Levofloksacyna

INSTRUKCJA stosowania leku LEVOMAC (LEVOMAC)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka zawiera lewofloksacyny hemihyd ratu równoważny 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, skrobia prażelatynizowana, polisorbat 80, krospowidon, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), glikol propylenowy, ftalan dietylu.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, powlekane, barwy brązowo-czerwonej, gładkie z obu stron (250 mg);

tabletki dwuwypukłe w kształcie kapsułkowym, powlekane, barwy brązowo-czerwonej, gładkie z obu stron (500 mg).

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, stanowiący
S-enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika

Stopień aktywności przeciwbakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy krwi (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (wymierającego) (MIC (MBC)).

Mechanizm oporności

Odporność na levofloksacynę powstaje w wyniku stopniowego procesu mutacji miejsca docelowego w obu topoizomerazach typu II: DNA-girazie oraz topoizomerazie IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypompowywania, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę.

Obserwuje się krzyżową oporność między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje krzyżowa oporność między levofloksacyną a innymi klasami środków przeciwbakteryjnych.

Wartości odcięcia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości odcięcia MIC dla levofloksacyny, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, podano w poniższej tabeli testów MIC (mg/l).

Kliniczne wartości odcięcia MIC EUCAST dla levofloksacyny (wersja 10.0, 2020-01-01):

Odporność może się różnić w zależności od regionu i czasu dla poszczególnych gatunków, a lokalne informacje na temat oporności mikroorganizmów powinny być uzyskiwane, szczególnie w leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że korzyść z leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, pozostaje wątpliwa.

*Prawdopodobnie S. aureus oporny na metycylinę może wykazywać współodporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po podaniu doustnym lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu krwi w ciągu 1–2 godzin.

Absolutna biodostępność wynosi 99–100%.

Pokarm ma niewielki wpływ na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy schemacie dawkowania 500 mg 1 lub 2 razy na dobę.

Rozkład. Oколо 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozmieszczenie w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu. Wykazano przenikanie lewofloksacyny do błony śluzowej oskrzeli, sekretu oskrzelowego, tkanki płuc, makrofagów pęcherzyków płucnych, tkanki płucnej, skóry (płyn w pęcherzach), tkanki gruczołu krokowego i moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biowzrok. Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu. Metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią < 5% dawki i są wydalane z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie. Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest wydalana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania (t½) wynosi 6–8 godzin). Wydalana jest głównie z moczem (> 85% podanej dawki).

Średni całkowity klirens lewofloksacyny po jednorazowej dawce 500 mg wynosił

175±29,2 ml/min.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co świadczy o wzajemnej zastępowalności tych dróg podania.

Liniowość. Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie od 50 do 1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Farmakokinetykę lewofloksacyny wpływa stopień zaburzenia funkcji nerek. W przypadku pogorszenia się funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w poniższej tabeli.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po jednorazowej dawce doustnej 500 mg:

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem różnic związanych z klirem kreatyniny.

Różnice związane z płcią. Oddzielna analiza przeprowadzona u pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Badania przedkliniczne nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka na podstawie tradycyjnych badań toksyczności dawki pojedynczej, toksyczności dawki powtarzanej, potencjału kancerogennego oraz toksyczności dla rozrodu i rozwoju.

Lewofloksacyna nie powodowała pogorszenia płodności ani zdolności rozrodczych u szczurów, a jedynym jej wpływem na płód było opóźnione dojrzewanie spowodowane toksycznością dla matki.

Lewofloksacyna nie indukowała mutacji genetycznych w komórkach bakterii ani ssaków, ale indukowała aberracje chromosomowe w komórkach płuc chińskiego chomika in vitro. Efekty te można wyjaśnić inhibicją topoizomerazy II. Badania in vivo (test mikronucleus, wymiana chromatyd siostrzanych, nieschematyczna synteza DNA, dominujące testy letalne) nie wykazały potencjału genotoksycznego.

Badania przeprowadzone na myszach wykazały, że lewofloksacyna wykazuje działanie fototoksyczne jedynie w bardzo wysokich dawkach.

Lewofloksacyna nie wykazała żadnego potencjału genotoksycznego w badaniu fotomutagenności i zmniejszała rozwój nowotworu w badaniu fotokancerogenności. Jak inne fluorochinolony, lewofloksacyna wykazała wpływ na chrząstkę (pęcherze i jamy) u szczurów i psów. Efekty te obserwowano częściej u młodych zwierząt.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek należy stosować dorosłym w leczeniu następujących infekcji:

• Ostry zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych.
• Przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.
• Zakażenie poprzez inhalację antraksu: profilaktyka poekspozycyjna i leczenie.

W przypadku powyższych infekcji lek należy stosować tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie antybiotyków, które zazwyczaj są zalecane jako leczenie pierwotne tych infekcji.
• Ostry bakteryjny zapalenie zatok.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli.
• Zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie.
• Powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich.
• Niepowikłane zapalenie pęcherza.
Lek może również być stosowany w celu ukończenia leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną w formie dożylnej.
Należy uwzględniać oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania antybiotyków.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę lub inne chinolony, na którykolwiek składnik leku, padaczka, dolegliwości związane z działaniami niepożądanymi ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu fluorochinolonów, wiek dziecięcy do 18. roku życia, okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lek

Sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez i glin, didanozyna. Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się, gdy stosuje się je jednocześnie z solami żelaza lub lekami przeciwwskazowymi zawierającymi magnez lub glin, lub z didanozyną (tylko dla form zawierających buforowe czynniki glinu lub magnezu). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z witaminami wieloskładnikowymi zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania doustnego. Nie zaleca się przyjmowania leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe, takie jak sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, lub didanozyna (tylko dla form didanozyny zawierających buforowe czynniki glinu lub magnezu), w ciągu 2 godzin przed/po podaniu lewofloksacyny. Sole wapnia minimalnie wpływały na wchłanianie doustne lewofloksacyny.

Sukralofta

Biodostępność tabletek lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukraloftą. Jeżeli pacjent musi przyjmować zarówno sukraloftę, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukraloftę 2 godziny po podaniu lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub inne podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy samodzielnym przyjmowaniu lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna

Probenecyd i cyklotydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny.

Oczyszczanie nerkowe lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cyklotydyny o 24% i probenecydu o 34%. Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować wydzielanie kanalikowe lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach, mało prawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na wydzielanie kanalikowe, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne

Węglan wapnia, derytoksyna, gliBenklamid, ranitydyna nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu.

Wpływ leku na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) donoszono o zwiększeniu czasu protrombiny (INR) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające interwał QТ

Lewofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z możliwości wydłużania interwału QТ (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne i makrolidy, leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” („Wydlużenie interwału QТ”)).

Inna ważna informacja

W badaniu farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyna nie wpływała na farmakokinetykę teofiny (która jest substancją modelową dla CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne formy interakcji

Przyjmowanie pokarmu

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi. Tabletki lewofloksacyny można zatem przyjmować niezależnie od posiłków.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, u których w przeszłości obserwowano poważne działania niepożądane po podaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony (patrz dział „Działania niepożądane”).

Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych możliwości leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również dział „Przeciwwskazania”).

Ryzyko oporności

U Staphylococcus aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współistniejącej oporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (zazwyczaj zalecane środki przeciwbakteryjne w leczeniu infekcji MRSA są uważane za nieodpowiednie).

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrych bakteryjnych zatok zapalnych oraz zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli infekcje te zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Oporność Escherichia coli na fluorochinolony (najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalne rozpowszechnienie oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

Zakażenie wąglikiem drogą oddechową: stosowanie u ludzi opiera się na danych dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis in vitro oraz danych eksperymentalnych uzyskanych na zwierzętach, w połączeniu z ograniczonymi danymi z badań klinicznych u ludzi. Lekarze powinni odwoływać się do krajowych i/lub międzynarodowych dokumentów konsensowych dotyczących leczenia wąglika.

Trwałe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

U pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (trwających miesiące lub lata), prowadzących do niepełnosprawności i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (szkieletowo-mięśniowy, nerwowy, psychiatryczny i narządy zmysłów), niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka. Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszych oznakach lub objawach jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego, a pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien.

Podczas leczenia chinolonami może dojść do zapalenia ścięgien, które może prowadzić do pęknięcia ścięgien, w tym ścięgna Achillesa. Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien, czasem obustronne, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od zastosowania lewofloksacyny, a nawet kilka miesięcy po jej odstawieniu. Najbardziej narażeni na zapalenie i pęknięcie ścięgien są pacjenci w wieku powyżej 60 lat, pacjenci otrzymujący dawkę dzienną 1000 mg lewofloksacyny oraz pacjenci leczeni kortykosteroidami. Dawkę dzienną należy dostosować u pacjentów starszych, biorąc pod uwagę klirens kreatyniny. W związku z tym należy monitorować stan pacjentów starszych, którym przepisano lewofloksacynę. W przypadku podejrzenia zapalenia ścięgien leczenie lewofloksacyną należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. zapewniając unieruchomienie ścięgna).

Miozmy.

Zgłaszano przypadki miozm u pacjentów stosujących lewofloksacynę (patrz dział „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozm zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie dostosowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym wystąpieniu miozm i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała lub z domieszką krwi, podczas lub po leczeniu (w tym kilka tygodni po leczeniu) lewofloksacyną może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile (CDAD). CDAD może różnić się stopniem ciężkości, od łagodnego do zagrożonego życia, a najcięższą formą jest pseudobłoniasty zapalenie okrężnicy (patrz dział „Działania niepożądane”). Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę tę diagnozę u pacjentów, u których podczas lub po leczeniu lewofloksacyną rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia CDAD należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. W takiej sytuacji przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę jelit.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki.

Tak jak w przypadku innych chinolonów, lek należy stosować z wyjątkową ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych lub podczas jednoczesnej terapii lekami obniżającymi próg drgawkowy, takimi jak teofilina (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych należy przerwać leczenie lewofloksacyną.

Niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy.

Pacjenci z ukrytym lub rozwiniętym niedoborem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych, jeśli będą leczeni przeciwbakteryjnymi lekami z grupy chinolonów. Dlatego jeśli lewofloksacyna musi być stosowana u takich pacjentów, należy monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Niewydolność nerek.

Lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki.

Reakcje nadwrażliwości.

Lewofloksacyna może od czasu do czasu powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny), nawet po pierwszym zastosowaniu. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy odstawić lewofloksacynę, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje skórne.

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje skórne (SCAR), w tym toksyczny epidermalny zespół martwiczy (TEN: znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz reakcję na leki z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą być groźne dla życia lub śmiertelne (patrz dział „Działania niepożądane”). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i poddać ich dokładnemu nadzorowi. Jeśli pojawiają się objawy wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i rozważyć alternatywne leczenie. Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, leczenie lewofloksacyną nie może być wznowione u tego pacjenta w żadnym przypadku.

Zmiany poziomu glukozy we krwi.

Tak jak przy stosowaniu wszystkich chinolonów, zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemia i hiperlipidemia, występują częściej u pacjentów starszych, zazwyczaj u chorych na cukrzycę, którzy otrzymują leczenie wspomagające doustnymi lekami hipoglikemizującymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. U chorych na cukrzycę zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz dział „Działania niepożądane”).

Długotrwałe leczenie należy natychmiast przerwać, jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, a także należy rozważyć alternatywne, nie-fluorochinolonowe leczenie przeciwbakteryjne.

Profilaktyka reakcji fotouczulenia.

Podczas leczenia lewofloksacyną zgłaszano reakcje fotouczulenia.

W celu zapobiegania wystąpieniu reakcji fotouczulenia pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy unikać ekspozycji na światło słoneczne i promienie UV (lampy sztucznego promieniowania ultrafioletowego, solarium) ze względu na możliwą fotosensybilizację podczas przyjmowania lewofloksacyny lub w ciągu 48 godzin po jej odstawieniu.

U pacjentów przyjmujących antagonistów witaminy K, należy monitorować wskaźniki krzepnięcia krwi podczas jednoczesnego przyjmowania lewofloksacyny i antagonistów witaminy K (warfaryna) ze względu na potencjalne ryzyko zwiększenia wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy/MNWI) i/lub krwawienia.

Reakcje psychiczne.

U pacjentów, którzy otrzymywali chinolony, w tym lewofloksacynę, obserwowano reakcje psychiczne. W rzadkich przypadkach prowadziły one do myśli samobójczych i samozniszczeniowego zachowania – czasem nawet po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny. W przypadku wystąpienia u pacjenta tych reakcji należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT.

Podczas przyjmowania fluorochinolonów zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT:

• wrodzony lub nabyty zespół wydłużonego odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków wydłużających odcinek QT (w tym leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, makrolidów, leków przeciwpsychotycznych);
• zaburzenia równowagi elektrolitów (w tym hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety są bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. Dlatego stosowanie fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tej grupy pacjentów należy prowadzić z ostrożnością.

Neuropatia obwodowa.

U pacjentów, którzy otrzymywali chinolony i fluorochinolony, zgłaszano przypadki neuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia.

Pacjentom leczonym lewofloksacyną należy zalecić poinformowanie lekarza przed kontynuacją leczenia, jeśli występują takie objawy neuropatii jak ból, palenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz dział „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe.

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, takimi jak sepsa (patrz dział „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy choroby wątroby, jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha.

Myasthenia gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodzenie nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią. W okresie po rejestracji zgłaszano poważne działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność stosowania wspomagania oddychania u pacjentów z miastenią. Lewofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenii.

Zaburzenia wzroku.

Jeśli występuje zaburzenie wzroku lub inne objawy dotyczące oczu, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz działy „Działania niepożądane”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn”).

Superinfekcja.

Podczas stosowania lewofloksacyny, szczególnie długotrwałego, możliwe jest rozwinięcie się infekcji oportunistycznych i wzrostu mikroorganizmów opornych. W przypadku rozwoju infekcji wtórnej należy podjąć odpowiednie działania.

Badania laboratoryjne.

U pacjentów, którzy otrzymywali lewofloksacynę, oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczność potwierdzenia dodatnich wyników na opioidy za pomocą specyficznych metod.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis i dlatego może wystąpić fałszywie ujemny wynik podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty, regurgitacja/niewydolność zastawek serca

Badania epidemiologiczne informują o zwiększonego ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po przyjmowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), a także regurgitację/niewydolność dowolnej zastawki serca u pacjentów, którzy przyjmowali fluorochinolony (patrz dział „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych możliwości terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym choroby aneurysmy lub wrodzonej wady zastawki serca, lub u pacjentów z istniejącą aneurysmą i/lub rozwarstwieniem aorty lub chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub stanów sprzyjających:

• zarówno dla aneurysmy, jak i rozwarstwienia aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawki serca (np. choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
• przy aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak ogromnokomórkowy, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
• przy regurgitacji/niewydolności zastawki serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, a także ich pęknięcia, może być również zwiększone u pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami systemowymi.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjentom należy zalecić natychmiastową konsultację lekarza w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu przyspieszonego rytmu serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci odczuwający nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub wymioty powinni poddać się natychmiastowemu badaniu medycznemu. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny; w przypadku potwierdzenia nie należy wznowić leczenia lewofloksacyną. Pacjentom z wywiadem zapalenia trzustki należy zachować ostrożność (patrz dział „Działania niepożądane”).

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedostateczność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz dział „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone.

Dane z badań na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność reprodukcyjną. Jednak ze względu na brak badań dotyczących wpływu na organizm człowieka i na podstawie danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony chrząstki stawowej organizmu rosnącego, lewofloksacyna nie powinna być przepisywana kobietom w ciąży.

Karmienie piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących piersią. Informacje dotyczące przenikania lewofloksacyny do mleka matki są ograniczone, choć inne fluorochinolony wydzielają się z mlekiem matki. Ze względu na brak badań z udziałem ludzi i możliwe uszkodzenie przez fluorochinolony chrząstki stawowej organizmu rosnącego, lewofloksacyna nie powinna być przepisywana kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Wiadomo, że lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu samochodu lub obsługiwanie maszyn).

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Tabletki Levomak w tej postaci leku (tabletki powlekane powłoką filmową) można stosować w celu dokończenia cyklu terapii u pacjentów, u których zaobserwowano poprawę w trakcie wstępnego leczenia lewofloksacyną w formie roztworu do wlewu, stosując przy tym takie same dawki, biorąc pod uwagę bioekwiwalentność form dożylnej i doustnej leku.

Tabletki Levomak należy połykać nie rozgniatając i nie żując, popijając odpowiednią ilością płynu. W razie potrzeby tabletkę można podzielić wzdłuż linii zarysowanej. Można je przyjmować zarówno podczas posiłku, jak i w innym czasie. Tabletki lewofloksacyny należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed lub po podaniu soli żelaza, soli cynku, środków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, lub didanosyny (tylko postaci lekarskie didanosyny z substancjami buforowymi zawierającymi glin lub magnez) oraz sukralfatu, ponieważ może występować obniżenie wchłaniania (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

W odniesieniu do dawkowania należy przestrzegać następujących zaleceń dla dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min:

Osobliwe populacje

Zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min)

1Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie wymaga się dawek uzupełniających.

2Ponieważ tabletki nie można podzielić, w przypadku przepisania leku w dawce mniejszej niż 250 mg należy stosować leki zawierające lewofloksacynę, które umożliwiają takie dawkowanie.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest nieznacznie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci w wieku do 18 lat.

Przedawkowanie .

Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub klinicznymi badaniami farmakologicznymi przeprowadzonymi przy stosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, najważniejsze objawy, których należy się spodziewać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, to objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, wydłużenie odcinka QT, a także reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej.

W trakcie stosowania leku po rejestracji obserwowano działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym dezorientację, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe. Należy prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i PAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne środki przeciwdziałające przedawkowaniu.

Niepożądane reakcje.

Poniższa informacja oparta jest na danych z badań klinicznych przeprowadzonych u ponad 8300 pacjentów oraz na dużym doświadczeniu pozarejestrowym z lewofloksacyną.

Częstotliwość określono zgodnie z następującą umowną klasyfikacją: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy częstotliwości niepożądane reakcje wymieniono w kolejności zmniejszającej się częstości występowania.

aReakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne mogą czasami wystąpić nawet po pierwszej dawce.

bReakcje skórno-błoniowe mogą czasami wystąpić nawet po pierwszej dawce.

Inne działania niepożądane związane z zastosowaniem fluorochinolonów:

napady porfirii u pacjentów z porfirią.

* Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (miesiące lub lata), poważnych, niesprzyjających i potencjalnie nieodwracalnych działań niepożądanych wpływających na kilka układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artrodynea, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu oraz zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) zgłaszano w związku z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów w niektórych przypadkach niezależnie od istniejących wcześniej czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”); zgłaszano również niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgię i zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i powodujących niepełnosprawność działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony.

**U pacjentów, którzy otrzymywali fluorochinolony, zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), a także regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 tabletek w blistrze, 1 lub 2 blistry w opakowaniu kartonowym; po 5 tabletek w blistrze; 4 blistry połączone ze sobą, po 5 takich zestawów w opakowaniu kartonowym;

po 10 tabletek w blistrze; 10 blistrów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Macleods Pharmaceuticals Limited.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Faza II, działka nr 12, 15, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28 i 30, działka nr 366, Premier Industrial Estate, Kachigam, Daman, 396210, Indie.