INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Klaritromycyna-Astrafarm (Clarithromycin-Astrafarm)

Skład:

substancja czynna: clarithromycin;

1 tabletka zawiera klarytromycyny (w przeliczeniu na substancję o stężeniu 100%) 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, powidon, celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetylocelulozy, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, kwas stearynowy, talk, stearynian magnezu;

powłoka „SelacoatTM” (hydroksypropyloceluloza, glikol polietylenowy, dwutlenek tytanu (E 171)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie owalnym, powierzchnia dwuwypukła, powlekane, białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy.

Kod ATX J01F A09.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Klarytromycyna-Astrafarm – półsyntetyczny antybiotyk z grupy makrolidów. Działanie przeciwbakteryjne klarytromycyny wynika z jej wiązania się z podjednostką rybosomu 50S wrażliwych bakterii oraz hamowania biosyntezy białka. Lek wykazuje wysoką skuteczność in vitro wobec szerokiego spektrum mikroorganizmów beztlenowych i tlenowych, Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym szczepów szpitalnych. Minimalne stężenia hamujące (MIC) klarytromycyny są zazwyczaj 2 razy niższe niż MIC erytromycyny.

Klarytromycyna wykazuje wysoką skuteczność in vitro wobec Legionella pneumophila i Mycoplasma pneumoniae. Działa bakteriobójczo wobec H. pylori. Aktywność klarytromycyny przy obojętnym pH jest wyższa niż przy pH kwasowym. Dane in vitro i in vivo wskazują na wysoką skuteczność klarytromycyny wobec klinicznie istotnych szczepów mikobakterii. Badania in vitro wykazały, że szczepy Enterobacteriaceae i Pseudomonas, jak również bakterie Gram-ujemne nieprodukujące laktozy, są niewrażliwe na klarytromycynę.

Mikrobiologia

Klarytromycyna jest aktywna in vitro i w praktyce klinicznej wobec większości szczepów następujących mikroorganizmów.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Listeria monocytogenes.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-ujemne: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Legionella pneumophila.

Inne mikroorganizmy: Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae (TWAR).

Mikobakterie: Mycobacterium leprae, Mycobacterium kansasii, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium avium complex (MAC), obejmujące Mycobacterium avium, Mycobacterium intracellulare.

β-laktamazy produkowane przez mikroorganizmy nie wpływają na skuteczność klarytromycyny.

Większość szczepów Staphylococcus opornych na metycylinę i oksacylinę jest niewrażliwa na klarytromycynę.

Helicobacter: H. pylori.

Klarytromycyna jest aktywna in vitro wobec większości szczepów następujących mikroorganizmów, jednak skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo jej stosowania nie zostały potwierdzone.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-dodatnie: Streptococcus agalactiae, Streptococci (grupy C, F, G), Viridans group streptococci.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-ujemne: Bordetella pertussis, Pasteurella multocida.

Inne mikroorganizmy: Chlamydia trachomatis.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptococcus niger, Propionibacterium acnes.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-ujemne: Bacteroides melaninogenicus.

Spiralowce: Borrelia burgdorferi, Treponema pallidum.

Kampylobakterie: Campylobacter jejuni.

Klarytromycyna wykazuje działanie bakteriobójcze wobec kilku szczepów bakterii: Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, H. pylori oraz Campylobacter spp.

Głównym metabolitem klarytromycyny w organizmie człowieka jest mikrobiologicznie aktywny 14-hydroksyklarytromycyna (14-OH-klarytromycyna). Dla większości mikroorganizmów aktywność mikrobiologiczna metabolitu jest równa lub o 1-2 rzędy niższa niż substancji macierzystej, z wyjątkiem H. influenzae, wobec którego skuteczność metabolitu jest 2 razy wyższa. W warunkach in vitro i in vivo substancja macierzysta i jej główny metabolit wykazują działanie addytywne lub synergistyczne wobec H. influenzae, w zależności od szczepu mikroorganizmu.

Farmakokinetyka.

Klarytromycyna jest szybko i dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego po doustnym podaniu leku w postaci tabletek. Mikrobiologicznie aktywny metabolit – 14-hydroksyklarytromycyna – powstaje w wyniku metabolizmu pierwszego przejścia. Klarytromycynę można stosować niezależnie od posiłku, ponieważ jedzenie nie wpływa na biodostępność tabletek klarytromycyny. Jedzenie nieznacznie opóźnia początek wchłaniania klarytromycyny i powstawanie metabolitu 14-hydroksy. Farmakokinetyka klarytromycyny jest nieliniowa; stężenie równowagowe osiągane jest w ciągu 2 dni stosowania leku. Po podaniu dawki 250 mg 2 razy na dobę 15-20% niezmienionej substancji jest wydalane z moczem. Po dawce 500 mg 2 razy na dobę wydalanie leku z moczem jest intensywniejsze (około 36%). 14-hydroksyklarytromycyna jest głównym metabolitem wydalanym z moczem w ilości 10-15% podanej dawki. Większa część resztkowej dawki jest wydalana z kałem, głównie z żółcią. 5-10% pierwotnej substancji wykrywa się w kale.

Po podaniu 500 mg klarytromycyny 3 razy na dobę stężenia klarytromycyny we krwi wzrastają w porównaniu do stężenia po dawce 500 mg 2 razy na dobę.

Stężenia klarytromycyny w tkankach są wielokrotnie wyższe niż stężenia we krwi. Zwiększono stężenia zarówno w tkance migdałków, jak i w tkance płucnej. Klarytromycyna w dawkach terapeutycznych wiąże się z białkami osocza krwi w 80%.

Klarytromycyna przenika do błony śluzowej żołądka. Zawartość klarytromycyny w błonie śluzowej i tkance żołądka jest wyższa po jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i omeprazolu niż przy monoterapii klarytromycyną.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych przez mikroorganizmy wrażliwe na klarytromycynę:

infekcje dróg oddechowych górnych, tj. gardła i nosogardła (angina, zapalenie gardła), oraz infekcje zatok przynosowych;
infekcje dróg oddechowych dolnych (zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie płuc typu gruźliczego oraz pierwotne zapalenie atypowe);
infekcje skóry i tkanek miękkich (opruziec, zapalenie mieszków włosowych, eryzypeloid, furunkulopatia, zakażone rany);
ostre i przewlekłe infekcje pochodzenia zębowego;
zakażenia rozsiane lub lokalizowane wywołane przez Mycobacterium avium lub Mycobacterium intracellulare; lokalizowane zakażenia wywołane przez Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum lub Mycobacterium kansasii;
eliminacja H. pylori u pacjentów z wrzodem dwunastnicy przy jednoczesnym hamowaniu wydzielania kwasu solnego (aktywność klarytromycyny przeciwko H. pylori przy obojętnym pH jest wyższa niż przy kwasowym pH).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki makrolidowe lub na którykolwiek składnik preparatu.

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i któregokolwiek z poniższych leków: astemizol, cyzapryda, pimozyd, terfenadyna (ponieważ może to prowadzić do wydłużenia interwału QT oraz rozwoju arytmii serca, w tym tachyarytmii komorowej, migotania komór i tzw. torsades de pointes), alkaloidy sporyszu, np. ergotamina, dihydroergotamina (ponieważ może to prowadzić do toksyczności ergotynowej), inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny), które w znacznym stopniu metabolizują się przez CYP3A4 (lowastatyna lub simvastatyna), ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy.

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny i doustnej midazolam.

Wrodzone lub nabyte wydłużenie interwału QT lub arytmie komorowe w wywiadzie, w tym tzw. torsades de pointes.

Klarytromycyna nie powinna być stosowana u pacjentów z zaburzeniami elektrolitów (hipokaliemia lub hipomagnezemia) ze względu na ryzyko wydłużenia interwału QT.

Ciężka niewydolność wątroby i współistniejąca niewydolność nerek.

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny (oraz innych silnych inhibitorów CYP3A4) z kolchicyną.

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z tikagrelor, iwabradyna lub ranolazyna jest przeciwwskazane.

Jednoczesne przyjmowanie klarytromycyny i lomitapidu jest przeciwwskazane.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Klarytromycyna nie oddziałuje z doustnymi środками antykoncepcyjnymi.

Stosowanie poniższych leków jest surowo przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich skutków interakcji.

Cyzapryda, pimozyd, astemizol, terfenadyna

Zgłaszano podwyższenie stężenia cyzaprydy we krwi u pacjentów przyjmujących jednocześnie klarytromycynę i cyzaprydę. Może to prowadzić do wydłużenia interwału QT i wystąpienia arytmii, w tym tachyarytmii komorowej, migotania komór i torsades de pointes. Podobne efekty obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie klarytromycynę i pimozyd.

Zgłaszano, że makrolidy mogą zmieniać metabolizm terfenadyny, prowadząc do podwyższenia jej stężenia we krwi, co czasem wiązało się z arytmiami, takimi jak wydłużenie interwału QT, tachyarytmia komorowa, migotanie komór i torsades de pointes. W badaniu u ochotników jednoczesne stosowanie klarytromycyny i terfenadyny prowadziło do 2–3-krotnego wzrostu stężenia kwasowego metabolitu terfenadyny oraz do wydłużenia interwału QT, bez widocznych klinicznie skutków. Podobne efekty obserwowano również przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów.

Alkaloidy sporyszu

Zgłaszano, że jednoczesne stosowanie klarytromycyny i ergotaminy lub dihydroergotaminy wiązało się z wystąpieniem objawów ostrego ergotyzmu, charakteryzującego się wazospazmem i niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym układu nerwowego środkowego (CNS). Jednoczesne przepisywanie klarytromycyny i alkaloidów sporyszu jest przeciwwskazane.

Doustna midazolam

Stosowanie midazolam z tabletkami klarytromycyny (500 mg 2 razy dziennie) powodowało 7-krotne zwiększenie AUC (pola pod krzywą „stężenie-czas”) midazolam po podaniu doustnym. Jednoczesne stosowanie doustnej midazolam i klarytromycyny jest przeciwwskazane.

Inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)

Łączne stosowanie klarytromycyny z lowastatyną lub simvastatyną jest przeciwwskazane, ponieważ te statyny w znacznym stopniu metabolizują się przez CYP3A4, a jednoczesne stosowanie z klarytromycyną zwiększa ich stężenie w osoczu, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów przyjmujących jednocześnie klarytromycynę i te statyny. Jeśli leczenie klarytromycyną jest nieuniknione, terapię lowastatyną lub simvastatyną należy przerwać na czas leczenia.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu klarytromycyny z innymi statynami. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarytromycyny ze statynami, zaleca się stosowanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. fluvastatyna). Konieczny jest monitoring pacjentów pod kątem objawów miopatii.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę klarytromycyny

Leki, które są induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty ziołowe z zielonego jałowca), mogą indukować metabolizm klarytromycyny. Może to prowadzić do stężeń podterapeutycznych klarytromycyny i zmniejszenia jej skuteczności. Ponadto może być konieczny monitoring stężeń induktora CYP3A we krwi, które mogą wzrosnąć z powodu hamowania CYP3A przez klarytromycynę (patrz również instrukcja do stosowania odpowiedniego induktora CYP3A4). Jednoczesne stosowanie ryfabutyny i klarytromycyny prowadziło do wzrostu stężenia ryfabutyny i obniżenia stężenia klarytromycyny we krwi, z jednoczesnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zapalenia naczyń.

Poniżej wymieniono leki, których wpływ na stężenie klarytromycyny we krwi jest znany lub zakładany, dlatego może być konieczna zmiana dawki lub zastosowanie terapii alternatywnej.

Efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna

Silne induktory enzymów cytochromu P450, takie jak efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna, mogą przyspieszać metabolizm klarytromycyny, zmniejszając jej stężenie w osoczu, ale zwiększając stężenie 14-OH-klarytromycyny – mikrobiologicznie aktywnego metabolitu. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klarytromycyny i

14-OH-klarytromycyny różni się w zależności od bakterii, oczekiwanego efektu terapeutycznego może nie być osiągnięte przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i induktorów enzymów cytochromu P450.

Etrawiryna

Działanie klarytromycyny było osłabiane przez etravirynę; jednak stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klarytromycyny wzrastały. Ponieważ 14-OH-klarytromycyna ma zmniejszoną aktywność przeciwko Mycobacterium avium complex (MAC), ogólna aktywność przeciw temu patogenowi może być zmieniona. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć zastosowanie leków alternatywnych wobec klarytromycyny.

Fluconazol

Jednoczesne stosowanie fluconazolu 200 mg dziennie i klarytromycyny 500 mg 2 razy dziennie u zdrowych ochotników prowadziło do wzrostu stężenia równowagowego (Cmin) klarytromycyny o 33% i AUC o 18%.

Stężenia równowagowe aktywnego metabolitu 14-OH-klarytromycyny nie ulegały istotnym zmianom przy jednoczesnym stosowaniu z fluconazolem. Zmiana dawki klarytromycyny nie jest konieczna.

Rytonawir

Badania wykazały, że jednoczesne stosowanie rytonawiru 200 mg co 8 godzin i klarytromycyny 500 mg co 12 godzin prowadziło do istotnego hamowania metabolizmu klarytromycyny. Maksymalne stężenie (Cmax) klarytromycyny wzrosło o 31%, minimalne stężenie o 182% i AUC o 77% przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru. Obserwowano całkowite hamowanie tworzenia się 14-OH-klarytromycyny. Ze względu na szeroki zakres terapeutyczny, zmniejszenie dawki klarytromycyny u pacjentów z normalną funkcją nerek nie jest konieczne. Jednak u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki: u pacjentów z klirensem kreatyniny (KK) 30–60 ml/min dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć o 50%. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (KK < 30 ml/min) dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć o 75%. Dawek klarytromycyny przekraczających 1 g dziennie nie należy stosować razem z rytonawirem.

Taką samą korektę dawki należy stosować u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek przy stosowaniu rytonawiru jako wzmacniacza farmakokinetycznego razem z innymi inhibitorami proteazy HIV, w tym atazanawirem i sakinawirem.

Wpływ klarytromycyny na farmakokinetykę innych leków

Leki przeciwpłytkowe doustne (np. warfaryna, rywaryksaban, apiksaban)

Doustne leki przeciwpłytkowe bezpośredniego działania (DOAC).

Doustne DOAC dabigatran i edoksaban są substratami transportera efluksu P-glikoproteiny (P-gp). Rywaryksaban i apiksaban metabolizują się przez CYP3A4 i są również substratami P-gp. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z tymi lekami, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwarytmiczne

Zgłaszano przypadki wystąpienia tzw. torsades de pointes przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z chinidyną lub dysopyramidem. Zaleca się monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia wydłużenia interwału QT. Podczas terapii klarytromycyną należy monitorować stężenia tych leków we krwi.

Zgłaszano przypadki hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i dysopyramidu, dlatego konieczny jest monitoring poziomu glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Oralne leki hipoglikemiczne/insulina

Przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami hipoglikemicznymi, takimi jak nateglinid i repaglinid, klarytromycyna może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zaleca się dokładny monitoring poziomu glukozy.

Interakcje związane z CYP3A |

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny, znanego jako inhibitor enzymu CYP3A, i leku, który głównie metabolizuje się przez CYP3A, może prowadzić do wzrostu stężenia tego ostatniego w osoczu, co z kolei może nasilić lub wydłużyć jego efekt terapeutyczny i zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu klarytromycyny u pacjentów otrzymujących leki będące substratami CYP3A, szczególnie jeśli substrat CYP3A ma wąski zakres terapeutyczny (np. karbamazepina) i/lub jest w znacznym stopniu metabolizowany przez ten enzym. Może być konieczna zmiana dawki i, jeśli to możliwe, dokładny monitoring stężeń leku metabolizowanego przez CYP3A u pacjentów stosujących jednocześnie klarytromycynę.

Wiadomo (lub zakłada się), że następujące leki lub grupy leków metabolizują się przez ten sam izoenzym CYP3A: alprazolam, astemizol, karbamazepina, cyklostazol, cyzapryda, cyklosporyna, dysopyramid, alkaloidy sporyszu, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, omeprazol, leki przeciwpłytkowe doustne (np. warfaryna), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, simvastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, triazolam i winblastyna, ale ta lista nie jest kompletna. Podobny mechanizm interakcji zauważono przy stosowaniu fenytoiny, teofiliny i kwasu walproinowego, które metabolizują się przez inny izoenzym cytochromu P450.

Stosowanie klarytromycyny jest również przeciwwskazane z alkaloidami sporyszu, doustną midazolam, inhibitorami HMG-CoA-reduktazy metabolizowanymi głównie przez CYP3A4 (np. lowastatyna i simvastatyna), kolchicyną, tikagrelor**, iwabradyną** i ranolazyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Omeprazol

Stosowanie klarytromycyny w połączeniu z omeprazolem u zdrowych dorosłych ochotników prowadziło do wzrostu stężeń równowagowych omeprazolu. Przy stosowaniu samego omeprazolu średnia wartość pH soku żołądkowego w ciągu 24 godzin wynosiła 5,2, przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z klarytromycyną – 5,7.

Syldenafil, tadalafil i wardenafil

Istnieje prawdopodobieństwo zwiększenia stężeń w osoczu inhibitorów fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil) przy ich jednoczesnym stosowaniu z klarytromycyną, co może wymagać zmniejszenia dawki inhibitorów fosfodiesterazy.

Teofilina, karbamazepina

Wyniki badań wykazały niewielki, ale statystycznie istotny (p ≤ 0,05) wzrost stężenia teofiliny lub karbamazepiny w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu z klarytromycyną.

Tolterodyna

Tolterodyna metabolizowana jest głównie przez izoformę 2D6 cytochromu P450 (CYP2D6). Jednak u populacji pacjentów bez CYP2D6 metabolizm zachodzi przez CYP3A. W tej populacji hamowanie CYP3A prowadzi do istotnego wzrostu stężeń tolterodyn we krwi. U takich pacjentów zmniejszenie dawki tolterodyn może być konieczne przy stosowaniu z inhibitorami CYP3A, takimi jak klarytromycyna.

Triazolobenzodiazepiny (np. alprazolam, midazolam, triazolam)

Przy stosowaniu midazolam z tabletkami klarytromycyny (500 mg 2 razy dziennie) AUC midazolam wzrastała 2,7-krotnie po wewnątrzżylowym podaniu midazolam. Przy wewnątrzżylowym podaniu midazolam z klarytromycyną należy dokładnie monitorować stan pacjenta w celu odpowiedniego dostosowania dawki. Przy drodze podania oromukozalnej midazolam, gdy eliminacja przedukładowa leku może być pominięta, bardziej prawdopodobna jest interakcja podobna do tej obserwowanej przy wewnątrzżylowym podaniu midazolam niż przy doustnym. Należy stosować takie same środki ostrożności przy stosowaniu innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A, w tym triazolam i alprazolam. Dla benzodiazepin, których eliminacja nie zależy od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), rozwój klinicznie istotnej interakcji z klarytromycyną jest mało prawdopodobny.

Zgłaszano interakcje lekowe i rozwój działań niepożądanych ze strony CNS (takich jak senność i dezorientacja) przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i triazolam. Należy obserwować pacjenta, biorąc pod uwagę możliwe zwiększenie efektów farmakologicznych ze strony CNS.

Inne rodzaje interakcji

Aminoglikozydy

Z ostrożnością należy stosować klarytromycynę jednocześnie z innymi środkami ototoksycznymi, szczególnie z aminoglikozydami.

Kolchicyna

Kolchicyna jest substratem CYP3A i glikoproteiny P (Pgp). Wiadomo, że klarytromycyna i inne makrolidy mogą hamować CYP3A i Pgp. Przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i kolchicyny hamowanie Pgp i/lub CYP3A przez klarytromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na kolchicynę. Należy obserwować stan pacjentów w celu wykrycia objawów toksyczności kolchicyny. Dawkę kolchicyny należy zmniejszyć przy jednoczesnym stosowaniu z klarytromycyną u pacjentów z normalną funkcją nerek i wątroby. Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z kolchicyną u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby jest przeciwwskazane.

Dygoxyna

Dygoxyna jest uważana za substrat glikoproteiny P (Pgp). Wiadomo, że klarytromycyna może hamować Pgp. Przy jednoczesnym stosowaniu hamowanie Pgp może prowadzić do zwiększenia

ekspozycji na dygoxynę. Zgłaszano zwiększenie stężenia dygoxyny we krwi u pacjentów przyjmujących klarytromycynę razem z dygoxyną. U niektórych pacjentów rozwinęły się objawy toksyczności digitalis, w tym potencjalnie śmiertelne arytmie. Należy dokładnie kontrolować stężenia dygoxyny we krwi pacjentów przy jej stosowaniu z klarytromycyną.

Zydowudyna

Jednoczesne stosowanie tabletów klarytromycyny o natychmiastowym uwalnianiu i zydowudyny u pacjentów zakażonych HIV może prowadzić do obniżenia stężeń równowagowych zydowudyny we krwi. Ponieważ klarytromycyna może przeszkadzać w wchłanianiu doustnej zydowudyny przy jednoczesnym przyjmowaniu, należy zachować 4-godzinny odstęp między podawaniem klarytromycyny i zydowudyny. O takiej interakcji przy stosowaniu zawiesiny klarytromycyny i zydowudyny lub dideoxyzydyny u dzieci nie zgłaszano. Takiej interakcji mało prawdopodobna jest przy stosowaniu klarytromycyny w formie wlewu dożylnego.

Fenytoina i kwas walproinowy

Zgłaszano interakcje inhibitorów CYP3A, w tym klarytromycyny, z lekami, które nie są uważane za metabolizowane przez CYP3A (np. fenytoina i kwas walproinowy). Zaleca się oznaczanie stężeń tych leków we krwi przy jednoczesnym przepisywaniu z klarytromycyną. Zgłaszano zwiększenie ich stężeń we krwi.

Hydroksychlorochina i chlorochina

Klarytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające interwał QT, ze względu na potencjalne ryzyko wystąpienia arytmii serca i ciężkich działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Lomitapid

Jednoczesne przyjmowanie klarytromycyny z lomitapidem jest przeciwwskazane ze względu na potencjalne ryzyko istotnego wzrostu transaminaz.

Dwukierunkowe interakcje lekowe

Atazanawir

Stosowanie klarytromycyny (500 mg 2 razy dziennie) z atazanawirem (400 mg 1 raz dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do podwojenia ekspozycji na klarytromycynę i zmniejszenia ekspozycji na 14-OH-klarytromycynę o 70% przy jednoczesnym wzroście AUC atazanawiru o 28%. Ponieważ klarytromycyna ma szeroki zakres terapeutyczny, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z normalną funkcją nerek. Dawkę klarytromycyny należy zmniejszyć o 50% u pacjentów z klirensem kreatyniny 30–60 ml/min i o 75% u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min, stosując odpowiednią postać leku. Dawek klarytromycyny przekraczających 1000 mg dziennie nie należy stosować razem z inhibitorami proteazy.

Blokery kanałów wapniowych

Ze względu na ryzyko hipotensji tętniczej należy z ostrożnością stosować klarytromycynę jednocześnie z blokerami kanałów wapniowych metabolizowanymi przez CYP3A4 (np. werapamil, amlodypina, dyltiazem). Przy interakcji mogą wzrastać stężenia w osoczu zarówno klarytromycyny, jak i blokerów kanałów wapniowych. U pacjentów przyjmujących klarytromycynę razem z werapamilem obserwowano hipotensję tętniczą, bradyarytmie i kwasocenie mleczanowe.

Itakonazol

Klarytromycyna i itakonazol są substratami i inhibitorami CYP3A, w związku z czym klarytromycyna może zwiększać stężenia itakonazolu we krwi i odwrotnie. Przy stosowaniu itakonazolu razem z klarytromycyną pacjenci powinni być dokładnie monitorowani pod kątem objawów nasilonego lub przedłużonego działania farmakologicznego.

Sakinawir

Stosowanie klarytromycyny (500 mg 2 razy dziennie) z sakinawirem (miękkie kapsułki żelatynowe, 1200 mg 3 razy dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, u zdrowych ochotników prowadziło do wzrostu AUC stanu równowagi sakinawiru o 177% i Cmax sakinawiru o 187% w porównaniu z samym sakinawirem. W tym czasie AUC i Cmax klarytromycyny wzrastały o około 40% w porównaniu z samym klarytromycyną. Nie ma potrzeby korekty dawek, jeśli oba leki stosowane są jednocześnie przez ograniczony czas i w powyższych dawkach/postaciach leku. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem miękkich kapsułek żelatynowych mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy stosowaniu sakinawiru w postaci twardych kapsułek żelatynowych. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem samego sakinawiru mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy terapii sakinawir/rytonawir. Jeśli sakinawir stosowany jest razem z rytonawirem, należy wziąć pod uwagę możliwe efekty rytonawiru na klarytromycynę.

Kortykosteroidy

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z kortykosteroidami do stosowania ogólnoustrojowego lub inhalacyjnego, które głównie metabolizują się przez CYP3A, ze względu na potencjalne zwiększenie ogólnoustrojowego działania kortykosteroidów. W przypadku jednoczesnego stosowania pacjenci powinni być dokładnie monitorowani pod kątem działań niepożądanych związanych z kortykosteroidami ogólnoustrojowymi.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Klarytromycynę-Astrafarm nie należy przepisywać kobietom w ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie w I trymestrze ciąży.

Długotrwałe lub powtarzane stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernej proliferacji bakterii i grzybów opornych. W przypadku wystąpienia nadkażenia należy rozpocząć odpowiednią terapię.

Klarytromycyna jest wydalana głównie przez wątrobę. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Należy również zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Podczas stosowania klarytromycyny zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych oraz zapalenie wątroby hepatocelularne i/lub cholestazy z żółtaczką lub bez niej. Te zaburzenia funkcji wątroby mogą mieć ciężki przebieg i są zazwyczaj odwracalne. W niektórych przypadkach zgłaszano niewydolność wątroby zakończoną śmiercią, która zazwyczaj była związana z ciężkimi chorobami współistniejącymi i/lub współistniejącym leczeniem farmakologicznym. Należy natychmiast przerwać stosowanie klarytromycyny w przypadku wystąpienia takich objawów i objawów zapalenia wątroby jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd skóry lub ból brzucha.

Zgłoszono rozwój kolitu pseudomembranoznego od umiarkowanego do ciężkiego, zagrażającego życiu, podczas stosowania praktycznie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym makrolidów. Zgłoszono również rozwój biegunki od łagodnego stopnia do kolitu pseudomembranoznego zakończonego śmiercią, spowodowanego Clostridium difficile, podczas stosowania praktycznie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym klarytromycyny. Należy zawsze pamiętać o możliwości rozwoju biegunki spowodowanej Clostridium difficile u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Ponadto należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ zgłaszano rozwój biegunki spowodowanej Clostridium difficile nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. Dlatego leczenie klarytromycyną należy przerwać niezależnie od wskazań terapeutycznych. Należy przeprowadzić badanie mikrobiologiczne i rozpocząć odpowiednie leczenie. Należy unikać stosowania środków antyprzeciwperystaltycznych.

Klarytromycyna jest wydalana głównie przez wątrobę. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Zgłoszono rozwój toksyczności kolchicyny (w tym zakończonej śmiercią) przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i kolchicyny, szczególnie u pacjentów starszych, w tym na tle niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z kolchicyną jest przeciwwskazane.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i triazolobenzodiazepin, np. triazolamu, midazolamu dożylnego.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z innymi środkami oto tok sycz nymi, szczególnie z aminoglikozydami. Należy prowadzić monitorowanie funkcji przedsionkowych i słuchu podczas i po leczeniu.

Powikłania sercowo-naczyniowe

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, wskazujące na ryzyko wystąpienia arytmii serca i torsades de pointes, obserwowano podczas leczenia makrolidami, w tym klarytromycyną (patrz „Działania niepożądane”). Ze względu na to, że poniższe sytuacje mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka arytmii komorowych (w tym torsades de pointes), klarytromycynę należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów.

Pacjenci z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub klinicznie istotną bradykardią (< 50 uderzeń/min).
Klarytromycyna nie może być stosowana u pacjentów z hipokaliemią.
Pacjenci, którzy jednocześnie przyjmują inne leki związane z wydłużeniem odcinka QT.

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z astemizolem, cizaprydem, pimozydem i terfenadyną jest przeciwwskazane.

Klarytromycyna nie może być stosowana u pacjentów z wrodzonym lub stwierdzonym nabytym wydłużeniem odcinka QT lub z wywiadem arytmii komorowej.

Badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka niekorzystnych skutków sercowo-naczyniowych podczas stosowania makrolidów wykazały różne wyniki. W badaniach stwierdzono rzadkie, krótkoterminowe ryzyko wystąpienia arytmii, zawału mięśnia sercowego i śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych związanym ze stosowaniem makrolidów, w tym klarytromycyny. Należy uwzględnić te wyniki w porównaniu z korzyściami leczenia przy przepisywaniu klarytromycyny.

Zapalenie płuc

Ze względu na możliwość występowania oporności Streptococcus pneumoniae na makrolidy, ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości przy przepisywaniu klarytromycyny w celu leczenia zapalenia płuc pozaszpitalnego. W przypadku zapalenia płuc szpitalnego klarytromycynę należy stosować w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Infekcje skóry i tkanek miękkich od łagodnego do umiarkowanego stopnia

Te infekcje są najczęściej spowodowane przez mikroorganizmy Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, które mogą być oporne na makrolidy. Dlatego ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości. W przypadku, gdy nie można zastosować antybiotyków β-laktamowych (np. z powodu alergii), jako leki pierwszego wyboru można stosować inne antybiotyki, takie jak klin damycyna. Obecnie makrolidy odgrywają rolę jedynie w leczeniu niektórych infekcji skóry i tkanek miękkich (np. infekcji spowodowanych przez Corynebacterium minutissimum, acne vulgaris, zapalenie brodawek) oraz w sytuacjach, gdy nie można stosować penicylin.

W przypadku wystąpienia ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwościowych, takich jak anafilaksja, ciężkie skórne działania niepożądane (np. ostrze pustulopatia egzantematyczna ogólna, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekroliz epidermalny, DRESS), choroba Schönleina-Henocha, leczenie klarytromycyną należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Klarytromycynę należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przepisywaniu z induktorami enzymu cytochromu CYP3A4.

Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia krzyżowej oporności między klarytromycyną a innymi makrolidami, a także lin komy cyną i klin damycyną.

Stosowanie każdej terapii przeciwbakteryjnej, w tym klarytromycyny, w celu leczenia infekcji H. pylori może prowadzić do wystąpienia oporności mikrobów. U niewielkiej liczby pacjentów może rozwinąć się oporność mikroorganizmów H. pylori na klarytromycynę.

Inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z lawastatynem lub simwastatynem jest przeciwwskazane. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu klarytromycyny z innymi statynami. Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i statyn. Konieczny jest monitorowanie pacjentów pod kątem objawów miopatii. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klarytromycyny ze statynami, zaleca się przepisanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatynu).

Leki hipoglikemiczne doustne/insulina

Jednoczesne stosowanie klarytromycyny z doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnymi sulfoniliemoczniny) i/lub insuliną może prowadzić do wyraźnej hipoglikemii. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy.

Leki przeciwkrzepliwe doustne

Przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny z warfaryną istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiego krwawienia, istotnego wzrostu wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki) i czasu protrombinowego. Dopóki pacjenci jednocześnie przyjmują klarytromycynę i doustne leki przeciwkrzepliwe, należy często kontrolować wskaźnik INR i czas protrombinowy. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klarytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych działających bezpośrednio, takich jak dabigatran, rywaroksaban, apiksaban i edoksaban, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Składniki pomocnicze.

Preparat zawiera sodową crospovidonę. Jeśli pacjenci stosujący dietę kontrolowaną pod względem sodu przyjmują 2 tabletki (po 500 mg) leku 1 raz dziennie, należy wziąć pod uwagę całkowitą ilość sodu (łącznie 30,6 mg w jednej dawce).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania klarytromycyny w okresie ciąży nie jest ustalone. Na podstawie różnych wyników uzyskanych w badaniach na zwierzętach i doświadczeniach u ludzi nie można wykluczyć możliwości niekorzystnego wpływu na rozwój embrionalno-płodowy. Niektóre badania obserwacyjne oceniające wpływ klarytromycyny w I i II trymestrze ciąży donosiły o zwiększonego ryzyka poronienia w porównaniu z brakiem stosowania antybiotyków lub innych antybiotyków w tym samym okresie. Istniejące badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka poważnych wad wrodzonych rozwojowych związanego ze stosowaniem makrolidów, w tym klarytromycyny, w okresie ciąży dają sprzeczne wyniki. Dlatego stosowanie w okresie ciąży nie jest zalecane bez dokładnego rozważenia korzyści i ryzyka.

Karmienie piersią

Bezpieczeństwo stosowania klarytromycyny w okresie karmienia piersią niemowląt nie jest ustalone. Klarytromycyna przenika do mleka matki w niewielkich ilościach. Szacuje się, że niemowlę karmione wyłącznie piersią otrzyma około 1,7% dawki klarytromycyny skorygowanej wagą matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Brak danych dotyczących wpływu. Jednak przed prowadzeniem pojazdów lub obsługiwanie maszyn należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak drgawki, zawroty głowy, zawroty głowy, halucynacje, dezorientacja, dezorientacja.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecana dawka klaritromycyny dla dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat wynosi 250 mg (1 tabletka) co 12 godzin; w przypadku cięższych infekcji dawkę można zwiększyć do 500 mg (2 tabletki) co 12 godzin. Zwykle długość leczenia zależy od stopnia ciężkości infekcji i wynosi od 6 do 14 dni.

Klarytromycyna-Astrafarm może być stosowana niezależnie od posiłków, ponieważ jedzenie nie wpływa na biodostępność klaritromycyny.

Leczenie infekcji odontogennych.

Zalecana dawka wynosi 250 mg co 12 godzin przez 5 dni.

Stosowanie u pacjentów z infekcją mikobakterialną.

Początkowa dawka dla dorosłych wynosi 500 mg 2 razy na dobę. Jeśli w ciągu 3–4 tygodni leczenia nie obserwuje się poprawy stanu klinicznego lub wyników bakteriologicznych, dawkę klaritromycyny można zwiększyć do 1000 mg 2 razy na dobę.

Leczenie rozsianych infekcji wywołanych przez MAC u chorych na AIDS trwa tak długo, jak potwierdzona jest kliniczna i mikrobiologiczna skuteczność leku. Klaritromycynę można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwmikobakterialnymi.

Eradykacja H. pylori u pacjentów z wrzodem dwunastniczaka (dorośli).

Terapia trójskładnikowa (7–10 dni)

Klaritromycynę (500 mg) 2 razy na dobę należy stosować razem z amoksycyliną 1000 mg 2 razy na dobę oraz omeprazolem 20 mg na dobę przez 7–10 dni.

Terapia trójskładnikowa (10 dni)

Klaritromycyna (500 mg) 2 razy na dobę, lansoprazol 30 mg 2 razy na dobę oraz amoksycylina 1000 mg 2 razy na dobę przez 10 dni.

Terapia dwuskładnikowa (14 dni)

Klaritromycyna (500 mg) 3 razy na dobę razem z omeprazolem 40 mg 1 raz na dobę doustnie przez 14 dni, następnie omeprazol 20 mg lub 40 mg 1 raz na dobę doustnie przez kolejne 14 dni.

Terapia dwuskładnikowa (14 dni)

Klaritromycyna (500 mg) 3 razy na dobę razem z lansoprazolem 60 mg 1 raz na dobę doustnie przez 14 dni. Może być konieczne dalsze hamowanie sekrecji kwasu solnego w celu zmniejszenia objawów wrzodu.

Klaritromycynę stosowano również w następujących schematach terapeutycznych:

klaritromycyna + tinidazol oraz omeprazol lub lansoprazol;

klaritromycyna + metronidazol oraz omeprazol lub lansoprazol;

klaritromycyna + tetracyklina, cytrynian bismutu i ranitydyna;

klaritromycyna + amoksycylina oraz lansoprazol;

klaritromycyna + cytrynian ranitydyny i bizmutu.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku: jak u dorosłych.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek: u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć o połowę, np. 250 mg 1 raz na dobę lub 250 mg 2 razy na dobę w przypadku cięższych infekcji. U tych pacjentów długość leczenia nie powinna przekraczać 14 dni.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci w wieku od 12 lat. Stosowania tabletek klaritromycyny u dzieci poniżej 12. roku życia nie badano. Dzieciom poniżej 12. roku życia klaritromycynę stosuje się w formie zawiesiny.

Przedawkowanie.

Objawy. Dotychczasowe doniesienia wskazują, że przedawkowanie klaritromycyny może powodować objawy ze strony przewodu pokarmowego. U jednego pacjenta z wywiadem psychotycznego zaburzenia dwubiegunowego, który przyjął 8 g klaritromycyny, wystąpiły zaburzenia stanu psychicznego, zachowanie paranoiczne, hipokaliemia oraz hipoksemia.

Leczenie. Reakcje niepożądane towarzyszące przedawkowaniu należy leczyć za pomocą przepłukania żołądka i terapii objawowej. Jak w przypadku innych makrolidów, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa lub dializa opłucnowa istotnie wpływały na stężenie klaritromycyny w osoczu krwi.

Niepożądane działania.

Najczęstsze i najbardziej powszechne niepożądane działania podczas leczenia klarytromycyną u dorosłych i dzieci to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty i zaburzenia smaku. Te niepożądane działania są zazwyczaj łagodne i zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa antybiotyków makrolidowych.

Poniżej przedstawiono niepożądane działania, które wystąpiły podczas badań klinicznych oraz po wprowadzeniu na rynek różnych postaci leczniczych i dawek klarytromycyny. Niepożądane działania zostały pogrupowane według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), częstość nieznana* (niepożądane działania z obserwacji po wprowadzeniu na rynek; częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy niepożądane działania są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia, jeśli nasilenie mogło być ocenione.

Zakażenia i inwazje: rzadko – cellulit1, kandydoza, gastroenteritis2, infekcja3, infekcja pochwy; częstość nieznana – zapalenie okrężnicy pseudomembranaceum, zapalenie bejszowe.

Układ krwiotwórczy: rzadko – leukopenia, neutropenia4, trombocytoza3, eozynofilia4; częstość nieznana – agranulocytoza, trombocytopenia.

Układ odpornościowy: rzadko – reakcje anafilaktydowe1, nadwrażliwość; częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy.

Metabolizm i zaburzenia odżywiania: rzadko – anoreksja, zmniejszony apetyt; częstość nieznana – hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne: często – bezsenność; rzadko – niepokój, pobudzenie3; częstość nieznana – psychozy, dezorientacja, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, halucynacje, koszmary sennne, mania.

Układ nerwowy: często – dysgezja (zaburzenia smaku), ból głowy; rzadko – utrata przytomności1, dyskinezja1, zaburzenia smaku, zawroty głowy, senność, drżenie; częstość nieznana – drgawki, agezja (utratą wrażliwości smakowej), parosmia, anosmia, parestezje.

Układ słuchu i błędnik: rzadko – zawroty głowy, pogorszenie słuchu, szumy w uszach; częstość nieznana – utrata słuchu.

Układ sercowo-naczyniowy: często – wazodilatacja1; rzadko – zatrzymanie krążenia1, migotanie przedsionków1, wydłużenie odcinka QT, ekstrasystolie1, kołatanie serca; częstość nieznana – tachykardia komorowa typu torsades de pointes, tachykardia komorowa, krwawienie, migotanie komór.

Układ oddechowy: rzadko – astma1, krwawienie z nosa2, zakrzepica płucna1.

Układ pokarmowy: często – biegunka, wymioty, niestrawność, nudności, ból brzucha; rzadko – zapalenie przełyku1, choroba refluksowa przełyku2, zapalenie żołądka, proktalgia2, stomatyt, zapalenie języka, wzdęcia4, zaparcia, suchość w ustach, odbijanie, wzdymanie; częstość nieznana – ostry zapalenie trzustki, zmiana koloru języka, zmiana koloru zębów.

Układ wątrobowo-żółciowy: często – odchylenia wyników badań funkcji wątroby; rzadko – cholestaza4, zapalenie wątroby4, podwyższenie poziomu alaninoaminotransferazy (ALT), asparaginianaminotransferazy (AST), γ-glutamylotranspeptydazy (GGT); częstość nieznana – niewydolność wątroby, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka hepatocelularna.

Skóra i tkanka podskórna: często – wysypka, nadmierna potliwość; rzadko – dermatoza pęcherzowa1, swędzenie, pokrzywka, wysypka makulopapularna3; częstość nieznana – ciężkie niepożądane działania skórne (np. ostrze ogólne egzantematyczne pustulotyczne, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcja skórna lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS)); trądzik; choroba Schönleina-Henocha.

Układ mięśniowo-szkieletowy: rzadko – skurcze mięśni3, sztywność mięśniowo-szkieletowa1, mialgia2; częstość nieznana – rabdomioliza2**, miopatia.

Układ moczowy: rzadko – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi1, podwyższenie poziomu mocznika we krwi1; częstość nieznana – niewydolność nerek, zapalenie nerek typu międzywątrobowego.

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu podania: rzadko – niedowagę4, gorączka3, osłabienie, ból w klatce piersiowej4, dreszcze4, zwiększona zmęczliwość4.

Badania laboratoryjne: rzadko – zmiana stosunku albuminy do globuliny1, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi4, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi4; częstość nieznana – podwyższenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR), wydłużenie czasu protrombinowego, zmiana koloru moczu.

* Częstość nieznana, ponieważ o tych reakcjach zgłaszano dobrowolnie z populacji pacjentów o nieustalonej liczbie. Nie zawsze można dokładnie określić ich częstość lub związek przyczynowy z przyjmowaniem leku. Ogólne doświadczenie zastosowania klarytromycyny obejmuje ponad 1 miliard pacjentów-dni.

** W niektórych przypadkach rabdomiolizy klarytromycyna była stosowana równocześnie z innymi lekami, o których wiadomo, że są związane z rabdomiolizą (takimi jak statyny, fibraty, kolchicyna lub allopurynol).

1,2,3,4 O tych niepożądanych działaniach zgłaszano tylko przy stosowaniu leku w postaci: 1 – proszku do sporządzenia roztworu do wlewania dożylnego, 2 – tabletek o przedłużonym uwalnianiu, 3 – zawiesiny, 4 – tabletek o natychmiastowym uwalnianiu.

Oczekuje się, że rodzaj i nasilenie niepożądanych działań u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

Pacjenci z upośledzonym układem odpornościowym.

U pacjentów zakażonych HIV i innych pacjentów z upośledzonym układem odpornościowym, którzy stosowali wysokie dawki klarytromycyny dłużej niż zalecane, w celu leczenia zakażeń mikobakteryjnych, często trudno było odróżnić niepożądane działania związane z lekiem od objawów choroby podstawowej lub chorób współistniejących.

U dorosłych pacjentów, którzy otrzymywali klarytromycynę w dawce dobowej 1000 mg, najczęściej występującymi niepożądanymi działaniami były nudności, wymioty, zaburzenia smaku, ból brzucha, biegunka, wysypka, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu, podwyższenie stężenia ALT i AST. Rzadziej występują duszność, bezsenność i suchość w ustach.

U tych pacjentów z upośledzonym układem odpornościowym przeprowadzono ocenę wyników badań laboratoryjnych, analizując te, które wykraczały poza granice istotnego poziomu odchyleń (tj. skrajne górne lub dolne granice) dla danego testu. Według tego kryterium, u 2–3% pacjentów przyjmujących 1000 mg klarytromycyny dziennie zaobserwowano istotne podwyższenie poziomu ALT i AST oraz istotne obniżenie liczby leukocytów i płytek krwi. U mniejszego odsetka pacjentów zaobserwowano podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blisterze; 1 lub 2 blisterów w pudełku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „Astrafarm”.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

08132, Ukraina, obwód kijowski, rejon kijewsko-siewierski, miasto Wiszniewo, ul. Kijewska 6.