Kwentiax®

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania lekowego leku Kwentiax® (Kventiax®)

Sk³ad:

substancja czynna: kwetiapina;

1 tabletka powlekana zawiera 25 mg lub 100 mg lub 200 mg lub 300 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny);

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, wapñ hydrofosforan dwuwodny, celuloza mikrokryszta³owa, stearynian magnezu, powidon, sodu skrobioglikolan (typ A), hydroksypropyloceluloza, tlenek tytanu (E 171), makrogol 4000, tlenek ¼elaza ¼ółty (E 172) – zawarte w tabletach 25 mg i 100 mg, tlenek ¼elaza czerwony (E 172) – zawarty w tabletach 25 mg.

Postaæ leku. Tabletki powlekane.

G³ówne w³aœciwoœci fizyko-chemiczne:

• tabletki powlekane 25 mg: okr¹g³e, blado-czerwone, pow³okowe tabletki o œciêtych krawêdziach;
• tabletki powlekane 100 mg: okr¹g³e, ¼ó³to-br¹zowe, pow³okowe tabletki;
• tabletki powlekane 200 mg: okr¹g³e, bia³e, pow³okowe tabletki;
• tabletki powlekane 300 mg: bia³e, pow³okowe tabletki w kszta³cie kapsu³y.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdzia³aj¹ce psychotykom. Kwetiapina.

Kod ATC N05A H04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwetiapina jest pochodną dibenzotiazepiny wykazującą działanie neuroleptyczne. Kwetiapina oraz jej aktywny metabolit N-dezalkilokwetiapina oddziałują na szereg receptorów neuroprzekaźników. Niejasne pozostaje, jaki udział w efekcie farmakologicznym leku ma metabolit N-dezalkilowy.

Kwetiapina wykazuje powinowactwo do receptorów serotonergicznych mózgu 5HT2 oraz 5HT1A (in vitro Ki wynosi odpowiednio 288 i 557 nM) oraz receptorów dopaminergicznych D1 i D2 (in vitro Ki wynosi odpowiednio 558 i 531 nM). Uważa się, że połączenie antagonizmu receptorowego przy względnej selektywności działania na receptory 5HT2 w porównaniu do receptorów D2 stanowi podstawę klinicznych właściwości przeciwpsychotycznych leku, a także stosunkowo niskiej częstości występowania objawów ekstrapiramidowych. Kwetiapina wykazuje również wysokie powinowactwo do receptorów histaminowych H1 (in vitro Ki wynosi 10 nM) oraz adrenergicznych receptorów alfa 1 (in vitro Ki wynosi 13 nM), przy niższym powinowactwie do adrenergicznych receptorów alfa 2 (in vitro Ki wynosi 782 nM). Kwetiapina nie wiąże się z cholinergicznymi receptorami muskarynowymi ani z receptorami benzodiazepinowymi.

N-dezalkilokwetiapina podobnie jak kwetiapina wykazuje powinowactwo do receptorów serotonergicznych mózgu 5HT2 oraz receptorów dopaminergicznych D1 i D2.

Dodatkowo, podobnie jak kwetiapina, N-dezalkilokwetiapina wykazuje wysokie powinowactwo do receptorów serotonergicznych 5HT1 oraz receptorów histaminergicznych i adrenergicznych alfa 1 przy niższym powinowactwie do receptorów adrenergicznych alfa 2.

Farmakokinetyka.

W klinicznie istotnym zakresie dawek farmakokinetyka kwetiapiny i N-dezalkilokwetiapiny jest liniowa. Kinetyka kwetiapiny u mężczyzn i kobiet, palących i niepalących, nie różni się.

Wchłanianie. Kwetiapina po doustnym podaniu jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Bio dostępność kwetiapiny praktycznie nie zmienia się po przyjęciu leku z posiłkiem, przy czym wartości Cmax i AUC zwiększają się odpowiednio o 25 % i 15 %. Maksymalne stężenie leku we krwi osiągane jest po 2 godzinach od doustnego podania. Stężenie molowe aktywnego metabolitu N-dezalkilokwetiapiny w stanie stacjonarnym wynosi 35 % stężenia kwetiapiny.

Rozkład. Objętość rozkładu kwetiapiny wynosi 10 ± 4 l/kg, a wiązanie z białkami osocza krwi – 83 %.

Eliminacja i metabolizm. Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 6–7 godzin po wielokrotnym podawaniu w dawkach klinicznie zalecanych. Dla N-dezalkilokwetiapiny wynosi on około 12 godzin. Średnio udział molowy wolnej kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu wydalanego z moczem wynosi mniej niż 5 %.

Badania z wykorzystaniem izotopów radioaktywnych wykazały, że około 73 % leku wydala się z moczem i 21 % z kałem w ciągu jednego tygodnia.

Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, przy czym udział niezmienionej substancji wyjściowej w moczu i kale tydzień po podaniu znakowanej kwetiapiny wynosi mniej niż 5 % dawki. Ze względu na intensywny metabolizm kwetiapiny w wątrobie należy oczekiwać, że u osób z zaburzeniem funkcji wątroby stężenie leku we krwi będzie wyższe, w związku z czym może być konieczna korekta dawki.

Główne reakcje metabolizmu kwetiapiny polegają na utlenianiu bocznego łańcucha alkilowego, hydroksylacji pierścienia dibenzotiazepinowego, sulfoxylacji oraz koniugacji (faza 2). Głównymi metabolitami kwetiapiny we krwi człowieka są produkty utlenienia i sulfoxylacji, z których żaden nie wykazuje aktywności farmakologicznej.

Głównym enzymem cytochromu P450 odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny jest P450 3A4. Tworzenie pochodnej N-dezalkilowej oraz eliminacja kwetiapiny odbywa się głównie pod wpływem tego enzymu.

W badaniach in vitro wykazano, że kwetiapina oraz niektóre jej metabolity (w tym N-dezalkilokwetiapina) są słabymi inhibitorami enzymów układu cytochromu P450: 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 oraz 3A4. Jednak takie hamowanie in vitro obserwuje się jedynie w stężeniach, które są 5–50 razy wyższe od stężeń występujących w organizmie człowieka po przyjmowaniu leku w dawkach 300–800 mg/dobę.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie schizofrenii.
• Leczenie zaburzenia dwubiegunowego, w tym:
  • leczenie umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym;
  • leczenie ciężkich epizodów depresyjnych w zaburzeniu dwubiegunowym;
  • zapobieganie nawrotom choroby u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym, u których leczenie kweztyapiną jest skuteczne, zarówno w przypadku epizodów maniakalnych, jak i depresyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik preparatu.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klaritromycyna i nefazodon, jest przeciwwskazane.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na to, że kweztyapin działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, preparat Kwentiax® należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami o podobnym działaniu oraz z alkoholem.

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których stosuje się jednocześnie leki o działaniu antycholinergicznym (muskarynowym) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest enzymem odpowiedzialnym przede wszystkim za metabolizm kweztyapiny. W badaniu interakcji przeprowadzonym u zdrowych ochotników jednoczesne podawanie kweztyapiny (25 mg) i ketokonazolu (inhibitora CYP 3A4) powodowało wzrost AUC kweztyapiny od 5 do 8 razy. W związku z tym jednoczesne stosowanie kweztyapiny z inhibitorami CYP 3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się również spożywania soku grejpfrutowego w okresie leczenia kweztyapiną.

W badaniu wielokrotnego podawania dawek mającym na celu ocenę farmakokinetyki kweztyapiny podawanego przed i podczas leczenia karbamazepiną (induktorem enzymów wątrobowych), jednoczesne stosowanie karbamazepiny istotnie zwiększało klirens kweztyapiny. Zwiększenie to obniżało ekspozycję systemową na kweztyapinę (mierzoną jako pole AUC) do poziomu wynoszącego średnio 13% ekspozycji obserwowanej przy stosowaniu samej kweztyapiny, choć u niektórych pacjentów obserwowano większy efekt. W wyniku tej interakcji mogą powstawać niższe stężenia w osoczu, co może wpływać na skuteczność terapii preparatem Kwentiax®.

Jednoczesne stosowanie kweztyapiny i fenytoiny (innego induktora enzymów mikrosomalnych) powodowało wzrost klirensu kweztyapiny o około 450%. Rozpoczęcie terapii preparatem Kwentiax® u pacjentów otrzymujących induktor enzymów wątrobowych jest możliwe tylko wtedy, gdy lekarz uzna korzyści ze stosowania preparatu Kwentiax® za przewyższające ryzyko związane z odstawieniem induktora enzymów wątrobowych. Ważne jest, aby wszelkie zmiany w przyjmowaniu induktora były stopniowe. W razie potrzeby należy zastąpić go nieinduktorem (np. walepinianem sodu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Farmakokinetyka kweztyapiny nie ulega istotnym zmianom przy jednoczesnym stosowaniu takich antydepresantów jak imipramina (znany inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyna (znany inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6).

Jednoczesne stosowanie innych leków przeciwpsychotycznych, takich jak rysperydon lub haloperidol, nie powodowało istotnych zmian farmakokinetyki kweztyapiny. Jednoczesne stosowanie kweztyapiny i tiorydazyny powodowało wzrost klirensu kweztyapiny o około 70%.

Jednoczesne stosowanie cyklosporyny nie wpływało na farmakokinetykę kweztyapiny.

Farmakokinetyka litu nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z kweztyapiną.

W randomizowanym badaniu trwającym 6 tygodni, w którym porównywano kombinację litu z preparatem Kwentiax® i placebo z preparatem Kwentiax® u dorosłych pacjentów cierpiących na ostrą manię, zaobserwowano większą częstość występowania zaburzeń pozapiramidowych (szczególnie drżenia), senności i przyrostu masy ciała w grupie z dodatkowym litem w porównaniu z grupą z dodatkowym placebo (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”).

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki walepinianu sodu i kweztyapiny przy ich jednoczesnym stosowaniu. W retrospektywnym badaniu z udziałem dzieci i młodzieży przyjmujących walepinian sodu, kweztyapinę lub kombinację tych leków, zaobserwowano większą liczbę przypadków leukopenii i neutropenii w grupie przyjmującej oba leki w porównaniu z grupami przyjmującymi te leki oddzielnie.

Badania interakcji z lekami kardiologicznymi nie były przeprowadzane.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kweztyapiny z lekami wpływającymi na równowagę elektrolitową lub wydłużającymi odcinek QT.

U pacjentów stosujących kweztyapinę odnotowano przypadki wyników fałszywie dodatnich testu immunochemicznego enzymatycznego na obecność metadonu i trójpierścieniowych antydepresantów. Zaleca się potwierdzanie wątpliwych wyników testu przesiewowego odpowiednią metodą chromatograficzną.

Kweztyapinę należy stosować z ostrożnością w połączeniu z lekami serotonergicznych, takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory ponownego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe antydepresanty, ponieważ istnieje ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego, stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Szczególne środki ostrożności.

Ponieważ Kwentiax® jest wskazany w leczeniu schizofrenii, zaburzeń dwubiegunowych oraz leczeniu wspomagającym epizodów depresyjnych u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi (CZD), należy dokładnie przeanalizować profil bezpieczeństwa leku, biorąc pod uwagę diagnozę danego pacjenta oraz dawkę, którą przyjmuje.

Długoterminową skuteczność i bezpieczeństwo terapii wspomagającej u pacjentów z CZD nie oceniano, jednak badano długoterminową skuteczność i bezpieczeństwo monoterapii lekiem u dorosłych pacjentów.

Dzieci

Kwentiax® nie jest zalecany do stosowania u dzieci ze względu na brak danych potwierdzających korzyści z jego stosowania w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne kwietyapiny wykazały, że poza znanym profilem bezpieczeństwa ustalonym dla dorosłych, częstotliwość niektórych niepożądanych zjawisk jest wyższa u dzieci niż u dorosłych (zwiększony apetyt, wzrost stężenia prolaktyny w osoczu, wymioty, katar oraz omdlenia), albo mogą mieć inne skutki u dzieci i nastolatków (objawy ekstrapiramidowe oraz drażliwość), a także stwierdzono jedno zjawisko, które wcześniej nie było obserwowane w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów (podwyższone ciśnienie tętnicze). Ponadto u dzieci i nastolatków obserwowano zmiany w funkcji tarczycy.

Nie badano odroczonego wpływu leczenia Kwentiaxem® na wzrost i dojrzewanie płciowe przez okres dłuższy niż 26 tygodni. Długoterminowy wpływ na rozwój poznawczy i behawioralny jest nieznany.

Podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych leku Kwentiax® z udziałem dzieci i nastolatków, leczenie kwietyapiną wiązało się z wyższą częstotliwością objawów ekstrapiramidowych (OEP) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych ze względu na schizofrenię, manię dwubiegunową i depresję (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja w zaburzeniach dwubiegunowych wiąże się z zwiększonego ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzeń związanych z samobójstwem). Takie ryzyko utrzymuje się do czasu uzyskania wyraźnej remisji. Ponieważ poprawa może nie być widoczna przez pierwsze tygodnie leczenia lub dłużej, należy dokładnie obserwować pacjentów do czasu pojawienia się tej poprawy. Zgodnie z ogólnym doświadczeniem klinicznym, ryzyko samobójstwa może wzrastać na wczesnych etapach poprawy.

Ponadto należy wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem po nagłym przerwaniu leczenia kwietyapiną.

Inne zaburzenia psychiczne, w których należy stosować Kwentiax®, mogą również wiązać się z zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto te zaburzenia mogą występować równolegle z epizodami depresyjnymi.

Podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy stosować takie same środki ostrożności, jak podczas leczenia pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi.

Pacjenci, u których w wywiadzie występują zdarzenia związane z samobójstwem lub którzy wykazują znaczny poziom myśli samobójczych przed rozpoczęciem terapii, mają wyższe ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub próby samobójstwa i powinni być pod ścisłą obserwacją podczas leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych antydepresantów u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat.

Ścisła obserwacja pacjentów, w szczególności tych z wysokim ryzykiem, powinna towarzyszyć terapii farmakologicznej, szczególnie na początku leczenia i podczas dalszych zmian dawki. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności obserwacji pogorszenia stanu klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o natychmiastowym zgłoszeniu się po pomoc medyczną w przypadku pojawienia się objawów.

W krótkoterminowych placebo-kontrolowanych badaniach z udziałem pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi w zaburzeniach dwubiegunowych, zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem obserwowano u młodych pacjentów (do 25 roku życia) leczonych kwietyapiną w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo (3,0% vs. 0% odpowiednio). W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z CZD, częstość zjawisk związanych z samobójstwem u młodych pacjentów (do 25 roku życia) wynosiła 2,1% (3/144) w grupie przyjmującej kwietyapinę i 1,3% (1/75) w grupie placebo. Retrospektywne badanie populacyjne dotyczące stosowania kwietyapiny w leczeniu pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym (WZD) wykazało zwiększone ryzyko samookaleczeń i samobójstw u pacjentów w wieku od 25 do 64 lat bez wywiadu samookaleczeń przy jednoczesnym stosowaniu kwietyapiny z innymi antydepresantami.

Senność i zawroty głowy

Leczenie kwietyapiną wiąże się z sennością i podobnymi objawami, takimi jak sedacja (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W trakcie badań klinicznych leczenia pacjentów z depresją dwubiegunową, takie objawy występowały zazwyczaj w ciągu pierwszych 3 dni leczenia i były głównie łagodne do umiarkowanych pod względem nasilenia. Pacjenci z depresją dwubiegunową oraz pacjenci z epizodami depresyjnymi w CZD, u których pojawia się senność, mogą wymagać obserwacji przez 2 tygodnie od pojawienia się senności lub do czasu zniknięcia objawów lub przerwania leczenia.

Hipotensja ortostatyczna

Leczenie kwietyapiną wiązało się z hipotensją ortostatyczną i towarzyszącymi zawrotami głowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”), które, podobnie jak senność, zazwyczaj pojawiają się w okresie dozowania. Te zjawiska mogą sprzyjać wzrostowi częstości urazów przypadkowych (upadków), szczególnie u pacjentów starszych. Dlatego pacjentom należy zalecić ostrożność, aż przyzwyczają się do możliwych efektów leku.

Choroby układu sercowo-naczyniowego

Kwentiax® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego i naczyniowo-mózgowego lub innymi stanami, które mogą prowadzić do hipotensji tętniczej. Kwietyapina może powodować hipotensję ortostatyczną, szczególnie na początku dozowania, dlatego w takich przypadkach konieczne jest zmniejszenie dawki lub dłuższe dozowanie.

Zespół bezdechu sennego

Zgłaszano występowanie zespołu bezdechu sennego u pacjentów przyjmujących kwietyapinę. Pacjentom należy stosować kwietyapinę z ostrożnością, którzy jednocześnie przyjmują leki depresyjne układu nerwowego oraz którzy mają w wywiadzie lub są w grupie ryzyka rozwoju bezdechu sennego. Dotyczy to w szczególności pacjentów z nadmierną masą ciała/otyłością lub pacjentów płci męskiej.

Drżenie

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych nie stwierdzono różnicy w częstości występowania drgawek u pacjentów przyjmujących kwietyapinę i pacjentów z grupy placebo. Jak i w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, zaleca się ostrożne przepisywanie leku pacjentom z wywiadem drgawek (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Objawy ekstrapiramidowe

W trakcie placebo-kontrolowanych badań kwietyapina wiązała się ze wzrostem częstości występowania objawów ekstrapiramidowych (OEP) w porównaniu z placebo u pacjentów leczonych w epizodach depresyjnych związanych z zaburzeniem dwubiegunowym i ciężkim zaburzeniem depresyjnym.

Stosowanie kwietyapiny wiązało się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnym nieprzyjemnym lub powodującym stres niepokojem i potrzebą poruszania się, co często towarzyszy niemożliwości siedzenia lub stania nieruchomo. Te zjawiska występują częściej w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki pacjentom, u których pojawiają się takie objawy, może im zaszkodzić.

Zespół opóźnionej dyskinezy

W przypadku pojawienia się objawów zespołu opóźnionej dyskinezy należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki lub przerwania stosowania leku Kwentiax®. Objawy zespołu opóźnionej dyskinezy mogą się nasilać i nawet pojawiać po zakończeniu terapii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zespół neuroleptyczny złośliwy

Zespół neuroleptyczny złośliwy może być związany z leczeniem lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kwietyapiną. Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zmiany stanu psychicznego, sztywność mięśni, niestabilność wegetatywną i podwyższone stężenie kreatyno-kinazy. W takim przypadku należy przerwać stosowanie leku Kwentiax® i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza

Ciężką neutropenię (liczba neutrofili <0,5x10⁹/l) obserwowano w badaniach klinicznych kwietyapiny. Większość przypadków ciężkiej neutropenii występowała w ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia leczenia kwietyapiną. Wyraźnego związku z dawką nie stwierdzono. W okresie pogwarancyjnym niektóre przypadki były śmiertelne. Możliwe czynniki ryzyka neutropenii to istniejące wcześniej zmniejszenie liczby leukocytów i neutropenia spowodowana lekami w wywiadzie. Zgłaszano przypadki agranulocytozy u pacjentów bez wcześniejszych czynników ryzyka. Należy rozważyć możliwość rozwoju neutropenii u pacjentów z infekcją, szczególnie w przypadku braku oczywistych czynników sprzyjających, a także u pacjentów z gorączką nieznanego pochodzenia i podjąć odpowiednie działania kliniczne.

Należy doradzić pacjentom, aby natychmiast zgłaszali objawy/objawy wskazujące na agranulocytozę lub infekcję (takie jak gorączka, osłabienie, ospałość lub ból gardła) w dowolnym czasie podczas leczenia lekiem Kwentiax® SR. Takim pacjentom należy niezwłocznie wykonać oznaczenie liczby leukocytów i bezwzględnej liczby neutrofili (BLN), szczególnie w przypadku braku czynników sprzyjających.

Zaleca się przerwanie leczenia kwietyapiną przy stężeniu neutrofili we krwi <1,0 x 10⁹/l. Pacjentów należy monitorować pod kątem wystąpienia objawów infekcji i zmian stężenia neutrofili (dopóki nie przekroczy ono poziomu 1,5x10⁹/l (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”).

Efekty antycholinergiczne (muskarynowe)

Nor-kwietyapina, aktywny metabolit kwietyapiny, ma umiarkowane lub wysokie powinowactwo do kilku podtypów receptorów muskarynowych. Sprzyja to występowaniu reakcji niepożądanych odzwierciedlających efekty antycholinergiczne przy jednoczesnym stosowaniu kwietyapiny w zalecanych dawkach i innych lekach mających efekty antycholinergiczne w przypadku przedawkowania. Kwietyapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki z efektem antycholinergicznym (muskarynowym).

Kwietyapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z aktualnym rozpoznaniem lub wywiadem zatrzymania moczu, klinicznie znaczącej przerostu gruczołu krokowego, niedrożności jelitowej lub stanów z nią związanych, podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego lub zamkniętego kąta jaskry (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Przedawkowanie” i „Działania niepożądane”).

Interakcje

Patrz również sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Jednoczesne stosowanie kwietyapiny z silnym induktorem enzymu wątrobowego, takim jak karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwietyapiny w osoczu, co może zaszkodzić skuteczności terapii kwietyapiną. Leczenie lekiem Kwentiax® pacjentów przyjmujących induktor enzymu wątrobowego można rozpocząć tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania leku Kwentiax® przewyższają ryzyko związane z odstawieniem induktora enzymu wątrobowego. Ważne jest, aby wszelkie zmiany stosowania induktora następowały stopniowo. W razie potrzeby należy go zastąpić nieinduktorem (np. walepinianem sodu).

Wpływ na masę ciała

Zgłaszano zwiększenie masy ciała u pacjentów leczonych kwietyapiną, które należy monitorować i korygować pod kątem celowości klinicznej zgodnie z zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Działania niepożądane”).

Hiperglikemia

Rozwój hiperglikemii lub nasilenie cukrzycy czasem wiązały się z kwasocukrzycą lub śpiączką, które rzadko obserwowano, w tym kilka przypadków zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W kilku przypadkach pacjenci mieli zwiększoną masę ciała, która może być czynnikiem ryzyka. Odpowiedni monitoring kliniczny zaleca się przeprowadzać zgodnie z obowiązującymi wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjenci leczeni dowolnymi lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kwietyapiną, wymagają obserwacji pod kątem wystąpienia objawów hiperglikemii (takich jak polipragia, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą lub czynnikami ryzyka cukrzycy powinni być regularnie badani pod kątem pogorszenia kontroli poziomu glukozy. Masę ciała należy monitorować ciągle.

Lipidy

W badaniach klinicznych kwietyapiny obserwowano wzrost stężenia trójglicerydów, lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) i cholesterolu ogólnego oraz spadek stężenia cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy zmianach poziomu lipidów należy przepisać odpowiednie leczenie.

Ryzyko metaboliczne

Ze względu na zmiany w masie ciała, poziomie glukozy we krwi (patrz hiperglikemia) i lipidach obserwowane w badaniach klinicznych, należy ocenić parametry metaboliczne pacjenta na początku leczenia, a zmiany tych parametrów należy regularnie monitorować w trakcie leczenia. Pogorszenie tych parametrów należy korygować pod kątem celowości klinicznej (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wydłużenie odcinka QT

W trakcie badań klinicznych i w trakcie stosowania zgodnie z instrukcją dla lekarzy kwietyapina nie powodowała trwałego wydłużenia bezwzględnych odcinków QT. W okresie pogwarancyjnym obserwowano wydłużenie odcinka QT przy stosowaniu kwietyapiny w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Działania niepożądane”) oraz przy przedawkowaniu (patrz sekcja „Przedawkowanie”). Jak i w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu kwietyapiny pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub pacjentom z wydłużonym odcinkiem QT w wywiadzie rodzinnym. Należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu kwietyapiny z innymi lekami, które znane są z wydłużania odcinka QT, lub przy jednoczesnym stosowaniu z neuroleptykami, szczególnie u pacjentów starszych, pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odcinka QT, niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ciężkie skórne reakcje niepożądane

Wiadomo, że podczas leczenia kwietyapiną zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ciężkich skórnych reakcji niepożądanych (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), ostry ogólnoustrojowy pustularny egzantem (AGEP), wielopostaciową rumień i reakcje skóry towarzyszące eozynofilii i objawom ogólnoustrojowym (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelne skutki.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane towarzyszą jednemu lub kilku objawom: rozległa wysypka skórna, która może towarzyszyć świądowi lub pęcherzykom, egzfoliatywny zapalenie skóry, gorączka, limfadenopatia i możliwa eozynofilia lub neutrofilia. Większość tych reakcji pojawia się w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia kwietyapiną, niektóre reakcje DRESS pojawiają się w ciągu 6 tygodni od rozpoczęcia terapii kwietyapiną. Jeśli pojawiają się objawy i objawy świadczące o tych ciężkich reakcjach skórnych, kwietyapinę należy natychmiast odstawić i rozważyć alternatywne metody leczenia.

Przerywanie przyjmowania leku

Ostre objawy przerywania przyjmowania leku, takie jak bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość, opisywano po nagłym odstawieniu kwietyapiny. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie leku w okresie co najmniej jednego do dwóch tygodni (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci starsi z psychozą związaną z demencją

Kwentiax® nie jest zalecany do leczenia psychozy związanej z demencją.

W trakcie randomizowanych placebo-kontrolowanych badań u chorych na demencję, przy stosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych, obserwowano około trzykrotny wzrost ryzyka wystąpienia niepożądanych zjawisk sercowo-naczyniowych. Mechanizm takiego zwiększenia ryzyka jest nieznany. Zwiększone ryzyko nie może być wykluczone przy stosowaniu innych leków przeciwpsychotycznych lub u innych kategorii pacjentów. Kwentiax® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

Z danych metaanalizy atypowych leków przeciwpsychotycznych wiadomo, że pacjenci starsi z psychozą związaną z demencją stanowią grupę zwiększonych ryzyka śmiertelności w porównaniu z placebo. Według danych dwóch 10-tygodniowych placebo-kontrolowanych badań w jednej grupie pacjentów (n=710; średni wiek 83 lata; zakres 56–99 lat) śmiertelność wśród pacjentów leczonych kwietyapiną wynosiła 5,5% w porównaniu z 3,2% w grupie placebo. Śmiertelność pacjentów podczas badań była z różnych przyczyn, które były oczekiwane dla tej grupy pacjentów.

Pacjenci starsi z chorobą Parkinsona (CP)/parkinsonizmem

Retrospektywne badanie populacyjne dotyczące leczenia pacjentów z WZD wykazało zwiększone ryzyko śmiertelności podczas stosowania kwietyapiny u pacjentów w wieku >65 lat. Dane te nie zostały potwierdzone, gdy dane pacjentów z chorobą Parkinsona nie były uwzględniane w wynikach analizy. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu kwietyapiny pacjentom starszym z CP.

Dysfagia

Podczas stosowania kwietyapiny obserwowano dysfagię. Należy stosować kwietyapinę z ostrożnością u pacjentów z ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Zaparcia i niedrożność jelit

Zaparcia są czynnikiem ryzyka rozwoju niedrożności jelit. Podczas stosowania kwietyapiny odnotowano przypadki zaparć i niedrożności jelit (patrz sekcja „Działania niepożądane”), w tym przypadki śmiertelne u pacjentów z wyższym ryzykiem rozwoju niedrożności jelit, w tym tych, którzy jednocześnie przyjmowali kilka leków obniżających perystaltykę jelit oraz/lub leki, wobec których mogły nie być zgłoszone doniesienia o powodowaniu zaparć. Leczenie pacjentów z niedrożnością jelit/krętlicą jelit należy prowadzić pod ścisłą obserwacją i z zapewnieniem natychmiastowej pomocy medycznej.

Zakrzepica żylna

W trakcie stosowania leków neuroleptycznych odnotowano przypadki zakrzepicy żyłnej (VTE). Ponieważ pacjenci przyjmujący neuroleptyki często mają nabyte czynniki ryzyka rozwoju VTE, należy określić wszystkie możliwe czynniki ryzyka pojawienia się VTE przed i podczas terapii kwietyapiną i podjąć środki zapobiegawcze.

Zapalenie trzustki

Zgłaszano przypadki zapalenia trzustki w trakcie badań klinicznych i w okresie pogwarancyjnym, ale związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony. W doniesieniach z okresu pogwarancyjnego wielu pacjentów miało czynniki ryzyka rozwoju zapalenia trzustki, takie jak podwyższone stężenie trójglicerydów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności. Lipidy”), kamica żółciowa i spożywanie alkoholu.

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego

W trakcie badań klinicznych oraz w okresie pogwarancyjnym zgłaszano kardiomiopatię i zapalenie mięśnia sercowego, jednak związek przyczynowo-skutkowy ze stosowaniem kwietyapiny nie został ustalony. Należy ponownie ocenić celowość stosowania kwietyapiny u pacjentów w przypadku podejrzenia kardiomiopatii lub zapalenia mięśnia sercowego.

Zespół serotoniny

Jednoczesne stosowanie Kwentiaxu® i innych leków serotonergicznych, takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny-noradrenaliny (SNRI) lub trójcykliczne antydepresanty, może prowadzić do zespołu serotoniny, potencjalnie zagrażającego życiu. (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli leczenie wspomagające innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się ścisłą obserwację pacjenta, szczególnie na początku leczenia i podczas zwiększania dawki. Objawy zespołu serotoniny mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność wegetatywną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i/lub objawy przewodu pokarmowego.

Jeśli podejrzewa się zespół serotoniny, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub przerwania terapii w zależności od nasilenia objawów.

Dodatkowe informacje

Dane dotyczące stosowania kwietyapiny w połączeniu z divalproexem lub litem w epizodach maniakalnych o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu są ograniczone, jednak terapia kombinowana była dobrze tolerowana (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Właściwości farmakologiczne”). Obserwowano efekt addytywny w trzecim tygodniu leczenia.

Nieracjonalne stosowanie i nadużywanie

Zarejestrowano przypadki nieracjonalnego stosowania i nadużywania leku. Należy ostrożnie przepisywać kwietyapinę pacjentom z wywiadem nadużywania alkoholu lub narkotyków.

Laktoza

Tabletki Kwentiax® zawierają laktozę. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedostatecznością laktozy lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie należy stosować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Pierwszy trymestr

Umiarkowana liczba opublikowanych danych o ciąży poddanej działaniu (czyli od 300 do 1000 wyników ciąży), w tym pojedyncze raporty i niektóre badania obserwacyjne, nie wskazuje na zwiększone ryzyko wad rozwojowych w wyniku leczenia kwietyapiną. Jednak na podstawie wszystkich dostępnych danych nie można wyciągnąć jednoznacznych wniosków. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. W związku z tym kwietyapinę można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

Trzeci trymestr

Stosowanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwietyapiny) w III trymestrze ciąży może prowadzić do wystąpienia u noworodków reakcji niepożądanych, w tym zaburzeń ekstrapiramidowych i/lub zespołu odstawienia, które mogą różnić się pod względem nasilenia i trwałości po porodzie. Zgłaszano pobudzenie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, drżenie, senność, zespół ciasnoty oddechowej lub zaburzenia odżywiania. W związku z tym noworodki, których matki podczas III trymestru ciąży leczono kwietyapiną, powinny być pod ścisłą obserwacją.

Okres karmienia piersią

Na podstawie bardzo ograniczonych danych z opublikowanych raportów o wydzielaniu kwietyapiny w mleko matki wydzielanie kwietyapiny w dawkach terapeutycznych jest niepewne. Ze względu na brak wiarygodnych danych należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu terapii kwietyapiną, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność

Wpływ kwietyapiny na płodność człowieka nie był oceniany. Wiadomo, że w badaniach na szczurach obserwowano efekty związane ze zwiększonym poziomem prolaktyny, choć nie mają one bezpośredniego związku z ludźmi.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Ze względu na to, że kwietyapina działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, pacjentom nie zaleca się prowadzenia samochodu ani innych urządzeń mechanicznych, dopóki nie zostanie określona indywidualna wrażliwość na taki wpływ.

Sposób stosowania i dawki.

Dla każdego wskazania stosuje się różne schematy dawkowania. Należy upewnić się, że dawkowanie przepisane pacjentowi odpowiada jego stanowi.

Leczenie schizofrenii.

Preparat Kwentiax® należy stosować dwa razy dziennie. Dawkę dobową w pierwszych czterech dniach stosowania ustala się następująco: 50 mg (pierwszy dzień), 100 mg (drugi dzień), 200 mg (trzeci dzień) oraz 300 mg (czwarty dzień). Po 4 dniach leczenia dawkę należy tytrować do standardowej skutecznej dawki 300–450 mg/dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku dawkę można korygować w zakresie od 150 mg do 750 mg na dobę.

Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia w zaburzeniu dwubiegunowym.

Preparat Kwentiax® należy stosować dwa razy dziennie. Dawkę dobową w pierwszych czterech dniach leczenia ustala się następująco: 1. dzień – 100 mg, 2. dzień – 200 mg, 3. dzień – 300 mg, 4. dzień – 400 mg. Następnie dawkę należy zwiększać (nie więcej niż o 200 mg dziennie) do dawki 800 mg/dobę do 6. dnia leczenia.

W zależności od skuteczności klinicznej i tolerancji leku dawkę można korygować w zakresie od 200 mg do 800 mg na dobę. Standardowa skuteczna dawka mieści się w przedziale 400–800 mg/dobę.

Leczenie epizodów depresyjnych w zaburzeniu dwubiegunowym.

Preparat Kwentiax® należy stosować raz dziennie przed snem. Całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi: 50 mg (pierwszy dzień), 100 mg (drugi dzień), 200 mg (trzeci dzień) i 300 mg (czwarty dzień). Zalecana dawka dobową wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowych korzyści w grupie stosującej dawkę 600 mg w porównaniu z grupą 300 mg (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Dawka 600 mg może być skuteczna u niektórych pacjentów. Dawki powyżej 300 mg powinien przepisywać lekarz z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych. Badania kliniczne wskazują, że u niektórych pacjentów w przypadku słabej tolerancji leku należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki do minimalnej – 200 mg.

Profilaktyka nawrotów choroby w zaburzeniu dwubiegunowym.

W celu zapobiegania kolejnym epizodom maniakalnym, mieszanych lub depresyjnych u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym, którzy odpowiadali na leczenie preparatem Kwentiax® SR w ostrym okresie, należy kontynuować leczenie preparatem Kwentiax® w tej samej dawce przepisanej przed snem. Dawkę Kwentiax® można korygować w zakresie dawek od 300 mg do 800 mg/dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u każdego pacjenta. Ważne jest, aby w leczeniu wspomagającym stosować najniższe skuteczne dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych i antydepresantów, preparat Kwentiax® należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym, szczególnie na początku leczenia i w okresie doboru dawki. Może być wymagane wolniejsze tytrowanie dawki preparatu Kwentiax®, a dawka terapeutyczna dobową może być niższa niż u młodszych pacjentów. Średni klirens kwietyapiny w osoczu był obniżony o 30–50% u osób w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych pacjentami.

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat z epizodami depresyjnymi w zaburzeniu dwubiegunowym bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku nie były badane.

Zaburzenia funkcji nerek.

Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Kwietyapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Dlatego preparat Kwentiax® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, szczególnie w początkowym okresie doboru dawki. Leczenie pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby należy rozpocząć od dawki 25 mg/dobę. Dawkę można zwiększać o 25–50 mg/dobę do osiągnięcia skutecznej dawki, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u każdego pacjenta.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania kwietyapiny w leczeniu dzieci nie były badane, dlatego preparatu nie należy stosować u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia). (Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy i objawy przedawkowania były wynikiem nasilenia znanych efektów farmakologicznych leku, takich jak senność i sedacja, tachykardia, hipotensja tętnicza i działanie antycholinergiczne.

Przedawkowanie może prowadzić do wydłużenia interwału QT, drgawek, stanu przedrzucowego, rabdomiolizy, osłabienia oddychania, zatrzymania moczu, dezorientacji, majaczenia i/lub pobudzenia, śpiączki oraz skutku śmiertelnego.

Pacjenci z istniejącą ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego mogą mieć zwiększony ryzyko wystąpienia efektów przedawkowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leczenie.

Nie istnieje specyficzny antydot. W przypadkach ciężkiego zatrucia należy prowadzić intensywną terapię objawową i lekową, a także przywrócić i kontrolować przepustowość dróg oddechowych, odpowiednią wentylację i utlenienie, czynność układu sercowo-naczyniowego.

Zgodnie z ogólnie dostępną literaturą, pacjentów z deliryum, pobudzeniem i wyraźnym zespołem antycholinergicznym można leczyć fizostyminą (1–2 mg) pod ciągłym monitorowaniem EKG. Jednakże leczenie to nie jest zalecane jako standardowe ze względu na negatywne efekty fizostyminy na przewodnictwo serca. Fizostyminę można stosować tylko wtedy, gdy nie występują odchylenia na EKG. Nie należy stosować fizostyminy w przypadku występowania arytmii, blokady serca w dowolnym stopniu lub poszerzenia zespołu QRS.

Chociaż zapobieganie wchłanianiu w przypadku przedawkowania nie było badane, w przypadku ciężkiego przedawkowania możliwe jest przepłukanie żołądka, ale nie później niż godzinę po przyjęciu leku, oraz zastosowanie węgla aktywnego.

W przypadku przedawkowania kwietyapiny i trwałej hipotensji tętniczej należy podjąć odpowiednie działania, takie jak podanie wlewu dożylnego płynów i/lub sympatykomimetyków.

Należy unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, ponieważ stymulacja beta może pogorszyć stan w przypadku hipotensji tętniczej w warunkach blokady alfa spowodowanej przez kwietyapinę.

Ścisła kontrola medyczna stanu pacjenta powinna trwać aż do pełnego wyzdrowienia.

Niepożądane działania.

Podczas stosowania klozapiny najczęściej zgłaszano następujące niepożądane reakcje: senność, zawroty głowy, suchość w ustach, ból głowy, objawy odstawienia (przy odstawieniu leku), podwyższenie poziomu trójglicerydów w osoczu krwi, podwyższenie poziomu cholesterolu ogólnego (szczególnie cholesterolu LPNŻ), obniżenie poziomu cholesterolu LPWŻ, przyrost masy ciała, obniżenie poziomu hemoglobiny oraz objawy pozapiramidowe.

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, stosowanie klozapiny wiązało się również z przyrostem masy ciała, omdleniami, zespolem neuroleptycznym złowrogim, leukopenią oraz obrzękami obwodowymi.

Częstość występowania niepożądanych zdarzeń podczas leczenia klozapiną przedstawiono poniżej według następującej klasyfikacji: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) oraz nieznana częstość (niemożliwe do oszacowania na podstawie istniejących danych).

1. Zob. rozdział „Szczególne środki ostrożności”.

2. Senność może występować zazwyczaj w pierwszych 2 tygodniach leczenia i zwykle ustępuje przy kontynuowaniu stosowania kweetiapiny.

3. Bezobjawowe podwyższenie (odchylenie od normy do >3×GNW w dowolnym momencie) poziomów transaminaz (ALT, AST) lub GGTP (glutamylotransferazy) obserwowano u niektórych pacjentów podczas stosowania kweetiapiny. Takie podwyższenia były zazwyczaj odwracalne przy kontynuowaniu leczenia kweetiapiną.

4. Jak i inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory α1-adrenergiczne, kweetiapina może często powodować hipotensję ortostatyczną towarzyszoną zawrotom głowy, tachykardii oraz u niektórych pacjentów – omdleniom, szczególnie w okresie dobierania dawki początkowej (zob. rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

5. Częstość występowania tych działań niepożądanych szacowano wyłącznie na podstawie danych pozarejestrowych dotyczących stosowania kweetiapiny w postaci leku o szybkim uwalnianiu.

6. Poziom glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub poziom glukozy we krwi po posiłku
   ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym przypadku.

7. Zwiększona częstość występowania dysfagii podczas stosowania kweetiapiny w porównaniu z placebo obserwowana była wyłącznie w badaniach klinicznych depresji dwubiegunowej.

8. Oparte na wzroście masy ciała o >7% w porównaniu z wartością wyjściową. Zjawisko to występuje głównie w pierwszych tygodniach terapii u dorosłych.

9. Objawy odstawienia, które najczęściej obserwowano w krótkoterminowych, placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych monoterapii, w których oceniano objawy odstawienia: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy oraz drażliwość. Częstość tych reakcji znacznie spadała w ciągu tygodnia po zakończeniu leczenia.

10. Poziom trójglicerydów ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥18 lat) lub ≥150 mg/dl
    (≥1,694 mmol/l) (pacjenci w wieku <18 lat) przynajmniej w jednym przypadku.

11. Poziom cholesterolu ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥18 lat) lub ≥200 mg/dl
    (≥5,172 mmol/l) (pacjenci w wieku <18 lat) przynajmniej w jednym przypadku. Podwyższenie poziomu cholesterolu LPDNZ ≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l) obserwowano bardzo często. Średnia wartość u pacjentów z takim podwyższeniem poziomu cholesterolu LPDNZ wynosiła 41,7 mg/dl (1,07 mmol/l).

12. Zob. tekst poniżej.

13. Płytki krwi ≤100×10⁹/l przynajmniej w jednym przypadku.

14. Zgodnie z danymi z badań klinicznych dotyczące działaniami niepożadanymi, podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi nie było związane z zespolem neuroleptycznym złośliwym.

15. Poziom prolaktyny (pacjenci w wieku >18 lat) >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >30 μg/l (>1304,34 pmol/l) u kobiet – w dowolnym momencie.

16. Może prowadzić do upadków.

17. Cholesterol LPWNZ <40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet w dowolnym momencie.

18. Liczba pacjentów, u których zmieniła się długość przedziału QTc z <450 ms do ≥450 ms ze wzrostem o ≥30 ms. W placebo-kontrolowanych badaniach kweetiapiny średnia zmiana oraz liczba pacjentów, u których wystąpiły odchylenia do poziomu klinicznie istotnego, były podobne w grupach kweetiapiny i placebo.

19. Odchylenie z >132 mmol/l do ≤132 mmol/l przynajmniej przy jednym badaniu.

20. O przypadkach myśli samobójczych i zachowań samobójczych zgłaszano podczas terapii kweetiapiną lub bezpośrednio po zakończeniu leczenia lekiem (zob. rozdziały „Szczególne środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

21. Zob. rozdział „Właściwości farmakologiczne”.

22. Obniżenie poziomu hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn, ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet przynajmniej przy jednym badaniu obserwowano u 11% pacjentów leczonych kweetiapiną we wszystkich badaniach, w tym otwartych. U tych pacjentów średnie maksymalne zmniejszenie poziomu hemoglobiny w dowolnym momencie wynosiło 1,50 g/dl.

23. Często obserwowano na tle tachykardii, zawrotów głowy, hipotensji ortostatycznej i/lub podstawowych chorób serca/układu oddechowego.

24. Oparte na odchyleniu od wartości początkowej normalnej do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym momencie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie całkowitego T4, wolnego T4, całkowitego T3 i wolnego T3 wynosiło <0,8×GNW (pmol/l), a odchylenie TSH wynosiło >5 mU/l w dowolnym momencie.

25. Zgodnie ze zwiększoną częstością przypadków wymiotów u pacjentów w wieku podeszłym (≥65 lat).

26. Odchylenie poziomu neutrofili od wartości wyjściowej ≥1,5×10⁹/l do <0,5×10⁹/l w dowolnym momencie podczas leczenia.

27. Oparte na odchyleniu od wartości początkowej normalnej do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym momencie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie eozynofili wynosiło

1×10⁹ komórek/l w dowolnym momencie.

1. Oparte na odchyleniu od wartości początkowej normalnej do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym momencie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie leukocytów wynosiło
   ≤3×10⁹ komórek/l w dowolnym momencie.

2. Zgodnie z doniesieniami o działaniach niepożądanych dotyczących zespołu metabolicznego uzyskanymi we wszystkich badaniach klinicznych kweetiapiny.

3. W trakcie badań klinicznych u niektórych pacjentów obserwowano więcej niż jednorazowe nasilenie czynników metabolicznych negatywnie wpływających na masę ciała, poziom glukozy we krwi oraz poziom lipidów (zob. rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

4. Zob. rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”.

5. Może wystąpić podczas lub wkrótce po rozpoczęciu terapii i może być związane z hipotensją i/lub omdleniem. Częstość występowania oparta jest na doniesieniach o wystąpieniu bradykardii i z nią związanych zjawisk obserwowanych we wszystkich badaniach klinicznych kweetiapiny.

6. Na podstawie jednego retrospektywnego, nierandomizowanego badania epidemiologicznego.

Przypadki wydłużenia przedziału QT, arytmii komorowej, nagłej nieoczekiwanej śmierci, zatrzymania krążenia oraz arytmii typu „torsade de pointes” zgłaszano podczas stosowania leków neuroleptycznych i uznaje się je za charakterystyczne dla tej klasy leków.

W związku z leczeniem kweetiapiną zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SSJ), toksyczny nekrolyz epidermy (TEN), reakcje skórne towarzyszone eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS).

Dzieci i młodzież

Te same działania niepożądane, które opisano powyżej u dorosłych, należy uwzględnić również u dzieci i młodzieży. Tabela 2 podsumowuje działania niepożądane występujące częściej u dzieci i młodzieży w wieku 10–17 lat niż u dorosłych, lub działania niepożądane, których nie obserwowano w grupie dorosłych pacjentów.

Tabela 2. Działania niepożądane u dzieci i młodzieży związane z leczeniem kweetiapiną, występujące częściej niż u dorosłych lub nie obserwowane u dorosłych pacjentów

Częstość występowania działań niepożądanych określono według następującej klasyfikacji: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), nieczęsto (> 1/1000, <1/100), rzadko (> 1/10000, <1/1000) oraz bardzo rzadko (< 1/10000).

1Poziomy prolaktyny (pacjenci <18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >26 μg/l (>1130,428 pmol/l) u kobiet w dowolnym czasie. Mniej niż 1% pacjentów miało wzrost poziomu prolaktyny >100 μg/l.

2Na podstawie odchyleń powyżej wartości klinicznie istotnych (na podstawie kryteriów Narodowego Instytutu Zdrowia) lub wzrostu >20 mmHg dla ciśnienia skurczowego lub >10 mmHg dla ciśnienia rozkurczowego w dowolnym czasie w dwóch krótkoterminowych (3–6 tygodni) badaniach kontrolowanych placebo u dzieci i dorastających.

3Uwaga: częstość odpowiada obserwowanej u dorosłych, jednak może być związana z innymi objawami klinicznymi u dzieci i dorastających w porównaniu z dorosłymi.

4Zobacz sekcję „Farmakodynamika”.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma istotne znaczenie. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 lub 9 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia.

KRKA-FARMA d.o.o., Chorwacja.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Ново место, Słowenia.

V. Holevca 20/E, 10450 Jastrebarsko, Chorwacja.

Data ostatniego przeglądu.