Levoksimed

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LEVOXIMED (LEVOXIMED)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

100 ml roztworu zawiera lewofloksacyny (w postaci hemihydratu lewofloksacyny) 500 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, kwas chlorowodorowy stężony, natrium hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór zielonkawo-żółty.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Lewofloksacyna. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levoksymed – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów,

S-enancjomer racemicznej mieszaniny ofloksacyny.

Mechanizm działania

Levoksymed działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika

Stopień aktywności bakteryjnej levoksymedu zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub powierzchni pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC (MBC)).

Mechanizm oporności

Oporność na levoksymed rozwija się w wyniku stopniowych mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomerazy II, DNA-girazy oraz topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak przepuszczalność (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą również wpływać na wrażliwość na levoksymed.

Obserwuje się oporność krzyżową między levoksymedem a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania nie występuje oporność krzyżowa między levoksymedem a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Wartości odcięcia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości odcięcia MIC dla levoksymedu, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli testowania MIC (mg/l).

Wartości odcięcia MIC EUCAST dla levoksymedu (wersja 10.0, 01-01-2020)

1 Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych.

2 Ocena wrażliwości może być oparta na wrażliwości na cyprofloksacynę.

Stopień oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, a lokalne informacje na temat oporności są pożądane, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny poziom oporności jest taki, że korzyść z leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, pozostaje wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki

Beztlenowce Gram-dodatnie:

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci, grupa C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Beztlenowce Gram-ujemne:

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Beztkankowe bakterie:

Peptostreptococcus.

Inne:

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamidia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Niestabilnie wrażliwe (nabyta oporność >10 %)

Beztlenowce Gram-dodatnie:

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*, Staphylococcus coagulase spp.

Beztlenowce Gram-ujemne:

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Beztkankowe bakterie:

Bacteroides fragilis.

Wrodzenie oporne szczepy

Gram-dodatnie beztlenowce:

Enterococcus faecium.

* szczepy oporne na metycylinę S. aureus mogą wykazywać oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Po wewnątrzżylnym podaniu około 30–40 % lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na dobrą dystrybucję w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu

Wykazano, że lewofloksacyna przenika do błony śluzowej oskrzeli, płynu oskrzelowo-pęcherzykowego, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartość pęcherzy), tkanek prostaty oraz moczu. Słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Metabolizm

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu; metabolitami są dimetylo-lwofloksacyna oraz N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5 % ilości wyjściowej substancji wydalonej z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po doustnym i wewnątrzżylnym podaniu lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85 % podanej dawki). Całkowity klirens lewofloksacyny po jednorazowym podaniu 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu wewnątrzżylnym i doustnym, co wskazuje, że te drogi podania (doustna i wewnątrzżylna) są wzajemnie zamiennymi.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu wewnątrzżylnym i doustnym.

Liniowość

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 50–1000 mg.

Osobne grupy populacyjne.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po jednorazowym podaniu 500 mg lewofloksacyny doustnie.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów oraz pacjentów w wieku podeszłym, poza różnicami związanymi z kliremsem kreatyniny.

Różnice płciowe

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie następujących chorób zakaźnych (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Właściwości farmakologiczne” (Farmakodynamika)) u dorosłych:

• ostre zapalenie nerek i powikłania infekcji dróg moczowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania”);
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka poekspozycyjna i leczenie radykalne (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Wobec poniższych chorób zakaźnych lewofloksacyna powinna być stosowana wyłącznie w przypadkach niewystarczającej skuteczności innych leków przeciwbakteryjnych, które są zazwyczaj stosowane jako leczenie pierwotne w tych zakażeniach:

• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• powikłania infekcji skóry i tkanek miękkich.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub inne substancje pomocnicze leku.
• Epilepsja.
• Uszkodzenia ścięgien związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów.
• Wiek dziecięcy (do 18. roku życia).
• Ciąża.
• Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofiliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofiliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi lekami, które obniżają próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklosporyna

Probenecyd i cyklosporyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cyklosporyny o 24% i probenecydu o 34%. Dzieje się tak, ponieważ oba leki są zdolne do blokowania sekrecji kanalikowej lewofloksacyny. Jednak przy dawkach badanych w trakcie badań nie jest prawdopodobne, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklosporyna, należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja

Badania kliniczne farmakologii wykazały, że przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z następującymi lekami: węglanem wapnia, digoksyną, glibenklamidem, ranitydyną nie stwierdzono żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny.

Cyklosporyna

Przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33%.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) donoszono o zwiększeniu czasów krzepnięcia (PT/INR) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego powodu, w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków, należy monitorować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Leki wydłużające interwał QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z ich zdolności do wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne wskazania” (Wydlużenie interwału QT)).

Inna istotna informacja

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest markerem substratu enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Szczególności stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom z ciężkimi reakcjami przeciwnymi w wywiadzie na leki zawierające chinolony lub fluorochinolony (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatyw terapeutycznych, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Czas trwania wstrzykiwania

Zalecany czas wstrzykiwania dożylnego wynosi co najmniej 30 minut dla dawki 250 mg lub 60 minut dla dawki 500 mg. Wiadomo, że podczas wstrzykiwania ofloksacyny mogą występować tachykardia i tymczasowy wzrost ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może dojść do nagłego spadku ciśnienia tętniczego, a nawet do kolapsu krążenia. Jeśli podczas podawania lewofloksacyny (izomeru L+ ofloksacyny) wystąpi wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, należy natychmiast przerwać wstrzykiwanie.

Stosowanie w infekcjach wywołanych przez metycylinoodpornego Staphylococcus aureus (MRSA)

Prawdopodobnie metycylinoodporny Staphylococcus aureus wykazuje oporność krzyżową na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Dlatego lewofloksacyna nie jest zalecana do leczenia znanych lub podejrzewanych infekcji MRSA, chyba że wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Stosowanie w infekcjach wywołanych przez E. coli*

Oporność E. coli, najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych, na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Przy przepisywaniu lewofloksacyny należy uwzględnić lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Stosowanie w postaci płucnej wąglika

Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań u ludzi. Lekarze powinni kierować się uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi leczenia wąglika.

Długotrwałe, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne powikłania niepożądane

Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów bardzo rzadko opisywano przypadki długotrwałych (miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji niepożądanych dotyczących różnych, czasem kilku układów organizmu (układu mięśniowo-szkieletowego, układu nerwowego, psychicznego i narządów zmysłów), niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów lub oznak jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

Ryzyko tendinitis i pęknięcia ścięgien

Podczas stosowania lewofloksacyny rzadko mogą występować przypadki zapalenia ścięgien. Najczęściej dotyczy to ścięgna Achillesa i może prowadzić do jego pęknięcia. Zapalenia i pęknięcia ścięgien, czasem obustronne, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od zażycia lewofloksacyny, a nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Najbardziej narażeni na zapalenie i pęknięcie ścięgien są pacjenci powyżej 60 roku życia, pacjenci otrzymujący dawkę dzienną 1000 mg lewofloksacyny oraz pacjenci przyjmujący kortykosteroidy. Pacjenci po przeszczepieniu mają zwiększone ryzyko rozwoju tendinitis, dlatego lek należy stosować z ostrożnością w tej grupie populacyjnej. Dawkę dzienną należy dostosować u pacjentów starszych, uwzględniając klirens kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów starszych należy monitorować stan zdrowia. W przypadku wystąpienia objawów zapalenia ścięgna należy skonsultować się z lekarzem. W przypadku podejrzenia zapalenia ścięgna należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. zapewnić unieruchomienie ścięgna).

Ryzyko mioklonii

Opisywano przypadki mioklonii u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). Ryzyko rozwoju mioklonii zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została odpowiednio dostosowana do klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym objawie mioklonii i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ryzyko choroby spowodowanej przez Clostridium difficile*

Diareę, szczególnie ciężką, trwającą i/lub krwawą, podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby spowodowanej przez Clostridium difficile, której najcięższą formą jest pseudobłoniasty zapalenie okrężnicy (patrz sekcja „Szczególności stosowania”). Stopień ciężkości choroby związanej z C. difficile (CDAD) waha się od łagodnego do stanu zagrażającego życiu. Ważne jest, aby rozważyć tę diagnozę u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. W przypadku podejrzenia pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę przewodu pokarmowego są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Stosowanie u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”) i, podobnie jak w przypadku innych chinolonów, należy stosować go z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, takich jak pacjenci z wcześniejszymi uszkodzeniami układu nerwowego centralnego (CNS) lub przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg drgawkowy w mózgu, takich jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”) należy przerwać stosowanie leku.

Stosowanie u pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub jawnym niedoborem aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy mogą być narażeni na reakcje hemolityczne podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów, dlatego lek należy stosować z ostrożnością i monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ryzyko reakcji nadwrażliwości (nadreaktywności)

Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, aż do szoku anafilaktycznego) po podaniu pierwszej dawki (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

Ryzyko ciężkich skórnych reakcji niepożądanych

Podczas stosowania lewofloksacyny opisywano ciężkie skórne reakcje niepożądane, w tym toksyczne martwicze zapalenie skóry (zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona oraz lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). Przy przepisywaniu leku pacjent powinien zostać poinformowany o możliwych objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i należy dokładnie monitorować ich występowanie. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na takie reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta wystąpiły ciężkie skórne reakcje niepożądane, takie jak toksyczne martwicze zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona lub lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS) podczas stosowania lewofloksacyny, leczenie lewofloksacyną nigdy nie powinno być ponownie rozpoczynane.

Ryzyko dysglikemii

Podczas stosowania lewofloksacyny opisywano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiperlipidemię. Dysglikemia występowała głównie u pacjentów starszych z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekami doustnymi obniżającymi poziom glukozy (np. pochodne sulfonowe) lub insuliny. Opisywano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. W przypadku stosowania leku pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”).

Jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną lekami niezawierającymi fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Chociaż fotosensybilizacja rzadko występuje podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”), w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się narażania na działanie silnych promieni słonecznych ani sztucznego promieniowania UV (np. lampy do opalania, solarium) podczas stosowania leku i przez 48 godzin po zakończeniu leczenia.

Stosowanie u pacjentów przyjmujących antagonistów witaminy K

Ze względu na możliwość zwiększenia wyników testów krzepnięcia (INR) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę jednocześnie z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków należy monitorować testy krzepnięcia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ryzyko reakcji psychicznych

Podczas stosowania chinolonów, w tym lewofloksacyny, opisywano reakcje psychiczne. W bardzo rzadkich przypadkach rozwijały się one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po jednej dawce lewofloksacyny (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania. Lek zaleca się stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Aneurysma/rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Opisywano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym śmiertelne przypadki), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzoną wadą zastawek serca, u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty lub chorobą zastawki serca, lub w obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
• dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielogrzbieceniowy, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• dla regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zapalenie wsierdzia zakaźne). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku pojawienia się nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego napadu duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ryzyko wydłużenia interwału QT

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużonego interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” (Pacjenci starsi); sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Powikłania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Ryzyko neuropatii obwodowej

Podczas stosowania chinolonów i fluorochinolonów opisywano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezy, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, należy skonsultować się z lekarzem, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”).

Ryzyko zaburzeń wątrobowo-żółciowych

Podczas stosowania lewofloksacyny opisywano przypadki zapalenia wątroby z martwicą, aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami towarzyszącymi, takimi jak sepsa (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów choroby wątroby, takich jak brak apetytu, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból brzucha, należy przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przekazywanie nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji opisywano poważne reakcje niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność wspomagania oddychania, u pacjentów z miastenią gravis. Lek nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Ryzyko zaburzeń wzroku

Jeśli podczas stosowania leku wystąpią zaburzenia wzroku lub inne objawy dotyczące oczu, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn” oraz „Powikłania niepożądane”).

Ryzyko superinfekcji

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernej proliferacji mikroorganizmów opornych na działanie leku. Jeśli podczas leczenia rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników testu na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod. Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwe są fałszywie ujemne wyniki badań bakteriologicznych u pacjentów z gruźlicą.

Ryzyko ostrego zapalenia trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Należy natychmiast przebadać pacjentów, którzy odczuwają nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub wymioty. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie leku. W przypadku potwierdzenia rozpoznania nie wolno ponownie stosować leku. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do niedoboru szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Powikłania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Informacja dotycząca substancji pomocniczych

Lek zawiera 15,4 mmol (354 mg) sodu na 100 ml roztworu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność rozrodczą. Ze względu na brak badań u ludzi i potencjalne uszkodzenie przez chinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli w czasie leczenia zostanie zdiagnozowana ciąża, należy poinformować o tym lekarza.

Karmienie piersią

Brakuje wystarczających danych dotyczących przenikania lewofloksacyny do mleka matki, choć inne fluorochinolony wydzielają się z mlekiem matki. Ze względu na brak badań u ludzi i potencjalne uszkodzenie przez fluorochinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lek jest przeciwwskazany w czasie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/obrzęk, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość reakcji, co z kolei może zwiększać ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy są szczególnie ważne (np. podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do stosowania dożylnego.

Przed zastosowaniem leku należy wykonać próbę wrażliwości.

Dozowanie

Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji oraz wrażliwości na lewofloksacynę potencjalnego patogenu.

Możliwe jest przejście z początkowego dożylnej aplikacji lewofloksacyny na odpowiednie doustne przyjmowanie zgodnie z instrukcją lekarską dla leku w formie tabletek, w zależności od stanu pacjenta. Biorąc pod uwagę biologiczną równoważność form doustnej i parenteralnej, możliwe jest zastosowanie tej samej dawki.

Dawkowanie dla pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny powyżej 50 ml/min)

1 Długość leczenia obejmuje podanie dożylnie oraz doustne. Czas przejścia od podania dożylnego do doustnego zależy od obrazu klinicznego, ale zazwyczaj trwa od 2 do 4 dni.

Dawkowanie dla pacjentów z upośledzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny poniżej 50 ml/min)

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) dodatkowe dawki nie są wymagane.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby

U tych pacjentów nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ lewofloksacyna jest niewielokrotnie metabolizowana w wątrobie i głównie wydalana przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki u tych pacjentów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”: (Ryzyko tendinitis i pęknięcia ścięgien. Ryzyko wydłużenia interwału QT)).

Sposób stosowania

Lek należy podawać w formie powolnej infuzji dożylnej. Roztwór podaje się 1–2 razy na dobę. Czas infuzji wynosi co najmniej 30 minut dla dawki 250 mg lub 60 minut dla dawki 500 mg (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Mieszanie z innymi roztworami do infuzji

Roztworu do infuzji lewofloksacyny nie należy mieszać z heparyną ani roztworami zasadowymi (np. wodorowęglanem sodu). Roztwór do infuzji jest kompatybilny z następującymi roztworami do infuzji: 0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór dekstrozy, 2,5 % roztwór dekstrozy w roztworze Ringera, wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity). Nie należy mieszać go z innymi roztworami poza wymienionymi powyżej.

Dzieci.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy

Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania lewofloksacyny dotyczą OUN (zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe). Zgodnie z wynikami badań, przy stosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, obserwowano wydłużenie interwału QT. Podczas badań pozarejestrowych obserwowano następujące działania niepożądane ze strony OUN: dezorientacja, drgawki, mioklonus, halucynacje i drżenie.

Leczenie

W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe zgodnie z objawami klinicznymi. W przypadkach przedawkowania należy prowadzić staranne monitorowanie pacjenta, w tym EKG. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub PAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydota.

Efekty uboczne.

Poniższa informacja oparta jest na danych z badań klinicznych oraz na doświadczeniach z okresu po wprowadzeniu produktu na rynek.

Częstotliwość określa się według następujących umownych oznaczeń: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, ≤1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, ≤1/1000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie efekty uboczne wymienione są w kolejności zmniejszania się ich nasilenia.

Infekcje i inwazje:

rzadko – infekcje grzybicze, w tym grzyby z rodzaju Candida, oporność drobnoustrojów patogennych.

Z udziałem układu krwi i układu limfatycznego:

rzadko – leukopenia, eozynofilia; bardzo rzadko – trombocytopenia, neutropenia; nieznana – niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Z udziałem układu immunologicznego:

bardzo rzadko – reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”); nieznana – szok anafilaktyczny/anafilakto-idowy** (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Z udziałem układu endokrynnego:

nieznana – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Z udziałem metabolizmu i odżywiania:

rzadko – anoreksja; bardzo rzadko – hipoglikemia, głównie u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”); nieznana – hiperglikemia; śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Z udziałem psychiki*:

często – bezsenność; rzadko – niepokój, dezorientacja, pobudzenie; bardzo rzadko – reakcje psychotyczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, agitacja, niepokój, nietypowe sny, noce pełne koszmarów, deliryjność; nieznana – reakcje psychotyczne z zachowaniami samozniszczycielskimi, w tym myśli lub działania samobójcze (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), mania.

Z udziałem układu nerwowego*:

często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność, drżenie, dysgezja (podmiotowy zaburzony smak); bardzo rzadko – drgawki (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności”), parestezje, zaburzenia pamięci; nieznana – obwodowa czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia (patrz „Szczególne środki ostrożności”), zaburzenia węchu (parosmia), w tym całkowita utrata węchu (anosmia), dyskinezja (zaburzenia koordynacji ruchów), zaburzenia pozapiramidowe, ageuzja (utrata smaku), syncope (zawał omdlenia), łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, mioklonus.

Z udziałem narządów wzroku*:

bardzo rzadko – zaburzenia wzroku, takie jak zamazanie widzenia (patrz „Szczególne środki ostrożności”); nieznana – tymczasowa utrata wzroku (patrz „Szczególne środki ostrożności”), zapalenie tunic ocznych (uveitis).

Z udziałem narządów słuchu i równowagi*:

rzadko – zawroty głowy; bardzo rzadko – szumy w uszach; nieznana – utrata słuchu, zaburzenia słuchu.

Z udziałem serca ****:

bardzo rzadko – tachykardia, uczucie kołatania serca; nieznana – tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca, arytmia komorowa typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT w zapisie EKG (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności”: Wydłużenie odcinka QT oraz „Przedawkowanie”).

Z udziałem układu naczyniowego ****:

często – flebita (dotyczy form do wstrzykiwania); bardzo rzadko – hipotensja tętnicza.

Z udziałem układu oddechowego:

rzadko – duszność (dyspnée); nieznana – skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Z udziałem przewodu pokarmowego:

często – biegunka, wymioty, nudności; rzadko – ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia; nieznana – krwawa biegunka, która rzadko może wskazywać na zapalenie jelita, w tym kolit pseudomembranozną (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), zapalenie trzustki (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Z udziałem układu wątrobowo-żółciowego:

często – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP); rzadko – podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi; nieznana – żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby (czasem śmiertelne), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), zapalenie wątroby.

Z udziałem skóry i tkanek podskórnych***:

rzadko – wysypka, swędzenie, pokrzywka, nadmierna potliwość; bardzo rzadko – lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), ustalony wysyp lekowy; nieznana – toksyczny nekrozał epidermy (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, reakcje fotosensytywności (patrz „Szczególne środki ostrożności”), zapalenie naczyń typu leukocyto-klastycznego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, hiperpigmentacja skóry.

Z udziałem układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*:

rzadko – artralgia, miyalgia; bardzo rzadko – uszkodzenia ścięgien (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), w tym ich zapalenie (tendinitis) (np. ścięgna Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z miastenią (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”); nieznana – uszkodzenia mięśni (rabdomioliza), pęknięcie ścięgna (np. Achillesa: patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), zerwanie więzadeł, zerwanie mięśni, zapalenie stawów.

Z udziałem nerek i układu moczowego:

rzadko – podwyższone stężenie kreatyniny we krwi; bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania*:

często – reakcje w miejscu podania dożylnego (ból, zaczerwienienie); rzadko – osłabienie; bardzo rzadko – gorączka; nieznana – ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne poważne efekty uboczne wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu i narządy zmysłów (w tym reakcje takie jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artalgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

** Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

*** Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

**** U pacjentów stosujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysm i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Do innych niepożądanych efektów ubocznych związanych z zastosowaniem fluorochinolonów należą:

• objawy pozapiramidowe i inne zaburzenia koordynacji ruchów;
• zapalenie naczyń o charakterze nadwrażliwości;
• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osobom pracującym w systemie opieki zdrowotnej zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzanych efektów ubocznych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w opakowaniu oryginalnym i w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztworu do wlewu dożylnego lewofloksacyny nie wolno mieszać z heparyną ani z roztworami o odczynie zasadowym (np. z wodorowęglanem sodu).

Opakowanie.

100 ml w fiolkach, 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

UORLД MEDICIN ILAC SAN. VE TİC. A.Ş., Turcja/

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S., Turkey.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

COSB, os. G.O.Pasa, ul. 6., nr 30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turcja/

COSB G.O.Pasa Mah. 6. Cad. No:30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turkey.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, Sp. z o.o., Ukraina/

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.