Levokilz

INSTRUKCJA stosowania leku LEVOKILZ (LEVOKILZ)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 tabletka powlekana zawiera hemihyd rat lewofloksacyny (równoważnie lewofloksacynie) 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: sodowa sól kroskarbokselulozy, celuloza mikrokryształowa, hipromeloza (hydroksypropylometyloceluloza), stearynian magnezu, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400, talk, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki powlekane 250 mg: tabletki powlekane różowego koloru, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe, z oznaczeniem „1” i „5” oraz z rowkiem podziału z jednej strony i oznaczeniem „T” z drugiej strony;

tabletki powlekane 500 mg: tabletki powlekane różowego koloru, w kształcie kapsułki, dwuwypukłe, z oznaczeniem „1” i „4” oraz z rowkiem podziału z jednej strony i oznaczeniem „T” z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Levokilz to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, stanowi enancjomer S(–) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levokilz działa na kompleks DNA-DNA-giraza oraz topoizomerazę IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika. Skuteczność bakteryjna levokilzu zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub powierzchni pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności. Odporność na levokilz powstaje w wyniku stopniowego procesu mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomeraz II: DNA-girazie i topoizomerazie IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak barierowe przenikanie (częste u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy odpływu, mogą również wpływać na wrażliwość na levokilz.

Stwierdzono oporność krzyżową między levokilzem a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania, zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levokilzem a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia. Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) punkty odniesienia MIC dla levokilzu, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od mikroorganizmów o wrażliwości pośredniej oraz mikroorganizmy o wrażliwości pośredniej od odpornych, przedstawiono w poniższej tabeli testów MIC (mg/l).

Kliniczne wartości progowe MIC levokilzu (wersja 10.0, 2020-01-01)

1 Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych.

2 Wrażliwość zależy od wrażliwości na cyprofloksacynę.

Odporność może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalna rozpowszechniona oporność jest taka, że korzyść ze stosowania leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, jest wątpliwa.

*Meticylinoresistentny S. aureus może mieć prawdopodobnie wspólną oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po podaniu doustnym lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, stężenie maksymalne (Cmax) osiągane jest po 1–2 godzinach. Biologiczna dostępność wynosi 99–100%.

Żywność ma niewielki wpływ na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1 lub 2 razy na dobę.

Rozkład. Oколо 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu. Wykazano przenikanie lewofloksacyny do błony śluzowej oskrzeli, sekretu oskrzelowego, tkanki płucnej, makrofagów pęcherzykowych, tkanki płucnej, skóry (płyn pęcherzy), tkanki prostaty i moczu. Lewofloksacyna słabo jednak przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biortransformacja. Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu, metabolitami są dimetylo-lwofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią < 5% dawki i wydzielane są z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie. Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest powoli wydalana z osocza (okres półtrwania (T½) wynosi 6–8 godzin). Wydalana jest głównie przez nerki (> 85% podanej dawki).

Średni całkowity klirens lewofloksacyny po pojedynczej dawce 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnej, co świadczy o wzajemnej zastępowalności tych dróg podania.

Liniowość. Lewofloksacyna ma liniową farmakokinetykę w zakresie od 50 do 1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Farmakokinetykę lewofloksacyny wpływa stopień zaburzenia funkcji nerek. W przypadku pogorszenia się funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli.

Farmakokinetyka przy niewydolności nerek po pojedynczej doustnej dawce 500 mg:

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klarownością kreatyniny.

Różnice związane z płcią. Oddzielna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że te różnice płciowe mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Levokilz jest wskazany w leczeniu u dorosłych następujących infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na lewofloksacynę:

• ostre zapalenie nerek i powiklane infekcje dróg moczowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglica: profilaktyka po narażeniu i leczenie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W leczeniu poniższych infekcji lek Levokilz należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione zastosowanie antybiotyków, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu takich infekcji:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłej choroby płuc obturacyjnej, w tym zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłany zapalenie pęcherza (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Lek Levokilz może również być stosowany w celu ukończenia leczenia u pacjentów, u których zaobserwowano poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną w formie dożylnej.

Należy uwzględnić oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek składnik preparatu.

Epilepsja.

Uszkodzenie ścięgna związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów.

Wiek dziecięcy.

Okres ciąży i karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez i glin, didanozyna. Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się, gdy stosuje się ją jednocześnie z solami żelaza lub lekami przeciwwskazowymi zawierającymi magnez lub glin, albo z didanozyną (tylko formy zawierające buforowe agenty glinu lub magnezu). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania doustnego. Nie zaleca się przyjmowania leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe, takie jak sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, albo didanozynę (dotyczy tylko form didanozyny zawierających buforowe agenty glinu lub magnezu) w ciągu 2 godzin przed/po podaniu lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Sole wapnia minimalnie wpływały na wchłanianie doustne lewofloksacyny.

Suflalat. Biologiczna dostępność lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z suflalatem. Jeśli pacjent musi przyjmować zarówno suflalat, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować suflalat 2 godziny po przyjęciu lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne. Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny przy stosowaniu fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cytydyna. Probeneceyd i cytydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się przy stosowaniu cytydyny (24%) i probeneceydu (34%). Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Pomimo tego, statystycznie istotne różnice kinetyczne raczej nie będą miały znaczenia klinicznego. Należy ostrożnie przepisywać lewofloksacynę jednocześnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probeneceyd i cytydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna istotna informacja. Wiadomo, że nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z węglanem wapnia, digoksyną, glibenklamidem, ranitydyną.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna. Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K. Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) zgłaszano zwiększenie wartości testów krzepnięcia (INR/MNŚ) i/lub krwawienia, które mogą być ciężkie. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Leki wydłużające odcinek QT. Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania. Wydłużenie odcinka QT”).

Inna istotna informacja. Nie zaobserwowano wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne rodzaje interakcji

Jedzenie. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z pożywieniem. W związku z tym preparat można przyjmować niezależnie od posiłków.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, u których w przeszłości wystąpiły ciężkie reakcje niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych opcji terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryzyko oporności.

U Staphylococcus aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo krzyżowej oporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których etiologią jest znany lub podejrzewany MRSA, z wyjątkiem przypadków, w których wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrych bakteryjnych zatkanicy i zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli infekcje te zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Oporność Escherichia coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) na fluorochinolony różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

Antraks.

W przypadku postaci płucnej antraksu stosowanie leku oparte jest na danych in vitro dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis, danych eksperymentalnych uzyskanych na zwierzętach oraz ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę krajowe i/lub międzynarodowe dokumenty konsensusowe dotyczące leczenia antraksu.

Długotrwałe, niesprzyjające i potencjalnie nieodwracalne ciężkie reakcje niepożądane.

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niesprzyjające i potencjalnie nieodwracalne reakcje niepożądane wpływające na różne układy organizmu, a czasem na kilka naraz (w szczególności układ ruchu, nerwowy, psychiczny oraz narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub objawów jakiejkolwiek reakcji niepożądanej, a także należy skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien.

Podczas stosowania lewofloksacyny może dojść do zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien (najczęściej Achillesa), czasem obustronnie. Zjawiska te rozwijały się już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia, a także po zakończeniu terapii, nawet po kilku miesiącach. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien jest zwiększone u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządu, pacjentów przyjmujących dawkę dobową lewofloksacyny 1000 mg oraz u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania leku z kortykosteroidami.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, zaczerwienienie) należy natychmiast przerwać leczenie lekiem i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę(-ę) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomić). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Mioklonus

Zgłaszano przypadki mioklonusu u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ryzyko rozwoju mioklonusu zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszym pojawieniu się mioklonusu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub z domieszką krwi, pojawiająca się podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym kilka tygodni po zakończeniu terapii), może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile (CDAD). CDAD może różnić się stopniem ciężkości, od łagodnego do stanu zagrażającego życiu; najcięższą formą jest pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Jeśli podejrzewa się lub potwierdza CDAD, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i bez zwłoki rozpocząć odpowiednią terapię. Leki hamujące perystaltykę przewodu pokarmowego są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana pacjentom z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Tak jak inne chinolony, należy stosować ją z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych lub podczas jednoczesnego leczenia substancjami czynnymi obniżającymi próg drgawkowy w ośrodkowym układzie nerwowym, takimi jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych należy przerwać leczenie lewofloksacyną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy.

Pacjenci z ukrytym lub wyraźnym zaburzeniem aktywności glukozo-6-fosforanodehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów. Dlatego w razie konieczności stosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy obserwować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dawkę leku należy dostosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości).

Lewofloksacyna może powodować ciężkie, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego), czasem już po pierwszej dawce (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem lub wezwać pomoc medyczną w celu podjęcia odpowiednich działań nagłych.

Ciężkie reakcje niepożądane ze strony skóry.

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje niepożądane ze strony skóry, takie jak toksyczne martwicze zapalenie skóry (znane również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołem DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i zapewnić dokładne monitorowanie. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta wystąpiły takie ciężkie reakcje jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie skóry lub zespół DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, ponowne przepisanie lewofloksacyny temu pacjentowi jest przeciwwskazane.

Zmiany stężenia glukozy we krwi.

Podczas stosowania chinolonów, szczególnie u chorych na cukrzycę, którzy jednocześnie przyjmują doustne leki hipoglikemizujące (np. glibenklamid) lub insulinę, zgłaszano zmiany stężenia glukozy we krwi (w tym hiper- i hipoglikemię). Zanotowano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U chorych na cukrzycę należy monitorować poziom glukozy we krwi (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną lekami niezawierającymi fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji.

Zarejestrowano przypadki fotosensytywności podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Aby zapobiec fotosensybilizacji, pacjentom zaleca się unikanie podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny silnego światła słonecznego lub napromieniowania sztucznymi źródłami promieniowania UV (np. lampy sztucznego promieniowania UV, solarium).

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K.

Ze względu na możliwość zwiększenia wyników testów koagulacyjnych (INR/MNŚ) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować testy koagulacyjne, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne.

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po jednorazowym przyjęciu dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku pojawienia się pierwszych objawów reakcji psychicznych stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać. Pacjentów należy poinformować o objawach takich reakcji i konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem. W takim przypadku należy rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną lekami niebędącymi fluorochinolonami oraz podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT.

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, makrolidów, leków przeciwdziaurzowych);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, w tych populacjach (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki. Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym”, „Przedawkowanie” i „Reakcje niepożądane”).

Neuropatia obwodowa.

U pacjentów przyjmujących chinolony lub fluorochinolony odnotowano przypadki neuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni lekiem powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe.

Podczas przyjmowania lewofloksacyny zgłaszano przypadki zapalenia wątroby niekrotycznego aż do śmiertelnej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, takimi jak sepsa (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis.

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przekazywanie nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. Ciężkie reakcje niepożądane, opisane w okresie postmarketingowym, w tym przypadki śmiertelne i konieczność wspomagania oddychania, były związane z zastosowaniem fluorochinolonów u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacyny nie zaleca się stosować pacjentom z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku.

Jeśli występuje zaburzenie wzroku lub jakiekolwiek objawy ze strony oczu, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn” oraz „Reakcje niepożądane”).

Superinfekcja.

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do wzrostu mikroorganizmów opornych. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczność potwierdzenia dodatnich wyników testu na obecność opioidów za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca.

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i dwulistkowej po zastosowaniu fluorochinolonów.

Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub choroby zastawek serca, lub w obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów), lub dodatkowo
• dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), lub dodatkowo
• dla regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących systemowe kortykosteroidy.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skonsultować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o typowych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci z nudnościami, niedyspozycją, dyskomfortem brzuszny, ostrym bólem brzucha lub wymiotami powinni przejść natychmiastowe badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny; w przypadku potwierdzenia nie należy wznowić przyjmowania lewofloksacyny. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia krwi.

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do niedoczynności szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować parametry morfologii krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone.

Dane z badań na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność reprodukcyjną. Jednakże z uwagi na brak badań dotyczących wpływu na organizm człowieka oraz dane eksperymentalne wskazujące na ryzyko uszkodzenia chrząstki stawowej u rozwijającego się organizmu przez fluorochinolony, lewofloksacyny nie należy przepisywać kobietom w ciąży.

Okres karmienia piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią. Brakuje wystarczających danych dotyczących przenikania lewofloksacyny do mleka matki, choć inne fluorochinolony wydzielają się z mlekiem matki. Z uwagi na brak badań klinicznych i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej u rozwijającego się organizmu przez fluorochinolony, lewofloksacyny nie należy przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Wiadomo, że lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. podczas prowadzenia samochodu lub pracy z maszynami).

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki Levokilz należy przyjmować 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu.

Lek może również być stosowany w celu dokończenia cyklu leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną dożylnie; biorąc pod uwagę bioekwiwalentność form dożylnych i doustnych, można stosować takie samo dawkowanie.

Dawkowanie.

Poniższe zalecenia dotyczące dawek mogą być podane dla leku:

Dawkowanie dla pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min)

Osobliwe populacje

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny < 50 ml/min:

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otnętnej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu jest metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie z moczem.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Jeżeli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz punkty „Zespół zapalny ścięgna i pęknięcia ścięgien” oraz „Wydlęganie się odcinka QT” w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób stosowania.

Tabletki należy połykać nie rozgniatając, popijając odpowiednią ilością płynu. W celu ułatwienia dawkowania tabletkę można podzielić wzdłuż linii podziału. Tabletki można przyjmować podczas lub między posiłkami. Lek należy stosować co najmniej 2 godziny przed lub po podaniu soli żelaza, soli cynku, środków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (tylko formy didanosyny zawierające buforowe czynniki glinowe lub magnezowe) oraz sukralfatu, ponieważ możliwe jest zmniejszenie wchłaniania.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci (do 18 roku życia) — patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Przedawkowanie.

Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub klinicznymi badaniami farmakologicznymi przeprowadzonymi przy stosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, najważniejsze objawy, których należy się spodziewać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, to objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, wydłużenie odcinka QT, a także reakcje żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i erozje błony śluzowej.

Podczas stosowania lewofloksacyny po wprowadzeniu na rynek obserwowano działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym dezorientację, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie.

W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Należy prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować środki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa otnętna i PAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydoty.

Odbiory niepożądane.

Poniższe informacje oparte są na danych z badań klinicznych przeprowadzonych u ponad 8300 pacjentów oraz na dużym doświadczeniu pozarejestrowym stosowania lewofloksacyny.

Częstotliwość określono według następujących kategorii: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), często rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy częstotliwości odbiory niepożądane są wymienione według malejącego stopnia nasilenia objawów.

a Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-wzorne mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

b Reakcje skórno-błoniaste mogą czasem wystąpić nawet po pierwszej dawce.

* Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat), niepełnosprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji związanych z lekami, obejmujących kilka układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artrodynia, ból kończyn, zaburzenia chodu; w niektórych przypadkach zgłaszano neuropatie związane z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od wcześniejszych czynników ryzyka (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony obserwowano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz zespół niedomykalności/zaburzenia czynności dowolnej z zastawek serca (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Inne działania niepożądane związane z zastosowaniem fluorochinolonów:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią;
• niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi, które mogą być przejawem długotrwałych i powodujących niepełnosprawność działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie. 5 tabletów w blisterze; 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent.

Aurbindo Pharma Limited - Unit VII / Aurobindo Pharma Limited - Unit VII.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Specjalna Strefa Ekonomiczna, TSIIC, Placówka nr S1, Sy. nr 411/P, 425/P, 434/P, 435/P i 458/P, Green Industrial Park, Polepally Village, Jedcherla Mandal, Mahabubnagar District, Telangana State, 509302, Indie / Special Economic Zone, TSIIC, Plot No. S1, Sy. Nos. 411/P, 425/P, 434/P, 435/P and 458/P, Green Industrial Park, Polepally Village, Jedcherla Mandal, Mahabubnagar District, Telangana State, 509302, India.