INSTRUKCJA dot. stosowania leku Ksxefokam® (XEFOCAM®)

Skład:

substancja czynna: lornotykam;

1 tabletka 4 mg lub 8 mg zawiera odpowiednio 4 mg lub 8 mg lornotykamu;

substancje pomocnicze: stearynian magnezu; powidon; skrobioglikolan sodu; celuloza mikrokryształowa; laktoza jednowodna; polietylenoglikol 6000; dwutlenek tytanu (E 171); talk; hydroksypropylometyloceluloza.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: eliptyczne tabletki powlekane, od białego do żółtawego koloru, z oznaczeniem „L04” na tabletce 4 mg i „L08” na tabletce 8 mg.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Oksykamy. Kod ATC M01A C05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lornoksykam jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NSAID) o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym, należącym do klasy oksykamów. Mechanizm działania lornoksykamu wiąże się głównie z hamowaniem syntezy prostaglandyn (hamowanie enzymu cyklooksygenazy), co prowadzi do desensytyzacji obwodowych receptorów nociceptywnych oraz hamowania stanu zapalnego. Zakłada się również centralne działanie na receptory nociceptywne, niezwiązane z działaniem przeciwzapalnym. Lornoksykam nie wpływa na istotne dla życia parametry (takie jak temperatura ciała, częstotliwość oddychania, częstość skurczów serca, ciśnienie tętnicze, EKG, spirometria).

Właściwości przeciwbólowe lornoksykamu zostały pomyślnie zademonstrowane w kilku badaniach klinicznych podczas rozwoju leku.

Ze względu na miejscowe podrażnienie przewodu pokarmowego oraz systematyczne działanie owrzodzeniowe związane z hamowaniem syntezy prostaglandyn (PG), stosowanie lornoksykamu, tak jak innych NSAID, często prowadzi do powstawania powikłań ze strony przewodu pokarmowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Lornoksykam jest szybko i praktycznie całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1–2 godzinach po podaniu leku. Biologiczna dostępność lornoksykamu wynosi 90–100%. Nie stwierdzono efektu pierwszego przejścia. Jednoczesne przyjmowanie lornoksykamu z posiłkiem powoduje obniżenie Cmax o około 30% oraz wydłużenie Tmax z 1,5 godziny do 2,3 godziny. Wchłanianie lornoksykamu (obliczone na podstawie pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC)) może być obniżone o do 20%.

Rozkład. W osoczu lornoksykam występuje w formie niezmienionej oraz w formie nieaktywnego metabolitu hydroksylowanego. Wiązanie lornoksykamu z białkami osocza wynosi 99% i nie zależy od jego stężenia. Lek wykrywany jest również w płynie synowialnym po wielokrotnym stosowaniu.

Biotransformacja. Lornoksykam jest aktywnie metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację, głównie do nieaktywnego metabolitu 5-hydroksylornoksykamu. Biotransformacja lornoksykamu zachodzi z udziałem cytochromu CYP2C9. W wyniku polimorfizmu genetycznego istnieją osoby o zwolnionym i intensywnym metabolizmie tego enzymu, co może objawiać się znacznym wzrostem stężenia lornoksykamu w osoczu u osób o zwolnionym metabolizmie. Metabolit hydroksylowany nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Lornoksykam jest całkowicie metabolizowany. Około 2/3 leku wydala się przez wątrobę, a 1/3 – przez nerki w postaci nieaktywnej substancji.

W badaniach na modelach zwierzęcych lornoksykam nie powodował indukcji enzymów wątrobowych. W badaniach klinicznych nie uzyskano danych świadczących o akumulacji lornoksykamu po wielokrotnym stosowaniu zalecanych dawek, co potwierdzono danymi monitoringu bezpieczeństwa i skuteczności leków w badaniach trwających rok.

Wydalanie. Okres półtrwania substancji czynnej wynosi 3–4 godziny. Po doustnym podaniu około 50% leku wydala się z kałem, a 42% – z moczem, głównie w postaci 5-hydroksylornoksykamu. Okres półtrwania 5-hydroksylornoksykamu wynosi około 9 godzin po podaniu dożylnym lub domięśniowym 1 lub 2 razy na dobę. Nie ma dowodów na zmianę szybkości eliminacji przy stosowaniu dawek powtarzanych.

U pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia) klirens jest obniżony o 30–40%. Poza obniżeniem klirensu nie stwierdza się istotnych zmian w profilu kinetycznym lornoksykamu u pacjentów w podeszłym wieku.

Nie występuje istotna zmiana profilu kinetycznego lornoksykamu u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, z wyjątkiem akumulacji u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby po 7 dniach terapii dawkami dobowymi 12 mg i 16 mg.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe lekkiego i umiarkowanego bólu u dorosłych.
Leczenie objawowe bólu i stanu zapalnego w przebiegu osteoarthrytu u dorosłych.
Leczenie objawowe bólu i stanu zapalnego w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na lornoksykam lub którykolwiek z pozostałych składników leku;
trombocytopenia;
nadwrażliwość (objawy podobne do astmy, rinitu, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki) na inne LNPZ, w tym na kwas acetylosalicylowy;
ciężka niewydolność serca;
krwawienia przewodu pokarmowego, krwawienia mózgowe lub inne krwawienia;
krwawienie przewodu pokarmowego lub przebicie przewodu pokarmowego w wywiadzie, związane z wcześniejszą terapią LNPZ;
aktywna nawracająca wrzoda żołądka/krwawienie lub nawracająca wrzoda żołądka/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej oddzielnych epizodów potwierdzonego rozwoju wrzodu lub krwawienia);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek (stężenie kreatyniny w surowicy > 700 µmol/l);
trzeci trymestr ciąży (patrz rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego stosowania z lornoksykamem:

Cymetydyna: zwiększenie stężenia lornoksykamu w osoczu krwi, co może zwiększyć ryzyko niepożądanych działań lornoksykamu (nie stwierdzono interakcji między lornoksykamem a ranitydyną ani między lornoksykamem a lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy).
Leki przeciwkrzepnące: LNPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepnących, np. warfaryny (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy dokładnie monitorować poziom międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR).
Fenprokumon: zmniejsza się skuteczność leczenia fenprokumonem.
Heparyna: niesteroidowe leki przeciwzapalne zwiększają ryzyko krwawień oraz wystąpienia hematomy rdzeniowej lub zewnątrzoponowej podczas jednoczesnego stosowania z heparyną w czasie znieczulenia rdzeniowego lub zewnątrzoponowego (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Inhibitory ACE: może zmniejszyć się działanie inhibitorów ACE.
Diuretyki: osłabienie działania moczopędnego i hipotensyjnego diuretyków pętlowych, tiazydowych i zabezpieczających potas (zwiększony ryzyko hiperkaliemii i nefrotoksyczności).
Blokery receptorów beta-adrenergicznych: zmniejszenie efektu hipotensyjnego.
Blokery receptorów angiotensyny II: zmniejszenie efektu hipotensyjnego.
Digoxygenina: zmniejszenie klirensu nerkowego digoksyny, co zwiększa ryzyko toksyczności digoksyny.
Glikokortykosteroidy: zwiększone ryzyko wystąpienia wrzodów przewodu pokarmowego lub krwawień (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów (np. lewofloksacyna, ofloksacyna): zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek.
Leki przeciwpłytkowe (np. klopidogrel): zwiększone ryzyko krwawień (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Inne LNPZ: zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień przewodu pokarmowego lub wrzodów.
Metotreksat: zwiększenie stężenia metotreksatu w osoczu krwi, co prowadzi do zwiększenia jego toksyczności. W przypadku jednoczesnego stosowania wymagany jest dokładny monitoring.
Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI): zwiększone ryzyko krwawień (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Preparaty litu: LNPZ obniżają klirens nerkowy litu, wskutek czego stężenie litu w osoczu może przekroczyć próg toksyczny. Należy monitorować poziom litu w osoczu krwi, szczególnie na początku leczenia, przy dostosowywaniu dawki oraz przy przerywaniu leczenia.
Cyklosporyna: zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu krwi. Możliwe zwiększenie nefrotoksyczności cyklosporyny, spowodowane działaniami pośredniczonymi przez prostaglandyny w nerkach. W przypadku terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.
Pochodne sulfonylomocznika (np. glibenklamid): zwiększone ryzyko hipoglikemii.
Znane induktory i inhibitory izoenzymu CYP2C9: lornoksykam (tak jak inne LNPZ zależne od cytochromu P450 2C9 (izoenzym CYP2C9)) oddziałuje z znanymi induktorami i inhibitorami izoenzymu CYP2C9 (patrz rozdział „Biologiczna transformacja”).
Takrolimus: zwiększone ryzyko nefrotoksyczności z powodu zmniejszenia syntezy prostacykliny w nerkach. W przypadku terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Pemetreksed: LNPZ mogą obniżać klirens nerkowy pemetreksedu, wskutek czego zwiększa się toksyczność nerek i przewodu pokarmowego oraz mielosupresja.

Ponieważ przyjmowanie pokarmu opóźnia wchłanianie lornoksykamu, tabletki Ksxefokam® nie powinny być przyjmowane podczas posiłku, jeśli konieczne jest szybkie rozpoczęcie działania leku (łagodzenie bólu).

Przyjmowanie pokarmu zmniejsza wchłanianie o około 20% i wydłuża Tmax (patrz rozdział „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Lornoksikam zmniejsza agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu go pacjentom z podwyższonym ryzykiem krwawienia.

Lornoksikam należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie oczekiwanej korzyści z terapii i możliwego ryzyka u następujących grup pacjentów:

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek: lornoksikam należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodną (stężenie kreatyniny w surowicy 150–300 µmol/l) i umiarkowaną niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny w surowicy 300–700 µmol/l) ze względu na ważną rolę prostaglandyn w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”). W przypadku pogorszenia funkcji nerek leczenie lornoksikamem należy przerwać.
Pacjenci po rozległych zabiegach chirurgicznych, z niewydolnością serca, przyjmujący diuretyki lub leki, które mogą powodować uszkodzenie nerek, wymagają dokładnego monitorowania funkcji nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi zaleca się dokładne badanie kliniczne oraz ocenę wyników badań laboratoryjnych (np. czas tromboplastyny częściowej).
Pacjentom z niewydolnością wątroby (np. z przewlekłą chorobą wątroby, taką jak marskość) po podaniu leku w dawce 12–16 mg na dobę zaleca się regularne badania laboratoryjne ze względu na możliwość gromadzenia się lornoksikamu w organizmie (zwiększenie AUC) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”). Jednakże nie stwierdzono istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników.
W przypadku długotrwałego leczenia (ponad 3 miesiące) niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) zaleca się stałe monitorowanie funkcji nerek i wątroby oraz badań hematologicznych.
U osób starszych (65 lat i więcej) zaleca się monitorowanie funkcji nerek i wątroby. Ostrożnie należy stosować po zabiegach chirurgicznych.

Stosowanie NLPZ w połączeniu.

Należy unikać jednoczesnego stosowania lornoksikamu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Minimalizacja niepożądanych działań.

Niepożądane działania można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki leku przez najkrótszy możliwy czas, konieczny do kontrolowania objawów choroby (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania” oraz poniższe ryzyko przewlekłe i sercowo-naczyniowe).

Krwiaki, owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego.

Podczas stosowania dowolnego NLPZ w dowolnym momencie terapii może dojść do krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego (z objawami ostrzegawczymi lub bez nich, nawet u pacjentów bez wcześniejszych dolegliwości przewodu pokarmowego), które mogą mieć śmiertelny skutek.

Ryzyko krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze wzrostem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem owrzodzenia żołądka lub dwunastnicy, szczególnie powikłanego krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), a także u osób starszych. W przypadku tych grup pacjentów leczenie należy rozpoczynać z szczególną ostrożnością od najniższych dawek terapeutycznych (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

NLPZ należy stosować ostrożnie w leczeniu powyższych grup pacjentów oraz pacjentów przyjmujących jednocześnie niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub inne leki zwiększające ryzyko powikłań przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). U pacjentów wymagających takiej terapii wspomocznej leczenie można prowadzić przy jednoczesnym stosowaniu leków ochronnych (np. misoprostolu lub inhibitorów pompy protonowej). Zaleca się regularne kliniczne monitorowanie.

Pacjenci z wywiadem toksycznego działania na przewód pokarmowy, szczególnie osoby starsze, powinni donosić o wszelkich nietypowych dolegliwościach brzusznych (szczególnie o krwawieniu z przewodu pokarmowego) na wczesnych etapach leczenia.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie leki, które mogą zwiększać ryzyko powstania owrzodzenia lub krwawienia, np. kortykosteroidy doustne, leki przeciwkrzepliwe – warfarynę, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub antytromboczynkowe – kwas acetylosalicylowy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących lornoksikam, leczenie należy natychmiast przerwać.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ ich stan może się pogorszyć.

Pacjenci starsi.

U pacjentów starszych częściej występują działania niepożądane podczas stosowania NLPZ, w szczególności krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do śmiertelnego skutku (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy.

Należy obserwować pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie, ponieważ terapia NLPZ może być związana z zatrzymaniem płynów i obrzękami.

Istnieją dane kliniczne i epidemiologiczne sugerujące, że stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie długotrwałe i w wysokich dawkach, może być związane ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń tętniczych trombotycznych (np. zawał serca lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu lornoksikamu.

Lornoksikam należy przepisywać pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub zaburzeniami mózgowo-naczyniowymi wyłącznie po dokładnej ocenie wskazań. Ocena ta jest również wymagana przed przepisaniem długotrwałego leczenia pacjentom z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Jednoczesne leczenie NLPZ i heparyną zwiększa ryzyko wystąpienia hematomy wewnątrzrdzeniowej/epiduralnej podczas znieczulenia rzęskowego lub podpajęczynówkowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zaburzenia skórne.

Bardzo rzadko podczas stosowania NLPZ mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne, w tym egzfoliatywny rumień, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, czasem kończące się śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju takich reakcji jest najwyższe na początku leczenia: w większości przypadków pojawiają się one w pierwszym miesiącu stosowania leku. Stosowanie lornoksikamu należy przerwać przy pierwszych objawach wysypki skórnej, uszkodzenia błon śluzowych i innych objawach nadwrażliwości.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego.

Należy stosować ostrożnie u pacjentów z astmą oskrzelową lub wywiadem tej choroby, ponieważ wiadomo, że NLPZ mogą wywoływać skurcz oskrzeli u takich pacjentów.

Lupus układowy i mieszane choroby tkanki łącznej.

Należy stosować ostrożnie u pacjentów z układowym rumieniem posolonym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej, ponieważ może wzrosnąć ryzyko rozwoju aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Nefrotoxiczność.

Jednoczesne leczenie NLPZ i tachrolimusu może zwiększać ryzyko nefrotoxiczności z powodu osłabienia syntezy prostacykliny w nerkach. W przypadku takiej terapii skojarzonej należy dokładnie monitorować funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Odchylenia laboratoryjne.

Tak jak inne NLPZ, lornoksikam może powodować okresowe podwyższenie poziomu transaminaz, bilirubiny we krwi, wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi oraz inne odchylenia wyników badań laboratoryjnych od normy. Jeśli odchylenia są istotne i trwają długo, leczenie należy przerwać i przeprowadzić odpowiednie badania.

Laktoza.

Lek zawiera laktozę. Nie należy go stosować pacjentom z rzadką, dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepłodność.

Lornoksikam, podobnie jak inne leki hamujące cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może osłabiać płodność, dlatego nie zaleca się jego stosowania u kobiet próbujących zajść w ciążę. U kobiet mających trudności z zajściem w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć odstawienie lornoksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Ospa wietrzna.

W przypadku ospę wietrznej w wyjątkowych przypadkach mogą rozwijać się ciężkie infekcyjne uszkodzenia skóry i tkanek miękkich. Do tej pory nie można wykluczyć wpływu NLPZ na pogorszenie przebiegu takich infekcyjnych uszkodzeń. Zaleca się unikanie stosowania lornoksikamu u pacjentów z ospą wietrzną.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lornoksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Brak danych klinicznych dotyczących stosowania lornoksikamu w I i II trymestrze ciąży oraz podczas porodu, dlatego nie zaleca się jego stosowania w tym okresie.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania lornoksikamu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwojowy płodu. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronienia oraz rozwoju wad serca po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnych stadiach ciąży. Ryzyko rośnie wraz ze wzrostem dawki i długości trwania terapii. U zwierząt stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększenia przed- i poimplantacyjnej śmierci embrionu oraz śmiertelności embrionalnej i płodowej. Inhibitory syntezy prostaglandyn nie powinny być stosowane w I i II trymestrze ciąży. Stosowanie jest możliwe wyłącznie w przypadku absolutnej konieczności.

Stosowanie lornoksikamu od 20. tygodnia ciąży może prowadzić do oligohydramniosu w wyniku zaburzenia funkcji nerek u płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj jest odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego u płodu po stosowaniu leku w II trymestrze ciąży, które zazwyczaj ustępowało po zakończeniu leczenia. Dlatego lornoksikam nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży bez wyraźnej potrzeby. Jeśli lornoksikam jest stosowany u kobiety próbującej zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po kilku dniach ekspozycji na lornoksikam, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Lornoksikam należy odstawić, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży stosowanie dowolnych inhibitorów syntezy prostaglandyn może wpływać na płód w następujący sposób:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej).

Matka i płód na końcu ciąży mogą być narażeni na następujące skutki po zastosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn:

możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach; wydłużenie czasu krwawienia;
hamowanie kurczliwości macicy, co może prowadzić do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Z tego względu stosowanie lornoksikamu jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Brak danych dotyczących wydzielania lornoksikamu do mleka kobiecego. U szczurów karmiących stwierdzono stosunkowo wysokie stężenia lornoksikamu w mleku. Lornoksikam nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią.

Niepłodność.

Stosowanie lornoksikamu, podobnie jak każdego leku hamującego cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może pogorszyć płodność i nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. U kobiet mających trudności z zajściem w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia lornoksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy i/lub senności po zażyciu lornoksikamu nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dla wszystkich pacjentów odpowiedni schemat dawkowania powinien opierać się na indywidualnej odpowiedzi na leczenie. Niepożądane skutki mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki leku przez najkrótszy możliwy czas niezbędny do kontrolowania objawów (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”).

Ból

Dawka 8–16 mg lornoksykamu na dobę, podzielona na 2–3 dawki. Maksymalna zalecana dawka dzienna wynosi 16 mg.

Osteoartretyzm i reumatoidalne zapalenie stawów

Zalecana początkowa dawka dzienna to 12 mg lornoksykamu, podzielona na 2–3 dawki.

Dawka utrzymująca nie powinna przekraczać 16 mg na dobę.

Tabletki Ksxefokam®, pokryte powłoką filmową, należy przyjmować, popijając wystarczającą ilością wody.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia) bez zaburzeń funkcji wątroby lub nerek nie wymagają korekty dawki, jednak lornoksykam należy stosować z ostrożnością, ponieważ reakcje niepożądane ze strony przewodu pokarmowego są gorzej tolerowane przez tę grupę pacjentów.

Niewydolność nerek. U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności nerek maksymalna zalecana dawka dzienna wynosi 12 mg, podzielona na 2–3 dawki. Lornoksykam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Niewydolność wątroby. U pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby maksymalna zalecana dawka dzienna wynosi 12 mg, podzielona na 2–3 dawki (patrz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”). Lornoksykam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Dzieci. Lornoksykam nie jest zalecany u dzieci poniżej 18. roku życia ze względu na niewystarczające dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku.

Przecenienie dawki.

Obecnie nie ma danych dotyczących przedawkowania, które pozwoliłyby określić jego skutki lub zaproponować specyficzne leczenie. Można jednak oczekiwać, że w wyniku przedawkowania lornoksykamu mogą wystąpić następujące objawy: nudności, wymioty, objawy neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia wzroku). W ciężkich przypadkach mogą wystąpić ataksja (z rozwojem śpiączki i drgawki), uszkodzenia wątroby i nerek; potencjalnie możliwe jest również zaburzenie krzepnięcia krwi.

W przypadku rzeczywistego lub prawdopodobnego przedawkowania należy przerwać stosowanie leku. Ze względu na krótki okres półtrwania lornoksykam jest szybko wydalany z organizmu. Nie poddaje się dializacji. Obecnie nie istnieje specyficzny antydotum. Należy podjąć standardowe działania w nagłych przypadkach. Zgodnie z ogólnymi zasadami jedynie zastosowanie węgla aktywowanego, pod warunkiem jego podania bezpośrednio po przedawkowaniu lornoksykamem, może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania leku. W celu leczenia zaburzeń przewodu pokarmowego można stosować, na przykład, analog prostaglandyny lub ranitydynę.

Efekty uboczne.

Najczęstsze reakcje niepożądane związane z lekami przeciwzapalnymi niesteroidowymi (NLPZ) dotyczyły przewodu pokarmowego. Przy stosowaniu NLPZ mogą występować wrzody żołądka i dwunastnicy, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, które czasem kończyły się śmiercią, szczególnie u osób starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, dyspepsja, ból brzucha, melena, hematemesis, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu i choroby Crohna były obserwowane podczas leczenia NLPZ. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka.

Sądzono, że u około 20% pacjentów leczonych lornoksykamem mogą wystąpić działania niepożądane. Najczęstsze z nich to nudności, dyspepsja, zaburzenia trawienia, ból brzucha, wymioty, biegunka. Objawy te występowały ogólnie u mniej niż 10% pacjentów uczestniczących w badaniach.

Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NLPZ.

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zjawisk trombotycznych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wyjątkowo, podczas przebiegu ospy wietrznej, zgłaszano poważne infekcyjne powikłania ze strony skóry i tkanek miękkich.

Niepożądane działania klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (> 1/10); często (> 1/100, < 1/10); rzadko (> 1/1000, < 1/100); rzadko (> 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznana (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje.

Rzadko: zapalenie gardła.

Układ krwi i chłonnego.

Rzadko: anemia, trombocytopenia, leukopenia, wydłużenie czasu krwawienia.

Bardzo rzadko: echemia. NLPZ mogą powodować charakterystyczne dla tej klasy leków potencjalnie ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy.

Rzadko: nadwrażliwość, w tym reakcje anafilaktyczne i anafilaksję.

Zaburzenia przemiany materii.

Niezbyt często: utrata apetytu, zmiany masy ciała.

Zaburzenia psychiczne.

Niezbyt często: bezsenność, depresja.

Rzadko: dezorientacja, pobudzenie, drażliwość.

Układ nerwowy.

Często: lekki i przemijający ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: senność, parestezje, zaburzenia wrażliwości smakowej (dysgezja), drżenie, migreny.

Bardzo rzadko: ostra oponiaka (aseptyczny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych) u pacjentów z toczeniem układowym (SLE) i mieszanym schorzeniem tkanki łącznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ wzroku.

Często: zapalenie spojówek.

Rzadko: zaburzenia widzenia.

Układ słuchu i równowagi.

Niezbyt często: zawroty głowy, szumy w uszach.

Układ sercowo-naczyniowy.

Niezbyt często: kołatanie serca, tachykardia, obrzęki, niewydolność serca, zaczerwienienie twarzy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Rzadko: nadciśnienie, napływy gorąca, krwawienia, siniaki.

Układ oddechowy.

Niezbyt często: zapalenie nosa.

Rzadko: duszność, kaszel, skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy.

Często: nudności, ból brzucha, dyspepsja, biegunka, wymioty.

Niezbyt często: zaparcia, wzdęcia, odbijanie, suchość w ustach, zapalenie żołądka, wrzód żołądka, ból brzucha w górnej części brzucha, wrzód dwunastnicy, wrzody błony śluzowej jamy ustnej.

Rzadko: melena, wymioty z krwią, stomatyt, zapalenie przełyku, refluks żołądkowo-jelitowy, dysfagia, stomatyt aftowy, zapalenie języka, perforacja wrzodu żołądka i dwunastnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego.

Wątroba i drogi żółciowe.

Niezbyt często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (ALT, AST).

Bardzo rzadko: toksyczne działanie na wątrobę, które może prowadzić do niewydolności wątroby, zapalenia wątroby, żółtaczki, cholestazy.

Skóra i tkanki podskórne.

Niezbyt często: wysypka, świąd, nadmierne pocenie się, zaczerwienienie, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, łysienie.

Rzadko: zapalenia skóry, egzema, purpura.

Bardzo rzadko: obrzęki i reakcje pęcherzykowe, takie jak wielopostaciowa rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanki łącznej.

Niezbyt często: ból stawów.

Rzadko: ból kości, skurcze mięśni, ból mięśni.

Układ nerek i dróg moczowych.

Rzadko: nokturia, zaburzenia oddawania moczu, podwyższenie poziomu mocznika i kreatyniny we krwi.

Bardzo rzadko: lornoksykam może spowodować ostrą niewydolność nerek u pacjentów z chorobami nerek, w których prostaglandyny nerkowe odgrywają istotną rolę w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nefrotoksyczność w różnych formach, w tym zapalenie nerek i zespół nerczny, jest efektem charakterystycznym dla NLPZ.

Ogólne zaburzenia.

Niezbyt często: niedowolność, obrzęk twarzy.

Rzadko: osłabienie.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie. 10 tabletek w blisterze. 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Takeda GmbH, miejsce produkcji Oranienburg, Niemcy / Takeda GmbH Betriebsstätte Oranienburg, Germany.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Lehnitzstrasse 70-98, 16515 Oranienburg, Niemcy / Lehnitzstrasse 70-98, 16515 Oranienburg, Germany.