Kwentiax® SR

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Kwentiax® SR (Kwentiax®SR)

Skład:

substancja czynna: kwietyapina;

1 tabletka o przedłużonym działaniu zawiera 150 mg lub 200 mg lub 300 mg kwietyapiny (w postaci fumaranu kwietyapiny);

substancje pomocnicze: hydroksypropyloceluloza, laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, dwuwodny fosforan sodu, stearyna magnezu;

powłoka filmowa: Opadry II HP biały (mieszanka alkoholu polowinylowego, częściowo zhydrolizowanego; dwutlenku tytanu (E 171); makrogolu 3000 i talku), tlenek żelaza czerwony (E 172) (dla tabletek 150 mg), tlenek żelaza żółty (E 172) (dla tabletek 150 mg, 200 mg, 300 mg).

Postać leku. Tabletka o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizykochemiczne:

• tabletka o przedłużonym działaniu 150 mg: pokryta powłoką filmową, różowo-pomarańczowa, okrągła, dwuwypukła, z zaokrąglonymi krawędziami;
• tabletka o przedłużonym działaniu 200 mg: pokryta powłoką filmową, żółto-brunatna, owalna, dwuwypukła;
• tabletka o przedłużonym działaniu 300 mg: pokryta powłoką filmową, jasno-brunatno-żółta, w kształcie kapsułki, dwuwypukła.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Kwietyapina.

Kod ATC N05A H04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpadaczkowym. Kwetiapina oraz jej aktywny metabolit osoczowy nor-kwetiapina oddziałują na wiele receptorów neuroprzekaźnikowych. Kwetiapina i nor-kwetiapina wykazują powinowactwo do receptorów serotonergicznych (5HT2) oraz dopaminergicznych D1 i D2 w mózgu. Właśnie ta kombinacja antagonizmu receptorowego z większą selektywnością do receptorów 5HT2 w porównaniu do receptorów D2 uważa się za przyczynę klinicznych efektów przeciwpadaczkowych oraz niskiej skłonności do występowania objawów pozapiramidowych leku Kwentiax® SR w porównaniu z typowymi lekami przeciwpadaczkowymi.

Kwetiapina nie wykazuje powinowactwa do transportera noradrenaliny (NET) i ma niskie powinowactwo do receptorów serotonergicznych 5HT1A, natomiast nor-kwetiapina wykazuje wysokie powinowactwo do obu tych substancji. Hamowanie przez nor-kwetiapinę transportera NET oraz częściowe działanie agonistyczne na receptory 5HT1A może przyczyniać się do skuteczności terapeutycznej Kwentiaxu® SR jako antydepresanta. Kwetiapina i nor-kwetiapina wykazują wysokie powinowactwo do receptorów histaminowych oraz alfa1-adrenoreceptorów oraz umiarkowane powinowactwo do alfa2-adrenoreceptorów. Kwetiapina ponadto ma niskie lub brak powinowactwa do receptorów muskarynowych, natomiast nor-kwetiapina wykazuje umiarkowane lub wysokie powinowactwo do kilku podtypów receptorów muskarynowych.

Efekty farmakodynamiczne

Kwetiapina jest aktywna w testach oceny aktywności przeciwpadaczkowej, takich jak warunkowe unikanie. Blokuje również działanie agonistów dopaminy, mierzone behawioralnie lub elektrofizjologicznie, oraz zwiększa stężenie metabolitów dopaminy – neurochemiczny wskaźnik hamowania receptorów D2.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Kwetiapina jest dobrze wchłaniana po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie (Tmax) kwetiapiny i nor-kwetiapiny w osoczu osiągane jest około 6 godzin po podaniu leku Kwentiax® SR. Szczytowe stężenie molowe w stanie równowagi aktywnego metabolitu nor-kwetiapiny wynosi 35% stężenia kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny i nor-kwetiapiny jest liniowa i proporcjonalna do dawek do 800 mg włącznie przy podawaniu raz na dobę. W porównaniu do równych całkowitych dawek dobowych leku Kwentiax® SR podawanego raz na dobę oraz leku Kwentiax® o natychmiastowym uwalnianiu (fumaran kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu) podawanego dwa razy na dobę, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) jest takie samo, natomiast maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) było o 13% niższe w stanie równowagi. W porównaniu preparatów Kwentiax® SR z Kwentiax® o natychmiastowym uwalnianiu, AUC metabolitu nor-kwetiapiny była o 18% niższa.

W badaniu wpływu pokarmu na biodostępność kwetiapiny stwierdzono, że posiłek o wysokiej zawartości tłuszczu powoduje statystycznie istotny wzrost Cmax i AUC leku Kwentiax® SR o około 50% i 20% odpowiednio. Nie można wykluczyć, że wpływ posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu na lek może być większy. Lekki posiłek nie ma istotnego wpływu na Cmax i AUC kwetiapiny. Kwentiax® SR zaleca się przyjmować raz na dobę niezależnie od posiłku.

Rozkład

Około 83% kwetiapiny wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm

Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Badania z wykorzystaniem radioaktywnie znakowanej kwetiapiny wykazały, że mniej niż 5% kwetiapiny nie ulega metabolizmowi i jest wydalane w niezmienionej formie z moczem lub kałem.

Wydalanie

Okresy półtrwania kwetiapiny i nor-kwetiapiny wynoszą odpowiednio około 7 i 12 godzin. Około 73% radioaktywnej znaczki wydalane jest z moczem, a 21% – z kałem. Mniej niż 5% całkowitej radioaktywności średniej frakcji molowej dawki wolnej kwetiapiny i aktywnego metabolitu nor-kwetiapiny wydalane jest z moczem u człowieka.

Grupy specjalne

Płeć

Farmakokinetyka kwetiapiny u kobiet i mężczyzn nie różni się.

Osoby starsze

Średni klirens kwetiapiny u osób starszych jest o około 30–50% niższy niż u dorosłych w wieku 18–65 lat.

Upośledzenie funkcji nerek

Średni plazmatyczny klirens kwetiapiny był obniżony o około 25% u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m²), jednak indywidualne wartości klirensu mieszczą się w zakresie typowym dla zdrowych ochotników.

Upośledzenie funkcji wątroby

Średni plazmatyczny klirens kwetiapiny jest obniżony o około 25% u pacjentów z znanym upośledzeniem funkcji wątroby (stabilny alkoholowy cirrhosis wątroby). Ponieważ kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby należy spodziewać się podwyższenia jej stężenia w osoczu. U takich pacjentów może być konieczna modyfikacja dawki (patrz sekcja „Sposób zastrzegania i dawki”).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie schizofrenii.

Leczenie zaburzeń dwubiegunowych, w tym:

• epizodów maniakalnych o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia związanych z zaburzeniami dwubiegunowymi;
• epizodów depresyjnych związanych z zaburzeniami dwubiegunowymi.

Profilaktyka nawrotów u pacjentów z zaburzeniami dwubiegunowymi, u których epizody maniakalne lub depresyjne były leczone kweitiapiną.

Jako terapia wspomagająca w ciężkich epizodach depresyjnych u pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym (CZD), u których stwierdzono suboptymalną odpowiedź na monoterapię lekami przeciwdrgawkowymi. Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien dokładnie przeanalizować profil bezpieczeństwa leku Kwentiax® SR.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klaritromycyna i nefazodon, jest przeciwwskazane.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ kweitiapina działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, Kwentiax® SR należy stosować ostrożnie w połączeniu z innymi lekami o podobnym działaniu oraz z alkoholem.

Należy stosować ostrożnie u pacjentów stosujących jednocześnie leki o działaniu antycholinergicznym (muskarynowym) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest enzymem odpowiedzialnym przede wszystkim za metabolizm kweitiapiny. W badaniu interakcji u zdrowych ochotników jednoczesne podawanie kweitiapiny (25 mg) i ketokonazolu (inhibitora CYP 3A4) powodowało wzrost AUC kweitiapiny od 5 do 8 razy. W związku z tym jednoczesne stosowanie kweitiapiny z inhibitorami CYP 3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się również spożywania soku grejpfrutowego w czasie leczenia kweitiapiną.

W badaniu wielokrotnych dawek mającym na celu ocenę farmakokinetyki kweitiapiny podawanej przed i podczas leczenia karbamazepiną (induktorem enzymów wątrobowych), jednoczesne stosowanie karbamazepiny istotnie zwiększało klirens kweitiapiny. Zwiększenie to powodowało obniżenie ekspozycji systemowej na kweitiapinę (mierzonej jako pole AUC) do poziomu średnio 13% ekspozycji obserwowanej przy stosowaniu samej kweitiapiny, choć u niektórych pacjentów obserwowano większy efekt. W wyniku tej interakcji możliwe jest obniżenie stężenia kweitiapiny w osoczu krwi, co może wpływać na skuteczność terapii lekiem Kwentiax® SR.

Jednoczesne stosowanie kweitiapiny i fenytoiny (innego induktora enzymów mikrosomalnych) zwiększało klirens kweitiapiny o około 450%. Rozpoczęcie terapii lekiem Kwentiax® SR u pacjentów otrzymujących induktor enzymów wątrobowych jest możliwe tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania Kwentiax® SR przewyższają ryzyko związane z odstawieniem induktora enzymów wątrobowych. Ważne jest, że wszelkie zmiany w przyjmowaniu induktora powinny być stopniowe. W razie potrzeby należy go zastąpić lekiem niebędącym induktorem (np. walepinianem sodu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Farmakokinetyka kweitiapiny nie ulega istotnym zmianom przy jednoczesnym stosowaniu takich leków przeciwdepresyjnych jak imipramina (znany inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyna (znany inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6).

Jednoczesne stosowanie takich leków przeciwpsychotycznych jak rysperydon lub haloperidol nie powodowało istotnych zmian farmakokinetyki kweitiapiny. Jednoczesne stosowanie kweitiapiny i tiorydazyny powodowało wzrost klirensu kweitiapiny o około 70%.

Jednoczesne stosowanie cyklosporyny nie wpływało na farmakokinetykę kweitiapiny.

Farmakokinetyka litu nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z kweitiapiną.

W sześciotygodniowym randomizowanym badaniu porównującym kombinację litu i leku Kwentiax® SR z placebo i lekiem Kwentiax® SR u dorosłych pacjentów cierpiących na ostry stan maniakalny, zwiększenie częstości występowania zaburzeń pozapiramidowych (szczególnie drżenia) oraz senności i przyrostu masy ciała obserwowano w grupie z dodatkowym litem w porównaniu z grupą z dodatkowym placebo (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”).

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian w farmakokinetyce walepinianu sodu i kweitiapiny przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. W retrospektywnym badaniu z udziałem dzieci i młodzieży otrzymujących walepinian sodu, kweitiapinę lub kombinację tych leków, zwiększenie liczby przypadków leukopenii i neutropenii obserwowano w grupie przyjmującej oba leki w porównaniu z grupami przyjmującymi te leki oddzielnie.

Badania interakcji z lekami sercowo-naczyniowymi nie były prowadzone.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kweitiapiny z lekami wpływającymi na równowagę elektrolitową lub wydłużającymi odcinek QT.

U pacjentów przyjmujących kweitiapinę obserwowano przypadki fałszywie dodatnich wyników immunoenzymatycznych testów na obecność metadonu i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Zaleca się potwierdzenie wątpliwych wyników badań przesiewowych odpowiednią metodą chromatograficzną.

Kweitiapinę należy stosować ostrożnie w połączeniu z lekami serotonergowymi, takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory ponownego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, ponieważ istnieje ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego — potencjalnie zagrażającego życiu stanu (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Ponieważ Kwentiax® SR jest wskazany w leczeniu schizofrenii, zaburzeń dwubiegunowych oraz terapii wspomagającej epizodów depresyjnych u pacjentów z TDR, należy dokładnie rozważyć profil bezpieczeństwa leku, biorąc pod uwagę indywidualny diagnozę pacjenta oraz dawkę, którą przyjmuje.

Długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa terapii wspomagającej u pacjentów z TDR nie oceniano, jednak badano długoterminową skuteczność i bezpieczeństwo monoterapii lekiem u dorosłych pacjentów (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Dzieci

Kwentiax® nie jest zalecany do stosowania u dzieci ze względu na brak danych potwierdzających korzyści z jego stosowania w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne kwezapiny wykazały, że poza znanym profilem bezpieczeństwa ustalonym dla dorosłych, częstotliwość niektórych działań niepożądanych jest wyższa u dzieci niż u dorosłych (zwiększony apetyt, wzrost stężenia prolaktyny w surowicy krwi oraz objawy ekstrapiramidowe), a także zaobserwowano jedno zjawisko wcześniej nieobserwowane w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów (podwyższenie ciśnienia tętniczego). Ponadto u dzieci i nastolatków obserwowano zmiany w funkcji tarczycy.

Należy również zaznaczyć, że odległy wpływ leczenia Kwentiax® na wzrost i dojrzewanie płciowe nie był badany przez okres dłuższy niż 26 tygodni. Długoterminowy wpływ na rozwój poznawczy i behawioralny jest nieznany.

W trakcie badań z udziałem dzieci i nastolatków leczenie kwezapią wiązało się z wyższą częstotliwością objawów ekstrapiramidowych (EPS) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych ze względu na schizofrenię i manię dwubiegunową (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Samobójstwo / myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja w zaburzeniach dwubiegunowych wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzeń związanych z samobójstwem). Takie ryzyko utrzymuje się do czasu wyraźnej remisji. Ponieważ poprawa może nie występować przez pierwsze tygodnie leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu pojawienia się tej poprawy. Zgodnie z ogólnym doświadczeniem klinicznym ryzyko samobójstwa może wzrastać na wczesnym etapie poprawy.

Ponadto należy wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem po nagłym przerwaniu leczenia kwezapią z powodu znanych czynników ryzyka choroby, w której stosuje się leczenie.

Inne zaburzenia psychiczne, w których należy stosować Kwentiax® SR, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto te zaburzenia mogą występować równolegle z epizodami depresyjnymi.

Podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy stosować te same środki ostrożności, które stosuje się przy leczeniu pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi.

Pacjenci, u których w wywiadzie wystąpiły zdarzenia związane z samobójstwem lub którzy wykazują znaczny poziom myśli samobójczych przed rozpoczęciem terapii, mają wyższe ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub próby samobójstwa i powinni być dokładnie monitorowani w trakcie leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych stosowania antydepresantów u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat.

Dokładna obserwacja pacjentów, a zwłaszcza tych z wysokim ryzykiem, powinna towarzyszyć terapii lekowej, szczególnie na początku leczenia i przy dalszych zmianach dawki. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy poinformować o konieczności monitorowania pogorszenia stanu klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i natychmiastowego zgłoszenia się po pomoc medyczną w przypadku pojawienia się objawów.

W krótkoterminowych badaniach placebo-kontrolowanych z udziałem pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi w zaburzeniach dwubiegunowych zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem obserwowano u młodych pacjentów (do 25 roku życia) leczonych kwezapią w porównaniu do grupy placebo (3,0 % vs. 0 % odpowiednio). W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z TDR częstość zdarzeń związanych z samobójstwem u młodych pacjentów (do 25 roku życia) wynosiła 2,1 % (3/144) w grupie przyjmującej kwezapię i 1,3 % (1/75) w grupie placebo. Retrospektywne badanie populacyjne stosowania kwezapiny w leczeniu pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym (WDR) wykazało zwiększone ryzyko samookaleczeń i samobójstw u pacjentów w wieku od 25 do 64 lat bez samookaleczeń w wywiadzie przy jednoczesnym stosowaniu kwezapiny z innymi antydepresantami.

Senność i zawroty głowy

Leczenie kwezapią wiąże się z sennością i podobnymi objawami, takimi jak sedacja (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W trakcie badań klinicznych leczenia pacjentów z depresją dwubiegunową takie objawy występowały zazwyczaj w ciągu pierwszych 3 dni leczenia i były głównie łagodne do umiarkowanych pod względem nasilenia. U pacjentów z depresją dwubiegunową oraz pacjentów z epizodami depresyjnymi w TDR, u których występuje senność, może być konieczna obserwacja przez 2 tygodnie po wystąpieniu senności lub do czasu zniknięcia objawów, lub może być konieczne rozważenie możliwości przerwania leczenia.

Hipotensja ortostatyczna

Leczenie kwezapią wiązało się z hipotensją ortostatyczną i towarzyszącymi zawrotami głowy, które podobnie jak senność zazwyczaj występowały w okresie dozowania. Te zjawiska mogą sprzyjać wzrostowi częstości przypadkowych urazów (upadków), szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym. Dlatego pacjentom należy zalecić ostrożność, dopóki nie przyzwyczają się do możliwych efektów leku.

Choroby układu sercowo-naczyniowego

Kwentiax® SR należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego i naczyniowo-mózgowego lub innymi stanami, które mogą prowadzić do hipotensji tętniczej. Kwezapina może powodować hipotensję ortostatyczną, szczególnie na początku dozowania, dlatego w takich przypadkach konieczne jest zmniejszenie dawki lub dłuższy okres dozowania.

Zespół bezdechu podczas snu

Zgłaszano występowanie zespołu bezdechu podczas snu u pacjentów przyjmujących kwezapię. Należy stosować kwezapię z ostrożnością u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki depresyjne układu nerwowego centralnego i którzy mają w wywiadzie lub są w grupie ryzyka rozwoju bezdechu podczas snu. Dotyczy to szczególnie pacjentów z nadmierną masą ciała/otyłością lub pacjentów płci męskiej.

Drżenie

W kontrolowanych badaniach klinicznych nie stwierdzono różnicy w częstości występowania drżeń u pacjentów przyjmujących kwezapię i pacjentów z grupy placebo. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, zaleca się ostrożne przepisywanie leku pacjentom z wywiadem drżeń (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Objawy ekstrapiramidowe

W trakcie placebo-kontrolowanych badań kwezapina wiązała się ze wzrostem częstości występowania objawów ekstrapiramidowych w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych w epizodach dużej depresji związanej z zaburzeniem dwubiegunowym i ciężkim zaburzeniem depresyjnym.

Stosowanie kwezapiny wiązało się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub powodującym stres niepokojem i potrzebą ruchu, co często towarzyszyło niemożności siedzenia lub stania nieruchomo. Te zjawiska występują częściej w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki pacjentom, u których rozwijają się takie objawy, może im zaszkodzić.

Zespół opóźnionej dyskinezy

W przypadku pojawienia się objawów zespołu opóźnionej dyskinezy należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub przerwania stosowania leku Kwentiax® SR. Objawy zespołu opóźnionej dyskinezy mogą się nasilać i nawet pojawiać po przerwaniu terapii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zespół neuroleptyczny złośliwy

Zespół neuroleptyczny złośliwy może być związany z leczeniem lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kwezapią. Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zmiany stanu psychicznego, sztywność mięśni, niestabilność wegetatywną oraz podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy. W takim przypadku należy przerwać stosowanie leku Kwentiax® SR i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza

Ciężka neutropenia (liczba neutrofili <0,5×10⁹/l) występowała w badaniach klinicznych kwezapiny. Większość przypadków ciężkiej neutropenii występowała w ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia leczenia kwezapią. Nie stwierdzono wyraźnej zależności dawkowej. W okresie postmarketingowym niektóre przypadki były śmiertelne. Możliwe czynniki ryzyka wystąpienia neutropenii to istniejące wcześniej zmniejszenie liczby leukocytów i neutropenia spowodowana lekami w wywiadzie. Zgłaszano przypadki agranulocytozy u pacjentów bez poprzednio istniejących czynników ryzyka. Należy rozważyć możliwość rozwoju neutropenii u pacjentów z infekcją, szczególnie w przypadku braku oczywistych czynników sprzyjających, a także u pacjentów z gorączką nieznanego pochodzenia i podjąć odpowiednie działania kliniczne.

Zaleca się przerwanie leczenia kwezapią przy stężeniu neutrofili we krwi <1,0×10⁹/l. Pacjentów należy monitorować pod kątem wystąpienia objawów infekcji i zmian stężenia neutrofili (dopóki nie przekroczą poziomu 1,5×10⁹/l) (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”).

Efekty antycholinergiczne (muszarynowe)

Norwezapina, aktywny metabolit kwezapiny, wykazuje umiarkowaną lub wysoką powinowactwo do kilku podtypów receptorów muszarynowych. To sprzyja występowaniu działań niepożądanych odzwierciedlających efekty antycholinergiczne przy jednoczesnym stosowaniu kwezapiny w zalecanych dawkach oraz innych leków mających efekty antycholinergiczne w przypadku przedawkowania. Kwezapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki z efektami antycholinergicznymi (muszarynowymi). Kwezapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z aktualnym rozpoznaniem lub wywiadem zatrzymania moczu, klinicznie istotnej przerostu gruczołu krokowego, niedrożności jelit lub stanów z nią związanych, podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego lub zamkniętego kąta jaskry (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Przedawkowanie” i „Działania niepożądane”).

Interakcje

Zobacz również sekcję „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Jednoczesne stosowanie kwezapiny z silnym induktorem enzymu wątrobowego, takim jak karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwezapiny w osoczu krwi, co może zmniejszyć skuteczność terapii kwezapią. Leczenie lekiem Kwentiax® SR pacjentów przyjmujących induktor enzymu wątrobowego można rozpocząć tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści ze stosowania Kwentiax® SR przewyższają ryzyko związane z odstawieniem induktora enzymu wątrobowego. Ważne jest, aby wszelkie zmiany stosowania induktora następowały stopniowo. W razie potrzeby należy zastąpić go nieinduktorem (np. walepinianem sodu).

Wpływ na masę ciała

Zgłaszano zwiększenie masy ciała u pacjentów leczonych kwezapią, które należy monitorować i korygować pod kątem celowości klinicznej zgodnie z zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Działania niepożądane”).

Hiperglikemia

Hiperglikemia i/lub rozwój lub nasilenie cukrzycy bywały czasem związane z kwasocukrzycą lub śpiączką, w tym kilkoma przypadkami zakończonymi śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano kilka przypadków z poprzednim zwiększeniem masy ciała, które może być czynnikiem sprzyjającym. Odpowiedni monitoring kliniczny zaleca się przeprowadzać zgodnie z obowiązującymi wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjentów leczonych dowolnymi lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kwezapią, należy monitorować pod kątem wystąpienia objawów hiperglikemii (takich jak polipragia, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka cukrzycy należy regularnie monitorować pod kątem pogorszenia kontroli poziomu glukozy. Masę ciała tych pacjentów należy stale monitorować.

Lipidy

Zwiększenie stężenia trójglicerydów, LDL i cholesterolu ogólnego oraz zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL obserwowano w badaniach klinicznych kwezapiny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku zmian poziomu lipidów należy zastosować odpowiednie leczenie.

Ryzyko metaboliczne

Ze względu na zmiany masy ciała, poziomu glukozy we krwi (patrz hiperglikemia) i lipidów obserwowane w badaniach klinicznych, należy ocenić parametry metaboliczne pacjenta na początku leczenia, a zmiany tych parametrów należy regularnie monitorować w trakcie leczenia. Pogorszenie tych parametrów należy korygować pod kątem celowości klinicznej (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Wydłużenie odcinka QT

W trakcie badań klinicznych oraz w trakcie stosowania zgodnie z instrukcją dla lekarzy kwezapina nie powodowała trwałego wydłużenia bezwzględnych odcinków QT. W okresie postmarketingowym obserwowano wydłużenie odcinka QT przy stosowaniu kwezapiny w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Działania niepożądane”) oraz przy przedawkowaniu (patrz sekcja „Przedawkowanie”). Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu kwezapiny pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub pacjentom z wydłużonym odcinkiem QT w wywiadzie rodzinnym. Należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu kwezapiny z innymi lekami, które znane są z wydłużania odcinka QT, lub przy jednoczesnym stosowaniu z neuroleptykami, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym, pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odcinka QT, niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ciężkie działania niepożądane skórne

Wiadomo, że w trakcie leczenia kwezapią zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych skórnych (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), ostre ogólnikowe pęcherzykowe wypryski (OGEP), erytemę wielopostaciową oraz reakcje skórne towarzyszące eozynofilii i objawom ogólnym (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelne skutki.

Ciężkie działania niepożądane skórne towarzyszyły jednemu lub kilku objawom: rozległy wysyp skórny, który może towarzyszyć świądu lub pęcherzykom, odspajanie się naskórka, gorączka, chrypka węzłów chłonnych oraz możliwa eozynofilia lub neutrofilia. Większość tych reakcji występowała w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia kwezapią, niektóre reakcje DRESS występowały w ciągu 6 tygodni od rozpoczęcia leczenia kwezapią. W przypadku pojawienia się objawów świadczących o tych ciężkich reakcjach skórnych, kwezapinę należy natychmiast odstawić i rozważyć alternatywne metody leczenia.

Przerywanie przyjmowania leku

Ostre objawy odstawienia, takie jak bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość, opisywano po nagłym odstawieniu kwezapiny. Dlatego zaleca się stopniowe przerywanie przyjmowania leku w okresie co najmniej jednego do dwóch tygodni (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci w wieku podeszłym z psychozą związaną z demencją

Kwentiax® SR nie jest zalecany do leczenia psychozy związanej z demencją.

W trakcie randomizowanych badań placebo-kontrolowanych u chorych na demencję przy stosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych obserwowano około trzykrotne zwiększenie ryzyka wystąpienia niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Mechanizm tego zwiększenia nie jest znany. Zwiększone ryzyko nie może być wykluczone dla innych leków przeciwpsychotycznych lub dla innych grup pacjentów. Kwentiax® SR należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

Z danych metaanalizy atypowych leków przeciwpsychotycznych wiadomo, że pacjenci w wieku podeszłym z psychozą związaną z demencją stanowią grupę zwiększonych ryzyka śmiertelności w porównaniu do placebo. Z danych dwóch 10-tygodniowych badań placebo-kontrolowanych w jednej grupie pacjentów (n=710; średni wiek 83 lata; zakres 56–99 lat) śmiertelność wśród pacjentów leczonych kwezapią wyniosła 5,5 % w porównaniu do 3,2 % w grupie placebo. Śmiertelność pacjentów podczas badań była z różnych przyczyn, które były oczekiwane dla tej grupy pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym z chorobą Parkinsona (HP)/parkinsonizmem

Retrospektywne badanie populacyjne w leczeniu pacjentów z WDR wykazało zwiększone ryzyko śmiertelności podczas stosowania kwezapiny u pacjentów w wieku >65 lat. Ta asocjacja nie występowała, gdy pacjentów z parkinsonizmem wykluczono z analizy. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu kwezapiny tej grupie pacjentów.

Dysfagia

Przy stosowaniu kwezapiny obserwowano dysfagię. Należy stosować kwezapinę z ostrożnością u pacjentów zagrożonych ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Zaparcia i niedrożność jelit

Zaparcia są czynnikiem ryzyka rozwoju niedrożności jelit. Przy stosowaniu kwezapiny odnotowano przypadki zaparć i niedrożności jelit (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Te zgłoszenia obejmują informacje o skutkach śmiertelnych u pacjentów z większym ryzykiem rozwoju niedrożności jelit, w tym pacjentów przyjmujących jednocześnie kilka leków obniżających perystaltykę jelit i/lub leków, wobec których mogły nie być zgłoszone doniesienia o powodowaniu zaparć. Leczenie pacjentów z niedrożnością jelit/obrotem jelit należy prowadzić pod ścisłą obserwacją i z udzielaniem natychmiastowej pomocy medycznej.

Zakrzepica żylna i zakrzepowe zapalenie żył

W trakcie stosowania leków neuroleptycznych odnotowano przypadki zakrzepicy żyłnej i zakrzepowego zapalenia żył (VTE). Ponieważ u pacjentów przyjmujących neuroleptyki często występują nabyte czynniki ryzyka rozwoju VTE, wszystkie możliwe czynniki ryzyka pojawienia się VTE należy określić przed i w trakcie terapii kwezapią oraz podjąć środki zapobiegawcze.

Zapalenie trzustki

Zgłaszano przypadki zapalenia trzustki w badaniach klinicznych i w okresie postmarketingowym, ale związek nie został ustalony. W zgłoszeniach z okresu postmarketingowego wielu pacjentów miało czynniki znane jako sprzyjające zapaleniu trzustki, np. podwyższone stężenie trójglicerydów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”. Lipidy), kamienie żółciowe i nadużywanie alkoholu.

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego

W trakcie badań klinicznych oraz w okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki kardiomiopatii i zapalenia mięśnia sercowego, jednak związek przyczynowo-skutkowy ze stosowaniem kwezapiny nie został ustalony. Należy ponownie ocenić celowość stosowania kwezapiny u pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii lub zapalenia mięśnia sercowego.

Zespół serotoniny

Jednoczesne stosowanie Kwentiax® SR i innych leków serotonergicznych, takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory ponownego wychwytu serotoniny-noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe antydepresanty, może prowadzić do zespołu serotoniny, potencjalnie zagrażającego życiu (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jeśli jednoczesne leczenie innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i podczas zwiększania dawki. Objawy zespołu serotoniny mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność wegetatywną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i/lub objawy przewodu pokarmowego.

W przypadku podejrzenia zespołu serotoniny należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub przerwania terapii w zależności od nasilenia objawów.

Dodatkowe informacje

Dane dotyczące stosowania kwezapiny w połączeniu z divalproexem lub litami w epizodach maniakalnych o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu są ograniczone; jednak leczenie skojarzone było dobrze tolerowane (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Właściwości farmakodynamiczne”). Dane te wykazały efekt addytywny w trzecim tygodniu leczenia.

Nieracjonalne stosowanie i nadużywanie

Zarejestrowano przypadki nieracjonalnego stosowania i nadużywania leku. Należy ostrożnie przepisywać kwezapinę pacjentom z wywiadem nadużywania alkoholu lub narkotyków.

Laktoza

Tabletki Kwentiax® SR zawierają laktozę. Nie należy stosować tego leku pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy Lapp, lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy.

Każda tabletka o przedłużonym działaniu 150 mg zawiera 37,57 mg laktozy.

Każda tabletka o przedłużonym działaniu 200 mg zawiera 50,09 mg laktozy.

Każda tabletka o przedłużonym działaniu 300 mg zawiera 75,15 mg laktozy.

Sód

Tabletka o przedłużonym działaniu 150 mg zawiera 14,53 mg sodu.

Tabletka o przedłużonym działaniu 200 mg zawiera 19,38 mg sodu.

Dawki większe niż 1 tabletka zawierają ponad 23 mg (1 mmol) sodu. Należy wziąć pod uwagę pacjentów na diecie kontrolowanej pod względem zawartości sodu.

Każda tabletka o przedłużonym działaniu 300 mg zawiera 29,06 mg sodu.

Należy wziąć pod uwagę pacjentów na diecie kontrolowanej pod względem zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania kwezapiny w leczeniu kobiet w ciąży nie są ustalone. Obecnie nie ma dowodów negatywnego wpływu uzyskanych w badaniach na zwierzętach. Możliwy wpływ na narządy wzroku płodu nie był badany. Z informacji dotyczących kilku ciąż, w których stosowano kwezapinę, zgłaszano rozwój objawów abstynencji noworodkowej u noworodków. Dlatego w czasie ciąży Kwentiax® SR można przepisać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko. U noworodków matek przyjmujących kwezapinę w czasie ciąży obserwowano objawy odstawienia leku.

Opublikowano dane, że kwezapina przenika do mleka matki, choć stopień tego przenikania jest nieznany. Kobietom karmiącym piersią zaleca się przerwanie karmienia w trakcie leczenia kwezapią.

Noworodki matek, które w III trymestrze przyjmowały leki przeciwpsychotyczne (w tym kwezapinę), mają ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym objawów ekstrapiramidowych i/lub objawów odstawienia, które mogą różnić się pod względem nasilenia i trwałości. Obserwowane działania niepożądane obejmowały pobudzenie, nadciśnienie tętnicze, hipotensję, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub zaburzenia odżywiania. W związku z tym noworodki powinny być pod ścisłą obserwacją.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Ze względu na to, że lek działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, kwezapina może negatywnie wpływać na czynności poznawcze. Dlatego pacjentom nie zaleca się prowadzenia samochodu lub innych urządzeń, dopóki nie zostanie ustalona indywidualna reakcja na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Dla każdego wskazania istnieją różne schematy dawkowania. Należy upewnić się, że pacjent otrzymuje dawkę odpowiadającą jego stanowi.

Kwentiax® SR należy stosować 1 raz na dobę na czczo. Tabletki należy połykać w całości, nie łamiąc, nie żując ani nie rozgniatając ich.

Do leczenia schizofrenii oraz epizodów maniakalnych o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia w zaburzeniu dwubiegunowym

Preparat Kwentiax® SR należy stosować co najmniej 1 godzinę przed posiłkiem. Dawkę początkową wynosi 300 mg w pierwszym dniu i 600 mg w drugim dniu. Zalecana dawka dobową to 600 mg, jednakże, jeżeli uzasadnione klinicznie, dawkę można zwiększyć do 800 mg na dobę. Dawkę należy dostosować w zakresie dawek skutecznych – od 400 mg do 800 mg na dobę – w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. W terapii wstrzymującej przy schizofrenii nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Do leczenia epizodów depresyjnych w zaburzeniu dwubiegunowym

Preparat Kwentiax® SR należy stosować przed snem. Całkowita dawka dobową przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi 50 mg (w 1. dniu), 100 mg (w 2. dniu), 200 mg (w 3. dniu) i 300 mg (w 4. dniu). Zalecana dawka dobową to 300 mg. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowej korzyści w grupie stosującej dawkę 600 mg w porównaniu z grupą 300 mg (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Dawkę 600 mg może być skuteczna u niektórych pacjentów. Dawki powyżej 300 mg powinien przepisać lekarz z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych. Badania kliniczne wskazują, że u niektórych pacjentów w przypadku wystąpienia problemów związanych z nietolerancją leku, należy rozważyć zmniejszenie dawki do minimalnej – 200 mg.

Do zapobiegania nawrotom choroby w zaburzeniu dwubiegunowym

W celu zapobiegania kolejnym epizodom maniakalnym, mieszanym lub depresyjnym u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym, którzy odpowiadali na leczenie Kwentiax® SR w ostrym okresie, należy kontynuować leczenie preparatem Kwentiax® SR w tej samej dawce przepisanej przed snem. Dawkę Kwentiax® SR można dostosować w zakresie od 300 mg do 800 mg/ dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u każdego pacjenta. Ważne jest, aby w terapii wstrzymującej stosować najniższe skuteczne dawki.

Do leczenia wspomagającego ciężkich epizodów depresyjnych w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych.

Kwentiax® SR należy przyjmować przed snem. Dawkę początkową wynosi 50 mg w 1. i 2. dniu oraz 150 mg w 3. i 4. dniu. W krótkotrwałych badaniach leczenia wspomagającego (z amitryptyliną, bupropionem, cytalopramem, duloksyne, escytylopramem, fluoksetyną, paroksetyną, sertalyną i wenlafaksyną) efekt antydepresyjny obserwowano przy dawkach 150 i 300 mg/ dobę oraz przy dawce 50 mg/ dobę – w krótkotrwałym badaniu monoterapii. Przy stosowaniu wyższych dawek leku zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Dlatego lekarz powinien upewnić się, że stosowana jest najniższa skuteczna dawka, rozpoczynając od 50 mg/ dobę. Potrzeba zwiększenia dawki z 150 do 300 mg/ dobę powinna opierać się na ocenie stanu poszczególnego pacjenta.

Przejście z leku Kwentiax®, tabletek z natychmiastowym uwalnianiem substancji czynnej

Dla wygody dawkowania pacjentów leczonych oddzielnymi dawkami leku Kwentiax® (tabletki z natychmiastowym uwalnianiem substancji czynnej) można przejść na Kwentiax® SR w równoważnej całkowitej dawce dobowej, którą należy przyjmować 1 raz na dobę. W celu zapewnienia utrzymania odpowiedzi klinicznej może być konieczne dopasowanie dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych i antydepresantów, Kwentiax® SR należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym, szczególnie na początku leczenia i doboru dawki. Może być konieczne wolniejsze dopasowanie dawki Kwentiax® SR, a dawka terapeutyczna dobową może być niższa niż u młodszych pacjentów. Średni klarans kwietyapiny w osoczu był obniżony o 30–50% u osób w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych pacjentów. Leczenie pacjentów w wieku podeszłym należy rozpocząć od dawki 50 mg/ dobę. Dawkę można stopniowo zwiększać o 50 mg/ dobę do osiągnięcia skutecznej dawki, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u każdego pacjenta. Pacjentom w wieku podeszłym z epizodami depresyjnymi w ZAD przyjmowanie leku należy rozpocząć od 50 mg/ dobę w dniach 1–3, zwiększając dawkę do 100 mg/ dobę w dniu 4. i do 150 mg/ dobę w dniu 8. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę, rozpoczynając od 50 mg/ dobę. Jeżeli, na podstawie oceny stanu konkretnego pacjenta, konieczne jest zwiększenie dawki do 300 mg/ dobę, nie należy tego robić wcześniej niż po 22 dniach leczenia.

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat z epizodami depresyjnymi w zaburzeniu dwubiegunowym bezpieczeństwo i skuteczność nie były badane.

Upośledzenie funkcji nerek

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek.

Upośledzenie funkcji wątroby

Kwietyapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Dlatego preparat Kwentiax® SR należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanym upośledzeniem funkcji wątroby, szczególnie w początkowym okresie doboru dawki. Leczenie pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby należy rozpocząć od dawki 50 mg/ dobę. Dawkę można zwiększać krokowo o 50 mg/ dobę do osiągnięcia skutecznej dawki, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji każdego pacjenta.

Dzieci.

Kwentiax® SR nie jest zalecany do stosowania u dzieci ze względu na brak danych świadczących o korzyściach z jego stosowania w tej grupie wiekowej.

Przedawkowanie.

Objawy

Objawy i objawy przedawkowania, o których donoszono, były konsekwencją nasilenia znanych efektów farmakologicznych substancji czynnej, takich jak senność i sedacja, tachykardia, hipotensja tętnicza i efekty antycholinergiczne. Donoszono o przeżyciu ostrego przedawkowania do 30 g kwietyapiny. Większość pacjentów z przedawkowaniem nie zgłaszała działań niepożądanych lub pełni odzyskiwała zdrowie po ich wystąpieniu. Donoszono o skutku śmiertelnym w trakcie badania klinicznego po przedawkowaniu 13,6 g kwietyapiny. Z doświadczenia po marketingowym stosowaniu monoterapii 6 g kwietyapiny donoszenia o przedawkowaniu kwietyapiny prowadzące do skutku śmiertelnego lub śpiączki lub wydłużenia interwału QT były bardzo rzadkie. Przedawkowanie może prowadzić do wydłużenia interwału QT, drgawek, stanu przedrzutowego, rabdomiolizy, niewydolności oddechowej, zatrzymania moczu, dezorientacji, majaczenia i/lub pobudzenia, śpiączki i skutku śmiertelnego. Ponadto, takie zdarzenia były rejestrowane przy przedawkowaniu kwietyapiny jako monoterapii: wydłużenie QT, napady drgawkowe, stan przedrzutowy, rabdomioliza, niewydolność oddechowa, zatrzymanie moczu, zamieszanie, majaczenie i/lub niepokój. Pacjenci z wcześniejszym ciężkim schorzeniem układu sercowo-naczyniowego mogą znajdować się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia efektów przedawkowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydotum na kwietyapinę. W przypadku ciężkiego przedawkowania należy rozważyć konieczność podjęcia różnorodnych działań i terapii intensywnej, w tym przywrócenie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniej oxygenacji i wentylacji płuc, monitorowanie i wspieranie czynności układu sercowo-naczyniowego. W publikacjach opisano przypadki eliminacji ciężkich reakcji ze strony OUN, w tym śpiączki i delirium, poprzez dożylne podanie fizostygminy (1–2 mg) przy ciągłym monitorowaniu EKG. Nie jest to zalecenie dla standardowego leczenia ze względu na możliwy negatywny wpływ fizostygminy na przewodnictwo serca. Fizostygminę można stosować wyłącznie w przypadku braku zaburzeń EKG. Nie należy stosować fizostygminy przy zaburzeniach rytmu, blokadach serca w dowolnym stopniu lub poszerzeniu kompleksu QRS.

W przypadku utrzymującej się hipotensji tętniczej przy przedawkowaniu kwietyapiny należy podjąć odpowiednie działania, takie jak dożylne podawanie płynów i/lub sympatykomimetyków (należy unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, ponieważ stymulacja receptorów beta-adrenergicznych może pogłębiać hipotensję w warunkach blokady receptorów alfa-adrenergicznych spowodowanej przez kwietyapinę).

Ponieważ zapobieganie wchłanianiu przy przedawkowaniu nie było badane, należy rozważyć konieczność przepłukania żołądka (po intubacji, jeśli pacjent stracił przytomność), a także zastosowanie węgla aktywnego wraz ze środkiem przeczyszczającym.

Donoszono o powstawaniu ciał obcych w żołądku przy przedawkowaniu kwietyapiny o przedłużonym działaniu, dlatego zaleca się odpowiednią diagnostykę obrazową w celu ustalenia dalszej taktyki leczenia pacjenta. Zwykłe przepłukanie żołądka może być nieskuteczne w usuwaniu bezoaru ze względu na lepką, przypominającą gumę konsystencję masy. W niektórych przypadkach pomyślnie przeprowadzono endoskopowe usunięcie farmakobezoaru.

Szczegółowa opieka medyczna powinna trwać do pełnego wyzdrowienia pacjenta.

Niepożądane działania.

Najczęściej zgłaszane niepożądane reakcje podczas stosowania kwietyapiny to: senność, zawroty głowy, suchość w ustach, ból głowy, objawy odstawienia (przy przestaniu stosowania) leku, podwyższenie poziomu trójglicerydów w surowicy, podwyższenie poziomu cholesterolu ogólnego (szczególnie cholesterolu LPNNZ), obniżenie poziomu cholesterolu LPWNZ, przyrost masy ciała, obniżenie hemoglobiny oraz objawy pozapiramidowe.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwpsychotycznych, stosowanie kwietyapiny wiązało się z przyrostem masy ciała, omdleniami, złośliwym zespołem neuroleptycznym, leukopenią oraz obrzękami obwodowymi.

Częstość występowania niepożądanych zjawisk podczas leczenia kwietyapiną określono poniżej według następującej klasyfikacji: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), niezwykle rzadko (> 1/10000, < 1/1000), sporadycznie (< 1/10000) oraz częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie istniejących danych).

1. Zob. rozdział „Szczególności stosowania”.

2. Senność może występować zazwyczaj w pierwszych 2 tygodniach leczenia i zwykle ustępuje w miarę przedłużania stosowania kwietyapiny.

3. Bezobjawowe podwyższenie (odchylenie od normy do >3×WGN w dowolnym czasie) poziomów transaminaz (ALT, AST) lub gamma-GT (glutamylotransferazy) obserwowano u niektórych pacjentów podczas stosowania kwietyapiny. Takie podwyższenia były zazwyczaj odwracalne przy kontynuowaniu leczenia kwietyapiną.

4. Jak i inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory alfa1-adrenergiczne, kwietyapina może często powodować hipotensję ortostatyczną towarzyszoną zawrotom głowy, tachykardii oraz u niektórych pacjentów – omdleniom, szczególnie w okresie dobierania dawki początkowej (zob. rozdział „Szczególności stosowania”).

5. Częstość występowania tych działań niepożądanych szacowano wyłącznie na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu na rynek stosowania kwietyapiny w postaci leku o szybkim uwalnianiu.

6. Poziom glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub poziom glukozy we krwi po posiłku ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym przypadku.

7. Zwiększona częstość występowania dysfagii przy stosowaniu kwietyapiny w porównaniu z placebo obserwowana była wyłącznie w trakcie badań klinicznych depresji dwubiegunowej.

8. Oparte na wzroście masy ciała o >7% w porównaniu z wartością wyjściową. Występuje głównie w pierwszych tygodniach terapii u dorosłych.

9. Objawy odstawienia, najczęściej obserwowane w krótkoterminowych, placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych monoterapii, w których oceniano objawy odstawienia: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy oraz drażliwość. Częstość tych reakcji znacząco zmniejszała się tydzień po zakończeniu leczenia.

10. Poziom trójglicerydów ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥18 lat) lub ≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l) (pacjenci w wieku <18 lat) przynajmniej w jednym przypadku.

11. Poziom cholesterolu ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) (pacjenci w wieku ≥18 lat) lub ≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l) (pacjenci w wieku <18 lat) przynajmniej w jednym przypadku. Podwyższenie poziomu cholesterolu LPNŻ o ≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l) obserwowano bardzo często. Średnia wartość u pacjentów z takim podwyższeniem cholesterolu LPNŻ wynosiła 41,7 mg/dl (1,07 mmol/l).

12. Zob. tekst poniżej.

13. Trombocyty ≤100×10⁹/l przynajmniej w jednym przypadku.

14. Według danych z badań klinicznych dotyczące skutków ubocznych podwyższenie poziomu kinazy fosfokreatynowej we krwi nie było związane z zespołem neuroleptycznym złośliwym.

15. Poziom prolaktyny (pacjenci w wieku >18 lat) >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >30 μg/l (>1304,34 pmol/l) u kobiet – w dowolnym czasie.

16. Może prowadzić do upadków.

17. Cholesterol LPWŻ <40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet w dowolnym czasie.

18. Liczba pacjentów, u których zmienił się czas trwania odcinka QTC z <450 ms do ≥450 ms z wydłużeniem o ≥30 ms. W badaniach placebo-kontrolowanych kwietyapiny średnia zmiana oraz liczba pacjentów, u których wystąpiły odchylenia do poziomu klinicznie istotnego, były podobne w grupach kwietyapiny i placebo.

19. Odchylenie z >132 mmol/l do ≤132 mmol/l przynajmniej przy jednym badaniu.

20. O przypadkach myśli samobójczych i zachowań samobójczych zgłaszano podczas terapii kwietyapiną lub bezpośrednio po zakończeniu leczenia (zob. rozdziały „Szczególności stosowania” i „Właściwości farmakologiczne”).

21. Zob. rozdział „Właściwości farmakologiczne”.

22. Obniżenie poziomu hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn, ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet przynajmniej przy jednym badaniu obserwowano u 11% pacjentów leczonych kwietyapiną we wszystkich badaniach, w tym otwartych. U tych pacjentów średnie maksymalne zmniejszenie poziomu hemoglobiny w dowolnym czasie wynosiło 1,50 g/dl.

23. Często obserwowano na tle tachykardii, zawrotów głowy, hipotensji ortostatycznej i/lub podstawowych chorób serca/oddechowych.

24. Na podstawie odchylenia od wartości początkowej normalnej do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie całkowitego T4, wolnego T4, całkowitego T3 i wolnego T3 wynosiło <0,8×NGN (pmol/l), a odchylenie TSH wynosiło >5 mU/l w dowolnym czasie.

25. Zgodnie ze zwiększoną częstością występowania wymiotów u pacjentów w wieku podeszłym (≥65 lat).

26. Odchylenie poziomu neutrofili od wartości wyjściowej ≥1,5×10⁹/l do <0,5×10⁹/l w dowolnym czasie podczas leczenia.

27. Oparte na odchyleniu od wartości początkowej normalnej do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie eozynofili wynosiło >1×10⁹ komórek/l w dowolnym czasie.

28. Oparte na odchyleniu od wartości początkowej normalnej do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie leukocytów wynosiło ≤3×10⁹ komórek/l w dowolnym czasie.

29. Zgodnie z doniesieniami o działaniach niepożądanych dotyczących zespołu metabolicznego, uzyskanymi we wszystkich badaniach klinicznych kwietyapiny.

30. W trakcie badań klinicznych u niektórych pacjentów obserwowano więcej niż jednorazowe nasilenie czynników metabolicznych negatywnie wpływających na masę ciała, poziom glukozy we krwi i poziom lipidów (zob. rozdział „Szczególności stosowania”).

31. Zob. rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”.

32. Może wystąpić podczas lub wkrótce po rozpoczęciu terapii i może być związane z hipotensją i/lub omdleniem. Częstość występowania oparta jest na doniesieniach o wystąpieniu bradykardii i z nią związanych zjawisk, obserwowanych we wszystkich badaniach klinicznych kwietyapiny.

33. Na podstawie jednego retrospektywnego, nierandomizowanego badania epidemiologicznego.

Przypadki wydłużonego odcinka QT, arytmii komorowej, nagłej nieoczekiwanej śmierci, zatrzymania krążenia oraz arytmii typu „torsade de pointes” zgłaszano przy stosowaniu leków neuroleptycznych i uważa się je za charakterystyczne dla tej klasy leków.

W związku ze stosowaniem kwietyapiny zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCAR), w tym zespół Stevensa–Johnsona (SJS), toksyczny epidermalny zespół martwicy (TEN), skórne reakcje towarzyszone eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Dzieci

Te same działania niepożądane, które opisano powyżej u dorosłych, należy rozpatrywać również u dzieci i młodzieży. Tabela 2 podsumowuje działania niepożądane występujące częściej u dzieci i młodzieży (10–17 lat) niż u dorosłych lub działania niepożądane, których nie obserwowano w grupie dorosłych pacjentów.

Tabela 2. Działania niepożądane u dzieci i młodzieży związane ze stosowaniem kwietyapiny, występujące częściej niż u dorosłych lub nie obserwowane u dorosłych.

Częstość występowania działań niepożądanych określono według następującej klasyfikacji: bardzo często (>1/10), często (>1/100, <1/10), nieczęsto (>1/1000, <1/100), rzadko (>1/10 000, <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000).

1 Poziomy prolaktyny (pacjenci <18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >26 μg/l (>1130,428 pmol/l) u kobiet w dowolnym momencie. Mniej niż 1 % pacjentów miało wzrost poziomu prolaktyny >100 μg/l.

2 Na podstawie odchyleń powyżej wartości klinicznie istotnych (na podstawie kryteriów Narodowego Instytutu Opieki Zdrowotnej) lub wzrostu >20 mmHg dla ciśnienia skurczowego lub >10 mmHg dla ciśnienia rozkurczowego w dowolnym momencie w dwóch krótkoterminowych (3–6 tygodni) badaniach kontrolowanych placebo u dzieci i młodzieży.

3 Uwaga: częstość odpowiada obserwowanej u dorosłych, jednak może być związana z innymi objawami klinicznymi u dzieci i młodzieży w porównaniu z dorosłymi.

4 Zobacz sekcję „Farmakodynamika”.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Lek nie wymaga szczególnych warunków temperaturowych przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze, po 6 lub 9 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. KRKA, d. d., Novo mesto, Słowenia.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia.