Lavakson

DOŁĄCZNIK DO UPROWADZENIA DO STOSOWANIA LĘKU Lavakson (LavaxonE)

Skład:

substancja czynna: ceftriakson;

1 buteleczka zawiera ceftriakson sodowy odpowiadający ceftriaksonowi 1,0 g lub 2,0 g.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek od białego do żółto-pomarańczowego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Ceftryxonia to doustny antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji o przedłużonym działaniu.

Mechanizm działania.

Działanie bakteriobójcze ceftryxonu wynika z hamowania syntezy ściany komórkowej. Ceftryxonia wykazuje aktywność in vitro wobec szerokiego zakresu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Ceftryxonia charakteryzuje się bardzo dużą odpornością na większość beta-laktamaz (zarówno penicylinaz, jak i cefalosporynaz) bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Ceftryxonia jest zazwyczaj aktywna in vitro oraz klinicznie wobec następujących mikroorganizmów (patrz sekcja „Wskazania”):

Bezpośrednie aeroby Gram-dodatnie.

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę), bakterie koagulazo-ujemne, Streptococcus pyogenes (beta-hemolityczny, grupa A), Streptococcus agalactiae (beta-hemolityczny, grupa B), beta-hemolityczne paciorkowce (grupy inne niż A i B), Streptococcus viridans, Streptococcus pneumoniae.

Uwaga. Odporność na metycylinę Staphylococcus spp. jest oporna na cefalosporyny, w tym na ceftryxonię. Ponadto Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium oraz Listeria monocytogenes wykazują oporność na ceftryxonię.

Bezpośrednie aeroby Gram-ujemne.

Acinetobacter lwoffi, Acinetobacter anitratus (głównie A. baumanii)*, Aeromonas hydrophila, Alcaligenes faecalis, Alcaligenes odorans, bakterie podobne do alcaligenes, Borrelia burgdorferi, Burkholderia cepacia, Capnocytophaga spp., Citrobacter diversus (w tym C. amalonaticus), Citrobacter freundii*, Escherichia coli, Enterobacter aerogenes *, Enterobacter cloacae *, Enterobacter spp. (inne)*, Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Hafnia alvei, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae**, Moraxella catarrhalis (wcześniej nazywane Branhamella catarrhalis), Moraxella osloensis, Moraxella spp. (inne), Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Pasteurella multocida, Plesiomonas shigelloides, Proteus mirabilis, Proteus penneri *, Proteus vulgaris, Pseudomonas fluorescens **, Pseudomonas spp. (inne)*, Providentia rettgeri, Providentia spp. (inne), Salmonella typhi, Salmonella spp. (grupa enteritidis), Serratia marcescens, Serratia spp. (inne), Shigella spp., Vibrio spp., Yersinia enterocolitica, Yersinia spp. (inne).

* Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryxonię, głównie z powodu wytwarzania chromosomowo kodowanych beta-laktamaz;

** niektóre izolaty Klebsiella pneumoniae są oporne na ceftryxonię z powodu wytwarzania szeregu pośrednich plazmidowo beta-laktamaz.

Uwaga. Wiele szczepów wymienionych powyżej mikroorganizmów, które wykazują wielolekooporność na takie antybiotyki jak aminopenicyliny i ureidopenicyliny, cefalosporyny I i II generacji, aminoglikozydy, są wrażliwe na ceftryxonię. Treponema pallidum jest wrażliwa na ceftryxonię in vitro oraz w badaniach na zwierzętach. Badania kliniczne wykazały, że ceftryxonia jest skuteczna w leczeniu kiły pierwotnej i wtórnej. Z wyjątkiem niektórych przypadków kliniczne szczepy P. aeruginosa są oporne na ceftryxonię.

Anaeroby.

Bacteroides spp. (wrażliwe na żółć)*, Clostridium spp. (z wyjątkiem grupy C. perfringens), Fusobacterium nucleatum, Fusobacterium spp. (inne), Gaffkia anaerobica (wcześniej nazywane Peptococcus), Peptostreptococci.

* Niektóre izolaty Bacteroides spp. są oporne na ceftryxonię.

Uwaga. Wiele szczepów Bacteroides spp., które wytwarzają beta-laktamazy (w szczególności B. fragilis), jest opornych na ceftryxonię. Clostridium difficile jest oporna.

Wrażliwość na ceftryxonię można oznaczać metodą krążków lub metodą szeregów rozcieńczeń na agarze lub w bulionie, stosując standardową metodę podobną do zalecanej przez National Committee for Clinical Laboratory Standards (NCCLS). NCCLS ustalił następujące kryteria oceny wyników badań dla ceftryxonu:

Do oznaczenia wrażliwości mikroorganizmów należy stosować dyski z ceftryaksonem, ponieważ badania in vitro wykazały, że ceftryakson jest aktywny wobec niektórych szczepów opornych w przypadku stosowania dysków przeznaczonych dla całej grupy cefalosporyn.

Zamiast standardów NCCLS do oznaczenia wrażliwości mikroorganizmów można stosować inne dobrze ustandaryzowane normy, np. DIN oraz ICS, które umożliwiają adekwatną ocenę poziomu wrażliwości.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka ceftryaksonu ma charakter nieliniowy. Wszystkie główne parametry farmakokinetyczne oparte na całkowitych stężeniach leku (ceftryakson wolny i związany z białkami) z wyjątkiem okresu półtrwania zależą od dawki.

Wchłanianie.

Maksymalne stężenie w osoczu po wstrzyknięciu domięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Jednorazowe wlewy dożylne 1 g oraz 2 g po 30 minutach powodują stężenia odpowiednio 168,1 ± 28,2 oraz 256,9 ± 16,8 mg/l. Pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) w osoczu po podaniu dożylnym jest równe polu po podaniu domięśniowym. Oznacza to, że biodostępność ceftryaksonu po podaniu domięśniowym wynosi 100%.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Po podaniu dożylnym ceftryakson szybko przenika do płynu międzykomórkowego, w którym bakteriobójcze stężenia wobec wrażliwych mikroorganizmów utrzymują się przez 24 godziny.

Po podaniu w dawkach 1–2 g ceftryakson dobrze przenika do tkanek i płynów organizmu. Przez ponad 24 godziny jego stężenia znacznie przekraczają minimalne stężenia hamujące dla większości patogenów w ponad 60 tkankach i płynach (w tym w płucach, sercu, drgach żółciowych, wątrobie, uchu środkowym i śluzówce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnowym i stawowym, w sekrecie prostaty).

Ceftryakson odwracalnie wiąże się z albuminą, przy czym stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia, np. spada z 95% przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l do 85% przy stężeniu 300 mg/l. Dzięki niższemu stężeniu albuminy w płynie tkankowym frakcja wolnego ceftryaksonu w nim jest wyższa niż w osoczu.

Ceftryakson przenika przez zapalone opony mózgowe u dzieci, w tym u noworodków. Maksymalne stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4 godziny po podaniu dożylnym i wynosi średnio 18 mg/l przy dawkach 50–100 mg/kg. Przy bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych średnie stężenie ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowi 17% stężenia w osoczu, przy zapaleniu bezprątkowym – 4%. Po 24 godzinach od podania dożylnego Lavaksonu w dawce 50–100 mg/kg stężenia ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym przekraczają 1,4 mg/l. U dorosłych chorych na zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych po podaniu dawki 50 mg/kg w ciągu 2–24 godzin osiąga się w płynie mózgowo-rdzeniowym stężenia ceftryaksonu wielokrotnie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla najczęstszych patogenów zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową i w niewielkich stężeniach przenika do mleka matki (3–4% stężenia w osoczu matki po 4–6 godzinach).

Metabolizm.

Ceftryakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w metabolity nieczynne pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie.

Całkowity klirens osocza ceftryaksonu wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryaksonu wydalone jest w niezmienionej postaci przez nerki, a 40–50% – w niezmienionej postaci z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Farmakokinetyka w specjalnych populacjach.

U noworodków około 70% dawki wydalane jest przez nerki. U dzieci w pierwszych 8 dniach życia, a także u pacjentów w wieku powyżej 75 lat okres półtrwania jest średnio 2–3 razy dłuższy niż u młodych dorosłych.

U chorych z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek i wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania z osocza. Gdy zaburzona jest wyłącznie funkcja nerek, zwiększa się wydalanie z żółcią; gdy zaburzona jest funkcja wątroby, zwiększa się wydalanie przez nerki.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lavakson jest wskazany w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków o czasie urodzenia (od urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym nefryt);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistkowica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Lek może być stosowany w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15 dnia życia;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których rozwija się gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która wystąpiła w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z powyższych infekcji.

Lek należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w zakresie jego działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryakson lub na inny antybiotyk z grupy cefalosporyn. W przypadku wcześniejszych ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. reakcji anafilaktycznych) na inne leki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryakson jest przeciwwskazany:

• u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków o czasie urodzenia (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub odczynem kwasowym, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania dożylnego leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryakson może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może wiązać się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona używana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zobacz instrukcję do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rekonstytucji leku Lavakson w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnej, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnej zawierającymi wapń, w tym z roztworami do długotrwałych infuzji zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, oprócz noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu roztworem kompatybilnym między infuzjami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Stosowanie łączone z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie przeciw witaminie K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym do mięśni a lekami zawierającymi wapń (dożylne lub doustne).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu oznaczanie glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne środki ostrożności.

Reakcje nadwrażliwości.

Jak przy stosowaniu wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa – ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryksonego i podjąć odpowiednie działania nagłe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftrykson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftrykson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/nekroliza toksyczna nabłonka oraz reakcje lekowe z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespołu DRESS)), związane z leczeniem ceftryksonem, które mogą zagrozić życiu lub być śmiertelne, choć częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxhejmera.

U niektórych pacjentów zakażonych przez spiralowce może wystąpić reakcja Jarischa-Herxhejmera bezpośrednio po rozpoczęciu terapii ceftryksonem. Reakcja ta zazwyczaj ma charakter samoograniczający się lub może być leczona leczeniem objawowym. W przypadku wystąpienia tej reakcji nie trzeba przerywać stosowania antybiotyku.

Interakcja z lekami zawierającymi wapń.

Opisano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonu w płucach i nerkach zakończone śmiercią u wcześniaków i noworodków urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca. Co najmniej jednemu z tych pacjentów podano ceftrykson i wapń w różnym czasie i przez różne systemy infuzyjne dożylne. Według dostępnych danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów poza noworodkami, którym podano ceftrykson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonu w porównaniu z pacjentami innych grup wiekowych.

Nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryksonu z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak pacjentom w wieku od 28 dnia życia ceftrykson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłych infuzji roztworów zawierających wapń do pełnego żywienia dojelitowego (TPN), personel medyczny może rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne zastosowanie ceftryksonu, roztwory TPN i ceftrykson można podawać jednocześnie, choć przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów TPN na czas infuzji ceftryksonu i przepłukać systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Efekty niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Lavaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftrykson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Lavakson jest przeciwwskazany u wcześniaków i noworodków urodzonych w terminie, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących środki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym Lavakson (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Zanotowano ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia Lavaksonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryksonu do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długotrwałe.

Podczas leczenia długotrwałego należy regularnie wykonywać rozbudowany morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie jelita / nadmierne namnażanie mikroorganizmów opornych.

Zarejestrowano przypadki zapalenia jelita i zapalenia jelita pseudobłoniastego związane ze stosowaniem środków przeciwbakteryjnych, występujące podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu ceftryksonu wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciw Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Podobnie jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Lavakson test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ponadto Lavakson może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. W trakcie stosowania Lavaksonu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Sód.

1 gram leku Lavakson zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftrykson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftrykson, należy rozważyć stosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftrykson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania do stosowania lidokainy, środki ostrożności oraz inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na USG należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonu. Cienie błędnie interpretowane jako kamienie żółciowe obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryksonu towarzyszyły objawy. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze leczenie niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w konkretnym przypadku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących Lavakson (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania szlamu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dojelitowe. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Lavakson.

Kamica nerek.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po przerwaniu stosowania ceftryksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w konkretnym przypadku.

Encefalopatia.

Opisywano encefalopatię podczas stosowania ceftryksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego centralnego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryksonu.

Unieszkodliwianie leku.

Należy zminimalizować uwalnianie leku do środowiska zewnętrznego. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do systemów kanalizacyjnych lub odpadów domowych. Każdy nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności należy oddać w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu właściwego unieszkodliwienia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftrykson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftrykson można stosować w czasie ciąży, w szczególności w pierwszym trymestrze, wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Okres karmienia piersią.

Ceftrykson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odmowie stosowania ceftryksonu, biorąc pod uwagę korzyść wynikającą z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyść z terapii dla kobiety.

Płodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych mechanizmów.

Odpowiednich badań nie przeprowadzono. Z uwagi na możliwość wystąpienia takich efektów niepożądanych jak zawroty głowy, Lavakson może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano zalecane dawki dla określonych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu;

** w przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia (≥ 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania.

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g ceftryaksjonu.

Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu pacjenta lub niepowodzenia poprzedniej terapii, Lavakson może być skuteczny przy podawaniu w dawce 1–2 g na dobę w sposób wewnątrzmięśniowy przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Jednorazowa dawka – 500 mg w sposób wewnątrzmięśniowy.

Zastrzeżenie

Zalecana dawka – 0,5–1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zastrzeżenia nerwowego przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w zastrzeżeniu, w tym zastrzeżeniu nerwowym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Uogólnione borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)]

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić zalecenia krajowe lub lokalne.

Dzieci

Dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała ≥ 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (< 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu przewlekłego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Lavaksonu w dawce 50 mg/kg masy ciała. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej poprzedniej terapii, Lavakson może okazać się skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg masy ciała na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zesztywnienie (kiła)

Zalecana dawka to 75–100 mg/kg masy ciała (maksymalnie 4 g) 1 raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zesztywnieniu, w tym w kiłej mózgowej, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesne (II stadium) i późne (III stadium)]

50–80 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku do 41 tygodnia, uwzględniając rozwój wewnątrzmaciczny (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Lavaksonu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrze

Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzę, w tym neurozastrzę, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej czynności nerek i wątroby nie jest konieczna korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile czynność nerek nie jest zaburzona.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksonu, o ile czynność nerek nie jest zaburzona. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobową dawkę ceftryaksonu nie należy przekraczać 2 g.

W przypadku, gdy pacjent poddawany jest dializie, nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy osocza lub hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Ceftryakson można podawać za pomocą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek mięśnia pośladkowego. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją medycznego stosowania lidokainy.

Podanie dożylne

Ceftryakson można podawać dożylne w formie infuzji trwającej co najmniej 30 minut (sposób preferowany) lub w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy przeprowadzać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać w formie infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Podanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy podanie dożylne jest niemożliwe lub mniej akceptowalne dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylne.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) leczenia roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryakson należy podać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci.

Lek należy stosować u dzieci zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Reakcje niepożądane.

Reakcjami niepożądanymi najczęściej obserwowanymi podczas stosowania ceftryksonezu są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych.

Częstość występowania reakcji niepożądanych po stosowaniu ceftryksonezu określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10)

często (≥ 1/100, < 1/10)

nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100)

rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000)

częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych; na podstawie doniesień z okresu po wprowadzeniu na rynek; ponieważ zgłoszenia dotyczące tych reakcji były dobrowolne, a rozmiar populacji nie jest znany, nie można wiarygodnie oszacować częstości zjawisk, dlatego zaliczono je do kategorii reakcji o nieznanej częstości).

Zakażenia i inwazje: nieczęsto – grzybicze zakażenia narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranoznego; częstość nieznana – nadkażenia.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznana – anemia hemolityczna, agranulocytoza.

Ze strony serca: częstość nieznana – zespół Koerniga.

Ze strony układu immunologicznego: częstość nieznana – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktydopodobne, podwyższona wrażliwość, reakcja Jarischa-Herxheimera (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu nerwowego: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – encefalopatia; częstość nieznana – drgawki.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstość nieznana – zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersza: rzadko – skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – stolica wodnista, biegunka; nieczęsto – nudności, wymioty; częstość nieznana – zapalenie trzustki, stomatyt, glosyt.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: często – podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych; częstość nieznana – osady w pęcherzu żółciowym, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby¹, cholestazyjne zapalenie wątroby^1,2

¹ Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryksonezu.

² Patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; nieczęsto – świąd; rzadko – pokrzywka; częstość nieznana – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, wielopostaciowa rumień, ostra ogólna egzantematyczna pustuloza, reakcje lekowe z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespołu DRESS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – hematuria, glukozuria; częstość nieznana – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu podania: nieczęsto – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana – fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa, fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy.

Zakażenia i inwazje.

Przypadki biegunki po stosowaniu ceftryksonezu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksonezu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji niepożądanych, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryksonez dożylnie w połączeniu z lekami zawierającymi wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksonezu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryksonezu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych w stanie odwodnienia. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii oraz znikają po odstawieniu ceftryksonezu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonezu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów u dzieci po podaniu dożylnym leku była różna: w niektórych badaniach – powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20-30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach pojawiają się objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksonezu osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2-8 °C.

Niezgodność.

Zgodnie z danymi literaturowymi, ceftryksonez jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Lavakson nie można mieszać z niektórymi rozpuszczalnikami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów.

Roztworów zawierających ceftryksonez nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych, które wymieniono w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Ceftryksonezu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Reakcje niepożądane”).

W przypadku przepisywania leczenia Lavaksonem w połączeniu z innym antybiotykiem, leki należy podawać za pomocą oddzielnych strzykawek lub w oddzielnych roztworach do infuzji.

Opakowanie.

1,0 g lub 2,0 g leku w fiolce szklanej, zamkniętej gumową przekładką i aluminiową nakrętką zabezpieczającą z pokrywką typu flip-off, zapewniającą kontrolę pierwszego otwarcia.

1 fiolka lub 10 fiolki w kartoniku.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Astral steritek Private Limited

astral steritech Private Limited

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

911, g.i.d.c., Makarpura, Vadodara, Gujarat, 390 010, Indie

911, Gidc, Makarpura, Vadodara, Gujarat 390 010, India (IND)

Wnioskodawca.

M. Biotech Ltd

M.Biotech Ltd

Adres wnioskodawcy.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom