Kombipryl-KV

INSTRUKCJA stosowania leku KOMBIPRYL-KV

Skład:

substancje czynne: amlodypina, lizynopryl;

1 tabletka zawiera amlodypiny 5 mg (w postaci besylanu amlodypiny 6,94 mg) i lizynoprylu 10 mg (w postaci lizynoprylu dihydrazu 10,88 mg);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, sodu skrobioglikolan (typ A), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki o kształcie płasko-cylindrycznym z faską i ryflowaniem, białego lub prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) w kombinacji z blokerami kanałów wapniowych. Lizynopryl i amlodypina. Kod ATC C09B B03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kombipryl-KV to lek kombinowany o stałej dawce substancji czynnych lizynoprylu i amlodypiny.

Lizynopryl

Lizynopryl – inhibitor enzymu peptydyldipeptydazy. Hamuje enzym konwertujący angiotensynę (ACE), który katalizuje przekształcenie angiotensyny I w wazokonstryktorowy peptyd angiotensynę II. Angiotensyna II stymuluje również sekrecję aldosteronu przez korę nadnerczy.

Hamowanie ACE prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, w wyniku czego zmniejsza się działanie wazopresyjne i zmniejsza się sekrecja aldosteronu. Obniżenie tego ostatniego może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w osoczu krwi.

Ponieważ podstawą mechanizmu, dzięki któremu lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze, jest hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron, lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o niskim stężeniu reniny. ACE jest identyczny z kininazą II – enzymem powodującym degradację bradykininy. Rola zwiększonego stężenia bradykininy, potężnego peptydu wazodylatacyjnego, w efektach terapeutycznych lizynoprylu nie została jeszcze wyjaśniona.

Amlodypina.

Amlodypina – to dihydropirydynowy inhibitor napływu jonów wapnia (bloker wolnych kanałów wapniowych lub antagonist jonów wapnia), który blokuje ich napływ przez błony do komórek mięśnia sercowego i naczyń.

Mechanizm działania hipotensyjnego amlodypiny wynika z bezpośredniego rozluźnienia mięśni gładkich naczyń krwionośnych.

Obecnie dokładne przyczyny pozytywnego efektu amlodypiny w dławicy piersiowej nie są znane; jednak wiadomo, że zmniejszenie ogólnego obciążenia niedokrwiennego następuje dzięki dwóm mechanizmom:

• Amlodypina powoduje rozszerzenie arterioł obwodowych i w ten sposób zmniejsza ogólną obwodową oporność naczyń, którą serce musi pokonać (obciążenie następcze). Ponieważ częstość skurczów serca pozostaje stabilna, rozładowanie serca prowadzi do zmniejszenia poziomu zużycia energii przez mięsień sercowy i zmniejszenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.
• Mechanizm działania amlodypiny może również obejmować rozszerzenie głównych tętnic wieńcowych i arterioł, zarówno normalnych, jak i znajdujących się w strefie niedokrwienia. To prowadzi do zwiększenia poziomu dopływu tlenu do mięśnia sercowego u pacjentów z wazospastyczną dławicą piersiową (dławica Prinzmetala, lub dławica wariantna).

Stosowanie amlodypiny 1 raz dziennie prowadzi do klinicznie istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zarówno w pozycji stojącej, jak i leżącej przez 24 godziny. Ze względu na powolny początek działania szybki efekt hipotensyjny nie występuje.

U pacjentów z dławicą piersiową jednorazowa dawka dzienna amlodypiny zwiększa tolerancję obciążenia fizycznego, wydłuża czas do wystąpienia napadu dławicy piersiowej, opóźnia rozwój depresji odcinka ST (o 1 mm), a także zmniejsza częstotliwość napadów dławicy piersiowej i częstotliwość przyjmowania nitrogliceryny.

Amlodypina nie wykazuje żadnego niekorzystnego wpływu na metabolizm lub stężenie lipidów osocza krwi i może być stosowana w leczeniu chorych na astmę oskrzelową, cukrzycę typu II i dychę.

Farmakokinetyka.

Lizynopryl

Lizynopryl – inhibitor ACE do stosowania doustnego, który nie zawiera grupy sulfhydrylowej.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym stężenie leku we krwi osiąga maksimum po 7 godzinach, choć u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego obserwowano tendencję do nieznacznego opóźnienia czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi. Na podstawie danych o wydalaniu z moczem średnie wchłanianie lizynoprylu wynosi około 25%, zmienność u różnych pacjentów wynosi od 6% do 60% w badanym zakresie dawek (od 5 do 80 mg). U pacjentów z niewydolnością serca absolutna biodostępność lizynoprylu zmniejsza się do około 16%. Wchłanianie lizynoprylu nie zależy od przyjęcia pokarmu.

Rozkład

Lizynopryl nie wiąże się z białkami osocza krwi, z wyjątkiem krążącego ACE. Wiadomo, że lizynopryl słabo przenika przez barierę krew-mózg.

Wydalanie.

Lizynopryl nie jest metabolizowany w organizmie i wydala się w niezmienionej formie z moczem. Przy wielokrotnym stosowaniu efektywny okres półwydalenia lizynoprylu wynosi 12,6 godziny. Klirens nerkowy lizynoprylu u zdrowych ochotników wynosi około 50 ml/min. Obniżenie stężenia w osoczu krwi ma długi terminalny okres półwydalenia, co nie sprzyja akumulacji substancji czynnej w organizmie. Prawdopodobnie ten terminalny okres półwydalenia reprezentuje nasycenie wiązania z ACE i nie ma charakteru zależnego od dawki.

Charakterystyki farmakokinetyczne u szczególnych grup pacjentów.

Niewydolność wątroby.

Zaburzenia funkcji wątroby u pacjentów z marskością wątroby prowadziły do zmniejszenia wchłaniania lizynoprylu (około 30% według danych o wydalaniu z moczem), jednak wpływ leku zwiększył się (około 50%) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami z powodu zmniejszenia klirensu.

Niewydolność nerek.

Zaburzenia funkcji nerek zmniejszają wydalanie lizynoprylu, który jest wydalany przez nerki, ale to zmniejszenie staje się klinicznie istotne tylko przy szybkości filtracji kłębuszkowej mniejszej niż 30 ml/min. Przy łagodnej i umiarkowanej niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) średnia wartość pola pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) zwiększa się tylko o 13%,

podczas gdy przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 5 do 30 ml/min) obserwuje się zwiększenie średniej wartości AUC 4,5-krotnie. Lizynopryl może być usuwany z organizmu podczas hemodializy. Po 4 godzinach hemodializy stężenie lizynoprylu we krwi zmniejsza się średnio o 60%, a klirens dializacyjny wynosi od 40 do 55 ml/min.

Niewydolność serca.

U pacjentów z niewydolnością serca obserwuje się wyższe stężenie lizynoprylu we krwi w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (zwiększenie AUC średnio o 125%), ale na podstawie danych o wydalaniu z moczem wchłanianie lizynoprylu u nich zmniejsza się o około 16% w porównaniu ze zdrowymi osobami.

Pacjenci w wieku starszym.

U pacjentów w wieku starszym obserwuje się wyższe stężenie lizynoprylu we krwi i wyższe wartości AUC (około 60% wyższe) w porównaniu z wartościami u młodszych pacjentów.

Amlodypina.

Wchłanianie, rozkład, wiązanie z białkami osocza

Po podaniu terapeutycznych dawek amlodypina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 6–12 godzinach po podaniu. Absolutna biodostępność szacowana jest na 64–80%. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% krążącej amlodypiny wiąże się z białkami osocza.

Spożycie posiłku nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Biopretransformacja i wydalanie.

Terminalny okres półwydalenia z osocza krwi wynosi około 35–50 godzin i odpowiada stosowaniu leku 1 raz dziennie. Amlodypina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do nieaktywnego metabolitu, a tylko 10% początkowej substancji i 60% metabolitów wydala się z moczem.

Charakterystyki farmakokinetyczne u szczególnych grup pacjentów.

Niewydolność wątroby.

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z niewydolnością wątroby są bardzo ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypiny jest zmniejszony, co prowadzi do wydłużenia okresu półwydalenia i AUC o około 40–60%.

Pacjenci w wieku starszym.

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia leku we krwi u pacjentów w wieku starszym i młodszych pacjentów jest praktycznie taki sam. U pacjentów w wieku starszym obserwuje się tendencję do zmniejszenia klirensu amlodypiny, co prowadzi do zwiększenia AUC i okresu półwydalenia.

Zwiększenie AUC i okresu półwydalenia u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca odpowiada oczekiwanym wartościom dla tej grupy wiekowej.

Lek kombinowany o stałej dawce

Nie opisano interakcji farmakokinetycznych między aktywnymi składnikami leku Kombipryl-KV, tabletki. Parametry farmakokinetyczne (AUC, Cmax, tmax, t1/2) nie różniły się od takich po podaniu składników aktywnych oddzielnie.

Spożycie posiłku nie wpływa na wchłanianie leku Kombipryl-KV, tabletki, w przewodzie pokarmowym.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u dorosłych.

Do terapii zastępczej u pacjentów z odpowiednim kontrolowaniem ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania lecinoprylu i amlodypiny w wskazanych dawkach.

Przeciwwskazania.

Związane z lecinoprylem:

• podwyższona wrażliwość na lecinopryl lub na inny inhibitor ACE;
• obrzęk naczynioruchowy związany ze stosowaniem inhibitora ACE w wywiadzie;
• obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny;
• ciąża lub planowanie ciąży, okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• jednoczesne stosowanie leku Kombipryl-KV z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• jednoczesne stosowanie ze sartanem/valsartanem; nie zaleca się rozpoczynania stosowania Kombipryl-KV wcześniej niż po upływie 36 godzin od ostatniej dawki sartanu/valsartanu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Związane z amlodypiną:

• podwyższona wrażliwość na amlodypinę lub na inne pochodne dihydropirydyny;
• ciężka hipotensja tętnicza;
• wstrząs (w tym kardiogenny);
• obturacja drogu odpływu z lewej komory (ciężki zwężenie zastawki aortalnej);
• niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Związane z lekiem Kombipryl-KV:

• wszystkie powyższe przeciwwskazania związane ze stosowaniem pojedynczych składników dotyczą również leku kombinowanego Kombipryl-KV;

podwyższona wrażliwość na którykolwiek z substancji pomocniczych leku Kombipryl-KV (patrz sekcja „Skład”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje związane z lecinoprylem.

Leki hipotensyjne

Jednoczesne stosowanie lecinoprylu z innymi lekami hipotensyjnymi (np. nitrogliceryną i innymi nitratami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia) może prowadzić do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Wiadomo, że podwójna blokada RAAS przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II (ARB) lub aliskirenu wiąże się z zwiększonego ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki mogące zwiększyć ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sartanem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami szlaku mTOR (np. temsirolimus, sirolimus, everolimus) lub inhibitorami neutralnej endopeptydazy (np. racecadotryl), lub tkankowym aktywatorem plazminogenu, lub wylagliptynem może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Diuretyki

Dodanie diuretyku do terapii lecinoprylem zazwyczaj nasila efekt antyhipertensyjny. U pacjentów, którzy już stosują diuretyki, a szczególnie u tych, u których leczenie diuretykami zostało niedawno rozpoczęte, przy dodaniu lecinoprylu rzadko może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego. Ryzyko hipotensji objawowej podczas stosowania lecinoprylu można zminimalizować poprzez zaprzestanie stosowania diuretyku przed rozpoczęciem leczenia lecinoprylem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Sposób stosowania i dawki”).

Suplementy diety lub substytuty soli zawierające potas, diuretyki zatrzymujące potas i inne leki mogące zwiększać stężenie potasu w osoczu

Mimo że stężenie potasu w osoczu zazwyczaj pozostaje w granicach normy, u niektórych pacjentów podczas leczenia lecinoprylem może wystąpić hiperkaliemia. Diuretyki zatrzymujące potas (takie jak spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementy diety lub substytuty soli zawierające potas mogą prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Przy jednoczesnym stosowaniu lecinoprylu z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu w osoczu, takimi jak trimetoprim i ko-trimoksazol (trimetoprim/sulfametoksazol), należy zachować ostrożność, ponieważ działanie trimetoprimu jest podobne do działania diuretyków zatrzymujących potas, takich jak amilorid. W związku z tym jednoczesne stosowanie lecinoprylu z wymienionymi powyżej lekami nie jest zalecane. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania leki należy stosować z ostrożnością i okresowo monitorować stężenie potasu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Cyklosporyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i cyklosporyny może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Heparyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i heparyny może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Jeśli lecinopryl jest stosowany jednoczesnie z diuretykiem zatrzymującym potas, hipokaliemia wywołana przez diuretyk może być zmniejszona.

Leki litowe

Podczas jednoczesnego stosowania leków litowych i inhibitorów ACE obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w osoczu i toksyczność. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych może zwiększać ryzyko wystąpienia toksyczności litu oraz nasilać już podwyższoną toksyczność litu podczas stosowania inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie lecinoprylu i leków litowych nie jest zalecane, ale w przypadku wykazanej konieczności stosowania tej kombinacji należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nieliczne leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy

≥ 3 g/doba

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z NLPZ (kwas acetylosalicylowy w dawce wywierającej działanie przeciwzapalne, inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2) i nieselektywne NLPZ) może prowadzić do zmniejszenia działania antyhipertensyjnego inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może prowadzić do zwiększenia ryzyka pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz do wzrostu stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Te efekty są odwracalne. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu terapii kombinowanej, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek zarówno na początku terapii kombinowanej, jak i w trakcie leczenia.

Złoto

Reakcje nitrytoidne (objawy rozszerzenia naczyń, w tym hiperemia, nudności, zawroty głowy i hipotensja tętnicza, które mogą być bardzo ciężkie) po wstrzyknięciu leku zawierającego złoto (np. sodu aurotiomalatu) były częstsze u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne/antypsychotyki/narkotyki

Jednoczesne stosowanie niektórych środków znieczulających, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i antypsychotyków z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sympatomietyki

Sympatomietyki mogą zmniejszać działanie antyhipertensyjne inhibitorów ACE.

Leki hipoglikemizujące

Wiadomo, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków hipoglikemizujących (insulina, doustne leki hipoglikemizujące) może nasilać działanie hipoglikemizujące z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Zjawisko to występuje najczęściej w pierwszych tygodniach terapii kombinowanej i u pacjentów z niewydolnością nerek.

Leki hamujące funkcję szpiku kostnego (immunosupresyjne, allopurinol, prokainamid)

Jednoczesne stosowanie z lecinoprylem zwiększa ryzyko neutropenii i/lub agranulocytozy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kwas acetylosalicylowy, trombolityki, beta-blokery, nitraty

Lecinopryl można stosować jednoczesnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), trombolitykami, beta-blokerami i/lub nitratami.

Interakcje związane z amlodypiną

Wpływ innych leków na amlodypinę

Inhibitory izoenzymu CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitorami proteazy, azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi, makrolidami, takimi jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamilem lub dyltiazemem) może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia amlodypiny, co zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej. Objawy kliniczne tych zmian farmakokinetyki mogą być bardziej wyrażone u pacjentów starszych. W związku z tym zaleca się monitorowanie pacjentów oraz dostosowanie dawki amlodypiny, jeśli będzie to konieczne.

Klaritromycyna jest inhibitorem CYP3A4. Istnieje zwiększone ryzyko hipotensji u pacjentów przyjmujących klaritromycynę z amlodypiną. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny z klaritromycyną zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów.

Induktory izoenzymu CYP3A4

Przy jednoczesnym stosowaniu z znanymi induktorami izoenzymu CYP3A4 stężenie amlodypiny we krwi może ulec zmianie. Dlatego należy kontrolować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby dostosowywać dawkę leków podczas i po leczeniu kombinowanym, szczególnie przy stosowaniu silnych induktorów izoenzymu CYP3A4 (takich jak ryfampicyna, Hypericum perforatum).

Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może to prowadzić do zwiększenia biodostępności amlodypiny, co zwiększa jej działanie hipotensyjne.

Dantrolen (infuzja)

W badaniach na zwierzętach po przyjęciu werapamilu i dożylnej podaniu dantrolenu obserwowano migotanie komór i niewydolność sercowo-naczyniową z towarzyszącą hiperkaliemią i dalszym skutkiem śmiertelnym. Ze względu na ryzyko wystąpienia hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów skłonnych do hipertermii złośliwej, a także w leczeniu hipertermii złośliwej.

Wpływ amlodypiny na inne leki

Działanie hipotensyjne amlodypiny nasila odpowiednie działanie innych leków o właściwościach antyhipertensyjnych.

Takrolimus

Jednoczesne stosowanie takrolimusu i amlodypiny może prowadzić do podwyższenia stężenia takrolimusu we krwi; mechanizm tej interakcji nie został w pełni poznany. Aby uniknąć toksycznego działania takrolimusu, należy kontrolować stężenie takrolimusu we krwi podczas terapii amlodypiną i w razie potrzeby dostosować dawkę takrolimusu.

Inhibitory szlaku mTOR (mammalian target of rapamycin)

Takie inhibitory mTOR, jak sirolimus, temsirolimus i everolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny z inhibitorami mTOR może nasilać się działanie tych ostatnich.

Cyklosporyna

Nie przeprowadzono dotąd badań interakcji cyklosporyny i amlodypiny u zdrowych ochotników ani w innych populacjach, z wyjątkiem pacjentów po przeszczepie nerki, u których obserwowano wzrost stężenia cyklosporyny we krwi (średnio o 0 %–40 %). W związku z tym u tych pacjentów należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi podczas terapii amlodypiną i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę cyklosporyny.

Symwatstyna

Jednoczesne stosowanie powtarzanych dawek 10 mg amlodypiny i 80 mg symwatstyny prowadziło do wzrostu stężenia symwatstyny o 77 % w porównaniu z odpowiednim stężeniem przy monoterapii symwatstyną. Dawka symwatstyny u pacjentów stosujących amlodypinę powinna być ograniczona do 20 mg dziennie.

Wiadomo, że w badaniach klinicznych interakcji amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę atorwatstyny, digoksyny ani warfaryny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Wszystkie niżej wymienione szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności związane z zastosowaniem poszczególnych składników dotyczą również leku złożonego Kombipryl-KV.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania związane z lizynoprylem

Hipotensja objawowa

Hipotensja objawowa rzadko występuje u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym.

Istotne obniżenie ciśnienia tętniczego może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej w wyniku stosowania diuretyków, surowej diety bezsodowej, dializy, biegunki, wymiotów, a także u pacjentów z wyraźnie reninową nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Efekty niepożądane”).

U pacjentów z niewydolnością serca, towarzyszącą lub nie niewydolności nerek, odnotowano przypadki wystąpienia hipotensji objawowej. Takie przypadki są najbardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca w wyniku stosowania dużych dawek diuretyków pętlowych, hiponatremii lub niewydolności nerek czynnościowej. U pacjentów z wysokim ryzykiem hipotensji objawowej należy monitorować parametry efektu hipotensyjnego po podaniu dawki początkowej. Te zalecenia dotyczą pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyniowymi mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej pacjentowi należy nadać pozycję leżącą na plecach z uniesionymi kończynami dolnymi i uzupełnić utratę płynu (wstrzykiwanie dożylnie roztworu fizjologicznego) w razie potrzeby. Przejściowa hipotensja tętnicza nie jest przeciwwskazaniem do stosowania leku, a dalsze stosowanie zazwyczaj nie powoduje problemów po wzroście ciśnienia tętniczego w wyniku zwiększenia objętości krwi krążącej.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca z normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym lizynopryl może spowodować dalsze obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Jest to znany efekt i zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania terapii. Jeśli hipotensja tętnicza staje się objawowa, może być konieczne zmniejszenie dawki lub przerwanie stosowania lizynoprylu.

Hipotensja tętnicza w ostrym zespole wieńcowym.

Leczenie lizynoprylem nie powinno być rozpoczynane u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, którzy są skłonni do dalszego poważnego pogorszenia hemodynamiki po leczeniu lekami rozszerzającymi naczynia. Są to pacjenci z ciśnieniem tętniczym skurczowym 100 mm Hg lub niższym lub z wstrząsem kardiogennym. W ciągu pierwszych 3 dni po zawałach serca dawkę należy zmniejszyć, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 120 mm Hg lub mniej. Dawkę utrzymującą należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe wynosi 100 mm Hg lub mniej. W przypadku utrzymującej się hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe poniżej 90 mm Hg utrzymujące się ponad 1 godzinę) lizynopryl należy odstawić.

Zawał aortalny i zastawki mitralnej / kardiomiopatia przerostowa

Jak wszystkie inhibitory ACE, lizynopryl należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zawałem zastawki mitralnej i przeszkodą w odpływie z lewej komory, takimi jak zawał aortalny lub kardiomiopatia przerostowa.

Niewydolność nerek

W przypadku zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta, a następnie w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Rutynowy monitoring stężenia potasu i stężenia kreatyniny jest częścią standardowej praktyki medycznej leczenia tych pacjentów.

U pacjentów z niewydolnością serca hipotensja tętnicza po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek. W takich przypadkach raportowano o ostrej niewydolności nerek, zazwyczaj odwracalnej.

U niektórych pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub ze zwężeniem tętnicy jednej nerki, którzy przyjmowali inhibitory ACE, możliwe jest wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj odwracalny po odstawieniu leku. Jest to szczególnie prawdopodobne u pacjentów z niewydolnością nerek.

W przypadku obecności u pacjenta również nadciśnienia nerek naczyniowych istnieje zwiększony ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. U takich pacjentów leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym w niskich dawkach i ostrożnie dobrać dawkę. Ponieważ leczenie diuretykami może sprzyjać rozwojowi powyższych stanów, należy je przerwać, a funkcję nerek należy monitorować w pierwszych tygodniach terapii lizynoprylem.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez wyraźnego wcześniejszego nadciśnienia nerek naczyniowych stwierdzono wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj nieznaczny i przejściowy, szczególnie w przypadkach, gdy lizynopryl stosowano jednocześnie z diuretykiem. Jest to szczególnie prawdopodobne u pacjentów z wcześniejszą niewydolnością nerek. Może być konieczne zmniejszenie dawki i/lub odstawienie diuretyku i/lub lizynoprylu.

W przypadku ostrym zawału mięśnia sercowego leczenie lizynoprylem nie powinno być rozpoczynane u pacjentów z objawami niewydolności nerek, które określono jako stężenie kreatyniny w surowicy krwi przekraczające 177 µmol/l i/lub proteinurię przekraczającą 500 mg/24 godziny. W przypadku rozwoju zaburzeń funkcji nerek podczas leczenia lizynoprylem (stężenie kreatyniny w surowicy krwi większe niż 265 µmol/l lub dwa razy większe niż odpowiednia wartość przed rozpoczęciem leczenia) lekarz powinien rozważyć możliwość odstawienia lizynoprylu.

Proteinuria

Znane są rzadkie przypadki proteinurii u pacjentów, szczególnie przy obniżonej funkcji nerek lub po wysokich dawkach lizynoprylu. W przypadku klinicznie istotnej proteinurii (powyżej 1 g/24 godziny) lek może być przepisany tylko po ocenie korzyści z leczenia i potencjalnego ryzyka oraz przy ciągłym monitorowaniu parametrów klinicznych i biochemicznych pacjenta.

Podwyższona wrażliwość, obrzęk naczynioruchowy

Zgłaszano pojedyncze przypadki obrzęku naczynioruchowego twarzy, rąk i nóg, warg, języka, szczeliny głosowej i/lub krtani u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lizynopryl. Obrzęk naczynioruchowy może wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić lizynopryl, zastosować odpowiednie leczenie, zapewnić obserwację medyczną, aby upewnić się o zniknięciu wszystkich objawów przed wypisaniem pacjenta. Nawet w przypadkach obrzęku języka, który nie towarzyszy niewydolności oddechowej, pacjenci mogą wymagać długotrwałej obserwacji, ponieważ leczenie lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może być niewystarczające.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śmierci w wyniku obrzęku naczynioruchowego związanego z obrzękiem krtani lub obrzękiem języka. U pacjentów z zaangażowaniem języka, szczeliny głosowej lub krtani może wystąpić obturacja dróg oddechowych, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej przeszli operację dróg oddechowych. W takich przypadkach należy natychmiast udzielić pomocy medycznej. Może to obejmować podanie adrenaliny

i/lub utrzymanie swobodnego przepływu dróg oddechowych. Pacjent powinien pozostawać pod ścisłym nadzorem lekarza do całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

Inhibitory ACE powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej częściej niż u pacjentów innych ras.

Pacjenci, u których wcześniej obserwowano obrzęk naczynioruchowy niezwiązany z leczeniem inhibitorami ACE, mogą być bardziej skłonni do rozwoju obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania inhibitora ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrylem/walsartanem należy rozpoczynać nie wcześniej niż 36 godzin po podaniu ostatniej dawki lizynoprylu. Leczenie lizynoprylem należy rozpoczynać nie wcześniej niż 36 godzin po podaniu ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, ewerolimus, temsirolimus) i wildaglipyptynem może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka z niewydolnością oddechową lub bez niej) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjentom, którzy już przyjmują inhibitory ACE, należy z ostrożnością rozpoczynać leczenie raczekadotrylem, inhibitorami mTOR i wildaglipyptynem.

Reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych hemodializie

Zgłaszano reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych dializie z użyciem wysokoprzepływowych membran dializacyjnych o wysokiej przepuszczalności (np. AN 69) i jednocześnie przyjmujących inhibitor ACE. Należy rozważyć możliwość zastosowania innego typu membrany dializacyjnej lub leku obniżającego ciśnienie z innego rzędu takim pacjentom.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL)

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) z dekstranu siarczanem wystąpiły reakcje anafilaktyczne zagrażające życiu. Rozwój takich reakcji można uniknąć, unikając terapii inhibitorami ACE przed każdym seansem aferezy.

Desensytyzacja

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas desensytyzacji jadem owadów skrzydlatych (np. jadem Hymenoptera) wystąpiły trwałe reakcje anafilaktyczne. U takich pacjentów udało się uniknąć reakcji anafilaktycznych poprzez tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE, ale reakcje ponownie się pojawiały po przypadkowym przyjęciu leku.

Niewydolność wątroby

W rzadkich przypadkach przyjmowanie inhibitorów ACE wiązano z zespołem, który zaczynał się od żółtaczki cholestotycznej, postępował do martwicy fulminantnej i (czasem) prowadził do śmierci. Mechanizm rozwoju tego zespołu jest niejasny. Pacjentom, którzy przyjmują lizynopryl i u których rozwija się żółtaczka lub znacznie wzrasta aktywność enzymów wątrobowych, należy przerwać stosowanie lizynoprylu i poddać odpowiedniemu nadzorowi medycznemu.

Neutropenia/agranulocytoza

Zgłaszano neutropenię/agranulocytozę, trombocytopenię i anemię u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U pacjentów z normalną funkcją nerek bez innych czynników ryzyka neutropenia rozwija się rzadko. Neutropenia i agranulocytoza są odwracalne i ustępują po odstawieniu inhibitora ACE.

Lizynopryl należy przepisywać z szczególną ostrożnością pacjentom z chorobami tkanki łącznej, podczas leczenia immunosupresyjnego, allopurynolem lub prokainamidem lub przy połączeniu tych czynników ryzyka, szczególnie przy wcześniejszym zaburzeniu funkcji nerek. U niektórych z tych pacjentów rozwinęły się poważne infekcje, które w kilku przypadkach nie odpowiadały na intensywną terapię antybiotykami. Okresowo podczas leczenia lizynoprylem zaleca się badania laboratoryjne (badanie krwi z określeniem wzoru leukocytarnego) u tych pacjentów, a także należy ich poinstruować o konieczności zgłaszania pierwszych objawów choroby zakaźnej.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II (ARB) lub aliskireny zwiększa ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Z tego powodu podwójna blokada RAAS poprzez jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, ARB lub aliskirenem nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jeśli podwójna blokada RAAS jest absolutnie wskazana, konieczna jest ścisła obserwacja przez specjalistę i obowiązkowy monitoring funkcji nerek, równowagi wodno-elektrolitowej i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i ARB nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Rasa

U pacjentów rasy czarnej inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy niż u pacjentów innych ras. Jak również przy stosowaniu innych inhibitorów ACE, u pacjentów rasy czarnej lizynopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego niż u pacjentów innych ras, co prawdopodobnie wynika z wyższego odsetka stanów z niskim poziomem reniny u pacjentów rasy czarnej cierpiących na nadciśnienie tętnicze.

Kaszel

Zgłaszano o kaszlu podczas stosowania inhibitorów ACE. Kaszel jest zazwyczaj nieproduktywny, utrzymujący się i ustępuje po odstawieniu leku. Kaszel indukowany przyjmowaniem inhibitorów ACE należy uwzględnić przy rozpoznaniu różnicowym kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne/anesztezja

U pacjentów, u których przeprowadza się duże zabiegi chirurgiczne lub podczas ogólnego znieczulenia lekami powodującymi hipotensję tętniczą, lizynopryl może blokować tworzenie się angiotensyny II po kompensacyjnym wydzielaniu reniny. Jeśli rozwija się hipotensja tętnicza, prawdopodobnie w wyniku powyższego mechanizmu, można przeprowadzić korektę poprzez zwiększenie objętości krwi krążącej.

Hiperkaliemia

Inhibitory ACE mogą powodować rozwój hiperkaliemii, ponieważ hamują wydzielanie aldosteronu. Zazwyczaj ten efekt jest klinicznie nieistotny u pacjentów z normalną funkcją nerek. Jednak u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, cukrzycą typu II i/lub u pacjentów przyjmujących suplementy diety zawierające potas (w tym zamienniki soli), diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), a także u pacjentów przyjmujących inne leki, które mogą podnosić stężenie potasu w surowicy krwi (np. heparyna, trimetoprymina lub kombinowany lek ko-trimoksazol (trimetoprymina/sulfametoksazol), a szczególnie antagoniści aldosteronu lub blokery receptora angiotensyny, może rozwinąć się hiperkaliemia. Należy ostrożnie stosować diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptora angiotensyny u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. W razie potrzeby jednoczesnego stosowania powyższych leków zaleca się regularny monitoring stężenia potasu w surowicy krwi i funkcji nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów z cukrzycą przyjmujących doustne leki hipoglikemiczne lub insulinę, w pierwszym miesiącu leczenia inhibitory ACE należy dokładnie monitorować poziom glikemii (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leki litu

Nie zaleca się stosowania leków litu z lizynoprylem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania związane z amlodypiną

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypiny w kryzie nadciśnieniowym nie zostały ustalone.

Niewydolność serca

Pacjentom z niewydolnością serca amlodypinę należy stosować z ostrożnością. Wiadomo, że w długotrwałym badaniu z grupą kontrolną placebo u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa III i IV według klasyfikacji New York Heart Association, NYHA) w grupie stosowania amlodypiny obrzęk płuc rejestrowano częściej niż w grupie placebo.

Blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypina, należy ostrożnie przepisywać pacjentom z niewydolnością serca, ponieważ zwiększają one ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelności w przyszłości.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania amlodypiny i zwiększenie wartości AUC, jednak odpowiednie zalecenia dotyczące dawkowania nie zostały opracowane. Dlatego stosowanie amlodypiny należy rozpoczynać od minimalnej dawki w zakresie dawkowania. Leczenie należy rozpoczynać i zwiększać dawkę z ostrożnością. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby może być konieczne powolne dozowanie dawki i ścisła obserwacja.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w podeszłym wieku dawkę należy zwiększać z ostrożnością (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

Takim pacjentom amlodypinę można przepisać w dawkach standardowych. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu krwi nie korelują ze stopniem niewydolności nerek. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania związane z lekiem Kombipryl-KV

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Lek Kombipryl-KV jest przeciwwskazany w czasie ciąży i u kobiet planujących zajść w ciążę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Brak doświadczenia z zastosowania lizynoprylu i amlodypiny u ciężarnych kobiet w odpowiednich kontrolowanych badaniach klinicznych. Jednak stosowanie obu substancji czynnych nie jest zalecane lub jest przeciwwskazane (informacje dotyczące substancji czynnych patrz w sekcji „Skład”).

Jeśli potwierdzi się ciąża podczas leczenia lekiem Kombipryl-KV, należy natychmiast przerwać jego stosowanie, a jeśli konieczne – zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Nie należy rozpoczynać stosowania leku Kombipryl-KV w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem Kombipryl-KV zostanie uznana za konieczną, pacjentki planujące zajście w ciążę należy przełożyć na alternatywne leki obniżające ciśnienie z znanym profilem bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży.

Stosowanie lizynoprylu

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności związane z stosowaniem inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak pewne zwiększenie ryzyka nie jest wykluczone. Jeśli kontynuacja leczenia inhibitory ACE zostanie uznana za konieczną, pacjentki planujące zajście w ciążę należy przełożyć na alternatywne leki obniżające ciśnienie z znanym profilem bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży należy natychmiast przerwać leczenie inhibitory ACE i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że stosowanie inhibitorów ACE w drugim i trzecim trymestrze ciąży indukuje fetotoksyczność (obniżenie funkcji nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli inhibitor ACE był stosowany od drugiego trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne funkcji nerek i czaszki. Noworodkom i niemowlętom, których matki przyjmowały inhibitory ACE, zaleca się ścisłą obserwację w celu wczesnego wykrycia hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Stosowanie amlodypiny

Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u ciężarnych kobiet nie zostało ustalone.

Wiadomo, że w badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność rozrodczą przy stosowaniu wysokich dawek. Stosowanie w czasie ciąży jest możliwe tylko w przypadku braku bezpieczniejszego leczenia alternatywnego, a także w przypadkach, gdy samo choroba wiąże się z dużym ryzykiem dla matki i płodu.

Okres karmienia piersią.

Brak informacji dotyczących stosowania lizynoprylu w okresie karmienia piersią. Amlodypina wydzielana jest w mleku matki. Ilość amlodypiny otrzymywana przez dziecko z mlekiem matki szacuje się na zakres międzykwartylowy 3–7%, maksymalnie 15%. Wpływ amlodypiny na dziecko nie został oceniony.

Lek Kombipryl-KV jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią, należy stosować alternatywne leki z ustalonym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodka lub dziecka przedwczesnego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Fertylność

Brak danych z odpowiednich kontrolowanych badań klinicznych dotyczących wpływu lizynoprylu i amlodypiny na płodność.

Stosowanie amlodypiny

Zgłaszano odwracalne zmiany biochemiczne w głowicach plemników u niektórych pacjentów przyjmujących blokery kanałów wapniowych. Brakuje danych klinicznych dotyczących możliwego wpływu amlodypiny na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Związane z lizynoprylem

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub zmęczenia.

Związane z amlodypiną

Amlodypina może powodować nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. U pacjentów, którzy odczuwają zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności, może być zaburzona zdolność reakcji. Zaleca się zachowanie ostrożności, szczególnie na początku leczenia.

Zgodnie z powyższym, lek Kombipryl-KV może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami (szczególnie na początku leczenia).

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Zalecana dawka to 1 tabletka na dobę. Maksymalna dawka dobową to 1 tabletka.

Zwykle leki kombinowane o ustalonych dawkach nie nadają się do terapii wstępnego leczenia.

Lek Kombipryl-KV, tabletki 10 mg/5 mg, wskazany jest wyłącznie pacjentom, u których odpowiednie dawki utrzymawcze lizynoprylu i amlodypiny wynoszą odpowiednio 10 mg i 5 mg. W razie potrzeby należy rozważyć stosowanie leku Kombipryl-KV o innych dawkach poszczególnych składników.

Niewydolność nerek

Dobór optymalnej dawki wstępnej i utrzymawczej u pacjentów z niewydolnością nerek powinien odbywać się indywidualnie, z wykorzystaniem oddzielnych składników leku – lizynoprylu i amlodypiny.

Podczas leczenia lekiem Kombipryl-KV należy kontrolować funkcję nerek oraz stężenie potasu i sodu we krwi. W przypadku pogorszenia funkcji nerek należy przerwać stosowanie leku Kombipryl-KV i zastąpić go odpowiednio dobranymi składnikami pojedynczymi. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.

Niewydolność wątroby

Nie opracowano jeszcze zaleceń dotyczących dawek dla pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, dlatego dobór dawek u tych pacjentów należy prowadzić ostrożnie, rozpoczynając od najniższej dawki w zakresie dawkowania (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Dobór optymalnej dawki wstępnej i utrzymawczej u pacjentów z niewydolnością wątroby powinien odbywać się indywidualnie, z wykorzystaniem swobodnej kombinacji lizynoprylu i amlodypiny.

Farmakokinetyki amlodypiny przy ciężkiej niewydolności wątroby nie badano. Stosowanie amlodypiny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy rozpoczynać od najniższej dawki, a dobowanie dawek powinno odbywać się powoli.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

Lek należy przepisywać pacjentom w wieku podeszłym z ostrożnością.

Wiadomo, że w badaniach klinicznych nie zaobserwowano wpływu wieku na profil skuteczności i bezpieczeństwa amlodypiny lub lizynoprylu. Aby dobrać optymalną dawkę utrzymawczą u pacjentów w wieku podeszłym, dobowanie dawek należy prowadzić indywidualnie, wykorzystując swobodną kombinację lizynoprylu i amlodypiny.

Sposób stosowania.

Doustnie. Ponieważ jedzenie nie wpływa na wchłanianie leku, lek Kombipryl-KV można przyjmować niezależnie od posiłków, czyli przed, podczas lub po posiłku.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Kombipryl-KV u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Nie ma danych na temat przedawkowania leku Kombipryl-KV u ludzi.

Przedawkowanie lizynoprylu

Dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone. Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować hipotensję tętniczą, szok cyrkulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, hipwentylację, tachykardię, przyspieszone bicie serca, bradykardię, zawroty głowy, lęk i kaszel. W przypadku przedawkowania zaleca się wstrząsowe podanie roztworu fizjologicznego. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej. Można również rozważyć dożylne wlewanie angiotensyny II i/lub dożylne podanie katecholamin.

Jeśli przyjęcie leku miało miejsce niedawno, należy podjąć działania mające na celu usunięcie lizynoprylu (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, podanie sorbentów i siarczanu sodu). Lizynopryl można usunąć z krwiogu systemowego poprzez hemodializę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). W przypadku bradykardii opornej na leczenie farmakologiczne wskazane jest wszczepienie sztucznego stymulatora serca. Wymagana jest ciągła kontrola podstawowych wskaźników czynności życiowych, stężenia elektrolitów oraz stężenia kreatyniny we krwi.

Przedawkowanie amlodypiny

Dane dotyczące celowego przedawkowania u ludzi są ograniczone.

Objawy

Przedawkowanie może prowadzić do nadmiernej wazodylatacji obwodowej z odruchową tachykardią. Zaobserwowano również nasiloną i długotrwałą hipotensję tętniczą, aż do szoku z letalnym skutkiem.

Rzadko opisywano wystąpienie niekardiogennego obrzęku płuc jako następstwa przedawkowania amlodypiny, który może rozwijać się z opóźnieniem (24–48 godzin po przyjęciu) i wymagać sztucznej wentylacji płuc. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi niekardiogennego obrzęku płuc mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym obciążenie płynami) w celu utrzymania perfuzji i wyrzutu serca.

Leczenie

W przypadku klinicznie istotnej hipotensji tętniczej spowodowanej przedawkowaniem amlodypiny należy podejmować aktywne działania wspierające układ sercowo-naczyniowy, w tym częstą kontrolę wskaźników układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, ułożenie pacjenta w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami dolnymi (powyżej poziomu głowy) oraz kontrolę objętości krwi krążącej i diurezy.

W przypadku braku przeciwwskazań może być konieczne podanie wazopresorów w celu przywrócenia tonusu naczyniowego i ciśnienia tętniczego. Dożylne podanie glukonianu wapnia może mieć pozytywny wpływ na cofanie się efektów spowodowanych blokadą kanałów wapniowych.

W niektórych przypadkach może być skuteczne przemywanie żołądka. Wiadomo, że w badaniach na zdrowych ochotnikach przyjęcie węgla aktywowanego w ciągu 2 godzin po zażyciu 10 mg amlodypiny zmniejszyło szybkość wchłaniania amlodypiny.

Ponieważ amlodypina silnie wiąże się z białkami osocza krwi, dializa jest nieskuteczna.

Przedawkowanie lekiem Kombipryl-KV może prowadzić do nadmiernej wazodylatacji obwodowej z nasiloną hipotensją tętniczą i ostrą niewydolnością naczyniową, zaburzeniami równowagi elektrolitowej, niewydolnością nerek, hipwentylacją, tachykardią, przyspieszonym biciem serca, bradykardią, zawrotami głowy, lękiem i kaszlem. Zaleca się leczenie objawowe (ułożenie pacjenta w pozycji leżącej, obserwacja i, w razie potrzeby, wspieranie funkcji układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, ciśnienia tętniczego, objętości krwi krążącej i równowagi elektrolitowej oraz stężenia kreatyniny we krwi). W przypadku nasilonej hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami dolnymi powyżej poziomu głowy; jeśli podanie płynów nie przyniesie wystarczającego efektu, może być konieczna terapia wspierająca w postaci podania wazopresorów obwodowych, o ile nie ma przeciwwskazań do ich stosowania. Można również rozważyć dożylne wlewanie angiotensyny II. Dożylne podanie glukonianu wapnia może wykazać pozytywny wpływ na cofanie się efektów spowodowanych blokadą kanałów wapniowych.

Lizynopryl można usunąć z krwiogu systemowego poprzez hemodializę. Nie zaleca się stosowania wysokoprzepływowych membran poliakrylonitrylowych podczas dializy.

Reakcje niepożądane.

Częstotliwość określa się w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); pojedyncze przypadki (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy częstotliwości reakcje niepożądane są wymienione według zmniejszającego się stopnia poważności.

Reakcje niepożądane obserwowane i odnotowane podczas leczenia lekami lizynoprylem oraz amlodypinem stosowanymi oddzielnie:

*Zgłaszano zespół objawów, który może obejmować jeden lub więcej z następujących objawów: gorączka, zapalenie naczyń, mięśniowe bóle, ból stawów/biegłość stawów, pozytywna reakcja na przeciwciała antyjądrowe (ANA), zwiększona szybkość osiadania erytrocytów (SOE), eozynofilia i leukocytoza, wysypka skórna, fotosensybilizacja lub inne zmiany skórne.

**Najczęściej kojarzone z obturacyjnym zapaleniem wątroby.

Dane z badań klinicznych dotyczących bezpieczeństwa pozwalają założyć, że lizynopryl jest ogólnie dobrze tolerowany przez dzieci i młodzież z nadciśnieniem tętniczym, a profil bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej jest porównywalny z profilem u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę i pozwala kontynuować nadzór nad stosunkiem korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Zaleca się lekarzom i innym pracownikom ochrony zdrowia zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych poprzez państwową system zgłaszania działań niepożądanych.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AT „ZAKŁADY WITAMINOWE W KIJOWIE”.

Miejsce położenia producenta i adres siedziby prowadzącej działalność.

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilowska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua.