Kwetipin

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU KWETIPIN (QUETIPIN)

Skład:

substancja czynna: kwestypina;

1 tabletka zawiera 25 mg lub 100 mg, lub 200 mg, lub 300 mg kwestypiny (w postaci fumaranu kwestypiny);

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, sodowa sól glikolu krochmalu (typ A), povidon, fosforan wapnia dwuhydrat dwuосновny, stearynian magnezu;

otoczka tabletek 25 mg: polietylenoglikol, dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropylometyloceluloza, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172);

otoczka tabletek 100 mg: polietylenoglikol, dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropylometyloceluloza, tlenek żelaza żółty (E 172);

otoczka tabletek 200 mg i 300 mg: polietylenoglikol, hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), talk.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki 25 mg – okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, barwy brzoskwiniowej, z oznaczeniem „P” lub gładkie z jednej strony i z oznaczeniem „25” z drugiej strony;

tabletki 100 mg – okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, żółte, z oznaczeniem „P” lub gładkie z jednej strony i z oznaczeniem „100” z drugiej strony;

tabletki 200 mg – okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, białe, z oznaczeniem „P” lub gładkie z jednej strony i z oznaczeniem „200” z drugiej strony;

tabletki 300 mg – owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, białe, z oznaczeniem „P” lub gładkie z jednej strony i z oznaczeniem „300” z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Kwestypina. Kod ATC N05A H04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Kwetipin jest pochodną dibenzotiazepiny wykazującą działanie neuroleptyczne. Kwetipin i jego aktywny metabolit N-dезalkilokwetipin oddziałują na szereg receptorów neuroprzekaźników. Nie jest ustalone, jaki udział w efekcie farmakologicznym leku ma metabolit N-dезalkilowy.

Kwetipin wykazuje powinowactwo do receptorów serotonergicznych w mózgu 5HT2 i 5HT1A (in vitro Ki wynosi odpowiednio 288 i 557 nM) oraz receptorów dopaminergicznych D1 i D2 (in vitro Ki wynosi odpowiednio 558 i 531 nM). Uważa się, że to połączenie antagonizmu receptorowego przy względnej selektywności oddziaływania na receptory 5HT2 w porównaniu do D2 stanowi podstawę klinicznych właściwości przeciwpsychotycznych leku oraz stosunkowo niskiej częstości występowania objawów ekstrapiramidowych. Kwetipin wykazuje również wysokie powinowactwo do receptorów histaminowych H1 (in vitro Ki wynosi 10 nM) i adrenergicznych receptorów alfa1 (in vitro Ki wynosi 13 nM) przy niższym powinowactwie do adrenergicznych receptorów alfa2 (in vitro Ki wynosi 782 nM). Kwetipin nie wiąże się z cholinergicznymi receptorami muskarynowymi ani z receptorami benzodiazepinowymi.

N-dезalkilokwetipin podobnie jak kwetipin wykazuje powinowactwo do receptorów serotonergicznych w mózgu 5HT2 oraz receptorów dopaminergicznych D1 i D2.

Ponadto, podobnie jak kwetipin, N-dезalkilokwetipin wykazuje wysokie powinowactwo do receptorów serotonergicznych 5HT1, receptorów histaminergicznych oraz adrenergicznych receptorów alfa1 przy niższym powinowactwie do adrenergicznych receptorów alfa2.

Farmakokinetyka.

W klinicznie istotnym zakresie dawek farmakokinetyka kwetipinu i N-dезalkilokwetipinu jest liniowa. Kinetika kwetipinu u mężczyzn i kobiet, u palących i niepalących, nie różni się.

Wchłanianie. Kwetipin po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniany w przewodzie pokarmowym. W badaniu z wykorzystaniem substancji znakowanej radioaktywnie stwierdzono, że około 73% wydala się z moczem i 21% z kałem w ciągu tygodnia. Biodostępność kwetipinu praktycznie nie zmienia się po przyjmowaniu leku z pożywieniem, przy czym wartości Cmax i AUC zwiększają się odpowiednio o 25% i 15%. Maksymalne stężenie leku we krwi osiąga się po 2 godzinach od podania doustnego. Stężenie molowe aktywnego metabolitu N-dезalkilokwetipinu w stanie stacjonarnym wynosi 35% stężenia kwetipinu.

Rozkład. Objętość rozkładu kwetipinu wynosi 10±4 l/kg, a wiązanie z białkami osocza krwi – 83%.

Eliminacja i metabolizm. Okres półtrwania kwetipinu wynosi około 6-7 godzin po wielokrotnym przyjmowaniu leku w dawkach klinicznie zalecanych. Dla N-dезalkilokwetipinu wynosi on około 12 godzin. Średnio molowy udział wolnego kwetipinu i jego aktywnego metabolitu wydalanego z moczem wynosi mniej niż 5%.

Kwetipin jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, przy czym udział niezmienionej substancji we krwi i kałem tydzień po podaniu znakowanego kwetipinu wynosi mniej niż 5% podanej dawki. Ze względu na intensywny metabolizm kwetipinu w wątrobie należy oczekiwać wyższych stężeń leku we krwi u osób z zaburzeniami funkcji wątroby, w związku z czym może być konieczna korekta dawki.

Główne reakcje metabolizmu kwetipinu obejmują utlenianie bocznego łańcucha alkilowego, hydroksylację pierścienia dibenzotiazepinowego, sulfoxylację oraz koniugację (faza 2). Głównymi metabolitami kwetipinu we krwi człowieka są produkty utleniania i sulfoxylacji, z których żaden nie wykazuje aktywności farmakologicznej.

Głównym enzymem układu cytochromu P450 odpowiedzialnym za metabolizm kwetipinu jest P450 3A4. Tworzenie pochodnej N-dезalkilowej oraz eliminacja kwetipinu odbywa się głównie pod wpływem tego enzymu.

W badaniach in vitro wykazano, że kwetipin i niektóre jego metabolity (w tym N-dезalkilokwetipin) są słabymi inhibitorami enzymów układu cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 oraz 3A4. Jednak takie hamowanie in vitro obserwuje się wyłącznie w stężeniach, które są 5–50 razy wyższe od stężeń występujących w organizmie człowieka po przyjmowaniu leku w dawkach 300–800 mg/dobę.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie schizofrenii.

Leczenie epizodów maniakalnych związanych z zaburzeniami dwubiegunowymi.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450, takich jak inhibitory proteazy HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klaritromycyna oraz nefazodon.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na działanie kwestipiny na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować ostrożność przy stosowaniu jej w połączeniu z innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy.

Kwestipinę należy stosować z ostrożnością razem z lekami serotonergicznymi, takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub lekami przeciwdepresyjnymi trójcyklicznymi, ponieważ zwiększa się ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny, stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kwestipina wzmacnia działanie alkoholu, dlatego należy unikać spożycia alkoholu podczas leczenia kwestipiną.

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest enzymem odpowiedzialnym przede wszystkim za metabolizm kwestipiny. W badaniach interakcji u zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie kwestipiny (25 mg) z ketokonazolem (inhibitorem CYP 3A4) powodowało wzrost AUC kwestipiny od 5 do 8 razy. W związku z tym jednoczesne stosowanie kwestipiny z inhibitorami CYP 3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się również spożywania soku grejpfrutowego w czasie leczenia kwestipiną.

W badaniu wielokrotnych dawek mającym na celu ocenę farmakokinetyki kwestipiny podawanej przed i podczas leczenia karbamazepiną (induktorem enzymów wątrobowych), jednoczesne stosowanie karbamazepiny istotnie zwiększało klirens kwestipiny. Zwiększenie to obniżało ekspozycję systemową na kwestipinę (mierzoną jako pole pod krzywą AUC) do poziomu średnio 13% w porównaniu z ekspozycją przy stosowaniu samej kwestipiny, choć u niektórych pacjentów obserwowano większy efekt. W wyniku tej interakcji mogą powstawać niższe stężenia w osoczu, co może wpływać na skuteczność terapii kwestipiną.

Jednoczesne stosowanie kwestipiny i fenytoiny (innego induktora enzymów mikrosomalnych) powodowało wzrost klirensu kwestipiny o około 450%. Rozpoczęcie terapii kwestipiną u pacjentów otrzymujących induktor enzymów wątrobowych jest możliwe tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania kwestipiny przewyższają ryzyka związane z odstawieniem induktora enzymów wątrobowych. Ważne jest, że wszelkie zmiany w przyjmowaniu induktora powinny być stopniowe. W razie potrzeby należy go zastąpić lekiem niebędącym induktorem (np. walepinianem sodu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Farmakokinetyka kwestipiny nie ulega istotnym zmianom przy jednoczesnym stosowaniu takich leków przeciwdepresyjnych jak imipramina (znany inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyna (znany inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6).

Jednoczesne stosowanie innych leków przeciwpsychotycznych, takich jak rysperydon lub haloperidol, nie powodowało istotnych zmian farmakokinetyki kwestipiny. Jednoczesne stosowanie kwestipiny i tiorydazyny powodowało wzrost klirensu kwestipiny o około 70%.

Jednoczesne stosowanie z cyklotydyną nie zmieniało farmakokinetyki kwestipiny.

Farmakokinetyka litu nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z kwestipiną.

W badaniu porównującym kombinację litu z kwestipiną i placebo z kwestipiną u dorosłych pacjentów z ostrą manią, obserwowano zwiększoną częstość występowania objawów pozapiramidowych (szczególnie drżenia), senności oraz przyrostu masy ciała w grupie z dodatkowym litem w porównaniu z grupą z dodatkowym placebo.

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian w farmakokinetyce walepinianu sodu i kwestipiny przy ich jednoczesnym stosowaniu. W retrospektywnym badaniu z udziałem dzieci i młodzieży przyjmujących walepinian sodu, kwestipinę lub kombinację tych leków, zaobserwowano większą liczbę przypadków leukopenii i neutropenii w grupie przyjmującej oba leki w porównaniu z grupami przyjmującymi te leki oddzielnie.

Badania interakcji z lekami kardiologicznymi nie były prowadzone.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kwestipiny z lekami wpływającymi na równowagę elektrolitów lub wydłużające odcinek QT.

U pacjentów przyjmujących kwestipinę odnotowano przypadki fałszywie dodatnich wyników testu immunoenzymatycznego na obecność metadonu i leków przeciwdepresyjnych trójcyklicznych. Zaleca się potwierdzanie wątpliwych wyników testu immunoenzymatycznego odpowiednią metodą chromatograficzną.

Kwestipina może działać jako antagonist lewodopy i agonist receptora dopaminy.

Kwestipina nie indukuje układów enzymatycznych w wątrobie biorących udział w metabolizmie antypiryny.

Jednoczesne stosowanie kwestipiny (150 mg dwa razy dziennie) i divalproexu (500 mg dwa razy dziennie) zwiększa maksymalne stężenie (Cmax) ogólnej kwasu walproinowego w osoczu o 11%. Zmiany te nie są klinicznie istotne.

Kwestipinę można przyjmować niezależnie od posiłku lub podczas posiłku.

Interakcje z lekami ziołowymi nie zostały ustalone.

Szczególne środki ostrożności.

Dzieci

Kwetipin nie jest zalecany do stosowania u dzieci ze względu na brak danych potwierdzających jego skuteczność u tej grupy wiekowej. Badania kliniczne kwetipinu wykazały, że poza znanym profilem bezpieczeństwa ustalonym dla dorosłych, częstotliwość niektórych niepożądanych zjawisk jest wyższa u dzieci niż u dorosłych (zwiększony apetyt, wzrost stężenia prolaktyny w surowicy, objawy pozapiramidowe), a także zaobserwowano jedno zjawisko, które wcześniej nie występowało w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów (podwyższone ciśnienie tętnicze). Ponadto u dzieci i nastolatków obserwowano zmiany w funkcji tarczycy.

Należy również zaznaczyć, że długotrwały wpływ leczenia kwetipinem na wzrost i dojrzewanie płciowe nie był badany przez okres dłuższy niż 26 tygodni. Długotrwały wpływ na rozwój poznawczy i behawioralny jest nieznany.

Podczas badań klinicznych z udziałem dzieci i nastolatków leczenie kwetipinem wiązało się z wyższą częstotliwością objawów pozapiramidowych w porównaniu z placebo u pacjentów leczonych z powodu schizofrenii i manii dwubiegunowej.

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja w zaburzeniu dwubiegunowym wiąże się z zwiększone ryzyko wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzeń związanych z samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania wyraźnej remisji. Ponieważ poprawa może nie występować przez pierwsze tygodnie leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie monitorować aż do pojawienia się poprawy. Zgodnie z ogólnym doświadczeniem klinicznym ryzyko samobójstwa może wzrosnąć na wczesnych etapach poprawy.

Ponadto należy wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem po nagłym odstawieniu kwetipinu z powodu znanych czynników ryzyka choroby, w której stosuje się leczenie.

Inne zaburzenia psychiczne, dla których stosuje się kwetipin, mogą również wiązać się z zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto te zaburzenia mogą współwystępować z epizodami depresyjnymi.

Podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy stosować takie same środki ostrożności, jak podczas leczenia pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi.

Pacjenci, u których w wywiadzie wystąpiły zdarzenia związane z samobójstwem lub którzy wykazują znaczny poziom myśli samobójczych przed rozpoczęciem terapii, mają wyższe ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych i powinni być dokładnie monitorowani podczas leczenia. Metaanaliza badań klinicznych antydepresantów u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów poniżej 25 roku życia.

Dokładne monitorowanie pacjentów, a w szczególności tych o wysokim ryzyku, powinno towarzyszyć terapii farmakologicznej, szczególnie na początku leczenia i przy dalszych zmianach dawki. Pacjentów (oraz opiekunów pacjentów) należy poinformować o konieczności monitorowania pogorszenia stanu klinicznego, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o natychmiastowym zwracaniu się o pomoc medyczną w przypadku pojawienia się objawów.

Ryzyko metaboliczne

Ze względu na zmiany obserwowane podczas badań klinicznych dotyczące masy ciała, glukozy we krwi (patrz hiper glikemia) i lipidów istnieje możliwość pogorszenia profilu ryzyka metabolicznego u niektórych pacjentów, w których należy rozważyć odpowiednie leczenie.

Objawy pozapiramidowe

W trakcie badań kwetipin wiązano ze wzrostem częstości występowania objawów pozapiramidowych w porównaniu z placebo u pacjentów leczonych z powodu epizodów depresyjnych związanych z zaburzeniem dwubiegunowym i ciężkim zaburzeniem depresyjnym.

Stosowanie kwetipinu wiązało się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnym nieprzyjemnym lub powodującym stres niepokojem i potrzebą poruszania się, co często towarzyszyło niemożności siedzenia lub stania nieruchomo. Te zjawiska występują z większym prawdopodobieństwem w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki pacjentom, u których rozwijają się takie objawy, może im zaszkodzić.

Zespół ruchów niezamierzonych (dyskineza tarzycowa)

W przypadku pojawienia się objawów zespołu ruchów niezamierzonych należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki lub odstawienia kwetipinu. Objawy dyskinezy tarzycowej mogą się nasilać, a nawet pojawiać po odstawieniu terapii.

Senność

Leczenie kwetipinem wiąże się z sennością i podobnymi objawami, takimi jak sedacja. W trakcie badań klinicznych leczenie pacjentów z depresją dwubiegunową wiązało się z występowaniem takich objawów zazwyczaj w ciągu pierwszych 3 dni leczenia i były one głównie łagodne do umiarkowanych pod względem nasilenia. U pacjentów z depresją dwubiegunową i pacjentów z epizodami depresyjnymi, u których występuje senność, może być konieczne monitorowanie przez 2 tygodnie od pojawienia się senności lub do czasu zniknięcia objawów, lub może być konieczne rozważenie odstawienia leczenia.

Hipotonia ortostatyczna

Leczenie kwetipinem wiązało się z hipotonią ortostatyczną i towarzyszącym zawrotem głowy, które podobnie jak senność zazwyczaj pojawiają się w okresie dozowania. Te zjawiska mogą sprzyjać wzrostowi częstości urazów (upadków), szczególnie u pacjentów starszych. Dlatego pacjentom należy doradzić ostrożność, aż przyzwyczają się do możliwych efektów leku.

Kwetipin należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego i mózgowo-naczyniowego lub innymi stanami, które mogą prowadzić do hipotensji tętniczej. Kwetipin może powodować hipotonię ortostatyczną, szczególnie na początku dozowania, dlatego w takich przypadkach konieczne jest zmniejszenie dawki lub dłuższe dozowanie.

Zespół bezdechu podczas snu

Zespół bezdechu podczas snu był rejestrowany u pacjentów przyjmujących kwetipin. U pacjentów, którzy przyjmują leki depresyjne układu nerwowego i którzy mają wywiad lub są w grupie ryzyka wystąpienia bezdechu podczas snu, takich jak osoby z nadwagą/otyłością lub mężczyźni, kwetipin należy stosować z ostrożnością.

Drżenie

Podczas badań klinicznych nie stwierdzono różnicy w częstości występowania drżeń u pacjentów przyjmujących kwetipin i pacjentów z grupy placebo. Jak przy leczeniu innymi lekami przeciwpsychotycznymi, zaleca się ostrożne przepisywanie leku pacjentom z wywiadem drżeń.

Zespół złośliwej neuroleptyczny

Zespół złośliwej neuroleptyczny może być związany z leczeniem lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kwetipinem. Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zmiany stanu psychicznego, sztywność mięśni, niestabilność układu autonomicznego i podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej. W takim przypadku należy odstawić kwetipin i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zespół serotonergiczny

Jednoczesne stosowanie Kwetipinu i innych leków serotonergicznych, takich jak inhibitory monoaminooksydazy (MAO), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, może prowadzić do zespołu serotonergicznego – stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jeśli jednoczesne leczenie innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki. Objawy zespołu serotonergicznego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność układu autonomicznego, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i/lub objawy przewodu pokarmowego.

W przypadku podejrzenia zespołu serotonergicznego należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie terapii w zależności od nasilenia objawów.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza

Ciężka neutropenia (liczba neutrofili <0,5×10⁹/l) rzadko występowała w badaniach klinicznych kwetipinu. Zgłaszano agranulocytozę (ciężką neutropenię z infekcją), rzadko u pacjentów przyjmujących kwetipin podczas badań klinicznych, jak również w okresie pogwarancyjnym (w tym przypadki zakończone śmiercią). Większość przypadków ciężkiej neutropenii występowała w ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia terapii kwetipinem. Nie stwierdzono wyraźnej zależności od dawki. W okresie pogwarancyjnym normalizacja leukopenii i/lub neutropenii następowała po odstawieniu kwetipinu. Możliwe czynniki ryzyka neutropenii to istniejące wcześniej obniżenie liczby leukocytów i neutropenia spowodowana lekami w wywiadzie. Miały miejsce przypadki agranulocytozy u pacjentów bez poprzednich czynników ryzyka. Należy rozważyć możliwość rozwoju neutropenii u pacjentów z infekcją, szczególnie przy braku oczywistych sprzyjających czynników(a), a także u pacjentów z gorączką nieznanego pochodzenia, i stosować odpowiednie działania kliniczne.

Zaleca się odstawienie leczenia kwetipinem przy stężeniu neutrofili we krwi <1,0×10⁹/l. Pacjentów należy monitorować pod kątem objawów i objawów infekcji oraz poziomu neutrofili (dopóki nie przekroczą poziomu <1,5×10⁹/l (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”).

Efekty antycholinergiczne (muszynowe)

Nor-kwetipin, aktywny metabolit kwetipinu, wykazuje powinowactwo od umiarkowanego do silnego do kilku podtypów receptorów muszynowych. Kwetipin należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki, które również wykazują działanie antycholinergiczne.

Kwetipin należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zatrzymaniem moczu (również w wywiadzie), klinicznie istotną przerośnięciem gruczołu krokowego, niedrożnością jelit lub stanem pokrewnym, z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub glaukoma z ciasnym kątem przesączania.

Interakcje

Patrz również sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Jednoczesne stosowanie kwetipinu z silnym induktorem enzymów wątrobowych, takim jak karbamazepina lub fenytoina, znacząco obniża stężenie kwetipinu w osoczu, co może zaszkodzić skuteczności terapii kwetipinem. Leczenie kwetipinem pacjentów przyjmujących induktor enzymów wątrobowych można rozpocząć tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania kwetipinu przeważają nad ryzykiem odstawienia induktora enzymów wątrobowych. Ważne jest, aby wszelkie zmiany stosowania induktora następowały stopniowo. W razie potrzeby należy zastąpić go nieinduktorem (np. walepinianem sodu).

Wpływ na masę ciała

Podczas leczenia kwetipinem zgłaszano zwiększenie masy ciała, które przy stosowaniu leków przeciwpsychotycznym należy monitorować i korygować klinicznie.

Hiperglikemia

Hiperglikemia i/lub rozwój lub nasilenie cukrzycy czasem były związane z kwasoceniem ketonowym lub śpiączką, rzadko zgłaszane, w tym kilka przypadków zakończonych śmiercią. Zgłaszano kilka przypadków z poprzednim zwiększeniem masy ciała, które może być sprzyjającym czynnikiem. Odpowiedni monitorowanie kliniczne powinno być przeprowadzane zgodnie z obowiązującymi wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjentów leczonych dowolnymi lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kwetipinem, należy monitorować pod kątem pojawienia się objawów i objawów hiperglikemii (takich jak polipazja, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjentów z cukrzycą lub z czynnikami ryzyka cukrzycy należy regularnie sprawdzać pod kątem pogorszenia kontroli poziomu glukozy. Masa ciała powinna być stale monitorowana.

Lipidy

Podwyższenie poziomu trójglicerydów, LDL i całkowitego cholesterolu oraz obniżenie poziomu cholesterolu HDL obserwowano w badaniach klinicznych kwetipinu. Przy zmianach poziomu lipidów należy przepisać odpowiednie leczenie.

Wydlużenie interwału QT

W trakcie badań klinicznych i stosowania zgodnie z instrukcją do lekarstwa kwetipin nie powodował trwałego wydłużenia bezwzględnych interwałów QT. Jednak przy przedawkowaniu obserwowano wydłużenie interwału QT. Jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu kwetipinu pacjentom z chorobami sercowo-naczyniowymi lub pacjentom z wydłużonym interwałem QT w wywiadzie rodzinnym. Należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu kwetipinu z innymi lekami, które znane są z wydłużania interwału QT lub przy jednoczesnym stosowaniu z neuroleptykami, szczególnie u pacjentów starszych, pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego interwału QT, niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią.

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego

Podczas badań klinicznych, jak również w okresie pogwarancyjnym, zgłaszano kardiomiopatię i zapalenie mięśnia sercowego (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). U pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii lub zapalenia mięśnia sercowego należy rozważyć odstawienie leczenia kwetipinem.

Przerywanie przyjmowania leku

Ostre objawy odstawienia, takie jak bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość, opisywano po nagłym odstawieniu kwetipinu. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie leku w okresie co najmniej jednego do dwóch tygodni.

Pacjenci starsi z psychotą związaną z demencją

Kwetipin nie jest zalecany do leczenia psychoty związanej z demencją.

W trakcie badań u chorych na demencję przy stosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych obserwowano około trzykrotny wzrost ryzyka wystąpienia niepożądanych zjawisk sercowo-naczyniowych. Mechanizm takiego wzrostu ryzyka jest nieznany. Zwiększony ryzyko nie może być wykluczone dla innych leków przeciwpsychotycznych lub dla innych kategorii pacjentów. Kwetipin należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

Z danych metaanalizy atypowych leków przeciwpsychotycznych wiadomo, że pacjenci starsi z psychotą związaną z demencją stanowią grupę podwyższonego ryzyka śmiertelności w porównaniu z placebo. Jednak dane z badań kwetipinu u pacjentów starszych z demencją nie wykazały związku przyczynowego między leczeniem kwetipinem a śmiertelnością.

Dysfagia

Przy stosowaniu kwetipinu obserwowano dysfagię. Należy stosować kwetipin z ostrożnością u pacjentów zagrożonych ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Zaparcia i niedrożność jelit

Zaparcia są czynnikiem ryzyka rozwoju niedrożności jelit. Przy stosowaniu kwetipinu odnotowano przypadki zaparć i niedrożności jelit. Te doniesienia obejmują zgłoszenia o przypadkach śmiertelnych u pacjentów, którzy mieli wyższe ryzyko rozwoju niedrożności jelit, w tym tych, którzy jednocześnie przyjmowali kilka leków zmniejszających perystaltykę jelit i/lub leków, wobec których mogły nie być zgłoszone doniesienia o powodowaniu objawów zaparć.

Zakrzepica żylna

Na tle stosowania leków neuroleptycznych odnotowano przypadki zakrzepicy żył. Ponieważ u pacjentów przyjmujących neuroleptyki często występują nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy żył, wszystkie możliwe czynniki ryzyka powinny być określone przed i podczas terapii kwetipinem oraz należy podjąć środki zapobiegawcze.

Zapalenie trzustki

Zgłaszano przypadki zapalenia trzustki w badaniach klinicznych i w okresie pogwarancyjnym, ale związek nie został ustalony. W doniesieniach pogwarancyjnych wielu pacjentów miało czynniki znane jako związane z zapaleniem trzustki: podwyższenie trójglicerydów, kamienie żółciowe, spożycie alkoholu.

Dodatkowe informacje

Dane dotyczące stosowania kwetipinu w połączeniu z divalproexem lub litem w epizodach maniakalnych o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu są ograniczone; jednak leczenie skojarzone było dobrze tolerowane. Te dane wykazały efekt addytywny w trzecim tygodniu leczenia.

Laktoza

Tabletki zawierają laktozę. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitą niedostatecznością laktozy lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie należy stosować tego leku.

Nieprawidłowe stosowanie i nadużywanie

Zarejestrowano przypadki nieprawidłowego stosowania i nadużywania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu kwetipinu pacjentom z wywiadem nadużywania alkoholu lub narkotyków.

Stosowanie osobom starszym

U osób starszych klirens kwetipinu w osoczu krwi średnio zmniejsza się o 30-50% w porównaniu z pacjentami w wieku 18-65 lat. Ponadto u tej grupy pacjentów zazwyczaj częściej występują zaburzenia funkcji wątroby, układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego. Wszystko to wymaga ostrożności przy stosowaniu leku osobom starszym.

Zaburzenia funkcji nerek

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Zaburzenia funkcji wątroby

Stosowanie kwetipinu u chorych z istniejącymi chorobami wątroby wymaga ostrożności. Należy zachować środki ostrożności i przy jednoczesnym stosowaniu leków z potencjalną hepatotoksycznością. Przed rozpoczęciem terapii kwetipinem chorym z znanymi lub przewidywanymi zaburzeniami funkcji wątroby zaleca się oznaczenie stężenia transaminaz. Takie same badania należy okresowo wykonywać również w trakcie leczenia lekiem.

Leczenie kwetipinem należy przerwać w przypadku rozwoju żółtaczki.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Podczas leczenia kwetipinem pacjenci powinni informować lekarza o istnieniu ciąży lub planowanym ciążeniu. Bezpieczeństwo i skuteczność kwetipinu w czasie ciąży nie były badane. Dlatego przy przepisywaniu kwetipinu kobietom w ciąży należy rozważyć możliwą korzyść z takiej terapii w porównaniu z potencjalnym ryzykiem dla płodu.

Zgodnie z informacjami dotyczącymi kilku ciąż, w których stosowano kwetipin, zgłaszano rozwój objawów abstynencyjnych noworodkowych u noworodków. U noworodków, których matki przyjmowały kwetipin w czasie ciąży, obserwowano objawy odstawienia leku.

Noworodki, których matki w III trymestrze przyjmowały leki przeciwpsychotyczne (w tym kwetipin), mają ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i/lub objawów odstawienia, które mogą się różnić pod względem nasilenia i trwałości po porodzie. Obserwowano następujące reakcje niepożądane – pobudzenie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub zaburzenia odżywiania. W związku z tym noworodki powinny być pod dokładnym nadzorem.

Nie wiadomo, w jakiej ilości kwetipin przenika do mleka matki. Ze względu na potencjalne reakcje niepożądane stosowanie kwetipinu w czasie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych mechanizmów.

Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i wykonywania prac wymagających podwyższonej koncentracji uwagi lub koordynacji fizycznej.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dorosłym 2 razy na dobę niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Schizofrenia

Dawka dzienna w pierwszych 4 dniach terapii wynosi: 50 mg (1. dzień), 100 mg (2. dzień), 200 mg (3. dzień) oraz 300 mg (4. dzień).

Od 4. dnia i dalej dawkę należy stopniowo dopasowywać do osiągnięcia standardowej skutecznej dawki 300–450 mg na dobę. W zależności od skuteczności klinicznej i indywidualnej tolerancji leczenia dawkę można korygować w zakresie 150–750 mg na dobę.

Przejście z jednej dawki do następnej powinno odbywać się w ciągu 2 dni, ponieważ stan równowagi organizmu w stosunku do kwetiapiny nie jest jeszcze osiągnięty po 1–2 dniach. W razie potrzeby zwiększenia lub zmniejszenia dawki leku zaleca się zmieniać dawkę o 25–50 mg za każdym razem (przy podawaniu 2 razy na dobę).

Zaburzenia dwubiegunowe typu maniakalnego

W monoterapii lub jako uzupełnienie terapii stabilizatorami nastroju, całkowita dawka dzienna w pierwszych 4 dniach terapii wynosi: 100 mg (1. dzień), 200 mg (2. dzień), 300 mg (3. dzień) oraz 400 mg (4. dzień). Dalsze zwiększenie dawki do 800 mg na dobę do 6. dnia powinno odbywać się etapowo, zwiększając dawkę o nie więcej niż 200 mg na dobę.

Dawkowanie należy dostosować w zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji leku.

Dawkowanie leku u szczególnych grup pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym.

Tak jak w przypadku innych leków przeciwwszczolnych, stosowanie leku u pacjentów w wieku podeszłym należy prowadzić z ostrożnością, szczególnie na początku leczenia. Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg/24 godz. Dawkę należy zwiększać codziennie o 25–50 mg/24 godz. aż do osiągnięcia skutecznej dawki, która najprawdopodobniej będzie niższa niż u młodszych pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Tym grupom pacjentów lek należy podawać z ostrożnością. Początkowa dawka kwetiapiny wynosi 25 mg/24 godz. Dawkę tę można zwiększać o 25–50 mg/24 godz. aż do osiągnięcia skutecznej dawki.

Pominięta dawka

W przypadku pominięcia dawki, lek należy przyjąć natychmiast, gdy tylko stanie się to możliwe. Jeśli jednak zbliża się czas przyjęcia następnej dawki, należy wrócić do regularnego harmonogramu przyjmowania leku, nie nadrobując pominiętej dawki. Nigdy nie wolno przyjmować podwójnej dawki leku.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania kwetiapiny w leczeniu dzieci nie zostały zbadane, dlatego lek nie powinien być stosowany w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

Pacjenci z towarzyszącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego są najbardziej narażeni na negatywne skutki przedawkowania.

Dane dotyczące przedawkowania kwetiapiny są ograniczone. Opisano przypadki przyjęcia dawki przekraczającej 20 g; nie odnotowano przypadków śmiertelnych, pacjenci odzyskiwali zdrowie bez następstw. Po szerokim wprowadzeniu leku do praktyki medycznej pojawiały się bardzo rzadkie doniesienia o przypadkach przedawkowania kwetiapiny, których skutkiem był zgon lub śpiączka, lub wydłużenie odcinka QT.

Objawy. Zazwyczaj są to objawy będące bardziej nasilonymi przejawami typowych efektów farmakologicznych leku (np. senność, działanie sedytywne, tachykardia, hipotensja tętnicza). W warunkach monoterapii przy przedawkowaniu kwetiapiny zaobserwowano następujące zdarzenia: wydłużenie odcinka QT, napady drgawkowe, stan przedrzutowy, rabdomiolizę, niedodatkę, dezorientację, urojenia oraz/lub niepokój.

Pacjenci z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego są narażeni na zwiększone ryzyko skutków przedawkowania.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum na kwetiapinę. W przypadku ciężkich zatrucia należy również wziąć pod uwagę możliwość przyjęcia kilku leków. W przypadku ciężkich zatrucia konieczne jest prowadzenie intensywnej terapii, w tym utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniej oksygenacji i wentylacji, oraz podjęcie działań wspierających funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego. W opublikowanych doniesieniach opisano przypadki ustąpienia ciężkich reakcji ze strony OUN, w tym śpiączki i delirium, po wewnątrzżylnym podaniu fizostygminy (1–2 mg) pod ciągłym monitorowaniem EKG.

W przypadkach trwałej hipotensji tętniczej przy przedawkowaniu kwetiapiny należy zastosować odpowiednie środki, takie jak wewnątrzżylne podanie płynów i/lub sympatykomimetyków (należy unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, ponieważ stymulacja receptorów beta-adrenergicznych może pogłębiać hipotensję w warunkach blokady receptorów alfa-adrenergicznych wywołanej przez kwetiapinę).

Ponieważ zapobieganie wchłanianiu nie było badane przy przedawkowaniu, należy rozważyć konieczność przepłukania żołądka (po intubacji, jeśli pacjent stracił przytomność), a także zastosowanie węgla aktywowanego wraz ze środkiem przeczyszczającym.

Do pełnej normalizacji stanu pacjenta konieczna jest staranna opieka medyczna.

Efekty uboczne.

Częstość występowania efektów ubocznych: bardzo często (≥ 10 %), często (≥ 1 %, < 10 %), rzadko (≥ 0,1 %, < 1 %), bardzo rzadko (0,01 %, < 0,1 %), nieznana częstość (niemożliwe do oszacowania na podstawie istniejących danych).

Podczas stosowania Kwetipinu najczęściej zgłaszano następujące niepożądane reakcje: senność, zawroty głowy, suchość w ustach, ból głowy, objawy odstawienia (przerywanie stosowania leku), podwyższenie poziomu trójglicerydów w surowicy, podwyższenie poziomu cholesterolu ogólnego (szczególnie cholesterolu LPUNZ), obniżenie poziomu cholesterolu LPWZ, przyrost masy ciała, obniżenie hemoglobiny oraz objawy ekstrapiramidowe.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, stosowanie Kwetipinu wiązało się z przyrostem masy ciała, synkopą, złośliwym zespołem neuroleptycznym, leukopenią i obrzękami obwodowymi.

Ze strony układu krążenia i układu limfatycznego

Bardzo często: obniżenie poziomu hemoglobiny (obniżenie poziomu hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn, ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet, co najmniej w jednym badaniu obserwowano u 11 % pacjentów leczonych Kwetipinem we wszystkich badaniach, w tym otwartych. U tych pacjentów średnie maksymalne zmniejszenie poziomu hemoglobiny w dowolnym czasie wynosiło -1,50 g/dl).

Często: leukopenia (oparte na odchyleniu od normalnego poziomu początkowego do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu we wszystkich badaniach. Odchylenie leukocytów wynosiło ≤3×10⁹ komórek/l w dowolnym czasie); zmniejszenie liczby neutrofili; podwyższenie poziomu eozynofili (oparte na odchyleniu od normalnego poziomu początkowego do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu we wszystkich badaniach. Odchylenie eozynofili wynosiło >1×10⁹ komórek/l w dowolnym czasie).

Rzadko: trombocytopenia (płytki krwi ≤100×10⁹/l co najmniej w jednym przypadku), anemia, zmniejszenie liczby płytek krwi.

Bardzo rzadko: agranulocytoza (odchylenie neutrofili od >=1,5×10⁹/l od podstawowego do <0,5×10⁹/l w dowolnym czasie podczas leczenia).

Nieznana częstość: neutropenia.

Ze strony układu immunologicznego

Rzadko: nadwrażliwość (w tym reakcje alergiczne skóry).

Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna.

Ze strony układu endokrynnego

Często: hiperprolaktynemia (poziom prolaktyny (pacjenci w wieku >18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) mężczyźni; >30 μg/l (>1304,34 pmol/l) kobiety – w dowolnym czasie); obniżenie całkowitego T4, obniżenie wolnego T4, obniżenie całkowitego T3, podwyższenie TSH (na podstawie odchylenia od normalnego poziomu początkowego do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu we wszystkich badaniach. Odchylenie całkowitego T4, wolnego T4, całkowitego T3 oraz wolnego T3 wynosiło <0,8×NZN (pmol/l) oraz odchylenie TSH wynosiło >5 mIU/l w dowolnym czasie).

Rzadko: obniżenie wolnego T3, hipotyreozę.

Bardzo rzadko: nieadekwatna sekrecja hormonu antydiuretycznego.

Ze strony metabolizmu i odżywiania

Bardzo często: podwyższenie poziomu trójglicerydów w surowicy krwi (poziom trójglicerydów ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥18 lat) lub ≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l) (pacjenci w wieku <18 lat), co najmniej w jednym przypadku); podwyższenie cholesterolu ogólnego (szczególnie cholesterolu LPUNZ) (poziom cholesterolu ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥18 lat) lub ≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l) (pacjenci w wieku <18 lat) co najmniej w jednym przypadku. Podwyższenie poziomu cholesterolu LPUNZ ≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l) występowało bardzo często. Średnia wartość u pacjentów z takim podwyższeniem wynosiła 41,7 mg/dl (1,07 mmol/l)); obniżenie cholesterolu LPWZ (cholesterol LPWZ: <40 mg/dl (1,025 mmol/l) mężczyźni; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) kobiety w dowolnym czasie); przyrost masy ciała (oparte na >7 % wzroście masy ciała w porównaniu z początkiem. Pojawia się głównie w pierwszych tygodniach terapii u dorosłych).

Często: zwiększenie apetytu, podwyższenie poziomu glukozy we krwi do poziomów hiperglikemii (poziom glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub poziom glukozy we krwi po posiłku ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) co najmniej w jednym przypadku).

Rzadko: hiponatremia (przesunięcie od >132 mmol/l do ≤132 mmol/l co najmniej w jednym badaniu); cukrzyca, nasilenie istniejącej wcześniej cukrzycy.

Bardzo rzadko: zespół metaboliczny.

Zaburzenia psychiczne

Często: nietypowe sny i koszmary nocne, myśli samobójcze i zachowania samobójcze. Przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych zgłaszano podczas terapii Kwetipinem lub bezpośrednio po zakończeniu leczenia.

Bardzo rzadko: somnambulizm i powiązane z nim zjawiska, takie jak rozmowy we śnie i zaburzenia zachowania żywieniowego we śnie.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy, objawy ekstrapiramidowe. Senność może występować zazwyczaj w pierwszych 2 tygodniach leczenia i zwykle ustępuje przy dłuższym stosowaniu Kwetipinu.

Często: dysartria.

Rzadko: drgawki, zespół niespokojnych nóg, dyskineza opóźniona, omdlenie.

Ze strony serca

Często: tachykardia, kołatanie serca, hipotensja ortostatyczna.

Rzadko: wydłużenie odcinka QT, bradykardia.

Liczba pacjentów, u których zmieniała się długość odcinka QTC od <450 ms do ≥450 ms z podwyższeniem o ≥30 ms. W randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo stosowanie Kwetipinu wykazywało średnią zmianę oraz liczbę pacjentów, którzy mieli przesunięcie do poziomu klinicznie istotnego, podobną w grupach Kwetipinu i placebo. Bradykardia może wystąpić podczas lub blisko początku terapii i może być związana z hipotensją i/lub omdleniem. Częstość oparta jest na zgłoszeniach efektów ubocznych bradykardii i powiązanych zjawisk obserwowanych we wszystkich badaniach klinicznych Kwetipinu.

Nieznana częstość: kardiomiopatia, zapalenie mięśnia sercowego.

Ze strony narządów wzroku

Często: nieostrość widzenia.

Rzadko: ból oczu.

Ze strony układu naczyniowego

Często: hipotensja ortostatyczna.

Bardzo rzadko: zatorowość żylna.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Rzadko: zatrzymanie oddawania moczu.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej

Często: duszność.

Rzadko: katar.

Ze strony przewodu pokarmowego

Bardzo często: suchość w ustach.

Często: zaparcia, dyspepsja, wymioty (zgodnie ze zwiększającą się częstością występowania wymiotów u pacjentów starszych (≥65 lat)).

Rzadko: dysfagia.

Bardzo rzadko: zapalenie trzustki, niedrożność jelitowa / ileus.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego

Często: podwyższenie poziomu alaninotransaminazy (ALT) w surowicy krwi, podwyższenie poziomu gamma-GT.

Rzadko: podwyższenie poziomu asparaginianotransaminazy (AST) w surowicy krwi.

Bardzo rzadko: żółtaczka, zapalenie wątroby.

Bezobjawowe podwyższenie (przesunięcie od normy do >3×NZN w dowolnym czasie) poziomów transaminaz (ALT, AST) lub gamma-GT (glutamylotransferazy) obserwowano u niektórych pacjentów podczas stosowania Kwetipinu. Takie podwyższenia były zazwyczaj odwracalne przy kontynuowaniu leczenia Kwetipinem.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: wysypka.

Bardzo rzadko: w pojedynczych przypadkach możliwe są reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona.

Nieznana częstość: toksyczny epidermalny nekroliz, zmiennobarwna czerwieniucha, reakcje leku z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), zapalenie naczyń skóry.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Ciąża, okres poporodowy i stan noworodkowy

Nieznana częstość: zespół odstawienia u noworodków, abstynencja noworodkowa.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlecznych

Rzadko: dysfunkcja seksualna.

Bardzo rzadko: priapizm, galaktoreja, obrzęki gruczołów mlecznych, zaburzenia cyklu menstruacyjnego.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku

Bardzo często: objawy odstawienia (przerywanie stosowania). Objawy odstawienia, które najczęściej obserwowano w krótkoterminowych badaniach klinicznych monoterapii kontrolowanych placebo, w których oceniano objawy odstawienia: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość tych reakcji znacząco spadała po tygodniu od zakończenia leczenia.

Często: lekka osłabienie, obrzęk obwodowy, drażliwość, gorączka, ból brzucha, ból w odcinku lędźwiowym, uczucie gorąca.

Bardzo rzadko: złośliwy zespół neuroleptyczny, hipotermia.

Zmiany parametrów laboratoryjnych

Bardzo rzadko: podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi. Zgodnie z doniesieniami z badań klinicznych o efektach ubocznych, podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi nie było związane ze złośliwym zespołem neuroleptycznym.

Przypadki wydłużonego odcinka QT, arytmii komorowej, nagłej nieznanej przyczyny śmiertelności, zatrzymania akcji serca oraz arytmii typu „torsade de pointes” były zgłaszane podczas stosowania leków neuroleptycznych i uznawane są za specyficzne dla tej klasy leków.

Dzieci

Wymienione powyżej efekty uboczne obserwowane u dorosłych występują również u dzieci. W poniższej tabeli zebrano efekty uboczne o wyższej częstości występowania w tej grupie wiekowej pacjentów lub takie, które nie były obserwowane u dorosłych pacjentów.

1. Poziomy prolaktyny (pacjenci <18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >26 μg/l (>1130,428 pmol/l) u kobiet w dowolnym momencie. Mniej niż 1% pacjentów miało podwyższenie stężenia prolaktyny >100 μg/l.
2. Na podstawie odchyleń powyżej klinicznie istotnych granic (dostosowane kryteria Narodowego Instytutu Ochrony Zdrowia) lub podwyższenia >20 mmHg dla ciśnienia skurczowego lub >10 mmHg dla ciśnienia rozkurczowego w dowolnym momencie, uzyskane z krótkoterminowych (3–6 tygodni) badań pod kontrolą placebo z udziałem dzieci i nastolatków.
3. Uwaga: częstość odpowiada obserwowanej u dorosłych, jednak drażliwość może być związana z różnymi objawami klinicznymi u dzieci i nastolatków w porównaniu z dorosłymi.

Termin ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie.

Po 25 mg, 100 mg lub 200 mg – po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistery w tekturowym pudełku; po 300 mg – 100 tabletek w butelkach.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent. Pharmascience Inc. / Pharmascience Inc.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Kanada /
6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Canada.