Kineiron

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leczniczego leku KINEYRON (KINEYRON)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, talk;

otoczka kapsułki o dawce 75 mg: żelatyna, ditlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172);

otoczka kapsułki o dawce 150 mg: żelatyna, ditlenek tytanu (E 171), żółć wschodnia (E 110);

otoczka kapsułki o dawce 300 mg: żelatyna, ditlenek tytanu (E 171).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

twardze żelatynowe kapsułki cylindryczne z nieprzezroczystym korpuskiem białego koloru i nieprzezroczystym kapturkiem koloru brązowego (dla dawkowania 75 mg) lub nieprzezroczystym kapturkiem koloru pomarańczowego (dla dawkowania 150 mg), lub nieprzezroczystym kapturkiem białego koloru (dla dawkowania 300 mg), wypełnione proszkiem białym lub prawie białym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe, inne leki przeciwpadaczkowe.

Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

• Ból neuropatyczny *

W trakcie badań wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w ramach 10 kontrolowanych badań klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

W trakcie badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących obwodowego bólu neuropatycznego u 35% pacjentów stosujących pregabalinę i u 18% pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, poprawę zaobserwowano u 33% pacjentów stosujących pregabalinę i u 18% pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48% w grupie pregabaliny i 16% w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym dotyczącym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22% pacjentów stosujących pregabalinę i u 7% pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu.

• Epilepsja *

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem 2 lub 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów drgawkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, w którym wzięło udział 65 pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65) z napadami drgawkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów drgawkowych częściowych, oraz otwartego badania oceny bezpieczeństwa trwającego 1 rok z udziałem 54 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksimum 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg/dobę) lub placebo. Co najmniej 50% zmniejszenie napadów drgawkowych częściowych w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6% pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1% pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6% pacjentów otrzymujących placebo.

W 14-dniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dobowej częstości napadów na poziomie wyjściowym i wizycie końcowej wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała przekształconą logarytmicznie częstość napadów drgawkowych częściowych w porównaniu z placebo (p=0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę. W przypadku stosowania pregabaliny osiągnięto skuteczność nie gorszą niż przy stosowaniu lamotrydzyny, zgodnie z oceną po 6 miesiącach punktu końcowego – braku napadów drgawkowych. Pregabalina i lamotrydzyna były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe *

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu oceniającym zapobieganie nawrotom z podwójnie ślepą fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona do oceny lękliwości (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52% pacjentów stosujących pregabalinę i u 38% pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50% według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów stosujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości wzroku, formalne sprawdzenie pola widzenia oraz badanie dna oka przy poszerzonym źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5% pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8% pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4% pacjentów stosujących pregabalinę i u 11,7% pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7% pacjentów otrzymujących pregabalinę i u 2,1% pacjentów w grupie placebo.

• Fibromialgia *

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym badaniu randomizowanym z odstawieniem leku (F2). Do tych badań zakwalifikowano pacjentów z rozpoznaniem „fibromialgia” zgodnie z kryteriami Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający co najmniej 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę potwierdzono również według ogólnej oceny pacjenta oraz ankiety dotyczące wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono placebo-kontrolowane badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, które stosowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, jednak poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

• Farmakokinetyka. *

Wskazniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90% i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się po jednoczesnym spożyciu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia Cmax o około 25–30% i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono również, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydostaje się z mlekiem u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny oznaczonej radioaktywną znacznikową około 98% radioaktywnej substancji wydzielane było z moczem w niezmienionej formie. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosił 0,9% dawki podanej. W badaniach przedklinicznych nie doszło do racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego w niezmienionej formie, głównie przez nerki. Średni okres półtrwania wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie konieczna jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (<20%). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50%). Ponieważ lek jest wydawany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Niewydolność wątroby

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega znaczącemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w ramach badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo tmax był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po przyjęciu.

Wartości Cmax i pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były niższe o 30%, co wynikało ze wzrostu o 43% klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg. Ostateczny okres półtrwania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W ramach populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3 miesiąca życia nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci starsi

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny po jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Okres karmienia piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, co najmniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76% stężeń w osoczu matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w dawce maksymalnej 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7% całkowitej dobowej dawki u matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny

Lek Kineiron wskazany jest w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

• Epilepsja

Lek Kineiron wskazany jest u dorosłych jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej.

• Uogólnione zaburzenie lękowe

Lek Kineiron wskazany jest w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromialgia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydzielana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega nieznacznemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2 % dawki wydzielanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcje farmakokinetyczne lub być przedmiotem takich interakcji.

Badania in vivo i analiza populacyjna farmakokinetyki

W związku z tym, w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrygyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza populacyjna farmakokinetyki wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina i topiramat nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki antykoncepcyjne doustne, noretynodrel, (i/lub) etynylowy estradiol

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi lekami antykoncepcyjnymi, noretynodrelem i/lub etynylem estradiolu nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki działające na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru pozarejestrowego zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej i śpiączki u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w podeszłym wieku

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem osób starszych. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których stwierdzono przyrost masy ciała podczas terapii pregabalinem, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolica ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, stosowanie pregabaliny należy natychmiast przerwać.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (upadków) u pacjentów starszych. Ponadto po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecać zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane możliwe działania tego leku.

Zaburzenia wzroku

W trakcie kontrolowanych badań nieostre widzenie obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało po kontynuowaniu terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; natomiast częstotliwość zmian dna oka była wyższa w grupie placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano również działania niepożądane ze strony narządów wzroku, w tym utratę wzroku, nieostre widzenie lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządów wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek

Zanotowano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofanie współbieżnie stosowanych leków przeciwpadaczkowych

Brakuje wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliny do terapii w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadpotliwość i zawroty głowy, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub krótko po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca

Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących ten lek. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia pregabaliną neuropatycznego bólu u pacjentów starszych z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. U takich pacjentów pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano wzrost częstości działań niepożądanych ogólnie oraz działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspoczynkowych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania

Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddychania związanej ze stosowaniem pregabaliny. U pacjentów z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, przy jednoczesnym stosowaniu depresantów OUN (w tym leków zawierających opioidy) oraz u osób starszych może istnieć zwiększony ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Myśli i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących terapię lekami przeciwpadaczkowymi wskutek różnych wskazań. W wyniku metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, kontrolowanych placebo badań leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają możliwości zwiększonego ryzyka podczas stosowania pregabaliny.

Z tego powodu należy dokładnie obserwować pacjentów w celu wykrycia oznak myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć celowość przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku wystąpienia oznak myśli lub zachowań samobójczych pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano zjawiska związane z zaburzeniem funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zatorowość jelit, zatorowość jelit paralityczna, zaparcia) przy stosowaniu pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. z analgetykami opioidowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Wzajemne oddziaływanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływania”). W badaniu przypadków-kontroli osób przyjmujących opioidy, pacjenci otrzymujący terapię pregabaliną jednocześnie z opioidem mieli zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami w porównaniu z samym stosowaniem opioidów (skorygowane szanse [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) i obserwowano tendencję do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnień. Należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z wywiadem nadużywania różnych substancji; należy obserwować pacjentów pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (zarejestrowano przypadki uzależnienia, przekraczania przepisanej dawki, zachowań skierowanych na uzyskanie leku).

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Reakcje skórne

W związku z leczeniem pregabaliną rzadko zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza, które mogą być groźne dla życia lub mieć śmiertelny skutek. Przy przepisywaniu leku należy poinformować pacjenta o charakterystycznych objawach i objawach oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Nietolerancja laktozy

Kineiron zawiera laktozę. Pacjentom z takimi rzadkimi dziedzicznymi chorobami, jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy Lappego lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy, nie należy stosować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym / środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn

Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u przyszłego dziecka. Pregabalinę nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia.

Ciąża

W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność reprodukcyjną.

Wykazano, że pregabalin przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Pregabalin może przenikać przez ludzkie łożysko.

Okres karmienia piersią

Niewielkie ilości pregabaliny wykryto w mleku kobiet karmiących. Należy poinformować kobiety karmiące piersią, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W trakcie badania klinicznego oceny wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg na dobę. Po trzech miesiącach stosowania leku nie stwierdzono żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu dotyczącym płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu dotyczącym płodności u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Podstawowe wady wrodzone

Na podstawie danych z badań klinicznych ponad 2700 ciężarnych, stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży nieco zwiększa ryzyko podstawowych wad wrodzonych u noworodków (żywych lub martwych).

Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wad rozwojowych układu nerwowego, oczu, twarzy (obszar szczękowo-twarzowy), układu moczowego i narządów płciowych, jednak oszacowania ryzyka mogą być niedokładne ze względu na małą liczbę przypadków i ograniczony czas obserwacji.

Pregabalinę nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że nie ma oczywistej potrzeby (gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Pregabalin może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami. Pregabalin może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami. Z tego powodu pacjentom należy zalecać powstrzymywanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będzie wiadomo, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Lek Kineiron przyjmuje się niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do stosowania doustnego.

Dawki

Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dobową dzieli się na 2–3 dawki.

Ból neuropatyczny

Terapię pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2–3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja

Terapię pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2–3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Zespół lękowy uogólniony

Dawkę, którą dzieli się na 2–3 dawki, można zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuowania terapii.

Terapię pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania leku dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Fibromyalgia

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromyalgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji, dawkę można zwiększyć do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których zastosowanie dawki 300 mg na dobę jest niewystarczająco skuteczne, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkową korzyść; ponadto taka dawka miała gorszą tolerancję. Biorąc pod uwagę zależne od dawki działania niepożądane, nie zaleca się stosowania dawek wyższych niż 450 mg na dobę. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie przez nerki, należy dostosować dawkę leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Przerywanie stosowania pregabaliny

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, zaleca się stopniowe przerywanie terapii pregabaliniem przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazań (patrz punkty «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania» oraz «Działania niepożądane»).

Zaburzenia funkcji nerek

Pregabalina jest wydalana z krwi obwodowej w postaci niezmienionej głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz punkt «Farmakokinetyka»), należy indywidualnie zmniejszać dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek zgodnie z tabelą 1, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą leku (patrz tabela 1).

Tabela 1

Korekta dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/na dobę) należy podzielić na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

• Dawkę uzupełniającą stanowi dodatkowa dawka pojedyncza.

Niewydolność wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na zaburzenia funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat. Dotychczasowe informacje dostępne są w sekcji „Działania niepożądane”, a także w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak nie pozwalają one na sformułowanie żadnych zaleceń dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęstszymi reakcjami niepożądanymi przy przedawkowaniu pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Pojawiały się również doniesienia o drgawkach.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych zabiegach wspomagających i, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Efekty uboczne.

W programie klinicznym badającym pregabaliny zaangażowano ponad 8900 pacjentów, z których 5600 to uczestnicy podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach. Najczęstsze zgłaszane reakcje niepożądane to zawroty głowy i senność. Reakcje niepożądane były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. W badaniach kontrolowanych odsetek pacjentów, u których lek został odstawiony z powodu reakcji niepożądanych, wynosił 12% wśród osób przyjmujących pregabaliny i 5% wśród osób przyjmujących placebo. Najczęstsze reakcje niepożądane prowadzące do odstawienia leku w grupie przyjmującej pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie reakcje niepożądane występujące częściej niż przy stosowaniu placebo oraz u więcej niż jednego pacjenta; reakcje te są pogrupowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie reakcje niepożądane są uporządkowane według zmniejszającego się nasilenia.

Wskazane reakcje niepożądane mogą również być związane z przebiegiem podstawowej choroby i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano wzrost częstości reakcji niepożądanych ogólnie oraz reakcji niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dodatkowe reakcje niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie nosogardzieli.

Ze strony krwi i układu limfatycznego

Niezbyt często: neutropenia.

Ze strony układu odpornościowego

Niezbyt często: nadwrażliwość.

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne

Często: zwiększone apetyt.

Niezbyt często: utrata apetytu, hipoglikemia.

Ze strony psychiki

Często: stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżone libido.

Niezbyt często: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie nastroju, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w dobieraniu słów, intensywne sny, zwiększone libido, anorgazmia, apatia.

Rzadko: rozluźnienie, myśli i zachowania samobójcze.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Niezbyt często: omdlenia, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadpobudliwość psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporefleksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, ageuzja, ogólne niedowładczenie, apatia, parestezje w okolicy ust.

Rzadko: napady drgawkowe, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina–Barrego, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, parkinsonizm.

Ze strony narządu wzroku

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Niezbyt często: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Rzadko: utratę wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, szlachetność, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepota, oftalmoplegia, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, powiek, zapalenie naczyniówki.

Ze strony narządu słuchu i równowagi

Często: zawroty głowy.

Niezbyt często: hiperekuzja.

Ze strony serca

Niezbyt często: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca.

Rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Ze strony naczyń

Niezbyt często: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, napływy gorąca, hiperemia, uczucie zimna w kończynach.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy mostowej

Często: ból gardła i krtani.

Niezbyt często: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Rzadko: obrzęk płuc, ucisk w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dymienie, włóknienie płuc, ziewanie.

Ze strony przewodu pokarmowego

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, brzusznienie, suchość w ustach, gastroenteritis.

Niezbyt często: choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zęby otwarte.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Niezbyt często: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Rzadko: żółtaczka.

Bardzo rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: odleżyny.

Niezbyt często: wysypka grudkowa, pokrzywka, hiperhidroza, świerzb, wypadanie włosów, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, pęcherzykowo-pęcherzykowa wysypka.

Rzadko: zespoł Stevensa–Johnsona, zimny pot, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zaciekowe zapalenie skóry, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka plamkowa, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne, toksyczny epidermalny nekroliz.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Niezbyt często: obrzęk stawów, mialgia, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Rzadko: rabdomioliza.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Niezbyt często: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów piersiowych

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Niezbyt często: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorea, ból piersi, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Rzadko: amenorea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie nasieniowodów.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększona zmęczliwość.

Niezbyt często: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność w klatce piersiowej, ból, gorączka, pragnienie, dreszcze, ogólne osłabienie, niedowładczenie, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Rzadko: granuloma, samozranianie, włóknienie opłucnej, szok.

Badania laboratoryjne.

Często: przyrost masy ciała.

Niezbyt często: zwiększenie stężenia kinazy kreatynowej we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Rzadko: zmniejszenie stężenia leukocytów we krwi.

*Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

U niektórych pacjentów po odstawieniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabalinem obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie reakcje jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, napady drgawkowe, niepokój, depresja, myśli samobójcze, ból, hiperhidroza i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w trakcie czterech badań przeprowadzonych wśród pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do poniżej 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz otwarte badanie oceniające bezpieczeństwo trwające 1 rok, n=54) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabalinem to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększone apetyt, przyrost masy ciała i zapalenie nosogardzieli. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabalinem to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie reakcji niepożądanych. Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownikom medycznym i farmaceutycznym, a także pacjentom lub ich prawnym przedstawicielom należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Dla kapsułek o dawce 75 mg: po 7 kapsułek w blisterze; po 2 lub po 3, lub po 8 blisterów w pudełku z tektury; po 10 kapsułek w blisterze; po 10 blisterów w pudełku z tektury.

Dla kapsułek o dawce 150 mg: po 7 kapsułek w blisterze; po 2 lub po 3, lub po 8 blisterów w pudełku z tektury.

Dla kapsułek o dawce 300 mg: po 7 kapsułek w blisterze; po 2 lub po 3, lub po 8 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo Akcyjne „Technologia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 20300, obwód czercieski, miasto Uman, ulica Stara Prorizna, budynek 8.