INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Ketonal® Rapid

Sk³ad:

substancja czynna: ketoprofen lysynian;

1 saszetka zawiera ketoprofen lysynianu w ilo¶ci 80 mg, co odpowiada 50 mg ketoprofenu;

substancje pomocnicze: manitol, povidon K30, aromat mi¹towy, chlorek sodu, sodyna sacharynowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny.

Postaæ leku. Granulat do sporz±dzania roztworu doustnego.

G³ówne w³a¶ciwo¶ci fizykochemiczne: granulat od bia³ego do lekko zó³tawego koloru, bez grudek i skupisk.

Grupa farmakoterapeutyki. Leki przeciwwzapalne niesteroidowe i leki przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego.

Kod ATC M01A E03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Sól lizynowa ketoprofenu — to sól lizynowa kwasu 2-(3-benzoylofenylo)propionowego, która wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Sól lizynowa ketoprofenu jest bardziej rozpuszczalna niż kwas ketoprofenowy.

Sól lizynowa ketoprofenu wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe, które koreluje zarówno z działaniem przeciwzapalnym, jak i centralnym. Sól lizynowa ketoprofenu wykazuje działanie przeciwgorączkowe bez wpływu na normalny proces termoregulacji. Objawy bólowe i zapalne są usuwane lub złagodzone, co sprzyja ruchomości stawów.

Mechanizm działania NLPZ wiąże się ze zmniejszeniem syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy.

W szczególności NLPZ hamują przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoksydy, PGG2 oraz PGH2, które tworzą prostaglandyny PGEb, PGE2, PGF2 i PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany (TxA2 i TxB2). Ponadto, hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory zapalenia, np. kininy, zapewniając nie tylko działanie bezpośrednie, ale także pośrednie.

Farmakokinetyka.

Sól lizynowa ketoprofenu charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością w porównaniu z kwasem ketoprofenowym.

Absorpcja

Postać leku w postaci granulek do sporządzenia roztworu doustnego pozwala na przyjęcie substancji czynnej już w postaci roztworu wodnego. To sprzyja szybkiemu wzrostowi stężenia we krwi i szybkiemu osiągnięciu szczytowego stężenia w osoczu. Klinicznie przejawia się to szybszym początkiem działania oraz zwiększoną intensywnością działania przeciwbólowego i przeciwzapalnego.

Rozkład

Powtarzane podawanie nie zmienia kinetyki leku i nie prowadzi do jego kumulacji.

Ketoprofen wiąże się z białkami osocza krwi w 95–99%.

Po zastosowaniu systemowym istotne stężenia ketoprofenu stwierdza się w tkankach migdałków oraz w płynie synowialnym.

Metabolizm

Ketoprofen jest szeroko metabolizowany: 60–80% wprowadzonej substancji czynnej jest wydalane z organizmu w postaci metabolitów z moczem.

Wydalanie

Wydalanie jest szybkie i odbywa się głównie przez nerki: 50% wprowadzonej substancji czynnej jest wydalane z organizmu z moczem w ciągu 6 godzin.

Dzieci

Profil kinetyczny u dzieci nie różni się od profilu u dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Do krótkotrwałego leczenia objawowego następujących rodzajów ostrego bólu o lekkim do umiarkowanego nasileniu:

ból głowy
ból zęba
bóle menstruacyjne (dysmenorea)
ból po niewielkich rozciąganiach i naderwaniach

Wskazany dla dorosłych i dzieci powyżej 16. roku życia.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, kwas acetylosalicylowy lub inne Leki przeciwzapalne niesteroidowe (LZPZ) lub na którykolwiek z substancji pomocniczych.
Reakcje nadwrażliwościowe, takie jak bronchospazm, napady astmy, ostry katar, pokrzywka, polipioza nosa lub inne reakcje alergiczne na ketoprofen, kwas acetylosalicylowy lub inne LZPZ w wywiadzie.

Opisywano ciężkie, a czasem śmiertelne przypadki reakcji nadwrażliwości u niektórych pacjentów (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Astma oskrzelowa w wywiadzie.
Ostra choroba wrzodowa lub krwawienia przewodu pokarmowego, wrzody, perforacje w wywiadzie.
Aktywna faza lub nawrót choroby wrzodowej żołądka i/lub dwunastnicy (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków).
Krwawienia przewodu pokarmowego lub perforacje będące skutkiem leczenia LZPZ.
Leukopenia lub trombocytopenia.
Przewlekła dyspepsja.
Choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego.
Zapalenie żołądka.
Ciężka niewydolność serca.
Ciężka niewydolność wątroby (cirrhosis hepatis, ciężkie zapalenia wątroby).
Ciężka niewydolność nerek.
Diatesis hemorragica oraz inne zaburzenia krzepliwości, zaburzenia hemostazy.
Intensywne leczenie lekami moczopędnymi.
Trzeci trymestr ciąży.
Wiek dziecięcy poniżej 16. roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kombinacje leków, które są niezalecane

Inne LZPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2) oraz salicylany w wysokich dawkach (> 3 g/dzień)

Zwiększony ryzyko wrzodów przewodu pokarmowego i krwawień.

Leki przeciwkrzepliwe (heparyna i warfaryna) oraz inhibitory agregacji płytek krwi (tiklopidyna, klopidogrel)

LZPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ). Zwiększony ryzyko krwawień przewodu pokarmowego z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, konieczna jest regularna kontrola stanu pacjenta.

Preparaty litu

Ryzyko zwiększenia stężenia litu w osoczu krwi, czasem do poziomów toksycznych, wynikające ze zmniejszenia wydalania litu z moczem. Jeśli konieczna jest terapia łączona, należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu krwi podczas i po leczeniu LZPZ oraz przy doborze dawki litu.

Kombinacja z metotreksatem w dawce 15 mg/tydzień i więcej

Zwiększony ryzyko toksyczności hematologicznej metotreksatu, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek (> 15 mg/tydzień), co może być związane z wypieraniem metotreksatu z wiązania z białkami osocza krwi i zmniejszeniem klirensu nerkowego. Konieczna jest 12-godzinna przerwa między podaniem ketoprofenu a metotreksatem.

Hidantoiny (np. fenytoina) i sulfonamidy

Może dojść do nasilenia efektów toksycznych tych substancji.

Kombinacje leków wymagające ostrożności

Leki mogące wywołać hiperkaliemię

Niektóre leki mogą wywołać hiperkaliemię, np.: sole potasu, moczopędy zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), blokery receptorów angiotensyny II, LZPZ, heparyny (niskocząsteczkowe lub niestandaryzowane), cyklosporyna, tarkolimus i trimetoprim. Pojawienie się hiperkaliemii może zależeć od dodatkowych czynników. Ryzyko zwiększa się, gdy powyższe leki są stosowane jednocześnie.

Tenofovir

Jednoczesne stosowanie tenofoviru disoproxilu fumaratu i LZPZ zwiększa ryzyko niewydolności nerek.

Inhibitory ACE i antagoniści receptorów angiotensyny II

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów receptorów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek. Takim pacjentom należy podać odpowiednią ilość płynów przed rozpoczęciem terapii łącznej oraz kontrolować czynność nerek po rozpoczęciu leczenia.

Glikokortykosteroidy

Zwiększony ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Diuretyki

Pacjenci przyjmujący diuretyki, a zwłaszcza pacjenci odwodnieni, należą do grupy zwiększonych ryzykiem rozwoju niewydolności nerek z powodu zmniejszenia przepływu krwi przez nerki w wyniku hamowania syntezy prostaglandyn. Takim pacjentom należy podać odpowiednią ilość płynów przed rozpoczęciem terapii łącznej oraz kontrolować czynność nerek po rozpoczęciu leczenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). LZPZ mogą zmniejszać skuteczność diuretyków.

Kombinacja z metotreksatem w dawce poniżej 15 mg/tydzień

Zwiększenie toksyczności hematologicznej metotreksatu z powodu zmniejszenia jego klirensu nerkowego wywołanego ogólnie przez leki przeciwzapalne. W pierwszych tygodniach terapii łącznej należy co tydzień wykonywać badanie krwi. Kontrolę należy przeprowadzać częściej u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób starszych.

Pentoksyfilina

Istnieje zwiększony ryzyko krwawienia. Wymagany jest intensywny monitoring kliniczny i częste sprawdzanie czasu krwawienia.

Zidowudyna

Ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty w wyniku wpływu na retikulocyty, aż do rozwoju ciężkiej anemii po tygodniu od zastosowania LZPZ. W pierwszych 1–2 tygodniach po rozpoczęciu leczenia ketoprofenem w postaci soli lizynowej należy kontrolować parametry krwi z liczeniem retikulocytów.

Preparaty sulfonylomocznikowe

LZPZ mogą nasilać działanie hipoglikemizujące preparatów sulfonylomocznikowych poprzez ich wypieranie z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Glikozydy serca

LZPZ mogą nasilać niewydolność serca, zmniejszać poziom filtracji kłębuszkowej oraz zwiększać stężenie glikozydów serca, choć farmakokinetyczna interakcja między ketoprofenem a aktywnymi glikozydami nie została udowodniona.

Kombinacje leków, wobec których należy zachować ostrożność

Leki przeciwnadciśnieniowe (beta-blokery, inhibitory ACE, diuretyki)

Ryzyko zmniejszenia skuteczności leków obniżających ciśnienie (hamowanie syntezy rozszerzających naczynia prostaglandyn przez LZPZ).

Mifepryston

Skuteczność metody antykoncepcyjnej teoretycznie może się zmniejszyć z powodu właściwości antyprostaglandynowych LZPZ, w tym aspiryny (kwasu acetylosalicylowego). Istnieją dane wskazujące, że stosowanie LZPZ w dniu podania dawki prostaglandyny nie wpływa negatywnie na działanie mifeprystonu lub prostaglandyny na dojrzewanie szyjki macicy ani na kurczliwość macicy i nie zmniejsza skuteczności klinicznej medycznego przerwania ciąży.

Wewnątrzmaciczne środki antykoncepcyjne

Skuteczność środka może się zmniejszyć, stąd istnieje ryzyko zajścia w ciążę.

Cyklosporyna, tarkolimus

Ryzyko addytywnych efektów nefrotoksycznych, szczególnie u osób starszych.

Probenecyd

Jednoczesne stosowanie probenecydu może znacząco obniżać klirens ketoprofenu z osocza, w związku z czym stężenia ketoprofenu w osoczu mogą wzrosnąć; taka interakcja może wynikać z działania mechanizmu inhibitorowego na poziomie sekrecji kanalikowej nerek i glukuronidacji i wymaga dostosowania dawki ketoprofenu.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) oraz inhibitory agregacji płytek krwi (tiklopidyna, klopidogrel)

Zwiększony ryzyko krwawień przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki trombolityczne

Zwiększony ryzyko krwawienia.

Antybiotyki chinolonowe

Dane badań na zwierzętach wskazują, że LZPZ zwiększają ryzyko napadów drgawkowych związanych z antybiotykami chinolonowymi. Pacjenci przyjmujący LZPZ i chinolony mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek.

Difenylohydantoina i sulfamidy

Ponieważ wiązanie ketoprofenu z białkami jest znaczne, może być konieczne zmniejszenie dawki difenylohydantoyny lub sulfamidów w przypadku jednoczesnego stosowania.

Hemeprost

Zmniejszenie skuteczności hemeprostu.

Należy unikać spożycia alkoholu.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ostrzeżenie

Niepożądane skutki mogą być minimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres czasu, konieczny do złagodzenia objawów (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”; w odniesieniu do ryzyka zaburzeń przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego patrz poniżej).

Nie należy stosować ketoprofenu jednocześnie z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Preparat może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Zaobserwowano to przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. W przypadku stosowania tego leku przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu podczas infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Znane są przypadki krwawienia przewodu pokarmowego, owrzodzeń i perforacji, w tym śmiertelnych, które pojawiały się na każdym etapie leczenia NLPZ, niezależnie od obecności objawów ostrzegawczych lub ciężkich zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Wyniki pojedynczych badań epidemiologicznych wskazują, że stosowanie ketoprofenu jednocześnie z niektórymi innymi NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach, wiąże się z pewnym wzrostem ryzyka poważnej toksyczności przewodu pokarmowego (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują leki zwiększające ryzyko powstawania owrzodzeń lub perforacji, w szczególności kortykosteroidy doustne lub leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub leki przeciwpłytkowe, takie jak aspiryna (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, owrzodzenia lub perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawek NLPZ u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie jeśli było ono powikłane krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Ci pacjenci powinni rozpoczynać leczenie od minimalnych dawek. Pacjenci tacy, jak również pacjenci wymagający współbieżnego stosowania niskich dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko zaburzeń przewodu pokarmowego, mogą wymagać przepisania przez lekarza terapii łączonej środkami gastroprotektorycznymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej) (patrz poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, w szczególności pacjenci w podeszłym wieku, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy ze strony przewodu pokarmowego (szczególnie krwawienie przewodu pokarmowego) na początku leczenia.

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się zwiększoną częstość występowania działań niepożądanych podczas leczenia NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne.

Pacjenci z chorobami przewodu pokarmowego, w tym w wywiadzie, wymagają uważnej obserwacji pod kątem wystąpienia zaburzeń trawienia, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego.

W przypadku rozwoju krwawienia przewodu pokarmowego lub owrzodzenia u pacjentów przyjmujących ketoprofen, leczenie należy przerwać.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (przewlekłe zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ stan ten może się nasilić (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Bardzo rzadko w trakcie stosowania NLPZ mogą wystąpić ciężkie reakcje skórne, czasem nawet śmiertelne, w tym odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji obserwuje się na wczesnych etapach terapii, zazwyczaj w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Stosowanie ketoprofenu należy przerwać przy pierwszych objawach wysypki skórnej, patologicznych zmian błon śluzowych lub jakichkolwiek innych objawach nadwrażliwości.

Dane badań klinicznych i epidemiologicznych wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Dane dotyczące wykluczenia takiego ryzyka przy stosowaniu ketoprofenu są niewystarczające.

Zgłaszano zwiększone ryzyko migotania przedsionków związanego ze stosowaniem NLPZ.

Może wystąpić hiperkaliemia, przede wszystkim u chorych z cukrzycą, niewydolnością nerek i/lub przy jednoczesnym leczeniu lekami powodującymi hiperkaliemię (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takim przypadku należy monitorować poziom potasu.

Dzieci

U niektórych dzieci przyjmujących sól lizynową ketoprofenu obserwowano krwawienia przewodu pokarmowego, czasem o ciężkim przebiegu, oraz owrzodzenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W związku z tym lek należy stosować pod ścisłą kontrolą lekarza. W każdym konkretnym przypadku lekarz musi ocenić stosowany tryb leczenia.

Lek nie wymaga wprowadzania zmian w dietach niskokalorycznych ani kontrolowanych i może być stosowany nawet przez chorych na cukrzycę. Nie zawiera glutenu, dlatego nie jest przeciwwskazany u chorych na celiakię. Nie zawiera aspartamu, dlatego może być stosowany przez chorych na fenyloketonurię.

Ostrożność

Pacjentom z zaburzoną funkcją nerek należy stosować ketoprofen z dużą ostrożnością, biorąc pod uwagę, że wydalanie leku odbywa się głównie przez nerki.

Na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek u pacjentów z niewydolnością serca, z woskowym zapaleniem wątroby, z nerczycą, u pacjentów stosujących leki moczopędne, u pacjentów z przewlekłym zaburzeniem funkcji nerek, szczególnie jeśli pacjent jest w podeszłym wieku. U tych pacjentów stosowanie ketoprofenu może spowodować zmniejszenie przepływu krwi przez nerki poprzez hamowanie biosyntezy prostaglandyn i doprowadzić do niewydolności nerek.

Należy dokładnie obserwować pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub z przewlekłą niewydolnością serca w wywiadzie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

W przypadku chorób zakaźnych należy pamiętać, że działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe ketoprofenu może maskować typowe objawy postępu infekcji, takie jak podwyższona temperatura ciała.

Wymagana jest również ostrożność przy stosowaniu u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi lub środkami hipowolemijnymi, ponieważ zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności.

Podobnie jak inne NLPZ, ten lek może podnosić poziom azotu mocznika i kreatyniny w surowicy krwi.

Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, ketoprofen może negatywnie wpływać na układ nerkowy, co może prowadzić do zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek.

U pacjentów z pogorszeniem funkcji wątroby lub z chorobami wątroby w wywiadzie należy okresowo kontrolować poziomy transaminaz, szczególnie podczas długotrwałej terapii.

Podobnie jak inne NLPZ, preparat może powodować nieznaczne, przemijające zwiększenie niektórych wskaźników wątrobowych, a także istotne zwiększenie poziomu transaminazy asparaginianowej i transaminazy alaninowej. W przypadku istotnego zwiększenia tych parametrów leczenie należy przerwać.

Znane są rzadkie przypadki żółtaczki i zapalenia wątroby po przyjęciu ketoprofenu.

Podczas długotrwałego leczenia należy wykonywać badania funkcji wątroby i nerek oraz morfologię krwi.

Pacjenci w podeszłym wieku są bardziej skłonni do obniżenia czynności nerek, układu sercowo-naczyniowego i wątroby.

Stosowanie NLPZ może zaburzać płodność u kobiet (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

U pacjentów z astmą w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok lub/ i polipowatością nosa ryzyko wystąpienia alergii na aspirynę i/lub NLPZ jest zwiększone. Stosowanie tego leku może spowodować napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na aspirynę lub NLPZ (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W wyniku zaburzonego przez lek metabolizmu kwasu arachidonowego u astmatyków i osób predysponowanych mogą wystąpić skurcz oskrzeli, szok i inne reakcje alergiczne.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą obwodowych tętnic lub/ i chorobą naczyniowo-mózgową leczenie ketoprofenem należy prowadzić wyłącznie po dokładnej analizie. Podobna analiza jest konieczna przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

W przypadku zaburzeń wzroku, w szczególności rozmytego widzenia, leczenie należy przerwać.

Ten lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z reakcjami alergicznymi lub alergią w wywiadzie, a także u pacjentów z zaburzeniami hematopoezy (tworzenia krwi), z toczeniem układowym lub mieszanym uszkodzeniem tkanki łącznej.

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na saszetkę, co oznacza, że jest uznawany za niezawierający sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i/lub rozwój płodu/embrionu. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronień, wad serca i gastroschizy przy stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn na wczesnym etapie ciąży. Absolutne ryzyko wystąpienia wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z 1% do około 1,5%. Uważa się, że niebezpieczeństwo wystąpienia takich zjawisk rośnie wraz ze zwiększaniem dawki leku i czasu trwania terapii. U zwierząt podawanie inhibitorów syntezy prostaglandyn zwiększało poziom przed- i poimplantacyjnej śmierci płodu oraz śmiertelność embrionalno-fetalną. Ponadto u zwierząt, którym podawano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania różnych wad rozwojowych, w tym układu sercowo-naczyniowego. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie Ketonal® Rapid może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w pierwszym i drugim trymestrze ciąży ketoprofen nie powinien być stosowany, chyba że istnieją wyraźne wskazania. W przypadku stosowania ketoprofenu kobietom planującym zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas trwania leczenia jak najkrótszy.

Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie Ketonal® Rapid przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Ketonal® Rapid należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować następujące ryzyka:

Ryzyka dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie / zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
dysfunkcja nerek (patrz wyżej);

Ryzyka dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwzakrzepowy, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Zatem Ketonal® Rapid jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących wydzielania ketoprofenu w mleko matki. Kobiety karmiące piersią nie powinny przyjmować ketoprofenu.

Funkcja rozrodcza

Stosowanie NLPZ może zaburzać płodność u kobiet i dlatego nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. Jeśli kobieta ma trudności z zajściem w ciążę lub poddaje się badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć przerwanie leczenia NLPZ.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Lek wywiera nieznaczny wpływ lub nie wywiera żadnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Należy jednak uprzedzić pacjentów o możliwości wystąpienia takich działań niepożądanych, jak senność, zawroty głowy, drgawki lub nieostre widzenie. W przypadku wystąpienia takich objawów należy wstrzymać się od prowadzenia samochodu i pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy czas konieczny do złagodzenia objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Dorośli i dzieci w wieku od 16 lat

50 mg ketoprofenu (odpowiadające 80 mg ketoprofenu soli lizynowej) trzykrotnie dziennie.

Maksymalna dawka dzienna – 200 mg ketoprofenu, co odpowiada 320 mg ketoprofenu soli lizynowej. Przed rozpoczęciem leczenia dawką dzienną ketoprofenu 200 mg należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści terapeutycznej. Dawek wyższych nie zaleca się (patrz również sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Jeśli dorośli lub dzieci w wieku od 16 lat wymagają stosowania leku dłużej niż 3 dni z powodu gorączki lub dłużej niż 5 dni bez gorączki, lub jeśli objawy nasilają się, należy skonsultować się z lekarzem.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dawkowanie leku powinien ustalić lekarz, który w razie potrzeby może zmniejszyć dawkę wskazaną powyżej (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Pacjentom z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby należy rozpocząć leczenie od najniższej dawki dobowej (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Nie należy stosować leku pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Pacjentom z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki początkowej i kontynuowanie leczenia najniższą skuteczną dawką. Po ustaleniu dobrej tolerancji leku u pacjenta możliwe jest indywidualne dostosowanie dawki.

Wymagana jest kontrola objętości diurezy i czynności nerek (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Nie należy stosować leku pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego.

Jeden saszetka do linii oznaczonej napisem „połowa dawki” zawiera 25 mg ketoprofenu (odpowiada 40 mg ketoprofenu soli lizynowej).

Jeden saszetka do linii oznaczonej napisem „pełna dawka” zawiera 50 mg ketoprofenu (odpowiada 80 mg ketoprofenu soli lizynowej).

Proces przygotowania roztworu doustnego

Przed zastosowaniem zawartość jednej saszetki należy rozpuścić w szklance wody (200 ml) i dokładnie wymieszać przez około 30 sekund, aż do całkowitego rozpuszczenia się wszystkich granulek.

Roztwór należy przyjmować podczas posiłku.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku w leczeniu dzieci poniżej 16. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy

Zgłaszano przypadki przedawkowania po przyjęciu dawki do 2,5 g ketoprofenu. W większości przypadków objawy były łagodne i ograniczały się do letargii, senności, nudności, wymiotów, bólu nadbrzusza, bólu głowy, zawrotów głowy oraz biegunki.

W przypadku ciężkiego przedawkowania obserwowano hipotensję tętniczą, niewydolność oddechową oraz krwawienie z przewodu pokarmowego.

Leczenie

Nie ma specyficznego antydota w przypadku przedawkowania ketoprofenem.

W przypadku ciężkiego przedawkowania pacjenta należy natychmiast przewieźć do szpitala. Należy szybko przeprowadzić przemywanie żołądka.

Należy rozpocząć terapię objawową i wspierającą w celu uzupełnienia niedoboru płynów, kontroli diurezy oraz korekty ewentualnego kwasicy.

Należy dokładnie monitorować czynność nerek i wątroby. W przypadku wystąpienia niewydolności nerek należy przeprowadzić hemodializę w celu usunięcia krążącej substancji czynnej.

Efekty uboczne.

Najczęściej obserwowane były reakcje ze strony układu pokarmowego. Możliwe jest wystąpienie choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). W trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, dyspepsja, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu oraz choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka.

Podczas przeprowadzania badań klinicznych odnotowano wymioty, biegunkę oraz reakcje nadwrażliwości u niemowląt i dzieci.

Klasyfikacja częstości: bardzo często (1/10); często (od 1/100 do ≤ 1/10); rzadko (od 1/1000 do ≤1/100); pojedyncze przypadki (od 1/10000 do ≤1/1000); bardzo rzadko (≤1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych).

Poniższe efekty uboczne obserwowano w trakcie stosowania ketoprofenu u dorosłych pacjentów.

Infekcje i inwazje

Częstość nieznana: meningitis aseptyczna, limfangiitis.

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego

Pojedyncze przypadki: anemia hemolityczna.

Częstość nieznana: agranulocytoza, trombocytopenia, zahamowanie funkcji szpiku kostnego, anemia hemolityczna, leukopenia, neutropenia, anemia aplastyczna, leukocytoza, plamica trombocytopeniczna.

Ze strony układu odpornościowego

Częstość nieznana: reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs), obrzęk błony śluzowej jamy ustnej, nadwrażliwość.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Częstość nieznana: hiperkaliemia, hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne

Częstość nieznana: niestabilność nastroju, pobudzenie, bezsenność, depresja, halucynacje, dezorientacja. U jednego pacjenta pediatrycznego, który przyjął podwójną dawkę w porównaniu z zalecaną, wystąpiły niepokój i zaburzenia zachowania.

Ze strony układu nerwowego

Rzadko: ból głowy, zawroty głowy, zawroty, senność.

Pojedyncze przypadki: parestezja.

Bardzo rzadko: dyskinezja, omdlenie.

Częstość nieznana: drgawki, dysgeuzja, drżenie, hiperkineza.

Ze strony narządów wzroku

Pojedyncze przypadki: nieostre widzenie (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Częstość nieznana: obrzęk okolicy oczodołowej.

Ze strony narządów słuchu i przedsionkowego aparatu

Pojedyncze przypadki: szumy w uszach.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego

Częstość nieznana: niewydolność serca, przyspieszone bicie serca, migotanie przedsionków, kołatanie serca.

Ze strony układu naczyniowego

Bardzo rzadko: hipotensja tętnicza.

Częstość nieznana: nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń, zapalenie naczyń (w tym zapalenie naczyń leukocyto-klastyczne).

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia

Pojedyncze przypadki: astma.

Bardzo rzadko: obrzęk krtani.

Częstość nieznana: skurcz oskrzeli (szczególnie u pacjentów z nadwrażliwością na aspirynę i inne NLPZ), katar, duszność, skurcz krtani, ostra niewydolność oddechowa (zarejestrowano jeden przypadek śmiertelny u pacjenta z astmą i nadwrażliwością na aspirynę).

Ze strony układu pokarmowego

Często: dyspepsja, nudności, ból brzucha, wymioty.

Rzadko: dyskomfort w żołądku, zaparcia, biegunka, wzdęcia, zapalenie żołądka.

Pojedyncze przypadki: zapalenie jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, choroba wrzodowa.

Częstość nieznana: ból w żołądku, nasilenie objawów kolitu i choroby Crohna, krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego (czasem śmiertelne, szczególnie u osób starszych — patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), gorączka, wrzód żołądka, wrzód dwunastnicy, oparzenie żołądka, obrzęk jamy ustnej, zapalenie trzustki, melena, wymioty krwią, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, ból w żołądku, wrzodziejące zapalenie żołądka, obrzęk języka.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych

Pojedyncze przypadki: zapalenie wątroby, podwyższone stężenie transaminaz, podwyższone stężenie bilirubiny we krwi na skutek pogorszenia przebiegu zapalenia wątroby, żółtaczka.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: wysypka, świąd.

Częstość nieznana: reakcje fotouczulenia, łysienie, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, wysypka pęcherzowa, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza, rumień, egzantema, wysypka makulopapularna, plamica, ostra ogólna pustulowica egzantematyczna, zapalenie skóry.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Bardzo rzadko: krwiomocz.

Częstość nieznana: ostra niewydolność nerek, zapalenie nerek typu naczyniowo-miężdżowego, zapalenie nerek lub zespół nerczykowy, zespół nerczycowy, pogorszenie wyników badań czynności nerek, zatrzymanie płynu/sodu z możliwym obrzękiem, ostry zespół kanalikowy, zespół brodawkowaty nerek, oliguria.

Zaburzenia ogólnego stanu i reakcje w miejscu podania

Rzadko: obrzęk, zmęczenie.

Badania laboratoryjne

Pojedyncze przypadki: przyrost masy ciała.

Dane z badań klinicznych i epidemiologicznych wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) zwiększa ryzyko powstawania zjawisk tromboembolii tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać podejrzewane efekty uboczne poprzez krajowy system raportowania.

Okres ważności. 3 lata.

Rozcieńczony roztwór należy stosować natychmiast po przygotowaniu.

Warunki przechowywania. Nie wymagane są szczególne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 2 g granulek w saszetkach; po 6 lub po 12, lub po 18 saszetek w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Bez recepty.

Producent.

Lek Farmacevtska družba d.d.
Fine Foods & Pharmaceuticals N.T.M. S.P.A.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Verovškova 57, Ljubljana 1526, Słowenia.
Via Grignano, 43, Brembate, 24041, Włochy.