u pacjentów jednocześnie leczonych kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesne obrzęki, zapalenie) należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć alternatywne metody leczenia. Dotknięte kończyny należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). W przypadku objawów tendinopatii nie zaleca się stosowania kortykosteroidów.

Miozmy.

Zgłaszano przypadki miozm u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko wystąpienia miozm zwiększa się u pacjentów starszych i u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została odpowiednio skorygowana w zależności od klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszych objawach miozm i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała lub z domieszką krwi, podczas lub po leczeniu (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia) lewofloksacyną może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Najcięższą formą jest pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy. W przypadku podejrzenia pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i bez zwłoki rozpocząć leczenie objawowe i specyficzne (np. wancomycyną). W takiej sytuacji przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę jelit.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana pacjentom z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak i inne chinolony, należy stosować z nadzwyczajną ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, np. z istniejącymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, podczas jednoczesnej terapii fenbufenem i podobnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), takimi jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”) lewofloksacynę należy odstawić.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy.

Pacjenci z ukrytymi lub wyraźnymi zaburzeniami aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów. W związku z tym w razie konieczności zastosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy prowadzić obserwację pod kątem możliwego rozwoju hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości).

Lewofloksacyna może prowadzić do poważnych, potencjalnie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (od obrzęku naczynioruchowego po wstrząs anafilaktyczny), w pojedynczych przypadkach już po pierwszej dawce leku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie lewofloksacyny, skontaktować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie działania niepożądane na skórę.

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie działania niepożądane na skórę, w tym toksyczny zespół martwicy nabłonka (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz reakcję lekową z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjentów należy poinstruować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych, które mogą wystąpić po zastosowaniu leku, i dokładnie je monitorować. W przypadku pojawienia się objawów i objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywne leczenie.

Jeśli po zastosowaniu lewofloksacyny u pacjenta rozwinie się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN lub zespół DRESS, leczenie lewofloksacyną nigdy nie powinno być przepisywane temu pacjentowi.

Zaburzenia glikemii.

Tak jak przy stosowaniu wszystkich chinolonów, zgłaszano przypadki zmian poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hipoglikemii i hiper- glikemii, które obserwowano zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą doustnym lekiem obniżającym poziom glukozy (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Lek zawiera 5 mg glukozy na dawkę (fiolka 100 ml), dlatego należy go stosować ostrożnie u chorych na cukrzycę.

Jeśli pacjent zgłasza odchylenia poziomu glukozy we krwi, leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywne leczenie antybakteryjne lekami, które nie zawierają fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji.

Zgłaszano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W celu zapobiegania fotosensybilizacji zaleca się, aby pacjenci nie narażali się bez potrzeby na silne nasłonecznienie ani na promieniowanie sztucznymi źródłami promieni UV (np. lampy UV „sztuczne słońce”, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K.

Z uwagi na możliwe podwyższenie poziomu wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy/stosunek międzynarodowy) i/lub zwiększenie częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), podczas jednoczesnego stosowania tych środków należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne.

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT.

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony lub nabyty zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków, które mogą wydłużać odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• zaburzenia równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia) (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki (Pacjenci starsi)”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. W związku z tym należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z tych grup.

Neuropatia obwodowa.

Zgłaszano przypadki sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej neuropatii obwodowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Przyjmowanie lewofloksacyny należy przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią objawy neuropatii, takie jak ból, uczucie pieczenia, mrowienia, drętwienia lub osłabienia, aby zapobiec rozwojowi stanu nieodwracalnego.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe.

Podczas stosowania lewofloksacyny (głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą) zgłaszano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby z końcem śmiertelnym (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy i objawy choroby wątroby, jak anoreksja, żółtaczka, ciemnienie moczu, świąd lub ból w brzuchu.

Ostre zapalenie trzustki.

U osób przyjmujących lewofloksacynę może dojść do ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów, u których wystąpią nudności, niedyspozycja, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub wymioty, powinien natychmiast przebadać lekarz. Jeśli podejrzewa się ostre zapalenie trzustki, stosowanie lewofloksacyny należy przerwać, a w przypadku potwierdzenia nie należy wznowić leczenia lewofloksacyną. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia układu krwiotwórczego.

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do uszkodzenia szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Jeśli podejrzewa się którąkolwiek z tych chorób krwi, należy kontrolować parametry krwi. W przypadku odchyleń od normy należy rozważyć możliwość przerwania leczenia lewofloksacyną.

Zaostrzenie miastenii gravis.

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mają działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji u pacjentów z miastenią gravis stosowanie fluorochinolonów było związane z poważnymi reakcjami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi interwencji wspomagającej oddychanie. Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny pacjentom z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku.

Jeśli podczas przyjmowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub działania niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn”).

Nadinfekcja.

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (nieczułych) na lek. Jeśli podczas terapii rozwinie się nadinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę badanie moczu na obecność opioidów może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczność potwierdzenia wyników dodatnich na opioidy uzyskanych w teście przesiewowym za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników w diagnostyce bakteriologicznej gruźlicy.

Utrwale, inwalidyzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane.

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano trwające (przez miesiące lub lata), inwalidyzujące i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (np. układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub objawów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego i należy skonsultować się z lekarzem.

Wartość sodu.

Ten lek zawiera 39,1 mmol (900 mg) sodu na 100 ml roztworu. Należy to uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety kontrolującej zawartość sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Z uwagi na brak badań i możliwe uszkodzenie przez chinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lek jest przeciwwskazany w ciąży i u kobiet karmiących piersią. Jeśli podczas leczenia lekiem stwierdzono ciążę, należy o tym powiadomić lekarza.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lek ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie maszyn. Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/obrzęty, senność, zaburzenia wzroku) mogą zakłócać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość jego reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi maszynami).

Sposób stosowania i dawki.

Lek podaje się dożylnie powoli 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji oraz wrażliwości potencjalnego patogenu na lek. Leczenie lekiem po wstępnym stosowaniu postaci dożylnej może być zakończone zastosowaniem postaci doustnej, o ile takie leczenie jest odpowiednie dla danego pacjenta. Ze względu na bioekwiwalentność postaci dostrzykowych i doustnych, można stosować taką samą dawkę.

Czas infuzji powinien trwać co najmniej 30 minut dla roztworu 250 mg lub 60 minut dla roztworu 500 mg (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dawkowanie dla pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny przekracza 50 ml/min.

Tabela 3

1 Długość leczenia obejmuje podanie dożylnie i doustnie. Czas przejścia od podania dożylnego do doustnego zależy od obrazu klinicznego, ale zazwyczaj trwa od 2 do 4 dni.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min

Tabela 4

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dozowanie u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianowo metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie z moczem.

Dozowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Lekarstwo należy użyć natychmiast (w ciągu 3 godzin) po przebiciu korka gumowego, aby zapobiec zakażeniu bakteryjnemu. Podczas przeprowadzania infuzji nie jest wymagana ochrona przed światłem. Preparat przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Przed użyciem należy sprawdzić roztwór. Można stosować tylko klarowny roztwór, wolny od cząstek.

Nieużywany lek należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Mieszanie z innymi roztworami do infuzji

Preparat jest kompatybilny z następującymi roztworami do infuzji:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań;
• 2,5 % roztwór glukozy w roztworze Ringera;
• skomponowane roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, glukoza, elektrolity).

W kwestiach niezgodności, patrz sekcja „Niezgodność”.

Dzieci.

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Zgodnie z danymi badań toksyczności u zwierząt oraz danymi badań klinicznych i farmakologicznych, w których stosowano dawki wyższe niż terapeutyczne, najpoważniejszymi objawami, których należy się spodziewać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny w postaci roztworu do infuzji, są objawy ze strony układu nerwowego środkowego (UKŚ), takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, wydłużenie interwału QT.

Podczas badań pozarejestrowych obserwowano następujące działania niepożądane ze strony UKŚ: dezorientacja, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy przeprowadzić leczenie objawowe. Wymagany jest monitoring EKG, ponieważ istnieje możliwość wydłużenia interwału QT. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i przewlekła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, nie jest skuteczna w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydota.

Efekty uboczne.

Poniżej wymieniono efekty uboczne według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000), nieznane (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości występowania niepożądane zdarzenia są wymienione w kolejności malejącej ciężkości.

1 Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

2 Reakcje błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, pojawiały się długotrwałe (przez miesiące lub lata), poważne, nieodwracalne i powodujące niepełnosprawność reakcje niepożądane wpływające na różne układy organizmu i narządy zmysłów (takie jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”); donoszono również o niepokoju, myśli samobójczych, atakach paniki, neuralgii i zaburzeniach koncentracji jako potencjalnych objawach długotrwałych i powodujących niepełnosprawność działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony.

Do innych działań niepożądanych związanych z zastosowaniem fluorochinolonów należy występowanie napadów porfirii u chorych na porfiirię.

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony odnotowano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz cofnięcia/niewydolności dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Termin ważności.

2 lata.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z roztworami do wlewów i wstrzyknięć, które są fizycznie i chemicznie niestabilne w pH 3–4 (takimi jak sodu bikarbonas, penicylina, heparyna).

Nie należy mieszać z innymi lekami w jednym pojemniku, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem miejscu w temperaturze nie wyższej niż 25°C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie zamrażać.

Opakowanie. Po 100 ml lub po 150 ml w pojemniku; po 1 pojemniku w folii polietylenowej w kartonie.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo zależne „Farmatreyd”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Samborska 85, miasto Drohobycz, województwo lwowskie, 82111, Ukraina.