Levinor

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku LEVINOR (LEVINOR)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

100 ml roztworu zawiera lewofloksacyny hemihydratu w przeliczeniu na bezwodny lewofloksacynę w ilości 100% 500 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, dinatrii edetas, acidum hydrochloridum dilutum, natrii hydroxidum, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz o barwie od żółtej do zielonkawo-żółtej. Teoretyczna osmolarność — 300 mosmol/l.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Fluorochinolony. Lewofloksacyna. Kod ATX J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna — syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stosunek farmakokinetyka (FK)/farmakodynamika (FD)

Stopień aktywności bakteriobójczej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Oporność na levofloksacynę rozwija się stopniowo w wyniku mutacji w genach docelowych topoizomerazy II typu, DNA-girazy oraz topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak obniżona przenikalność błony bakteryjnej (charakterystyczna dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy efliuksowe, mogą wpływać na wrażliwość na levofloksacynę. Istnieje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Wartości odcięcia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości odcięcia MIC dla levofloksacyny, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od organizmów umiarkowanie wrażliwych oraz organizmy umiarkowanie wrażliwe od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli.

Kliniczne wartości odcięcia MIC dla levofloksacyny według EUCAST (wersja 10.0; 2020.01.01)

Rozprzestrzenienie oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że korzyść ze środka leczniczego, przynajmniej w przypadku niektórych typów zakażeń, pozostaje wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki

Beztlenowce Gram-dodatnie: Bacillus anthracis, metycylinowrażliwy Staphylococcus aureus, Staphylococcus saprophyticus, Streptokoki grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Beztlenowce Gram-ujemne: Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Beztlenowce: Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Beztlenowce Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis, metycylinoodporny* Staphylococcus aureus, koagulazo-ujemne Staphylococcus spp.

Beztlenowce Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Beztlenowce: Bacteroides fragilis.

Oporne szczepy

Beztlenowce Gram-dodatnie: Enterococcus faecium.

* Metycylinoodporny Staphylococcus aureus zazwyczaj wykazuje ko-oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Lewofloksacyna podana doustnie jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, osiągając maksymalne stężenia w osoczu krwi w ciągu 1–2 godziny. Biologiczna dostępność wynosi 99–100%. Pokarm ma niewielki wpływ na wchłanianie lewofloksacyny. Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy schemacie dawkowania 500 mg jeden lub dwa razy na dobę.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 litrów po jednorazowym i powtarzanym podaniu dawki 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu nabłonka pęcherzyków, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartość pęcherzyków), tkanki gruczołu krokowego oraz moczu. Jednakże lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu, a metabolitami są dimetylo-lwofloksacyna oraz N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu jednej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnej, co świadczy o wzajemnej zastępowalności tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. Przy obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak wynika z poniższej tabeli.

Farmakokinetyka przy niewydolności nerek po jednorazowej dawce doustnej 500 mg

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, poza różnicami związanymi z klirensami kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza u pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice związane z płcią mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek Levinor należy stosować dorosłym w celu leczenia następujących infekcji (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Farmakodynamika”):

• ostre zapalenie nerek i dróg moczowych, infekcje dróg moczowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.

Lek Levinor należy stosować w poniższych infekcjach tylko wtedy, gdy zastosowanie innych antybiotyków, które są zazwyczaj zalecane w leczeniu tych infekcji, jest niewskazane:

• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Należy uwzględnić oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

− Nadwrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;

− padaczka;

− wystąpienie działań niepożądanych ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu fluorochinolonów;

− wiek dziecięcy poniżej 18. roku życia;

− okres ciąży lub karmienia piersią.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi środkami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z fenbufenem było o około 13% wyższe niż przy stosowaniu lewofloksacyny samodzielnie.

Probenecyd i cytydyna

Probenecyd i cytydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cytydyny i o 34% w obecności probenecydu, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednakże stwierdzone w badaniach statystycznie istotne różnice kinetyczne raczej nie mają znaczenia klinicznego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cytydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna ważna informacja

Badania farmakologii klinicznej wykazały, że następujące leki nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny: węglan wapnia, digoksyna, gliBenklamid, ranitydyna.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) zgłaszano zwiększenie wartości testów krzepnięcia (czas protrombinowy (PT), międzynarodowe znormalizowane stosunki (INR)) oraz/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego względu pacjentom otrzymującym równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające interwał QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdziołowe, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inna ważna informacja

Lewofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofliny, która jest substratem enzymu CYP1A2, dlatego można uznać, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Roztwór lewofloksacyny do wstrzykiwań dożylnych należy użyć od razu (w ciągu 3 godzin) po przebiciu korka, aby zapobiec zakażeniu bakteryjnemu. Nie jest wymagana ochrona przed światłem podczas infuzji. Przed zastosowaniem należy wizualnie sprawdzić roztwór. Można go stosować tylko wtedy, gdy roztwór jest klarowny, żółty lub zielonkawo-żółty i nie zawiera widocznych cząstek. Opakowanie leku przeznaczone jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Nieużywane resztki należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Zmieszanie z innymi roztworami do infuzji

Roztwór lewofloksacyny jest kompatybilny z następującymi roztworami do infuzji:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 5 % roztwór glukozy;
• 2,5 % glukoza w roztworze Ringera;
• wieloskładnikowe roztwory do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, którzy mieli poważne reakcje niepożądane w przeszłości po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Odporność krzyżowa

U S. aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (oraz gdy zwykle zalecane środki przeciwbakteryjne do leczenia infekcji MRSA są uważane za nieodpowiednie).

Odporność E. coli (najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych) na fluorochinolony różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu leku należy wziąć pod uwagę lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglika

Doświadczenie kliniczne oparte jest na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań na ludziach. Lekarze powinni kierować się uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi leczenia wąglika.

Długotrwałe, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane wpływające na różne układy organizmu (w szczególności układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po wystąpieniu pierwszych oznak lub objawów jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej i należy skonsultować się z lekarzem.

Czas trwania wstrzykiwania

Czas trwania infuzji powinien wynosić co najmniej 30 minut dla 250 mg lub 60 minut dla 500 mg roztworu lewofloksacyny do infuzji. Wiadomo, że podczas infuzji ofloksacyny może wystąpić tachykardia i tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego. W rzadkich przypadkach może dojść do niewydolności serca i naczyń krwionośnych z powodu gwałtownego spadku ciśnienia tętniczego. Jeśli podczas infuzji lewofloksacyny (L-izomer ofloksacyny) wystąpi znaczące obniżenie ciśnienia tętniczego, podawanie leku należy natychmiast przerwać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien (w szczególności Achillesa), czasem obustronne, może wystąpić już 48 godzin po rozpoczęciu leczenia chinolonami i fluorochinolonami i, jak donoszono, nawet przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien zwiększa się u starszych pacjentów, pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, pacjentów z przeszczepionymi narządami, pacjentów otrzymujących dawki dobowe powyżej 1000 mg oraz pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów. W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendynopatii.

Miozmy

Zgłaszano przypadki miozmów u pacjentów otrzymujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów zwiększa się u starszych pacjentów i u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszym wystąpieniu miozmów i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroba spowodowana przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwająca i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia) może być objawem choroby spowodowanej przez Clostridium difficile. Biegunka spowodowana przez Clostridium difficile może różnić się pod względem ciężkości od łagodnej do zagrożonej życia, a najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę tę diagnozę u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Jeśli pojawi się podejrzenie lub potwierdzenie choroby spowodowanej przez Clostridium difficile, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Środki przeciwwstrząsowe są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki i, podobnie jak inne chinolony, powinna być stosowana z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, np. u pacjentów z uszkodzeniami układu nerwowego centralnego (UKN), podczas jednoczesnego leczenia fenbufenem i podobnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub środkami obniżającymi próg drgawkowy, takimi jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodwudehydrogenazy

Pacjenci z utajonymi lub jawnymi wadami aktywności glukozo-6-fosforanodwudehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować z ostrożnością, kontrolując stan pacjenta pod kątem możliwego wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z osłabioną czynnością nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości

Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, wstrząh anafilaktyczny), nawet po zastosowaniu dawki początkowej (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem w celu podjęcia odpowiednich natychmiastowych działań.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym toksyczny epidermalny nekroliz (zespołu Lyella), zespół Stevensa-Johnsona i reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą mieć śmiertelny skutek (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Przy przepisywaniu leku należy uprzedzić pacjenta o objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować jego stan. W przypadku wystąpienia objawów takich reakcji stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas stosowania lewofloksacyny wystąpiła poważna reakcja skórna, taka jak toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona lub zespół DRESS, nie należy już nigdy więcej leczyć tego pacjenta lewofloksacyną.

Zaburzenia glikemii

Podczas stosowania chinolonów, w szczególności lewofloksacyny, zgłaszano zaburzenia poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemię i hiper-glikemię, które częściej występują u osób starszych, zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą środkami hipoglikemizującymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi u chorych na cukrzycę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, leczenie lewofloksacyną należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość alternatywnej terapii antybakteryjnej niefluorochinolonowej.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Zgłaszano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Aby zapobiec fotosensybilizacji, pacjentom zaleca się unikanie silnego światła słonecznego lub napromieniowania sztucznymi źródłami promieniowania UV (w tym lampami sztucznego promieniowania ultrafioletowego, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu stosowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K

Z uwagi na możliwe zwiększenie wyników testów krzepnięcia (PT, INR) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy kontrolować wyniki testów krzepnięcia przy jednoczesnym stosowaniu tych środków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem po zastosowaniu tylko jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią takie reakcje, stosowanie lewofloksacyny należy przerwać i skonsultować się z lekarzem. Należy rozważyć leczenie alternatywne niefluorochinolonowe i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z wywiadem zaburzeń psychicznych lub chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków mogących wydłużać odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroba serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety są bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. Dlatego należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, w tych grupach pacjentów (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przedawkowanie”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Reakcje niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki neuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni lekiem powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec potencjalnie nieodwracalnemu stanowi (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Zgłaszano przypadki zapalenia wątroby aż po śmiertelną niewydolność wątroby podczas stosowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, takimi jak sepsa (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub bóle brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mają działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji obserwowano poważne reakcje niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i stany wymagające działań wspomagających oddychanie, u pacjentów z miastenią gravis podczas stosowania fluorochinolonów. Lewofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

Jeśli podczas stosowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub reakcje niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn” oraz „Reakcje niepożądane”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (odpornych) na lek. Jeśli podczas leczenia wystąpi superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie pozytywny. Może być konieczne potwierdzenie pozytywnego wyniku testu na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie negatywnych wyników podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Aneurysma lub rozwarstwienie aorty, zastawica/niestabilność zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u osób starszych, oraz ryzyko zastawicy aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz zastawicę/niestabilność dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji leczenia u pacjentów z wywiadem aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty, rozwarstwieniem aorty, pacjentów z chorobą zastawek serca, a także przy obecności innych czynników ryzyka, a mianowicie:

• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy aorty, rozwarstwienia aorty, zastawicy/niestabilności zastawek serca: choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty: zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu, tętniak komórkowy olbrzymi, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka rozwoju zastawicy/niestabilności zastawki serca: zapalenie wsierdzia zakaźne.

Ryzyko aneurysmy lub rozwarstwienia aorty i jej pęknięcia jest również zwiększone u pacjentów przyjmujących jednocześnie doustne lub miejscowe kortykosteroidy.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjentom należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Pacjentom należy również zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku wystąpienia ostrej duszności, nagłego kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Należy poinformować pacjentów o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci, którzy odczuwają nudności, niedowolność, dyskomfort brzucha, ostry ból brzucha lub wymioty, powinni natychmiast przejść badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie lewofloksacyny; w przypadku potwierdzenia diagnozy nie należy wznowić stosowania lewofloksacyny. Pacjenci z wywiadem zapalenia trzustki powinni zachować ostrożność (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować parametry krwi. W przypadku odchyleń wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Zawartość sodu

Ten lek zawiera 15,43 mmol (lub 354,7 mg) sodu w 100 ml. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ilość danych dotyczących stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży jest ograniczona. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na funkcję rozrodczą. Jednak ze względu na brak danych u ludzi i istniejące dane eksperymentalne dotyczące ryzyka uszkodzenia chrząstki oporowej u rozwijającego się organizmu przez fluorochinolony, lewofloksacyna jest przeciwwskazana w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących piersią. Brakuje wystarczających informacji o tym, czy lewofloksacyna przenika do mleka matki; inne fluorochinolony przenikają do mleka matki. Ze względu na brak danych u ludzi i istniejące dane eksperymentalne dotyczące ryzyka uszkodzenia chrząstki oporowej u rozwijającego się organizmu przez fluorochinolony, lewofloksacyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność. Lewofloksacyna nie powodowała pogorszenia płodności i zdolności rozrodczych u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku i słuchu) mogą pogarszać zdolność koncentracji i szybkiej reakcji, a zatem mogą stanowić ryzyko w sytuacjach, gdy te zdolności są szczególnie ważne (np. prowadzenie samochodu lub praca z maszynami).

Sposób stosowania i dawki.

Lek wprowadza się do organizmu drogą powolnej wewnątrzżylnej infuzji 1 lub 2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości zakażenia, a także od wrażliwości potencjalnego patogenu na lek. Po wstępnym leczeniu lewofloksacyną w formie dożylnej, leczenie może być kontynuowane lewofloksacyną w formie doustnej zgodnie z instrukcją do stosowania medycznego i stanem pacjenta. Ze względu na bioekwiwalentność formy dożylnej i doustnej, można stosować takie samo dawkowanie.

Dawkowanie

Dawkowanie dla pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min)

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, dawkę należy zmniejszyć u pacjentów z osłabioną funkcją nerek.

Stosowanie w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min)

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielokrotnie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie z moczem.

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku podeszłym korekta dawki nie jest wymagana, z wyjątkiem przypadków zaburzeń funkcji nerek (patrz również w punkcie „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” podsekcje „Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien” oraz „Wydlęzienie odcinka QT”).

Sposób stosowania

Roztwór podaje się wyłącznie drogą powolnej infuzji dożylnej 1–2 razy na dobę. Czas podania powinien trwać nie krócej niż 30 minut dla dawki 250 mg lub nie krócej niż 60 minut dla dawki 500 mg.

Dzieci

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie

Zgodnie z wynikami badań toksyczności leku przeprowadzonych na zwierzętach oraz badań farmakologii klinicznej z zastosowaniem dawek supraterapeutycznych, najważniejszymi objawami, jakie można oczekiwać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, są objawy ze strony OUN, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i drgawki, a także wydłużenie odcinka QT. W okresie postmarketingowym obserwowano efekty ze strony OUN, w tym dezorientację, drgawki, mioklonus, halucynacje i drżenie.

W przypadku przedawkowania należy przeprowadzić leczenie objawowe. Wskazane jest również monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia odcinka QT. Hemodializa, w tym dializa otnina brzusznego i hemoperfuzja, nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Efekty uboczne.

Częstotliwość występowania działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje. Nieczęsto: infekcje grzybicze, w tym infekcje wywołane przez grzyby z rodzaju Candida. Odporność patogennych mikroorganizmów.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego. Nieczęsto: leukopenia, eozynofilia. Rzadko: trombocytopenia, neutropenia. Częstotliwość nieznana: niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego. Rzadko: obrzęk Quinckego, nadwrażliwość. Częstotliwość nieznana: szok anafilaktyczny, szok anafilaktyczny (mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku).

Zaburzenia układu endokrynnego. Rzadko: zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania. Nieczęsto: anoreksja. Rzadko: hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę, śpiączka hipoglikemiczna. Częstotliwość nieznana: hiperglikemia.

Zaburzenia psychiczne*. Często: bezsenność. Nieczęsto: niepokój, dezorientacja, drażliwość. Rzadko: zaburzenia psychiczne (np. z halucynacjami, paranoją), depresja, pobudzenie, zaburzenia snu, koszmary, delirium. Częstotliwość nieznana: mania, reakcje psychotyczne z zachowaniem samozniszczającym, w tym myśli samobójcze i próby samobójstwa.

Zaburzenia układu nerwowego*. Często: ból głowy, zawroty głowy. Nieczęsto: senność, drżenie, dysgezja. Rzadko: drgawki, parestezje, zaburzenia pamięci. Częstotliwość nieznana: mioklonus, czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia obwodowa; parosmia, w tym anosmia; dyskineza, zaburzenia pozapiramidowe, agewzja, omdlenia, dobrotliwe śródmiążdżowe nadciśnienie.

Zaburzenia narządu wzroku*. Rzadko: zaburzenia wzroku, np. zamazanie widzenia. Częstotliwość nieznana: przejściowa utrata wzroku, uveitis.

Zaburzenia narządu słuchu i labiryntu*. Nieczęsto: zawroty głowy. Rzadko: szumy w uszach. Częstotliwość nieznana: utrata słuchu, zaburzenia słuchu.

Zaburzenia serca**. Rzadko: tachykardia, kołatanie serca. Częstotliwość nieznana: tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca, arytmia komorowa i tachykardia komorowa typu „pistolet” (głównie u pacjentów z predyspozycją do wydłużenia interwału QT), wydłużenie interwału QT, stwierdzone w zapisie EKG.

Zaburzenia układu naczyniowego**. Często: flebita (tylko dla form do wstrzykiwania dożylnego). Rzadko: hipotensja tętnicza.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i osierdzia. Nieczęsto: duszność. Częstotliwość nieznana: skurcze oskrzeli, alergiczny zapalenie płuc.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Często: biegunka, wymioty, nudności. Nieczęsto: ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia. Częstotliwość nieznana: krwawa biegunka, rzadko może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudomembranacyjny, zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych. Często: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (alaninotransferaza (ALT), asparaginianotransferaza (AST), fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza (GGT)). Nieczęsto: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi. Częstotliwość nieznana: żółtaczka i ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym przypadki śmiertelne ostrej niewydolności wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych. Nieczęsto: wysypka, swędzenie, pokrzywka, hiperhidroza. Rzadko: reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), stały wyprysk lekowy. Częstotliwość nieznana: toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, reakcje fotosensybilizacji, waskulit leukocyto-klastyczny, hiperpigmentacja skóry, stomatyt. Zaburzenia ze strony skóry mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*. Nieczęsto: artralgia, miotalgia. Rzadko: uszkodzenia ścięgien, w tym zapalenie ścięgien (np. ścięgna Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z miastenią. Częstotliwość nieznana: ostra martwica mięśni szkieletowych (rabdomioliza), pęknięcie ścięgien (np. ścięgna Achillesa), pęknięcie więzadeł, pęknięcie mięśni, zapalenie stawów.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego. Nieczęsto: podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy. Rzadko: ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania*. Często: reakcja w miejscu infuzji (ból, zaczerwienienie). Nieczęsto: osłabienie. Rzadko: gorączka. Częstotliwość nieznana: ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

Inne działania niepożądane związane z zastosowaniem fluorochinolonów: napady porfirii u pacjentów z porfirią.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane wpływające na różne układy narządów (w tym zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, parestezje i neuropatyczne ból nerwowy, zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, niepokój, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

** Zgłaszano przypadki tętniaków lub rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz przypadki regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Lewofloksacyna nie powinna być mieszana z heparyną ani roztworami zasadowymi (np. z wodorowęglanem sodu), ani z innymi lekami, poza lekami wymienionymi w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Opakowanie. Po 100 ml lub 150 ml w butelce; po 1 butelce w opakowaniu.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Infuzja”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 23219, obwód winnicki, rejon winnicki, wieś Winnyckie Chutory, ul. Nemirówskie szosse, nr 84A.

Wniosek składający. Spółka Akcyjna „Infuzja”.

Siedziba wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Ukraina, 04073, miasto Kijów, prospekt Moskiewski, nr 21-A.