Ketolong-Darnytsia®

INSTRUKCJA stosowania leku Ketolong-Darnytsia® (ketolong – Darnitsia)

Skład:

substancja czynna: ketorolac tromethamine;

1 tabletka zawiera ketorolacu trometaminy 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, krospowidon, stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe tabletki białego koloru ze słabym odcieniem żółtym, płasko-cylindryczne, z rowkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Ketorolak. Kod ATC M01A B15.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ketorolaku trometamino – środek przeciwbólowy nienucyjny. Jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (dalej – NLPZ), wykazującym działanie przeciwzapalne oraz słabe działanie przeciwgorączkowe. Ketorolaku trometamino hamuje syntezę prostaglandyn i uważa się go za środek przeciwbólowy działający obwodowo. Nie wywiera znanego wpływu na receptory opioidowe. W kontrolowanych badaniach klinicznych po zastosowaniu ketorolaku trometamino nie obserwowano zjawisk świadczących o hamowaniu oddychania. Ketorolaku trometamino nie powoduje zwężenia źrenic.

Farmakokinetyka.

Ketorolaku trometamino po zażyciu jest szybko i całkowicie wchłaniane, osiągając stężenie szczytowe 0,87 mg/kg we krwi osoczu po 45 minutach po podaniu pojedynczej dawki 10 mg. Ketorolak bardzo słabo przenika do tkanki mózgu. Niewielkie ilości mogą być wykryte w mleku matki. W organizmie zdrowego człowieka metabolizuje się mniej niż 50 % podanej dawki. Ważnymi metabolitami są koniugat glukuronidowy i 4-hydroksy-ketorolak, które są farmakologicznie nieaktywne. U człowieka po podaniu dawki pojedynczej lub wielokrotnej farmakokinetyka ketorolaku jest liniowa. Stężenia stacjonarne we krwi osoczu osiągane są po 1 dniu przy stosowaniu 4 razy na dobę. Przy długotrwałym dawkowaniu nie zaobserwowano zmian. U zdrowych ochotników okres półtrwania końcowego we krwi osoczu wynosi 4–6 godzin (średnio 5,4 godziny). Okres półtrwania we krwi osoczu wydłuża się u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku. U osób starszych (średni wiek 72 lata) wynosi on 6,2 godziny. Po podaniu pojedynczej dawki dożylnie objętość rozprowadzenia wynosi 0,25 l/kg, okres półtrwania – 5 godzin, a klirens – 0,55 ml/min/kg. Główną drogą wydalania ketorolaku oraz jego metabolitów (koniugatów i metabolitów p-hydroksy) jest mocz (90 %), reszta wydzielana jest z kałem. Żywność bogata w tłuszcze i trudna do strawienia zmniejsza szybkość wchłaniania, ale nie objętość, natomiast antacida nie wpływają na wchłanianie ketorolaku.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie bólu o umiarkowanym nasileniu, w tym bólu powlekowego.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na ketorolak lub inne leki przeciwbólowe niesteroidowe (LPNS) lub którykolwiek składnik leku;
• pacjenci z aktywnym lub nawracającym wrzodem żołądka lub dwunastnicy, z niedawnym krwawieniem żołądkowo-jelitowym lub perforacją w wywiadzie, związanym z przyjmowaniem LPNS, z wrzodem żołądka lub krwawieniem żołądkowo-jelitowym (dwa lub więcej epizodów) w okresie zaostrzenia lub w wywiadzie;
• objawy nadwrażliwości, takie jak astma oskrzelowa, katar, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka wywołane stosowaniem kwasu acetylosalicylowego lub innych LPNS (z powodu ryzyka ciężkich reakcji anafilaktycznych);
• astma oskrzelowa w wywiadzie;
• nie stosować jako środka przeciwbólowego przed i podczas zabiegów operacyjnych oraz po zabiegach na naczyniach wieńcowych z powodu hamowania agregacji płytek krwi, co może prowadzić do krwawienia;
• ciężka niewydolność serca;
• pełny lub częściowy zespół polipów nosowych, obrzęku Quincka lub skurczu oskrzeli;
• nie stosować u pacjentów, u których przeprowadzono zabiegi operacyjne z wysokim ryzykiem krwawienia lub niepełnej zatrzymania krwawienia oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, w tym niskie dawki heparyny (2500–5000 jednostek co 12 godzin);
• niewydolność wątroby lub umiarkowana/ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny we krwi powyżej 160 µmol/l);
• podejrzenie lub potwierdzone krwawienie mózgowe, diateza krwotoczna, w tym zaburzenia krzepnięcia krwi i wysokie ryzyko krwawienia;
• jednoczesne leczenie innymi LPNS (w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy), kwasem acetylosalicylowym, warfaryną, pentoksyfilinem, probenecydem lub solami litu;
• zaburzenia hematopoezy o nieznanej etiologii;
• hipowolemia, odwodnienie;
• ryzyko wystąpienia niewydolności nerek z powodu zmniejszenia objętości płynów;
• lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży, porodu i karmienia piersią;
• dzieci i młodzież do 16. roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ketorolak łatwo wiąże się z białkami osocza krwi (średnio 99,2%), a stopień wiązania zależy od stężenia.

Nie można stosować jednocześnie z ketorolakiem.

Z uwagi na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ketorolak nie powinien być stosowany razem z innymi LPNS, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, ani u pacjentów przyjmujących kwas acetylosalicylowy, z powodu ryzyka ciężkich działań niepożądanych.

Tromboksan. Ketorolak hamuje agregację płytek krwi, zmniejsza stężenie tromboksany i wydłuża czas krwawienia. W przeciwieństwie do długotrwałych efektów kwasu acetylosalicylowego, funkcja płytek krwi wraca do normy w ciągu 24–48 godzin po zaprzestaniu stosowania ketorolaku.

Antykoagulancy. Choć badania nie wykazały istotnej interakcji między ketorolakiem a warfaryną lub heparyną, jednoczesne stosowanie ketorolaku i leczenia wpływającego na hemostazę, w tym terapeutycznych dawek antykoagulantów (warfaryna), niskich dawek zapobiegawczych heparyny (2500–5000 jednostek co 12 godzin) oraz dekstranów, może zwiększać ryzyko krwawienia. Jednoczesne stosowanie z antykoagulantami (np. warfaryna) jest przeciwwskazane.

Sole litu. Inhibitory syntezy prostaglandyn mogą hamować nerkowy klirens litu, co prowadzi do podwyższenia stężenia litu w osoczu. Opisywano przypadki wzrostu stężenia litu w osoczu podczas terapii ketorolakiem.

Probenecyd. Probenecydu nie należy podawać jednocześnie z ketorolakiem z powodu zmniejszenia klirensu i objętości rozprzestrzeniania ketorolaku, co prowadzi do wzrostu stężenia ketorolaku w osoczu krwi oraz wydłużenia jego okresu półwylu.

Mifepriston. LPNS nie powinny być stosowane w ciągu 8–12 dni po zastosowaniu mifepristonu, ponieważ LPNS mogą osłabiać działanie mifepristonu.

Pentoksyfilin (okspentifylin). Nie zaleca się ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.

Leki stosowane razem z ketorolakiem należy podawać z ostrożnością.

Glikokortykosteroidy. Jak w przypadku wszystkich LPNS, kortykosteroidy należy stosować jednocześnie z ostrożnością ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia wrzodów żołądkowo-jelitowych lub krwawienia.

Leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI). Istnieje zwiększone ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego, gdy LPNS są stosowane w połączeniu z lekami przeciwpłytkowymi i selektywnymi inhibitorami ponownego wychwytu serotoniny (SSRI).

Metotreksat. Zaleca się zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metotreksatu, ponieważ donoszono, że niektóre inhibitory syntezy prostaglandyn zmniejszają klirens metotreksatu i mogą zwiększać jego toksyczność.

Diuretyki. U zdrowych osób z normowolemią ketorolak zmniejsza działanie moczopędne furosemidu o około 20%, dlatego lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z dekompensacją serca.

Glikozydy nasercowe. LPNS mogą nasilać niewydolność serca, zmniejszać szybkość filtracji kłębuszkowej i podnosić stężenia glikozydów nasercowych w osoczu krwi w przypadku jednoczesnego podawania z glikozydami nasercowymi.

Jednoczesne stosowanie z diuretykami może prowadzić do osłabienia działania moczopędnego i zwiększenia ryzyka nefrotoksyczności LPNS.

Leki przeciwbłonkowe cyklosporynowe. Ketorolak należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z cyklosporyną ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.

Takrolimus. Istnieje możliwy ryzyko wystąpienia nefrotoksyczności, gdy LPNS są stosowane razem z takrolimusem.

Inhibitory ACE, blokery receptorów angiotensyny (ARB). Ketorolak i inne LPNS mogą osłabiać działanie leków obniżających ciśnienie. W przypadku jednoczesnego stosowania ketorolaku z inhibitorami ACE lub antagonistami ARB istnieje zwiększone ryzyko zaburzeń funkcji nerek, szczególnie u pacjentów z zmniejszonym objętością krwi w organizmie lub u osób starszych. W przypadku stosowania tej kombinacji wymagana jest staranna kontrola funkcji nerek na początku leczenia i okresowo w trakcie terapii.

Analgetyki opioidowe. Analgetyki opioidowe (np. morfina, petydyna) można stosować równolegle; ketorolak nie wpływa na wiązanie leków opioidowych i nie nasila depresji oddechowej ani działania uspokajającego wywołanego przez opioidy. Wykazano, że w przypadkach bólu powlekowego jednoczesne stosowanie ketorolaku z analgetykami opioidowymi zmniejszało potrzebę stosowania tych ostatnich.

Stosowanie tabletek ketorolaku po posiłku bogatym w tłuszcze prowadzi do obniżenia stężenia szczytowego ketorolaku w osoczu krwi i wydłużenia czasu osiągnięcia stężenia szczytowego o około 1 godzinę. Środki przeciwwskrzepy nie wpływają na stopień absorpcji.

Chinolony. Pacjenci przyjmujący LPNS i chinolony mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek.

Jednoczesne stosowanie LPNS z zidowudyną prowadzi do zwiększenia ryzyka toksyczności hematologicznej. Istnieje zwiększone ryzyko hemartrozy i krwotoków u osób zakażonych HIV, które cierpią na hemofilię i są leczone jednocześnie zidowudyną i ibuprofenem.

Leki zawierające czosnek, cebulę, ginkgo biloba, mogą nasilać działanie ketorolaku i zwiększać ryzyko powikłań krwotocznych.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Ketorolak hamuje agregację płytek krwi i może wydłużać czas krwawienia.

Najmniej prawdopodobne, że następujące leki oddziałują na ketorolak.

Ketorolak nie wpływa na wiązanie digoksyny z białkami osocza krwi. Badania in vitro wskazują, że przy terapeutycznych stężeniach salicylanu (300 µg/ml) i wyższych wiązanie ketorolaku zmniejszało się z około 99,2% do 97,5%. Terapeutyczne stężenia digoksyny, warfaryny, ibuprofenu, naproksenu, piroksykam, paracetamolu, acetyloaminofenu, fenytionu i tolbutamidu nie wpływały na wiązanie ketorolaku z białkami osocza krwi. Ponieważ ketorolak jest lekiem o wysokiej aktywności i jego stężenie w osoczu krwi jest niskie, nie oczekuje się, że będzie istotnie wypierać inne leki związane z białkami osocza krwi.

W badaniach na zwierzętach i ludziach nie stwierdzono, aby ketorolak indukował lub hamował enzymy wątroby zdolne do metabolizowania go lub innych leków. Dlatego nie oczekuje się, że ketorolak będzie zmieniać farmakokinetykę innych leków poprzez mechanizm indukcji lub hamowania enzymów.

Leki przeciwpadaczkowe. Opisywano pojedyncze przypadki wystąpienia napadów padaczkowych podczas jednoczesnego stosowania ketorolaku i leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina).

Środki psychotropowe. Podczas jednoczesnego stosowania ketorolaku i środków psychotropowych (fluoksetyna, tioteksen, alprazolam) opisywano wystąpienie halucynacji.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niepożądanych efektów leczenie ketorolakiem powinno być prowadzone przez możliwie najkrótszy czas i w najniższych dawkach koniecznych do kontroli bólu. Maksymalny czas leczenia nie powinien przekraczać 5 dni.

Zespół krwawienia, owrzodzenia i perforacji przewodu pokarmowego.

Zgłaszano przypadki krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego, które mogą mieć charakter śmiertelny, podczas stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych (LZWS, w tym ketorolaku), w dowolnym momencie terapii, z lub bez objawów poprzedzających, a także u pacjentów z wywiadem ciężkich zaburzeń przewodu pokarmowego. Ryzyko wystąpienia ciężkiego krwawienia przewodu pokarmowego, owrzodzenia lub perforacji zależy od dawki i wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki u pacjentów z wywiadem choroby wrzodowej, szczególnie jeśli była ona powikłana krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów w starszym wieku. Dlatego u tych pacjentów leczenie należy rozpocząć od najniższej dostępnej dawki, szczególnie dotyczy to pacjentów starszych i wyczerpanych, którzy stosują ketorolak w średniej dawce dobowej przekraczającej 60 mg. Większość śmiertelnych przypadków powikłań przewodu pokarmowego związanych ze stosowaniem LZWS obserwowano u pacjentów starszych lub wyczerpanych. Należy uprzedzić takich pacjentów o konieczności zgłaszania wszelkich nietypowych objawów ze strony przewodu pokarmowego (szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia. U tych pacjentów, a także u pacjentów stosujących jednocześnie niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub inne leki, które mogą zwiększać ryzyko dla przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość leczenia wspomaganego środkami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorem pompy protonowej). Ketolong-Darnytsia® należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy równocześnie otrzymują leczenie farmakologiczne, które może zwiększać ryzyko powstawania owrzodzeń lub krwawień, takie jak kortykosteroidy doustne, SSRI lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub powstania owrzodzenia u pacjentów przyjmujących Ketolong-Darnytsia®, leczenie należy przerwać.

LZWS, w tym ketorolak, mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem rozwarcia przewodu pokarmowego po operacji. Zaleca się ostrożność i ścisły nadzór medyczny podczas stosowania ketorolaku po zabiegach chirurgicznych na przewodzie pokarmowym.

LZWS należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami zapalnymi jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego).

Efekty hematologiczne.

Ketolong-Darnytsia® nie należy przepisywać pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi. U pacjentów otrzymujących terapię antykoagulacyjną może wystąpić zwiększone ryzyko krwawienia podczas jednoczesnego stosowania ketorolaku. Stan pacjentów, którzy otrzymują inne leki wpływające na czas zatrzymania krwawienia, należy dokładnie monitorować podczas przepisywania im ketorolaku. W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość występowania istotnego krwawienia pooperacyjnego była mniejsza niż 1%. Ketorolak hamuje agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia. U pacjentów z normalnym czasem krwawienia czas ten wydłużał się, ale nie przekraczał normy wynoszącej 2–11 minut. W przeciwieństwie do długotrwałego działania kwasu acetylosalicylowego, funkcja płytek krwi wraca do normy w ciągu 24–48 godzin po odstawieniu ketorolaku. Ketorolaku nie należy przepisywać pacjentom, którzy przeszli operację z wysokim ryzykiem krwawienia lub z niepełnym zatrzymaniem krwawienia. Należy zachować ostrożność, jeśli konieczne jest całkowite zatrzymanie krwawienia.

Zaburzenia funkcji oddechowej.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów z astmą oskrzelową (lub z wywiadem astmy), ponieważ zgłaszano, że LZWS mogą nasilać występowanie skurczu oskrzeli u takich pacjentów.

Wpływ na nerki.

Zgłaszano nefrotoksyczność wywołaną przez inhibitory biosyntezy prostaglandyn (w tym LZWS). Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, serca, wątroby oraz u pacjentów z wywiadem chorób nerek, ponieważ stosowanie LZWS może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek w wyniku hamowania syntezy prostaglandyn (patrz wyżej). Ponieważ ketorolak trometamina i jego metabolity są głównie wydalane przez nerki, pacjenci z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek (kreatynina surowicy > 160 µmol/l) nie powinni przyjmować Ketolong-Darnytsia®. Pacjentom z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek należy przepisać niższe dawki ketorolaku (nie przekraczające 60 mg dziennie w dawce do wstrzykiwań domięśniowych lub dożylnych) oraz należy dokładnie monitorować stan nerek u tych pacjentów. Jak w przypadku innych leków hamujących syntezę prostaglandyn, zgłaszano przypadki wzrostu stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy podczas stosowania ketorolaku, które mogą wystąpić już po przyjęciu jednej dawki. Odstawienie leku zwykle prowadzi do przywrócenia funkcji nerek.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego, nerek i wątroby.

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami prowadzącymi do zmniejszenia objętości krwi i/lub przepływu krwi przez nerki, gdy prostaglandyny nerek odgrywają wspierającą rolę w utrzymaniu perfuzji nerek. U tych pacjentów należy monitorować funkcję nerek. Zmniejszenie objętości należy skorygować i dokładnie monitorować stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy oraz objętość wydalonej moczu, aż do osiągnięcia normowolemii, ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia niewydolności nerek w przypadku nieprzestrzegania tych zaleceń.

U pacjentów poddawanych dializę nerki, klirens kreatyniny był zmniejszony o około połowę w porównaniu z normalną szybkością, a czas końcowego okresu półtrwania wydłużał się około trzykrotnie.

Ketorolak należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby lub z wywiadem chorób wątroby. Istotne wzrosty (ponad 3-krotne w stosunku do normy) ALAT i ASAT w surowicy obserwowano w kontrolowanych badaniach klinicznych u mniej niż 1% pacjentów. Ponadto zgłaszano pojedyncze przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, śmiertelną fulminantną zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, w niektórych przypadkach śmiertelne.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby spowodowanymi marskością nie mieli żadnych klinicznie istotnych zmian w klirensie ketorolaku ani w ostatecznym okresie półtrwania. Mogą występować marginalne wzrosty wartości w wynikach jednego lub więcej testów funkcji wątroby (ALAT/ASAT). Te odchylenia od normy mogą być tymczasowe, mogą pozostać bez zmian lub mogą postępować podczas kontynuacji leczenia. Jeśli objawy kliniczne i objawy wskazują na rozwój choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe, Ketolong-Darnytsia® należy odstawić.

Ketolong-Darnytsia® należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie.

Zatrzymanie płynu i obrzęki.

Zgłaszano zatrzymanie płynu, nadciśnienie tętnicze i obrzęki podczas stosowania ketorolaku, dlatego należy przepisywać go z ostrożnością pacjentom z niewydolnością serca I lub II stopnia, nadciśnieniem tętniczym lub podobnymi stanami.

Efekty sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe.

Obecnie nie ma wystarczających danych, aby ocenić to ryzyko dla ketorolaku trometaminy. Pacjenci z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, zdiagnozowaną chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub chorobami mózgowo-naczyniowymi powinni być pod ścisłym nadzorem lekarza, ponieważ stosowanie leku może wiązać się z nieco zwiększonym ryzykiem wystąpienia zdarzeń trombotycznych tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie koksibów i niektórych LZWS (głównie w wysokich dawkach) może wiązać się z nieco zwiększonym ryzykiem wystąpienia zdarzeń trombotycznych tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Choć leczenie ketorolakiem nie wykazało zwiększenia częstości zdarzeń trombotycznych, takich jak zawał mięśnia sercowego, dane są niewystarczające, aby wykluczyć takie ryzyko dla ketorolaku.

Łupus rumieniowaty układowy i mieszane choroby tkanki łącznej.

U pacjentów z łupusem rumieniowatym układowym i różnymi mieszanymi chorobami tkanki łącznej zwiększa się ryzyko wystąpienia omdlenia bezobjawowego.

Reakcje anafilaktyczne.

Reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne (w tym, ale nie tylko, anafilaksja, skurcz oskrzeli, zaczerwienienie, wysypka, hipotensja, obrzęk krtani i obrzęk naczynioruchowy) występowały u pacjentów z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy lub na dowolny inny LZWS lub z wywiadem wstrzykiwania ketorolaku dożylnie. Mogą one również występować u osób z obrzękiem naczynioruchowym, skurczem oskrzeli (np. astmą) i adenoidami. Reakcje anafilaktoidealne, takie jak anafilaksja, mogą rozwijać się powoli. Dlatego ketorolak jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem astmy oraz u pacjentów z pełnym lub częściowym zespołem polipów nosa, obrzękiem naczynioruchowym i skurczem oskrzeli.

Efekty dermatologiczne.

Bardzo rzadko zgłaszano ciężkie reakcje skórne, czasem śmiertelne, w tym egfoliatywny odmieniec, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, związane ze stosowaniem LZWS (patrz Efekty niepożądane). Zwiększone ryzyko takich reakcji istnieje na początku leczenia.

Ketolong-Darnytsia® należy odstawić przy pierwszych objawach wysypki skórnej, uszkodzeń błon śluzowych lub jakichkolwiek innych objawach nadwrażliwości.

Inne ważne informacje.

Ketolong-Darnytsia® nie jest środkiem znieczulenia i nie posiada właściwości uspokajających ani anksjolitycznych, dlatego nie jest zalecany jako środek premedykacji przed operacją w celu wspomagania znieczulenia.

Hipowolemia powinna być skorygowana przed rozpoczęciem stosowania ketorolaku.

Zwiększanie dawki ketorolaku w tabletkach powyżej dawki dobowej 40 mg nie zwiększa jego skuteczności, ale zwiększa ryzyko wystąpienia efektów niepożądanych.

Ketolong-Darnytsia® nie powoduje uzależnienia, po odstawieniu leku nie zaobserwowano zespołu odstawienia.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ten lek zawiera laktozę monohydrat. Jeśli masz stwierdzoną nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed zażyciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Bezpieczeństwo ketorolaku w okresie ciąży nie zostało ustalone. Około 10% ketorolaku przenika przez łożysko.

Ze względu na znany wpływ LZWS na układ sercowo-naczyniowy płodu (ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego), lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży, porodu i porodu. Rozpoczęcie porodów może być opóźnione, a ich czas trwania wydłużony z powodu hamowania funkcji skurczowej macicy. Zwiększa się ryzyko krwawienia zarówno u matki, jak i u dziecka.

Po zastosowaniu LZWS hamowanie syntezy prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży może prowadzić do wad rozwojowych zarodka/płodu; wad serca i gastroschizy, zaburzeń układu moczowego z rozwojem oligohydramniosu. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie leku Ketolong-Darnytsia® może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń funkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, które w większości przypadków ustępuje po odstawieniu leku. Może być wskazane monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po narażeniu na ketorolak w ciągu kilku dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży.

Absolutne ryzyko wad sercowo-naczyniowych po zastosowaniu LZWS wzrasta od mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz z dawką i czasem trwania terapii. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia poronienia (wysypu).

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wpływać na płód w następujący sposób:

• toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek z możliwym dalszym rozwojem niewydolności nerek z oligohydramniosu (patrz wyżej).

Na końcu ciąży inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wpływać na kobietę i płód w następujący sposób:

• wydłużenie czasu krwawienia, działanie przeciwzakrzepowe, nawet po bardzo niskich dawkach, nasilone krwawienie zarówno u matki, jak i u dziecka;
• hamowanie skurczów macicy, co może prowadzić do opóźnienia lub wydłużenia czasu trwania porodu.

Około 10% ketorolaku przechodzi przez łożysko.

Karmienie piersią.

Ketorolak w niewielkiej ilości przenika do mleka matki, dlatego lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Wpływ na płodność.

Stosowanie ketorolaku, podobnie jak każdego innego leku hamującego syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może osłabiać płodność i nie jest zalecane kobietom planującym zajście w ciążę. U kobiet, które nie mogą zajść w ciążę lub poddawane są badaniom płodności, należy rozważyć odstawienie ketorolaku.

Wpływ na zdolność reagowania podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

U niektórych pacjentów podczas stosowania ketorolaku mogą wystąpić senność, zawroty głowy, zawroty głowy, bezsenność, zwiększona zmęczalność, zaburzenia widzenia, ból głowy lub depresja. Jeśli pacjenci odczuwają powyższe lub inne podobne efekty, nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki zaleca się przyjmować podczas lub po posiłku. Lek przeznaczony jest wyłącznie do krótkotrwałego stosowania. Ogólna długość leczenia (podanie dożylne lub domięśniowe z następczym doustnym przyjmowaniem) nie powinna przekraczać 5 dni.

W celu minimalizacji działań niepożądanych lek należy stosować w najniższej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontrolowania objawów. Przed rozpoczęciem leczenia należy osiągnąć normowolemię.

Ketolong-Darnytsia® należy przyjmować po 10 mg co 4–6 godzin w razie potrzeby. Nie zaleca się stosowania leku w dawkach przekraczających 40 mg na dobę.

Jeśli leczenie jest kontynuacją leczenia wstrzykiwanego:

• pacjentom w wieku od 16 do 64 lat, o masie ciała nie mniejszej niż 50 kg i z prawidłową funkcją nerek – początkowo podać 20 mg jednorazowo, następnie po 10 mg maksymalnie 4 razy dziennie w odstępach co 4–6 godzin w razie potrzeby, ale nie więcej niż 40 mg na dobę;
• pacjentom w wieku starszym lub pacjentom z zaburzoną funkcją nerek, pacjentom o masie ciała mniejszej niż 50 kg – podawać po 10 mg maksymalnie 4 razy dziennie w odstępach co 4–6 godzin w razie potrzeby, ale nie więcej niż 40 mg na dobę.

Dla pacjentów, którzy otrzymują ketorolak drogą dożylną lub domięśniową i którym przepisano ketorolak doustnie w formie tabletek, całkowita skumulowana dzienna dawka nie powinna przekraczać 90 mg u dorosłych oraz 60 mg u osób starszych, pacjentów z zaburzoną funkcją nerek i pacjentów o masie ciała mniejszej niż 50 kg. Dawka formy doustnej leku nie powinna przekraczać 40 mg na dobę, nawet jeśli zmieniony został sposób stosowania postaci leku. Pacjentów należy możliwie najszybciej przełożyć na doustne stosowanie leku.

Pacjenci w wieku starszym.

Pacjenci w wieku starszym są narażeni na większe ryzyko wystąpienia ciężkich powikłań, szczególnie ze strony układu pokarmowego. Podczas leczenia lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi należy regularnie obserwować stan pacjenta, zazwyczaj zaleca się dłuższy odstęp między dawkami, np. co 6–8 godzin.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci poniżej 16. roku życia nie zostały ustalone, dlatego nie należy go przepisywać tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy: ból głowy, nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, wrzody peptyczne, zapalenie żołądka z erozjami, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadmierne oddychanie (hiperwentylacja), nadciśnienie; rzadziej – biegunka, dezorientacja, pobudzenie, niewydolność oddechowa, śpiączka, senność, stany zahamowania, zawroty głowy, szumy w uszach, utrata przytomności, inne napady drgawkowe. W ciężkich przypadkach zatrucia możliwe są ostra niewydolność nerek oraz uszkodzenie wątroby. Opisywano również występowanie reakcji anafilaktycznych, które mogą wystąpić również przy przedawkowaniu.

Leczenie: przemywanie żołądka, podanie węgla aktywowanego. Należy zapewnić odpowiednią diurezę. Konieczna jest staranna kontrola funkcji nerek i wątroby. Pacjentów należy obserwować co najmniej przez 4 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej dawki. Częste lub długotrwałe napady drgawkowe należy leczyć przez wstrzykiwanie dożylnie diazepamu. Inne działania mogą być podejmowane w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Terapia jest objawowa. Nie istnieje specyficzny antydot. Dializa nie usuwa ketorolaku z krwiobiegu.

Niepożądane działania.

Ze strony narządów wzroku: zapalenie nerwu wzrokowego, zaburzenia widzenia, nieostre widzenie.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: osłabienie słuchu, dzwonienie w uszach, możliwa utrata słuchu.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: duszność, astma oskrzelowa, obrzęk płuc.

Ze strony przewodu pokarmowego: wrzód peptyczny, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne (szczególnie u osób starszych), nudności, dyspepsja, ból brzucha, uczucie dyskomfortu w brzuchu, suchość w ustach, wymioty, wymioty z domieszką krwi, zapalenie żołądka, zapalenie przełyku, biegunka, zaparcia, odbijanie, wzdęcia, uczucie przepełnienia żołądka, melena, krwawienie z odbytu, zapalenie jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, krwawienia, perforacja, zapalenie trzustki, zaostrzenie kolitu i choroby Crohna, ból, skurcz lub palenie w okolicy nadbrzusza.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby, powiększenie wątroby, zaburzenia funkcjonalnych wskaźników laboratoryjnych.

Ze strony nerek i układu moczowego: zwiększona częstość oddawania moczu, oliguria, niewydolność nerek (w tym ostra), hiponatremia, hiperkaliemia, zespół hemolityczno-mocznicowy, ból boku (z lub bez hematurii), podwyższone stężenie mocznika i kreatyniny we krwi, zapalenie nerek międzywątroboczne, zatrzymanie moczu, zespół nerczycowy.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: anoreksja.

Ze strony układu nerwowego: senność, zawroty głowy, stan omdlenia, ból głowy, suchość w ustach, nasilona pragnienie, niepokój, parestezje, zaburzenia funkcjonalne, depresja, euforia, drgawki, niemożność skoncentrowania się, zaburzenia snu, bezsenność, nietypowe sny, niedomaganie, zwiększona zmęczalność, osłabienie, pobudzenie, zawroty głowy, dezorientacja, halucynacje, hiperkineza, oponowe zapalenie opon mózgowych i rdzeniowych z odpowiednią symptomatyką (sztywność mięśni karku, ból głowy, nudności, wymioty, gorączka lub dezorientacja).

Ze strony psychiki: nadaktywność (zmiany nastroju, niepokój), lęk, reakcje psychotyczne, zaburzenia myślenia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: uczucie przyspieszonego bicie serca, napływy gorąca, bradykardia, bladość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, pojawienie się obrzęków, niewydolność serca.

Dane badań klinicznych i epidemiologicznych wskazują, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zdarzeń tromboembolii tętniczej (zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Choć przy stosowaniu ketorolaku takich reakcji nie obserwowano, niemożliwe jest całkowite wykluczenie ryzyka ich wystąpienia.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: purpura, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, eozynofilia, agranulocytoza, anemia aplastyczna i hemolityczna, krwawienie pooperacyjne z rany, krwiak, krwawienie z nosa, wydłużenie czasu krwawienia.

Ze strony układu immunologicznego: zgłaszano rozwój reakcji nadwrażliwości, w tym niemiarowe reakcje alergiczne i anafilaksję, reaktywność dróg oddechowych, w tym astmę oskrzelową, pogorszenie przebiegu astmy oskrzelowej, skurcz oskrzeli, obrzęk krtani lub duszność, a także różne zaburzenia ze strony skóry, w tym wysypki różnych typów, swędzenie, pokrzywkę, purpurę, obrzęk naczynioruchowy oraz w pojedynczych przypadkach – dermatozy odłuszczające i pęcherzowe (w tym nekrolizę naskórkową i rumień wielopostaciowy).

Takie reakcje mogą występować u pacjentów z lub bez znanej nadwrażliwości na ketorolak lub inne leki przeciwbólowe niesteroidowe. Mogą również występować u osób, u których w wywiadzie występował obrzęk naczynioruchowy, reaktywność oskrzelowa (np. astma oskrzelowa i polipy nosa). Reakcje anafilaktyczne, takie jak anafilaksja, mogą mieć śmiertelny przebieg.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: zaczerwienienie, swędzenie, pokrzywka, fotosensybilizacja skóry, zespół Lyella, reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny nekroliz naskórkowy (bardzo rzadko), odłuszczający zapalenie skóry, wysypki (w tym makulopapularne i moknące), zmiana koloru skóry twarzy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: mialgie, zaburzenia funkcjonalne.

Ze strony układu rozrodczego i funkcji gruczołów mlekowych: bezpłodność u kobiet.

Zaburzenia ogólne: osłabienie, niedomaganie, obrzęki twarzy, łydek, palców, stóp, obrzęk języka, zaburzenia wrażeń smakowych, przyrost masy ciała, zwiększone pocenie się, podwyższenie temperatury ciała.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku „korzyść/ryzyko” dla danego leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane działania za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. PrJSC „Farmaceutyczna firma „Darnytsia”.

Miejsce położenia producenta oraz jego adres siedziby.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.