Kodeterp

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU KODETERP (CODETERP)

Skład:

Substancje czynne: 1 tabletka zawiera fosforan kodeiny w przeliczeniu na kodeinę 8 mg, terpingidrat 250 mg, węglan wodorotlenek sodu 250 mg;

Substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, talk.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki o barwie białej lub białej z kremowym odcieniem, o powierzchni płaskiej, z faską i ryflowaniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane przy kaszlu i przeziębieniach. Pochodne opiu i środki wykrztuszające. Kod ATC R05F A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Kodeterp – lek kombinowany o działaniu przeciwbólowym i wykrztuszającym. Kodeina jest agonistą receptorów opioidowych, wywierając działanie przeciwbólowe o podłożu centralnym (poprzez hamowanie pobudliwości ośrodka kaszlu).

Terpinghydrat wykazuje działanie wykrztuszające.

Wodorowęglan sodu zmniejsza lepkość wydzieliny dzięki podniesieniu pH.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym kodeina oraz inne składniki leku dobrze są wchłaniane z przewodu pokarmowego. W organizmie kodeina dzięki swojej lipofilowości szybko przenika przez barierę krew–mózg; gromadzi się w tkance tłuszczowej, w mniejszym stopniu – w płucach, wątrobie, nerkach i śledzionie. Maksymalne działanie obserwuje się po 30–60 minutach i trwa od 2 do 6 godzin. Terpinghydrat i wodorowęglan sodu są wydalanym z moczem oraz drogami oddechowymi wraz z sekretem oskrzelowym.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Kaszel nieproduktywny w chorobach oskrzeli i dróg oddechowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku lub na inne analgetyki opioidowe; ostra depresja oddechowa, niewydolność płuc, choroby obturacyjne dróg oddechowych, astma oskrzelowa (nie należy stosować opioidów podczas napadu astmy), wyraźna hipotensja tętnicza, arytmie, padaczka, urazy głowy lub stany towarzyszące podniesionemu ciśnieniu wewnątrzczaszkowemu (oprócz ryzyka depresji oddechowej i podwyższenia ciśnienia wewnątrzczaszkowego, kodeina może wpływać na reakcję źrenic oraz inne reakcje życiowe podczas oceny stanu neurologicznego); ciężkie choroby wątroby i nerek, okres po operacji dróg żółciowych; stany, w których należy unikać hamowania perystaltyki lub w których występuje wzdęcie brzucha; ryzyko niedrożności jelit paralitycznej; stan upojenia alkoholowego, alkoholizm.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane następującym grupom pacjentów:

dzieciom w wieku do 12 lat;

dzieciom w wieku od 12 do 18 lat z upośledzoną funkcją oddechową;

kobietom w okresie ciąży lub karmienia piersią;

pacjentom w każdym wieku, którzy mają nadmiernie szybki metabolizm za pomocą CYP2D6.

Nie należy stosować jednocześnie z inhibitorem monoaminooksydazy (MAO) oraz przez 2 tygodnie po odstawieniu inhibitorów MAO.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Sorbenty, środki wiążące i osłonowe mogą zmniejszyć wchłanianie składników leku w przewodzie pokarmowym.

Stosowanie inhibitorów MAO w połączeniu z petydyną wiązano z ciężkim pobudzeniem/depresją ośrodkowego układu nerwowego (OUN) (w tym nadciśnieniem/hipotensją tętniczą). Pomimo że przy stosowaniu kodeiny nie odnotowano takich zjawisk, nie można wykluczyć takiej interakcji. Dlatego nie należy stosować kodeiny w połączeniu z inhibitorami MAO; stosowanie kodeiny można rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 2 tygodni od odstawienia inhibitorów MAO.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z kodeiną:

Środki antycholinergiczne (np. atropina) – zwiększone ryzyko ciężkiego zaparcia, które może prowadzić do niedrożności jelit paralitycznej i/lub zatrzymania moczu.

Środki przeciwwodniowe (loperamid, kaolin) – zwiększone ryzyko ciężkiego zaparcia, które może prowadzić do niedrożności jelit.

Cyzipryd, metoklopramid i domperydon – z powodu możliwego antagonizmu wpływu na czynność przewodu pokarmowego.

Analgetyki nienużyciowe – nasilenie działania przeciwbólowego.

Stosowanie kodeiny w połączeniu z antagonistami opioidów (buprenorfina, nalokson, nalotrekson) może spowodować objawy zespołu odstawienia.

Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe – nasilenie działania depresyjnego analgetyków opioidowych.

Środki przeciwnadciśnieniowe – nasilenie działania hipotensyjnego.

Środki znieczulające, octan sodu oksybutynu – możliwe nasilenie depresji OUN i działania depresyjnego na ośrodek oddechowy i/lub hipotensję tętniczą.

Neuroleptyki – możliwe nasilenie efektu uspokajającego i hipotensyjnego.

Środki przeciwlękowe, uspokajające, nasenne – nasilenie działania uspokajającego i depresyjnego na ośrodek oddechowy.

Środki przeciwhistaminowe o działaniu uspokajającym – nasilenie depresji OUN i działania depresyjnego na ośrodek oddechowy i/lub hipotensję tętniczą.

Alkoholu – możliwe nasilenie działania hipotensyjnego i uspokajającego alkoholu oraz depresyjnego działania alkoholu na ośrodek oddechowy.

Środki przeciwarytmiczne – przy jednoczesnym stosowaniu kodeina opóźnia wchłanianie moksylietyny. Przy jednoczesnym stosowaniu kodeiny z chinidyną prawdopodobnie wystąpi istotne osłabienie działania kodeiny z powodu negatywnego wpływu chinidyny na jej metabolizm.

Przy stosowaniu kodeiny w dużych dawkach działanie glikozydów nasierdziowych (digozyna i innych) może się nasilać.

Chloramfenikol hamuje biotransformację kodeiny w wątrobie i tym samym nasila jej działanie.

Należy unikać jednoczesnego stosowania cyprofloksacyny, ponieważ opioidy obniżają stężenie leku w osoczu krwi.

Przyjmowanie rytonawiru, cyklotydyny prowadzi do podwyższenia stężenia kodeiny w osoczu krwi.

Stosowanie opioidów może utrudniać badanie opróżniania treści żołądka, ponieważ opioidy opóźniają opróżnianie żołądka, a także wizualizację wątrobowo-żółciową przy użyciu Technetium Tc 99m Disofenin, ponieważ terapia opioidowa może spowodować zwężenie zwieracza Oddiego i podwyższenie ciśnienia w drogach żółciowych.

Możliwe jest jednoczesne stosowanie leku z bronchodilatatorami, środkami przeciwbakteryjnymi w leczeniu chorób przewlekłych.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Zabrania się spożywania alkoholu podczas stosowania leku.

Należy zmniejszyć dawkę leku w przypadku chorób zapalnych przewodu pokarmowego [kodeina wpływa na perystaltykę, zwiększa tonus i segmentację jelita oraz może podnosić ciśnienie w okrężnicy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”)]; w zaburzeniach czynności nerek lub wątroby; w niedoczynności tarczycy; w niewydolności kory nadnerczy (np. w chorobie Addisona); w przeroście gruczołu krokowego; w stanach padaczkowych; w hipotensji tętniczej; w miastenii gravis; u osłabionych pacjentów; u pacjentów z zwężeniem cewki moczowej oraz u pacjentów w stanie wstrząsu.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zapaleniem płuc, zaburzeniami czynności oddechowej oraz w wywiadzie z astmą oskrzelową, a także u pacjentów z wywiadem nadużywania środków odurzających.

Pacjenci z chorobami dróg żółciowych (w szczególności z kamieniem w pęcherzu żółciowym) powinni unikać stosowania opioidowych środków przeciwbólowych lub stosować je w połączeniu ze środkami przeciwwstrząsowymi.

U chorych z zaburzeniem czynności nerek wydalanie kodeiny jest opóźnione, dlatego zaleca się przedłużenie odstępów między dawkami leku.

U chorych w podeszłym wieku metabolizm i eliminacja kodeiny mogą przebiegać wolniej, dlatego może być wskazane zmniejszenie dawki leku.

Nie należy stosować leku przez dłuższy czas ze względu na rozwój uzależnienia od kodeiny. U pacjentów, u których może wystąpić uzależnienie fizyczne, przerwanie leczenia należy przeprowadzać stopniowo, aby uniknąć nasilenia się objawów zespołu odstawienia.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy niedawno przeszli operacje przewodu pokarmowego (z powodu możliwego obniżenia motoryki przewodu pokarmowego) lub układu moczowego (tacy pacjenci są bardziej narażeni na zatrzymanie oddawania moczu spowodowane bezpośrednim skurczem zwieracza cewki moczowej oraz zaparcia wynikające z zastosowania kodeiny). Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z fochromocytomą (opioidy mogą stymulować uwalnianie katecholamin poprzez indukcję uwalniania endogennego histaminy).

Stosowanie kodeiny wymaga regularnej oceny przez lekarza stosunku korzyści do ryzyka.

Stosowanie petydyny i być może innych opioidowych środków przeciwbólowych u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO może wiązać się z bardzo ciężkimi reakcjami, a czasem z reakcjami o skutku śmiertelnym. Jeśli stosowanie kodeiny u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO jest konieczne z powodów życiowych, należy przerwać stosowanie inhibitorów MAO co najmniej 2 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia kodeiną (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ten lek zawiera 68 mg sodu na tabletę. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Metabolizm przy udziale CYP2D6

Kodeina jest przekształcana w wątrobie do swojego aktywnego metabolitu – morfiny – przy udziale enzymu CYP2D6. Jeśli pacjent ma niedobór tego enzymu lub jeśli enzym CYP2D6 jest całkowicie nieobecny, nie zostanie osiągnięty odpowiedni efekt terapeutyczny. Stwierdzono, że do 7% ludności kaukaskiej może mieć taką specyfikę metabolizmu przy udziale CYP2D6. Jeśli jednak pacjent ma nadmiernie szybki metabolizm przy udziale CYP2D6, istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia działań niepożądanych – objawów toksyczności opioidowej – nawet przy stosowaniu dawek standardowych. U takich pacjentów szybkie przekształcanie kodeiny w morfinę prowadzi do osiągnięcia wyższych poziomów morfiny w osoczu krwi niż oczekiwano.

Ogólne objawy toksyczności opioidowej: dezorientacja, senność, powierzchowne oddychanie, zwężone źrenice, nudności, wymioty, zaparcia, brak apetytu. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić objawy depresji krążeniowej i oddechowej, które mogą być niebezpieczne, a bardzo rzadko – śmiertelne.

Dane dotyczące częstości występowania osób z nadmiernie szybkim metabolizmem przy udziale CYP2D6 w różnych populacjach podano poniżej:

Zastosowanie pooperacyjne u dzieci

Istnieją doniesienia o rzadkim występowaniu potencjalnie śmiertelnych działań niepożądanych, w tym zakończonych śmiercią, u dzieci stosowanych kodeinę po tonsylektomii i/lub adenoidectomii w celu zapobiegania wystąpieniu obturacyjnego bezdechu sennego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Wszystkie dzieci otrzymywały dawki kodeiny w odpowiednim zakresie dawkowym. Jednak istnieją dowody, że te dzieci były albo metabolizatorami ultra-szybkimi, albo metabolizatorami ekstensywnymi kodeiny.

Dzieci z zaburzoną funkcją oddechową

Kodeina jest przeciwwskazana u dzieci, u których funkcja oddechowa może być osłabiona na skutek zaburzeń nerwowo-mięśniowych, ciężkich chorób serca lub układu oddechowego, infekcji dróg oddechowych górnych lub płuc, wielokrotnych urazów lub rozległych zabiegów chirurgicznych. Te czynniki mogą nasilać objawy toksyczności morfiny.

Analgetiki opioidowe zmniejszają wydzielanie śliny, co może sprzyjać rozwojowi próchnicy oraz kandydozy błony śluzowej jamy ustnej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W okresie ciąży lek jest przeciwwskazany. Opisywano możliwy związek między występowaniem wad układu oddechowego i serca u noworodków a stosowaniem kodeiny w I trymestrze ciąży. Regularne stosowanie kodeiny w czasie ciąży może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego u płodu, co może spowodować wystąpienie objawów abstynencji u noworodka. Stosowanie kodeiny podczas porodu może powodować osłabienie oddychania u noworodka. Analgetyki opioidowe mogą powodować opóźnienie opróżnienia żołądka podczas porodu, zwiększając ryzyko wystąpienia zapalenia płuc aspiracyjnych u matki.

Po zastosowaniu w zwykłych dawkach terapeutycznych, kodeina i jej aktywny metabolit mogą występować w mleku matki w bardzo niskich stężeniach, co czyni mało prawdopodobnym negatywny wpływ na niemowlę. Jednakże, jeśli pacjentka jest metabolizatorem ultra-szybkim za pomocą CYP2D6, w mleku matki mogą występować wyższe stężenia morfiny, co w bardzo rzadkich przypadkach może prowadzić do potencjalnie śmiertelnych objawów toksyczności opioidowej u niemowlęcia.

W okresie karmienia piersią lek jest przeciwwskazany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Podczas leczenia tym lekiem należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów samochodowych lub obsługi innych urządzeń ze względu na możliwość wystąpienia takich efektów jak dezorientacja, senność, zawroty głowy, halucynacje, zaburzenia widzenia lub drgawki. Działanie alkoholu jest nasilane przez analgetyki opioidowe.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie. Dorośli i dzieci od 12. roku życia powinni przyjmować po 1 tabletce 2–3 razy dziennie. Czas leczenia to 5 dni, w wyjątkowych przypadkach okres leczenia można wydłużyć po konsultacji z lekarzem.

Dzieci.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 12. roku życia ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych i zagrażających życiu działań niepożądanych spowodowanych zmienną i nieprzewidywalną drogą przemiany kodeiny na morfinę u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Kodeiny nie należy stosować u dzieci w wieku od 12 do 18 lat, u których przeprowadza się tonsylektomię i/lub adenoidectomię w celu zapobiegania wystąpieniu obturacyjnego bezdechu sennego, ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych i zagrażających życiu działań niepożądanych.

Kodeiny nie należy stosować u dzieci w wieku od 12 do 18 lat z upośledzoną funkcją oddechową ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych i zagrażających życiu działań niepożądanych.

Kodeiny nie należy stosować u dzieci w wieku od 12 do 18 lat, które są szybkimi metabolizatorami przy udziale CYP2D6.

Przedawkowanie.

Ciężkie osłabienie OUN, w szczególności depresja oddechowa, może się rozwinąć w przypadku jednoczesnego stosowania innych środków o działaniu uspokajającym (w tym alkoholu) lub znacznego przekroczenia dawki kodeiny.

Objawy przedawkowania kodeiny: Kliniczną trójkę przedawkowania opioidów stanowi śpiączka, zwężenie źrenic oraz ostra depresja ośrodka oddechowego, co może prowadzić do cyjanozo, a następnie do rozszerzenia źrenic w wyniku rozwoju hipoksji. Inne objawy przedawkowania opioidów: hipotermia, zaburzenia (spowolnione lub utrudnione) oddychania, drgawki (szczególnie u dzieci), silne zawroty głowy, zaburzenia koordynacji gałek ocznych, ból głowy, wyraźna senność, wyraźne osłabienie, nerwowość lub niepokój, uspokojenie, halucynacje, dezorientacja, zaburzenia rytmu akcji serca, arytmia; hipotensja tętnicza i tachykardia (rzadkie), bradykardia, niewydolność krążenia, zwiększone potliwość, zaczerwienienie twarzy, suchość w ustach, zaparcia, atonia pęcherza moczowego. Możliwe wystąpienie duszności, apnei, kolapsu, zatrzymania oddawania moczu; zazwyczaj nudności i wymioty; rzadko – obrzęk płuc; mogą występować objawy uwalniania histaminy. Opisywano przypadki rozwoju rabdomiozy, która postępowała do niewydolności nerek, w wyniku przedawkowania opioidów.

Przedawkowanie nasila się przy jednoczesnym przyjmowaniu alkoholu i środków psychotropowych.

Leczenie: przemywanie żołądka, stosowanie węgla aktywnego oraz ogólne działania objawowe i wspierające, w tym działania wspierające ośrodek oddechowy i monitorowanie wskaźników życiowych aż do ustabilizowania stanu.

W przypadku przyjęcia przez dorosłych więcej niż 350 mg kodeiny lub u dzieci więcej niż 5 mg/kg masy ciała, przyjęcie węgla aktywnego jest wskazane w ciągu pierwszej godziny. Następnie prowadzi się leczenie objawowe. Ważną procedurą wspomagającą leczenie jest katetryzacja pęcherza moczowego oraz, jeśli to konieczne, podawanie antybiotyków. W przypadku ciężkiego zatrucia pacjent powinien zostać hospitalizowany. Antydota to nalokson. Nalokson należy zastosować w przypadku wystąpienia śpiączki lub depresji oddechowej. Nalokson jest antagonistą konkurencyjnym i ma krótki okres półwylęgu, dlatego może być konieczne powtarzane stosowanie wysokich dawek u pacjentów z ciężkim zatruciem. Pacjenta należy obserwować przez co najmniej 4 godziny po podaniu naloksonu lub 8 godzin w przypadku zastosowania preparatu naloksonu o przedłużonym działaniu.

Działania niepożądane.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy; wysypka makularna i plamnicza może być objawem zespołu wrażliwości związanego z doustnym przyjmowaniem kodeiny; gorączka, splenomegalia, chłoniaki, duszność.

Zaburzenia psychiczne: depresja, halucynacje, koszmary sennne, stan niepokoju, dezorientacja, nagłe zmiany nastroju, euforia, dysforia.

Ze strony układu nerwowego: senność, zawroty głowy, drgawki (szczególnie u niemowląt i dzieci), ból głowy, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, rozwój tolerancji lub uzależnienia, działanie uspokajające.

Ze strony narządów wzroku: miazga, zaburzenia ostrości wzroku, światłowstręt, zaburzenia widzenia (w szczególności zamazanie obrazu, podwójne widzenie).

Ze strony narządów słuchu i błędnika: zawroty głowy.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, bradykardia, uczucie kołatania serca, hipotensja ortostatyczna, zaczerwienienie skóry twarzy, hipotensja tętnicza (przy zastosowaniu wysokich dawek).

Ze strony układu oddechowego: duszność, osłabienie oddychania (przy zastosowaniu wysokich dawek), skurcz oskrzeli.

Ze strony układu pokarmowego: suchość w ustach, niestrawność, nudności, wymioty, zaparcia, skurcze żołądka, zapalenie trzustki, ból w nadbrzuszu.

Zaburzenia hepatobiliopanewryczne: skurcz dróg żółciowych, który może być związany ze zmianą poziomu enzymów wątrobowych.

Ze strony układu endokrynnego: hiperglikemia.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: brak apetytu.

Ze strony skóry i podskórnej tkanki łącznej: reakcje alergiczne, takie jak wysypka, pokrzywka, świąd, nadmierne pocenie się, obrzęk twarzy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: niekontrolowane ruchy mięśni, sztywność mięśni (przy zastosowaniu wysokich dawek).

Ze strony układu moczowego: skurcz zwieracza pęcherza moczowego, skurcz dróg moczowych, trudności z oddawaniem moczu, zatrzymanie moczu, dysuria, działanie antydiuretyczne.

Ze strony układu rozrodczego: zaburzenia seksualne, dysfunkcja erektilna, zmniejszenie libidum i potencji.

Ogólne zaburzenia: napływy krwi, uczucie niedoboru, zwiększone zmęczenie, hipotermia.

Tolerancja oraz niektóre z najczęstszych działań niepożądanych – senność, nudności, wymioty, dezorientacja – rozwijają się zazwyczaj przy długotrwałym stosowaniu kodeiny.

Regularne, długotrwałe stosowanie kodeiny prowadzi do rozwoju uzależnienia, tolerancji oraz stanu niepokoju i drażliwości po zakończeniu leczenia. Należy pamiętać, że tolerancja szybko maleje po przerwaniu przyjmowania kodeiny, dlatego ponowne zastosowanie dawki, która wcześniej była tolerowana, może okazać się śmiertelne.

Zespół odstawienia: nagłe przerwanie leczenia kodeiną może spowodować zespół odstawienia. Możliwe objawy: bezsenność, stan niepokoju, drażliwość, uczucie lęku, depresja, osłabienie, brak apetytu, nudności, wymioty, biegunka, odwodnienie, nadmierne pocenie się, łzawienie, katar, kichanie, ziewanie, piloerekcja, gorączka, midryaza, drżenie, skurcze mięśni, zwiększenie częstości skurczów serca, częstości oddychania, podwyższone ciśnienie tętnicze.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 1 blisterze w pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Kułykowska 41.