Kombicytron

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Kombicytron (COMBICITRON)

Skład:

substancje czynne: paracetamol, fenylefryny hydrochloride, feniraminy maleinian, kwas askorbinowy;

1 saszetka zawiera paracetamolu 325 mg, fenylefryny hydrochloridu 10 mg, feniraminy maleinianu 20 mg, kwasu askorbinowego 50 mg;

substancje pomocnicze: sodu cytrynian, kwas jabłkowy, kwas cytrynowy bezwodny, wapnia fosforan, sacharoza, kurkumina (E 100), tytanu dwutlenek (E 171), aromat „Cytryna”.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu doustnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: sypki proszek granulowany z białymi i żółtawymi granulkami, dopuszczalna obecność miękkich kulek, o zapachu cytryny.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Paracetamol, kombinacje bez leków przeciwpsychotycznych. Kod ATC N02B E51.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lek kombinowany przeznaczony do leczenia objawów grypy i przeziębienia.

Paracetamol wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe oraz słabe działanie przeciwzapalne, które jest głównie pośrednio związane z hamowaniem syntezy prostaglandyn w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Nie wpływa na funkcję płytek krwi ani hemostazę. Brak miejscowego hamowania syntezy prostaglandyn sprawia, że lek ten ma istotne właściwości, takie jak zachowanie syntezy ochronnych prostaglandyn w przewodzie pokarmowym. Dlatego paracetamol można podawać pacjentom, u których miejscowe hamowanie syntezy prostaglandyn jest niepożądane (np. pacjenci z wywiadem krwawienia przewodu pokarmowego lub osoby starsze).

Fenyloefryny hydrochloran jest aminą sympatykomimetyczną działającą głównie bezpośrednio na receptory α-adrenergiczne. W dawkach terapeutycznych stosowanych w celu złagodzenia zatkania nosa, lek nie wykazuje istotnego działania pobudzającego na receptory β-adrenergiczne serca ani istotnego wpływu na OUN. Jest powszechnie uznawanym lekiem przeciwozdętowym działającym poprzez zwężenie naczyń krwionośnych, co zmniejsza obrzęk i zaczerwienie błony śluzowej nosa.

Fenyraminy maleinian – antagonistyczny bloker receptorów H1 – wykazuje działanie przeciwalergiczne, zmniejsza nasilenie miejscowych objawów egzudatywnych, łagodzi łzawienie, rynorę, świąd oczu i nosa. Zmniejszenie ogólnych objawów alergicznych wiąże się z chorobami dróg oddechowych, wykazując umiarkowany efekt uspokajający. Wykazuje również działanie antymuskarynowe.

Kwas askorbinowy może być pomocny w kompensowaniu zwiększonego zapotrzebowania organizmu na witaminę C podczas gorączki i grypy.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym paracetamol jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 10–60 minut.

Paracetamol rozprowadza się w większości tkanek organizmu. Przenika przez barierę łożyskową i wydzielany jest z mlekiem matki. Po zastosowaniu standardowych dawek terapeutycznych paracetamol wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu, jednak przy wzroście stężenia stopień wiązania się zwiększa.

Paracetamol jest metabolizowany głównie w wątrobie dwoma drogami: drogą glukuronidacji i drogą sulfatacji. Wydalany jest z moczem głównie w postaci koniugatów glukuronidowych i siarczanowych. Mniej niż 5 % dawki paracetamolu wydzielane jest w niezmienionej postaci. Okres półwydalenia wynosi od 1 do 3 godzin.

Maksymalne stężenie fenyraminy maleinianu w osoczu osiągane jest w ciągu 1–2,5 godziny; okres półwydalenia wynosi 16–19 godzin. 70–83 % podanej doustnie dawki wydzielane jest z moczem w niezmienionej postaci lub w postaci metabolitów.

Fenyloefryny hydrochloran jest nierównomiernie wchłaniany w przewodzie pokarmowym i ulega presystemowemu metabolizmowi za pomocą monoaminooksydazy w jelitach i wątrobie, dlatego po doustnym przyjęciu fenyloefryn charakteryzuje się obniżoną biodostępnością. Wydzielany jest z moczem niemal całkowicie w postaci koniugatu siarczanowego. Maksymalne stężenie w osoczu obserwuje się po 45 minutach – 2 godzinach, a okres półwydalenia z osocza wynosi 2–3 godziny.

Kwas askorbinowy jest szybko i całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym i rozprowadzany we wszystkich komórkach organizmu, 25 % wiąże się z białkami osocza. Nadmiar kwasu askorbinowego, który nie jest potrzebny do zaspokojenia zapotrzebowania organizmu, wydzielany jest z moczem w postaci metabolitów.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawów grypy i przeziębienia, w tym gorączki i dreszczy, bólu głowy, kichania, uczucia zatkania nosa i zatok przynosowych, kongescji nosa oraz bólu ciała.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku. Ciężkie schorzenia układu sercowo-naczyniowego, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek, wrodzona hiperbilirubinemia, nadciśnienie tętnicze, ostry zapalenie trzustki, nadczynność tarczycy, fochromocytoma, choroby krwi (w tym ciężka anemia, leukopenia), zakrzepica, zakrzepowe zapalenie żył, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy, ciężkie postacie cukrzycy, alkoholizm, przerośnięta gruczoł prostaty z zatrzymaniem moczu, zwężenie szyjki pęcherza moczowego, przesłona piłworowodu, astma oskrzelowa, padaczka, zaburzenia snu.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane podczas terapii inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz przez okres 2 tygodni po zakończeniu stosowania tych leków, a także podczas jednoczesnego leczenia trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi, beta-blokerami, innymi sympatomietykami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Interakcje lekowe dla każdego składnika leku są dobrze znane. Nie ma podstaw do przypuszczeń, że stosowanie tych substancji w kombinacji może wpływać na profil interakcji lekowych.

Paracetamol

Przy regularnym, długotrwałym stosowaniu paracetamolu może nasilać się działanie przeciwzakrzepowe warfaryny lub innych pochodnych kumaryny, a także zwiększać ryzyko wystąpienia krwawień. Przy stosowaniu okresowym paracetamolu ten efekt nie jest wyrażony.

Leki hepatotoksyczne mogą zwiększyć ryzyko kumulacji paracetamolu i przedawkowania. Ryzyko wystąpienia efektów hepatotoksycznych paracetamolu może wzrastać u pacjentów przyjmujących leki indukujące enzymy mikrosomalne wątroby, takie jak barbiturany i leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), oraz leki przeciwbólowe (ryfampicyna i izoniazyd).

Metoklopramid zwiększa szybkość wchłaniania paracetamolu i prowadzi do zwiększenia jego maksymalnego stężenia w osoczu krwi. Analogicznie domperidon może zwiększać szybkość absorpcji paracetamolu.

Paracetamol może wydłużać okres półtrwania chloramfenikolu.

Paracetamol może obniżać biodostępność lamotrydzyny, zmniejszając jej działanie, co może wynikać z prawdopodobnej indukcji jej metabolizmu w wątrobie.

Wchłanianie paracetamolu może być zmniejszone przy jednoczesnym stosowaniu z cholestryaminą, jednak zmniejszenie absorpcji jest nieznaczne, jeśli cholestryaminę stosuje się godzinę później.

Regularne jednoczesne stosowanie paracetamolu z zydowudyną może prowadzić do rozwoju neutropenii i zwiększonego ryzyka uszkodzenia wątroby. Paracetamol zmniejsza skuteczność diuretyków.

Probenecyd wpływa na metabolizm paracetamolu. U pacjentów przyjmujących jednocześnie probenecyd należy zmniejszyć dawkę paracetamolu.

Hepatotoksyczność paracetamolu może być nasilana w wyniku długotrwałego lub nadmiernego spożycia alkoholu.

Paracetamol może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych oznaczających poziom kwasu moczowego metodą fosforowo-wolframianową.

Należy ostrożnie stosować paracetamol jednocześnie z flukloksacyliną, ponieważ jednoczesne przyjmowanie było związane z wystąpieniem kwasicy metabolicznej z dużym przerwą anionową jako wynik kwasicy piroglutaminianowej, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Maleinian feniraminu

Leki przeciwzapalne I generacji, takie jak maleinian feniraminu, mogą nasilać działanie depresyjne na OUN innych leków (np. inhibitorów MAO, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, środków nasennych i uspokajających, neuroleptyków, alkoholu, leków przeciwparkinsonowskich, barbituranów, anestetyków, tranquilizatorów i leków przeciwbólowych opioidowych). Feniramina nasila działanie antycholinergiczne atropiny, leków przeciwbólowych, innych leków przeciwhistaminowych, leków przeciwparkinsonowskich i fenotiazynowych neuroleptyków. Maleinian feniraminu może również hamować działanie leków przeciwzakrzepowych.

Chlorek fenylefryny

Stosowanie leku jest przeciwwskazane podczas terapii inhibitorami MAO oraz przez 2 tygodnie po zakończeniu leczenia inhibitorami MAO. Fenylefryna może nasilać działanie inhibitorów MAO i wywoływać kryz nadciśnieniowy.

Jednoczesne stosowanie fenylefryny z innymi sympatomietykami lub trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi (np. amitryptyliną) może zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Fenylefryna może zmniejszać skuteczność beta-blokerów i innych leków przeciwciśnieniowych (np. debrizoksyny, guanetydyny, rezerypiny, metyldopy). Może wzrastać ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego i innych działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Jednoczesne stosowanie fenylefryny z derywatywami ergotu (ergotamina, metysergida) może zwiększać ryzyko wystąpienia ergotyzmu.

Kwas askorbinowy przy doustnym stosowaniu nasila wchłanianie penicyliny i żelaza, zmniejsza skuteczność heparyny i pośrednich leków przeciwzakrzepowych, zwiększa ryzyko kryształkowicy podczas leczenia salicylanami oraz ryzyko jaskry podczas leczenia glikokortykosteroidami, duże dawki zmniejszają skuteczność trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych. Leki przeciwdepresyjne, przeciwparkinsonowskie i przeciwpsychotyczne, pochodne fenytoazyny zwiększają ryzyko zatrzymania moczu, suchości w ustach i zaparć. Kwas askorbinowy można przyjmować dopiero po upływie 2 godzin od zastrzyku deferoxaminy, ponieważ jednoczesne przyjmowanie zwiększa toksyczność żelaza, szczególnie w mięśniu sercowym. Długotrwałe przyjmowanie dużych dawek podczas leczenia disulfiramem hamuje reakcję disulfiram-alkohol.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z:

• zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby;
• ostrym zapaleniem wątroby;
• anemią hemolityczną;
• przewlekłym niedożywieniem i odwodnieniem;
• chorobami układu sercowo-naczyniowego;
• cukrzycą;
• przerośnięciem prostaty, ponieważ mogą być skłonni do wystąpienia zatrzymania oddawania moczu;
• zwężającym się wrzodem jelita.

Należy unikać jednoczesnego stosowania innych leków zawierających paracetamol ze względu na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby w przypadku przedawkowania. Przedawkowanie paracetamolu może prowadzić do niewydolności wątroby, która może wymagać przeszczepienia wątroby lub może mieć śmiertelny skutek.

Nie zaleca się stosowania leku jednocześnie z lekami zwężającymi naczynia. Nie należy przekraczać wskazanych dawek.

Podczas stosowania leku należy unikać spożycia napojów alkoholowych, ponieważ etanol przy jednoczesnym przyjmowaniu paracetamolu może powodować zaburzenia funkcji wątroby. Paracetamol należy stosować z ostrożnością u pacjentów uzależnionych od alkoholu, z chorobą Raynauda, chorobami serca (w tym z arytmiami, bradykardią), chorobami tarczycy, jaskrą, przewlekłymi chorobami płuc, a także u pacjentów przyjmujących leki wpływające na wątrobę oraz u osób starszych. Pacjentom starszym z dezorientacją należy unikać przyjmowania leku. Pojawiały się doniesienia o możliwym przedwczesnym zamknięciu przewodu tętniczego u płodu podczas stosowania paracetamolu w czasie ciąży.

Pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem:

• jeśli mają problemy z oddychaniem, takie jak astma, emfizema lub przewlekły zapalenie oskrzeli;
• jeśli objawy nie ustępują w ciągu 5 dni lub jeśli objawy towarzyszy wysoka temperatura, gorączka trwająca dłużej niż 3 dni, wysypka lub długotrwały ból głowy;
• w kwestii możliwości stosowania leku przy zaburzeniach funkcji nerek i wątroby.

Takie objawy mogą być objawami poważniejszej choroby.

Lek może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych dotyczących stężenia glukozy we krwi.

Lek zawiera fenyloefrynę, która może wywoływać napady dławicy piersiowej.

Zaburzenia/niewydolność wątroby odnotowano u pacjentów z obniżonym poziomem glutationu, np. u pacjentów ciężko cierpiących na niedożywienie, anoreksję, o niskim wskaźniku masy ciała lub z przewlekłą uzależnieniem od alkoholu.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z nawracającymi kamieniami nerkowymi z kwasu moczowego. U pacjentów z ciężkimi infekcjami, takimi jak sepsa, towarzyszącymi obniżeniu poziomu glutationu, przyjmowanie paracetamolu zwiększa ryzyko wystąpienia kwasicy metabolicznej. Objawami kwasicy metabolicznej są głębokie, przyśpieszone lub trudne oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. W przypadku pojawienia się tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zgłaszano przypadki kwasicy metabolicznej z dużym przerostem anionowym (high anion gap metabolic acidosis (HAGMA)) jako skutek kwasicy piraglutaminowej u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak niewydolność nerek i sepsa, lub u pacjentów z niedożywieniem czy innymi przyczynami niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), którzy leczono paracetamolem w dawce terapeutycznej przez dłuższy czas lub kombinacją paracetamolu i flukloksacyliny. W przypadku podejrzenia HAGMA jako skutku kwasicy piraglutaminowej zaleca się natychmiastowe zaprzestanie stosowania paracetamolu i staranne monitorowanie stanu pacjenta. Pomiar stężenia 5-oksyproliny w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy piraglutaminowej jako głównej przyczyny HAGMA u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka.

1 opakowanie leku zawiera 12,085 g sacharozy na dawkę. Stosować z ostrożnością u chorych na cukrzycę.

Zgłaszanie lekarzowi podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku nie jest zalecane w czasie ciąży lub karmienia piersią, ponieważ bezpieczeństwo jego stosowania w tych przypadkach nie zostało zbadane.

Ciąża

W wyniku analizy dużej liczby danych z udziałem kobiet w ciąży nie stwierdzono wrodzonej ani fetoplodowej/neonatalnej toksyczności. Epidemiologiczne badania dotyczące rozwoju układu nerwowego u dzieci narażonych wewnątrzmacicznie na paracetamol wykazują niewystarczająco przekonujące wyniki. W przypadku klinicznej potrzeby paracetamol można stosować w czasie ciąży w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas i z najniższą częstotliwością.

Do tej pory brakuje odpowiednich danych z badań dotyczących funkcji rozrodczych oraz embriofetotoksyczności przy stosowaniu feniraminy.

Istnieją również tylko ograniczone dane dotyczące stosowania fenyloefryny chlorowodorowej u kobiet w ciąży. Zwężenie naczyń macicy i pogorszenie przepływu krwi macicy związane ze stosowaniem fenyloefryny może prowadzić do hipoksji płodu. Należy starać się unikać stosowania fenyloefryny chlorowodorowej w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Paracetamol wydzielany jest w mleku matki, ale w ilościach bez znaczenia klinicznego. Dostępne opublikowane dane nie stanowią podstawy do zalecania rezygnacji z karmienia piersią podczas terapii paracetamolem.

Nie istnieje wystarczająca informacja o wydzielaniu feniraminy do mleka matki i ilości leku, która może przedostać się do organizmu niemowlęcia.

Brak danych, czy fenyloefryna przenika do mleka matki. Stosowanie fenyloefryny należy unikać kobietom karmiącym piersią.

Kwas askorbinowy wydzielany jest w mleku matki, ale osiąga poziom nasycenia. Stosowanie kwasu askorbinowego jest zgodne z karmieniem piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Lek może powodować senność u niektórych pacjentów (szczególnie feniramina), co może istotnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z urządzeniami wymagającymi skupienia uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego. Dorośli i dzieci od 12. roku życia powinni przyjmować po 1 saszetkę co 4–6 godzin (w razie potrzeby złagodzenia objawów), ale nie więcej niż 4 saszetki na dobę. Dawka pojedyncza nie powinna przekraczać 1 saszetki. Nie zaleca się stosowania leku dłużej niż 7 dni bez konsultacji z lekarzem. Minimalny odstęp między dawkami to 4 godziny. Zawartość 1 saszetki należy rozpuścić w szklance zagotowanej gorącej wody (ale nie w wrzątku) i wypić gorąco. Należy stosować najniższą dawkę niezbędną do osiągnięcia skuteczności w najkrótszym możliwym czasie.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby należy zmniejszyć dawkę lub wydłużyć odstęp między dawkami leku.

Pacjenci w wieku podeszłym

Korekty dawki u pacjentów w wieku podeszłym nie wymaga się.

Dzieci

Nie stosować u dzieci poniżej 12. roku życia.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania najbardziej wyraźne będą objawy spowodowane paracetamolem.

Objawy spowodowane zastosowaniem paracetamolu: działanie hepatotoksyczne, w ciężkich przypadkach może rozwijać się martwica wątroby. Przedawkowanie paracetamolu, w tym wysoka dawka całkowita przyjmowana przez dłuższy okres czasu, może prowadzić do wywołanej lekami przeciwbólowymi nefropatii z nieodwracalnym zaburzeniem funkcji wątroby.

Uszkodzenie wątroby może wystąpić u dorosłych, którzy przyjęli 10 g lub więcej paracetamolu, oraz u dzieci, które przyjęły więcej niż 150 mg/kg masy ciała. U pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak regularne nadmierne stosowanie etanolu, kacheksja glutationowa (zaburzenia trawienia, mukowiscydoza, zakażenie HIV, kacheksja), zastosowanie 5 g lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby.

Istnieje niebezpieczeństwo zatrucia, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym, małych dzieci, pacjentów z chorobami wątroby, pacjentów z przewlekłym niedożywieniem oraz pacjentów przyjmujących induktorów enzymów wątrobowych (długotrwałe leczenie karbamazepiną, fenytoiną, fenobarbitalą, primydonem, ryfampicyną, ziołem św. Jana). W ciężkim zatruciu niewydolność wątroby może postępować do encefalopatii, śpiączki i mieć skutek śmiertelny.

Przy długotrwałym stosowaniu leku w dużych dawkach ze strony układu krwiotwórczego może rozwinąć się anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia. Po przyjęciu dużych dawek ze strony OUN zaobserwowano zawroty głowy, pobudzenie psychoruchowe i zaburzenia orientacji, ze strony układu moczowego – nefrotoksyczność (kolka nerkowa, zapalenie nerek międzykomórkowych, martwica naczyń włosowatych).

Objawy przedawkowania paracetamolu objawiające się w ciągu pierwszych 24 godzin: bladość, nudności, wymioty i brak apetytu. Pierwszym objawem uszkodzenia wątroby może być ból brzucha, który nie zawsze pojawia się w ciągu pierwszych 24–48 godzin, ale może wystąpić później, w okresie do 4–6 dni po zażyciu leku. Uszkodzenie wątroby zwykle pojawia się maksymalnie w ciągu 72–96 godzin po zażyciu leku. Może występować odchylenie od normy w metabolizmie glukozy (hipoglikemia) oraz kwasica metaboliczna, krwawienia. Ostra niewydolność nerek z ostrym martwiczym uszkodzeniem kanalików może rozwinąć się nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia wątroby i objawiać się silnym bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, białkomoczem. Opisywano przypadki wystąpienia zaburzeń rytmu serca oraz ostrego zapalenia trzustki.

Leczenie. W przypadku przedawkowania paracetamolu wymagana jest natychmiastowa pomoc medyczna, nawet jeśli nie stwierdza się objawów przedawkowania. Możliwe jest podanie N-acetylocysteiny dożylnie lub doustnie jako antydota na paracetamol we wczesnym etapie. Przemywanie żołądka i/lub doustne podanie metioniny mogą być skuteczne w ciągu 48 godzin po przedawkowaniu.

Może być pomocne podanie węgla aktywowanego oraz monitorowanie oddychania i krążenia. W przypadku wystąpienia drgawek można zastosować diazepam.

Objawy spowodowane zastosowaniem fenyraminy maleinianu i fenyloepfryny hydrochloroku

Objawy wynikające ze wzajemnego potencjowania działania przeciwbłoniopochodnego leku przeciwhistaminowego i działania sympatomietycznego fenyloepfryny hydrochloroku obejmują senność, po której może rozwijać się pobudzenie (szczególnie u dzieci) lub depresję OUN, zaburzenia widzenia, wysypkę, nudności, wymioty, trwały ból głowy, nadmierną potliwość, nerwowość, zawroty głowy, drżenie, bezsenność, nadreaktywność, drażliwość, niepokój, zaburzenia krążenia, nadciśnienie tętnicze i bradykardię.

Przy przedawkowaniu fenyloepfryny w ciężkich przypadkach możliwe jest zaburzenie świadomości, arytmia, śpiączka, drgawki.

Opisywano przypadki wystąpienia psychotycznego stanu podobnego do atropinowego na tle przedawkowania fenyraminy. Objawy podobne do atropinowych mogą obejmować midryazę, fotofobię, suchość skóry i błon śluzowych, hipertermię, atonię jelit.

Objawy przedawkowania kwasu askorbinowego będą wynikały z ciężkiej niewydolności wątroby wywołanej przedawkowaniem paracetamolu.

Leczenie. Nie istnieje specyficzne antydotum w leczeniu przedawkowania leków przeciwhistaminowych. Należy udzielić pacjentowi standardowej pomocy doraźnej, w tym podać węgiel aktywowany, środek przeczyszczający solny oraz podjąć standardowe działania wspierające układ kardiologiczny i oddechowy. Nie wolno stosować środków pobudzających; w celu leczenia hipotensji tętniczej można zastosować środki zwężające naczynia.

W celu wyeliminowania efektów nadciśnieniowych można stosować bloker alfa-adrenoreceptorów (fentolamina) dożylnie, a w przypadku wystąpienia drgawek – diazepam.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania wymienione poniżej mogą występować z następującą częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), nieczęsto (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) lub częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: bardzo rzadko – trombocytopenia, agranulocytoza, leukopenia, anemia (w tym hemolityczna), pancytopenia, siarkohemoglobinemia i metheglobinemii (cyjanозa, duszność, ból w sercu), siniaki lub krwawienia.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość, obrzęk Quincka; częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – pobudzenie nerwowe, bezsenność, dezorientacja, pobudzenie psychoruchowe i zaburzenia orientacji, niepokój, uczucie strachu, drażliwość, zaburzenia snu, halucynacje, stany depresyjne.

Ze strony układu nerwowego: często – senność; rzadko – zawroty głowy, ból głowy, parestezje, szumy w uszach, drżenie.

Ze strony narządów wzroku: midriaza, ostra jaskra zamkniętocięciowa (częściej u pacjentów z jaskrą), zaburzenia akomodacji.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: rzadko – tachykardia, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze.

Ze strony układu endokrynnego: rzadko – hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej.

Ze strony układu pokarmowego: często – nudności, wymioty; rzadko – suchość w ustach, zaparcia, ból i dyskomfort w brzuchu, biegunka, zgaga, zmniejszony apetyt, hipersekrecja śliny.

Ze strony układu oddechowego: bardzo rzadko – skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: rzadko – zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, zazwyczaj bez rozwoju żółtaczki.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – dysuria, nefrotoksyczność, kolka nerkowa; bardzo rzadko – zatrzymanie oddawania moczu (prawdopodobniej u chorych z przerostem gruczołu krokowego).

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka, swędzenie, zespół wielopostaciowy, pokrzywka, egzema, purpura, zapalenie skóry alergiczne.

Ogólne zaburzenia: rzadko – osłabienie ogólne, niedobór samopoczucia.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: częstość nieznana – kwasica metaboliczna z wysokim przerwem anionowym.

Opis poszczególnych niepożądanych działań

Kwasica metaboliczna z wysokim przerwem anionowym

Przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerwem anionowym jako skutku kwasicy pirzglutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Kwasica pirzglutaminowa może wystąpić w wyniku niskiego poziomu glutationu u tych pacjentów.

W przeciwieństwie do leków przeciwhistaminowych drugiej generacji, stosowanie feniraminy nie wiąże się z wydłużeniem interwału QTc i arytmiami serca.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w związku ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 13,6 g w saszetkach; po 10 saszetek w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent. AО «Farmak».

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska 74.