Levomak 750

UL. DO STOSOWANIA LEKU LEVOMAK 750 (LEVOMAC 750)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 tabletka zawiera levofloksacyny hemihydrat odpowiadający 750 mg levofloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, krospovidon, hipromeloza, stearynian magnezu, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 400, polisorbat 80, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powlekane powłoką filmową, barwy brązowo-czerwonej, z oznaczeniami „T” i „64” oraz linią łamania z jednej strony i linią łamania z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, będący S-enancjomerem racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika

Aktywność bakteryjna levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (inhibicyjnego) (MIC (MPC)).

Mechanizm oporności

Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Ze względu na mechanizm działania, zazwyczaj nie występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi klasami środków przeciwbakteryjnych.

Wartości odcięcia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości odcięcia MIC dla levofloksacyny, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli 1 testów MIC (mg/l).

Tabela 1

Kliniczne wartości odcięcia MIC EUCAST dla levofloksacyny (20.06.2006)

Zalecane przez CLSI (Instytut Standardów Klinicznych i Laboratoryjnych, dawniej NCCLS) wartości graniczne MIC dla lewofloksacyny oddzielające organizmy wrażliwe od organizmów o pośredniej wrażliwości oraz organizmy o pośredniej wrażliwości od opornych organizmów przedstawiono w tabeli 2 dotyczącej testów MIC (µg/ml) lub metody dyfuzyjno-dyskowej (średnica strefy [mm] z zastosowaniem dysku z lewofloksacyną 5 µg).

Tabela 2

Zalecane wartości graniczne MIC i metody dyfuzyjno-dyskowej dla lewofloksacyny (M100-S17, 2007)

Wrażliwość antybakteryjna

Występowanie oporności może się różnić w zależności od regionu geograficznego i czasu dla wybranych gatunków, dlatego zalecane jest uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalna częstość występowania oporności jest na tyle wysoka, że skuteczność leku przynajmniej w odniesieniu do niektórych typów zakażeń pozostaje wątpliwa.

*Skuteczność kliniczna została zademonstrowana dla wrażliwych izolatów w zatwierdzonych wskazaniach klinicznych.

** Naturalna wrażliwość pośrednia.

Inne dane

Zakażenia szpitalne spowodowane przez P. aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Levofloksacyna po doustnym podaniu jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, przy czym stężenie Cmax osiągane jest w ciągu 1 godziny. Biodostępność absolutna wynosi około 100%.

Pokarm niemal nie wpływa na wchłanianie levofloksacyny.

Rozkład

Około 30–40% levofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Kumulacyjny efekt wielokrotnego podawania levofloksacyny przy dawce 500 mg raz dziennie jest praktycznie nieistotny. Istnieje niewielki, ale przewidywalny efekt kumulacji po podaniu dawki 500 mg dwa razy dziennie. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3 dni.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych

Przenikanie do błony śluzowej oskrzeli, sekretu oskrzelowego i tkanek płuc (BSPL)

Maksymalne stężenie levofloksacyny w błonie śluzowej oskrzeli oraz w секрęcie oskrzelowym płuc po podaniu doustnym dawki 500 mg wynosiło odpowiednio 8,3 µg/g i 10,8 µg/ml. Te wartości osiągane były w ciągu 1 godziny po podaniu leku.

Przenikanie do tkanek płuc

Maksymalne stężenie levofloksacyny w tkankach płuc po podaniu doustnym dawki 500 mg wynosiło około 11,3 µg/g i osiągane było 4–6 godzin po podaniu leku. Stężenie w płucach przekracza stężenie w osoczu krwi.

Przenikanie do zawartości pęcherza moczowego

Maksymalne stężenie levofloksacyny 4–6,7 µg/ml w zawartości pęcherza moczowego osiągane było 2–4 godziny po podaniu leku, po 3 dniach stosowania dawki 500 mg 1–2 razy dziennie, odpowiednio.

Przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego

Levofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Przenikanie do tkanek prostaty

Po doustnym podaniu 500 mg levofloksacyny raz dziennie przez 3 dni średnie stężenie w tkance prostaty wynosiło odpowiednio 8,7 µg/g, 8,2 µg/g i 2,0 µg/g po 2 godzinach, 6 godzinach i 24 godzinach; średni współczynnik stężenia prosta/plazma wyniósł 1,84.

Stężenie w moczu

Średnie stężenie levofloksacyny w moczu 8–12 godzin po jednorazowym doustnym podaniu dawki 150 mg, 300 mg lub 500 mg levofloksacyny wynosiło odpowiednio 44 mg/l, 91 mg/l i 200 mg/l.

Biodegradacja

Levofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu; metabolitami są dimetylo-levofloksacyna oraz N-tlenek levofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Levofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnym levofloksacyna jest usuwana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki).

Nie stwierdza się istotnych różnic w farmakokinetyce levofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje na wzajemną zamienną stosowalność tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Linowość

Levofloksacyna ma liniową farmakokinetykę w zakresie 50–600 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę levofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w tabeli 3.

Tabela 3

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów oraz pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z kliremsem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci pacjenta. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorosłym w leczeniu infekcji wywołanych wrażliwymi na lewofloksacynę mikroorganizmami: ostre bakteryjne zapalenie zatok, powikłane i niepowikłane infekcje dróg moczowych (w tym niefryt), powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich, zapalenie płuc nabyte w szpitalu, zapalenie płuc nabyte poza szpitalem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę lub inne chinolony, na którykolwiek składnik preparatu, padaczka, doniesienia o działania niepożadanych ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów. Okres ciąży lub karmienia piersią. Wiek dziecięcy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Solę żelaza, solę cynku, antacida zawierające magnez lub glin, didanozynę
Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu soli żelaza, magnezu lub glinowych antacida lub didanozyny (dotyczy to wyłącznie postaci leku didanozyny z buforami zawierającymi glin lub magnez) wraz z preparatem. Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów i wielowitamin zawierających cynk zmniejsza ich wchłanianie po doustnym podaniu. Nie zaleca się stosowania leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy, takie jak sole żelaza, sole cynku, antacida zawierające magnez lub glin, czy didanozyna (dotyczy to wyłącznie postaci leku didanozyny z buforami zawierającymi glin lub magnez), w ciągu 2 godzin przed lub po przyjęciu preparatu (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Sole wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie lewofloksacyny po doustnym podaniu.

Suflazyna

Biologiczna dostępność tabletek lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu suflazyny. Jeżeli pacjent musi przyjmować zarówno suflazynę, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować suflazynę 2 godziny po przyjęciu lewofloksacyny (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub inne podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Nie wykryto farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofilliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofilliną i NLPZ oraz innymi lekami, które obniżają próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny przy stosowaniu fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna

Probenecyd i cyklotydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny.

Oczyszczanie nerek z lewofloksacyny zmniejsza się o 24% przy stosowaniu cyklotydyny i o 34% przy stosowaniu probenecydu. Dzieje się tak, ponieważ oba leki są zdolne do blokowania sekrecji kanalikowej lewofloksacyny. Jednak mało prawdopodobne jest, aby przy dawkach stosowanych w trakcie badań statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja

Węglan wapnia, digoksyna, gliBenklamid i ranitydyna nie mają żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) donoszono o zwiększeniu czasów krzepnięcia (INR/stosunek normalizacyjny międzynarodowy) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki wydłużające odstęp QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane ze zdolności wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwwybuchowe klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe i makrolidy, leki przeciwpadaczkowe) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Wydlużenie odstępu QT”).

Inna istotna informacja

Nie zaobserwowano wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofilliny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne formy interakcji

Pozżywanie pokarmu

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi, dlatego lewofloksacynę można przyjmować niezależnie od posiłków.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy mieli poważne reakcje w przeszłości po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Poważne, trwałe, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (miesiące lub lata), niepełnosprawność powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (układ ruchu, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów). Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach lub objawach jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego, a pacjentom należy zalecić natychmiastową konsultację lekarską.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz zespół zastawkowy zastawek serca

W badaniach epidemiologicznych stwierdzono zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz zastawki aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Opisano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz zastawki/zaburzenia czynności dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonymi wadami zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i zastawki/zaburzeń czynności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
• w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyń krwionośnych, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• w przypadku zastawki/zaburzeń czynności zastawek serca (np. zapalenie wsierdzia zakaźne). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów stosujących jednocześnie kortykosteroidy doustnie.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego napływu duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

MRSA (metycylinooporna S. aureus)

Bardzo prawdopodobne jest, że metycylinooporny złocisty paciak (MRSA) wykazuje oporność krzyżową na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Dlatego lewofloksacyna nie jest zalecana do leczenia znanych lub podejrzewanych infekcji MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok i zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli infekcje te zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Oporność E. coli, najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych, na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Lekarze powinni brać pod uwagę lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony przy przepisywaniu lewofloksacyny.

Praktyka kliniczna opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, a także na danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań u ludzi. Lekarze powinni konsultować uzgodnione krajowe i/lub międzynarodowe dokumenty dotyczące leczenia wąglika.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa, ale nie tylko) mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów przyjmujących dawkę dzienną 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów i pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

Przy pierwszych objawach zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk, zaczerwienienie) należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć leczenie alternatywne. Uszkodzoną kończynę (lub kończyny) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Nie należy stosować kortykosteroidów w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Miozmy

Opisano przypadki miozm u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozm zwiększa się u pacjentów starszych i u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została odpowiednio skorygowana w zależności od klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym wystąpieniu miozm i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zakażenia spowodowane Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała lub z domieszką krwi podczas lub po leczeniu (w tym kilka tygodni po leczeniu) lewofloksacyną, może być objawem choroby spowodowanej Clostridium difficile (CDAD). CDAD może różnić się stopniem ciężkości od łagodnego do zagrożonego życia, a najcięższą formą jest kolit pseudomembranozną (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po leczeniu lewofloksacyną rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia CDAD lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i bez zwłoki rozpocząć leczenie objawowe i specyficzne (np. doustny metronidazol i wancomycyna). W takiej sytuacji przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę jelit.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki.

Jak i inne chinolony, lek należy stosować z najwyższą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, np. z istniejącymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, przy jednoczesnej terapii fenbufenem i podobnymi lekami przeciwzapalnymi niesteroidowymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), takimi jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać leczenie lewofloksacyną.

Niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub rozwiniętym niedoborem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych, jeśli są leczeni antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów. Dlatego tym pacjentom należy stosować lewofloksacynę z ostrożnością i monitorować ich stan pod kątem możliwego wystąpienia hemolizy.

Niewydolność nerek

Lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dlatego pacjentom z niewydolnością nerek wymagana jest korekta dawki.

Reakcje nadwrażliwości

Lewofloksacyna może od czasu do czasu powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny), nawet po pierwszym zastosowaniu. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy odstawić lewofloksacynę, skontaktować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie skórne działania niepożądane

Ciężkie objawy skórnych działań niepożądanych (SCAR), w tym toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), znany również jako zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona (SJS), reakcje na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą być zagrożone dla życia lub mieć śmiertelny skutek, wystąpiły po zastosowaniu lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować. Jeśli takie objawy się pojawiają, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinął się taki poważny stan, jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz lub zespół DRESS po zastosowaniu lewofloksacyny, ponowne leczenie lewofloksacyną u tego pacjenta jest absolutnie przeciwwskazane.

Zmiana poziomu glukozy we krwi

Podczas stosowania chinolonów, szczególnie u chorych na cukrzycę, którzy jednocześnie przyjmują doustne leki hipoglikemiczne (w tym glibenklamid) lub insulinę, opisywano zmiany poziomu glukozy we krwi (zarówno hiper- jak i hipoglikemię). Zanotowano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Pacjentom z cukrzycą należy kontrolować poziom cukru we krwi.

Profilaktyka reakcji fotouczulenia

Podczas leczenia lewofloksacyną opisywano reakcje fotouczulenia.

W celu zapobiegania reakcjom fotouczulenia pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy unikać ekspozycji na światło słoneczne i działanie promieni UV (lampy sztucznego promieniowania ultrafioletowego, solarium) z powodu możliwej fotosensybilizacji podczas przyjmowania lewofloksacyny lub w ciągu 48 godzin po zakończeniu stosowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K

Z uwagi na możliwość zwiększenia wyników testów krzepnięcia (INR/stosunek międzynarodowy) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować testy krzepnięcia, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Reakcje psychiczne

U pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę, obserwowano reakcje psychiczne. W rzadkich przypadkach prowadziły one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem nawet po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny. Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie interwału QT

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków wydłużających interwał QT (w tym leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójcyklicznych antydepresantów, makrolidów, leków przeciwpadaczkowych);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety w młodszym wieku są bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT. Dlatego stosowanie fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tej grupy pacjentów należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Sposób stosowania i dawki” („Pacjenci starsi”), „Przedawkowanie”, „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

Opisano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej w wyniku parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy poinformować, że w przypadku wystąpienia takich objawów neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, należy skontaktować się z lekarzem, aby zapobiec potencjalnemu rozwojowi stanu nieodwracalnego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia hepatobilinarne

Zanotowano przypadki zapalenia wątroby z martwicą aż do niewydolności wątroby zagrożonej dla życia, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy choroby wątroby, jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Zaostrzenie miastenii

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią. W okresie po rejestracji u pacjentów z miastenią stosowanie fluorochinolonów było związane z poważnymi reakcjami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi wspomagania oddychania. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii.

Zaburzenia wzroku

Jeśli występuje zaburzenie wzroku lub inny wpływ na oczy, należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn” oraz „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernej proliferacji mikroorganizmów opornych (nieczułych) na lek. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Badania laboratoryjne

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać fałszywie pozytywny wynik. Może być konieczność potwierdzenia pozytywnych wyników za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego może wystąpić fałszywie negatywny wynik podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność rozrodczą. Z uwagi na brak badań u ludzi i możliwy szkodliwy wpływ chinolonów na chrząstki stawowe w organizmie rozwijającym się, lewofloksacynę nie należy przepisywać kobietom w ciąży ani karmiącym piersią.

Karmienie piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana do stosowania w okresie karmienia piersią. Informacje dotyczące przenikania lewofloksacyny do mleka matki są ograniczone, choć inne fluorochinolony wydzielają się do mleka matki. Z uwagi na brak badań u ludzi i możliwy szkodliwy wpływ fluorochinolonów na chrząstki stawowe w organizmie rozwijającym się, lewofloksacynę nie należy przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu samochodu lub pracy z maszynami).

Sposób stosowania i dawki.

Lek przyjmuje się 1 raz na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zaleca się kontynuowanie leczenia preparatem przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego badaniami mikrobiologicznymi wyeliminowania patogenów.

Tabletki Levomak 750 należy połykać nie żując, zapijając odpowiednią ilością płynu. Można je przyjmować zarówno podczas jedzenia, jak i w innym czasie.

Tabela 4

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Lek Levomak 750 należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek. Przed i w trakcie leczenia należy przeprowadzić staranne obserwacje kliniczne oraz odpowiednie badania laboratoryjne, ponieważ u tych pacjentów wydalanie lewofloksacyny może być obniżone.

Tabela 5

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min

Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej nie są wymagane dawki uzupełniające.

W razie potrzeby podania mniejszej dawki należy stosować lewofloksacynę w innej postaci leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomiarowo metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Pacjenci w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci, ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie .

Objawy . Omdlenia, zaburzenia/pomieszanie świadomości, napady padaczkowe, drżenie, wydłużenie interwału QT; reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błon śluzowych, nasilenie objawów innych działań niepożądanych. W przypadkach przedawkowania należy prowadzić staranne obserwowanie pacjenta, w tym EKG.

Leczenie. Terapia objawowa. W przypadku ostrego przedawkowania stosuje się przemywanie żołądka. W celu ochrony błony śluzowej żołądka stosuje się leki przeciwwskazowe.

Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub HAHD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydota.

Działania na OUN, w tym pomieszanie świadomości, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie, obserwowano w okresie pogabinetowym.

Działania niepożądane.

Zakażenia i inwazje: infekcje grzybicze, w tym grzyby rodzaju Candida, proliferacja innych opornych mikroorganizmów.

Z układy krwiotwórczego: leukopenia, eozynofilia, neutropenia, agranulocytoza, pancytopenia, anemia hemolityczna; trombocytopenia, która może prowadzić do zwiększonej skłonności do krwotoków lub krwawień.

Z układy krwi i limfatycznego:

częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych): niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Z układy odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym szok anafilaktyczny/anafilakto-idowy, obrzęk naczynioruchowy (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

Z układy metabolicznego: anoreksja; hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); hiperglikemia; śpiączka hipoglikemiczna. Objawami hipoglikemii mogą być zwiększony apetyt, pobudzenie nerwowe, nadmierne pocenie się, drżenie kończyn; jak przy stosowaniu innych fluorochinolonów, możliwe napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Z układy psychicznego*: bezsenność, pobudzenie, dezorientacja, niepokój, zaburzenia psychiczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, lęk, niepokój, stany strachu, patologiczne sny, koszmary nocne; reakcje psychotyczne z zachowaniami samozniszczycielskimi, w tym myśli lub działania samobójcze (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Częstość nieznana: mania.

Z układy nerwowego*: ból głowy, zawroty głowy, senność, drżenie, dysgezja, drgawki, parestezje, neuropatia obwodowa czuciowa lub czucio-ruchowa, zmniejszone wrażenie dotyku; parosmia, w tym anosmia; ageuzja; dyskinezja (zaburzenia koordynacji ruchów); zaburzenia pozapiramidowe; inne zaburzenia koordynacji ruchów, również podczas chodzenia; omdlenia; łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Częstość nieznana: mioklonus.

Z narządów wzroku*: zaburzenia wzroku, zamazanie obrazu, tymczasowa utrata wzroku, przejściowe zaburzenia widzenia, zapalenie uwea.

Z narządów słuchu: zawroty głowy, szumy w uszach, zaburzenia słuchu, utrata słuchu.

Z układy sercowo-naczyniowego**: tachykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca; tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca; arytmie komorowe i arytmia typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT); wydłużenie interwału QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” („Wydłużenie interwału QT”) oraz „Przedawkowanie”), hipotensja tętnicza, zapalenie naczyń alergicznego pochodzenia, kolaps.

Z układy oddechowego: duszność, skurcz oskrzeli, zapalenie płuc alergicznego pochodzenia.

Z układy endokrynnego: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH).

Z przewodu pokarmowego: biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, wzdęcia, zaparcia; biegunka krwawa, która może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudobłoniasty; zapalenie trzustki.

Z układy wątrobowo-żółciowego: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (alaninotransaminaza/aspartianotransaminaza, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotranspeptydaza), podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi, zapalenie wątroby, żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Z układy skóry i tkanek podskórnych: wysypka, swędzenie, pokrzywka, hiperhidroza, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), trwała czerwień lekowa, wielopostaciowe wykwity rumieniowe, toksyczny nekrolizy epidermy (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, reakcje fotouczulenia (zwiększona wrażliwość na promieniowanie słoneczne i ultrafioletowe), zapalenie naczyń leukocytopętne, zapalenie jamy ustnej. Takie reakcje mogą pojawić się już po przyjęciu pierwszej dawki i w ciągu kilku minut lub godzin po podaniu leku.

Częstość nieznana: hiperpigmentacja skóry.

Z układy mięśniowo-szkieletowego: artralgia; mialgia; uszkodzenia ścięgien (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), w tym ich zapalenie (tendynity) (np. ścięgna Achillesa); osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z ciężką miastenią posoczną; rabdomioliza; pęknięcie ścięgna (np. Achillesa; patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), więzadeł, mięśni; zapalenie stawów.

Z układy moczowego: podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy, ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek międzywątrobowego).

Ogólne zaburzenia: osłabienie, ogólna słabość, podwyższenie temperatury ciała (gorączka), ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

Do innych niepożądanych działań towarzyszących stosowaniu fluorochinolonów należy występowanie napadów porfirii u pacjentów z porfirią.

*Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat), niepełnosprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji na leki, obejmujących kilka, czasem wielokrotnych, klas układów narządów i zmysłów (w tym takie reakcje jak tendynity, pęknięcia ścięgien, artalgia, ból kończyn, zaburzenia chodu). W niektórych przypadkach zgłaszano neuropatię z parastezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od wcześniej istniejących czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); zgłaszano również niepokój, myśli samobójcze, napady paniki, neuralgię i zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i powodujących niepełnosprawność działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony.

**U pacjentów stosujących fluorochinolony odnotowano przypadki tętniaków i rozwarstwienia aorty, czasem skomplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Okres ważności . 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w folii, 1 folia w opakowaniu tekturowym.

10 tabletek w folii, 10 folii w opakowaniu tekturowym.

5 tabletek w folii, 1 folia w opakowaniu tekturowym.

Warunki wydawania z apteki.

Opakowanie nr 5 (5x1) – na receptę.

Opakowanie nr 10 (10x1) – na receptę.

Opakowanie nr 100 (10x10) – wyłącznie do stosowania w warunkach szpitalnych.

Producent.

Macleods Pharmaceuticals Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Village Theda, P.O. Lodhiamaira, Tehsil Baddi, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, Indie.