Ketodeksa

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku KETODEXA

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen trometamol;

1 saszetka zawiera 36,90 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 25 mg deksketoprofenu;

substancje pomocnicze: cukier prasowany, glicyryglicynian amonowy, neohesperydyna dihydrochalkon, aromat cytrusowy, barwnik „chinynowa żółć” (E 104).

Postać leku. Granulki do sporządzenia roztworu doustnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: granulki żółtego koloru o zapachu cytryny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Kod ATC M01AE17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamol to sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego. Jest lekiem przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwgorączkowym należącym do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Mechanizm działania.

Działanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych polega na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności NLPZ hamują przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, które są prekursorami prostaglandyn PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2 i PGI2 (prostacykliny) oraz tromboksany TxA2 i TxB2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory zapalenia, np. kininy, wywołując działanie pośrednie, które będzie dodatkowe w stosunku do bezpośredniego działania.

Działanie farmakodynamiczne.

Hamujące działanie deksketoprofenu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 zostało wykazane u zwierząt i ludzi.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne.

Badania kliniczne dotyczące różnych rodzajów bólu wykazały, że deksketoprofen wykazuje wyraźną aktywność przeciwbólową. Według wyników niektórych badań działanie przeciwbólowe pojawia się już po 30 minutach od przyjęcia leku. Czas trwania działania przeciwbólowego wynosi 4–6 godzin.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Deksketoprofen trometamol jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu w postaci granulek maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 0,25–0,33 godziny. Porównanie tabletek deksketoprofenu o standardowym czasie uwalniania z granulkami w dawkach 12,5 i 25 mg wykazało, że obie formy są biologicznie równoważne pod względem dostępności bioogólnikowej (AUC). Stężenia szczytowe (Cmax) po przyjęciu granulek były o około 30% wyższe niż po przyjęciu tabletek.

Podczas stosowania razem z posiłkiem AUC nie ulega zmianie, natomiast Cmax deksketoprofenu trometamolu obniża się, a szybkość wchłaniania maleje (wzrasta tmax).

Rozkład.

Okres półrozpadu i półwylowania deksketoprofenu trometamolu wynosi odpowiednio 0,35 i 1,65 godziny. Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99%), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio mniej niż 0,25 l/kg.

Biotransformacja i wydalanie.

Wydalanie deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronkowym i dalsze wydalanie z moczem.

Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u człowieka.

Badania farmakokinetyczne wskazują, że wartości AUC po wielokrotnym podawaniu leku oraz po dawce pojedynczej nie różnią się, co świadczy o braku kumulacji substancji leczniczej.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Standardowe badania przedkliniczne – badania bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności oraz immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej przeprowadzone na myszach i małpach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku nie wywołującą reakcji niepożądanych, która okazała się 2 razy wyższa od maksymalnej dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek leku małpom głównymi reakcjami niepożądanymi były obecność krwi w stolcu, spadek przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – zmiany patologiczne ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Nie przeprowadzono badań wpływu kancerogennego na zwierzętach.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego bólu od lekkiego do średniego nasilenia, np. bólu mięśniowo-szkieletowego, algomenorrhea i bólu zęba.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek inny niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) lub na którykolwiek składnik pomocniczy.

• Stosowanie u chorych, u których leki o podobnym mechanizmie działania, np. kwas acetylosalicylowy i inne NSAID, powodują napady astmy oskrzelowej, oskrzelospazm, ostry stan zapalny nosa lub prowadzą do rozwoju polipów w nosie, pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego.

• Znane reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami.

• Krwawienie lub perforacja w przewodzie pokarmowym w wywiadzie, związane z zastosowaniem NSAID.

• Aktywna faza choroby wrzodowej/krwawienie do przewodu pokarmowego, krwawienie, wrzód lub perforacja w przewodzie pokarmowym w wywiadzie.

• Przewlekła dyspepsja.

• Krwawienia w fazie aktywnej lub podwyższona skłonność do krwawień.

• Choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoisty wrzodziejący zapalenie jelita grubego.

• Ciężka niewydolność serca.

• Umiarkowane lub ciężkie zaburzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min).

• Ciężkie zaburzenie funkcji wątroby (10–15 pkt wg skali Childa-Pugha).

• Morska diateza lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi.

• Ciężka odwodnienie (w wyniku wymiotów, biegunki lub niedostatecznego przyjmowania płynów).

• Trzeci trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Poniższe interakcje leków dotyczą ogólnie leków z grupy NSAID.

Niepożądane kombinacje:

• Inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 oraz salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę)): jednoczesne stosowanie kilku NSAID może zwiększać ryzyko wystąpienia wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz krwawień z przewodu pokarmowego na skutek działania synergistycznego.

• Leki przeciwkrzepliwe: NSAID nasilają działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksetoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich parametrów laboratoryjnych.

• Heparyna: zwiększa się ryzyko krwawień (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich parametrów laboratoryjnych.

• Kortykosteroidy: zwiększa się ryzyko wystąpienia wrzodów peptycznych i krwawień z przewodu pokarmowego.

• Preparaty litu (były doniesienia dotyczące kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litu we krwi do wartości toksycznych na skutek zmniejszenia jego wydalania z moczem. Dlatego ten parametr wymaga monitorowania na początku leczenia, przy korekcie dawki oraz po odstawieniu deksetoprofenu.

• Metotreksat w dawkach wysokich (15 mg/tydzień i więcej): zwiększa się stężenie metotreksatu we krwi na skutek zmniejszenia jego wydalania z moczem, co prowadzi do toksycznego wpływu na układ krwiotwórczy.

• Pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Kombinacje wymagające ostrożności:

• Moczopęczne, inhibitory ACE, antybiotyki z grupy aminoglikozydów oraz antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksetoprofen osłabia działanie leków moczopędnych i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych chorych z zaburzeniem funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniem funkcji nerek) może dojść do pogorszenia stanu podczas jednoczesnego stosowania leków hamujących działanie cyklooksygenazy z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II i antybiotykami z grupy aminoglikozydów. Zazwyczaj pogorszenie to ma charakter odwracalny. Przy stosowaniu deksetoprofenu jednoczesnie z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się, że pacjent otrzymuje wystarczającą ilość płynów, a na początku i okresowo po leczeniu należy kontrolować funkcję nerek. Jednoczesne stosowanie preparatu Ketodeksa i moczopędnych z zachowaniem potasu może prowadzić do hiperkaliemii. Należy kontrolować stężenie potasu we krwi.
• Metotreksat w dawkach małych (mniej niż 15 mg/tydzień): możliwe zwiększenie toksycznego wpływu na układ krwiotwórczy na skutek zmniejszenia klirensu nerkowego podczas przyjmowania leków przeciwzapalnych; w razie potrzeby w pierwszych tygodniach stosowania takiej kombinacji konieczna jest tygodniowa kontrola obrazu krwi, szczególnie przy nawet niewielkim obniżeniu funkcji nerek, a także u osób w podeszłym wieku.
• Pentoksifylin: zwiększa się ryzyko krwawień, dlatego konieczne jest obserwowanie chorego i kontrola czasu krwawienia.
• Zidowudyna: istnieje ryzyko zwiększenia toksycznego wpływu zidowudyny na erytropoetynę (toksyczny wpływ na retikulocyty) aż do rozwoju ciężkiej anemii tydzień po zastosowaniu NSAID, dlatego w pierwszych 1–2 tygodniach po rozpoczęciu terapii NSAID należy kontrolować analizę krwi z liczeniem retikulocytów.
• Pochodne sulfonylomoczników: NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące leków sulfonylomocznikowych na skutek ich wypierania z wiązań z białkami krwi.

Kombinacje, które należy wziąć pod uwagę:

• Beta-blokery: może obniżać się ich działanie przeciwnadciśnieniowe na skutek hamowania syntezy prostaglandyn.

• Cyklosporyna i tarkolimus: nasilenie toksycznego wpływu tych leków na nerki na skutek wpływu NSAID na syntezę prostaglandyn; przy stosowaniu takiej kombinacji konieczna jest regularna kontrola funkcji nerek.

• Leki tromboliczne: zwiększony ryzyko krwawień.

• Inhibitory agregacji płytek krwi i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI): zwiększony ryzyko rozwoju krwawienia z przewodu pokarmowego.

• Probenezyd: zwiększenie stężenia deksetoprofenu w osoczu krwi na skutek zmniejszenia poziomu jego wydzielania kanalikowego nerkowego i glukuronidacji; w takim przypadku konieczna jest korekta dawki deksetoprofenu.

• Glikozydy nasercowe: może wzrastać ich stężenie w osoczu krwi.

• Mifepryston: istnieje teoretyczne ryzyko, że inhibitory syntezy prostaglandyn mogą zmienić skuteczność mifeprystonu. Ograniczone dane wskazują, że jednoczesne stosowanie NSAID i prostaglandyn nie wpływa na działanie mifeprystonu ani prostaglandyn, a mianowicie na dojrzewanie szyjki macicy lub zdolność macicy do skurczu, i nie zmniejsza skuteczności farmakologicznego przerywania ciąży.

• Antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że stosowanie antybiotyków z grupy chinolonów w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek.

• Tenofir: jednoczesne stosowanie z NSAID może zwiększać poziom azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego konieczne jest obserwowanie funkcji nerek w celu kontroli potencjalnego synergistycznego wpływu na ich funkcję.

• Deferazyrks: jednoczesne stosowanie z NSAID może zwiększać toksyczny wpływ na przewód pokarmowy i wymaga dokładnego monitorowania klinicznego.

• Pemetreksed: jednoczesne stosowanie z NSAID może zmniejszyć wydalanie pemetreksedu z organizmu, dlatego należy zachować ostrożność przy podawaniu wyższych dawek NSAID. Pacjentom z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NSAID przez 2 dni przed i 2 dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne wskazówki dotyczące stosowania.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z przeszłością chorobową alergicznymi reakcjami.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku Ketodeksa z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Niepożądane reakcje można ograniczyć do minimum poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do wyeliminowania objawów (patrz niżej ryzyko związane z przewodem pokarmowym i układem sercowo-naczyniowym).

Ostrożność w stosunku do przewodu pokarmowego.

Krwawienie z przewodu pokarmowego, powstawanie lub perforacja wrzodów, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ w różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów wstępnego ostrzeżenia lub obecności w wywiadzie poważnych chorób przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego lub wrzodu na tle stosowania leku Ketodeksa należy przerwać leczenie.

Ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego, powstawania lub perforacji wrzodów wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku: u pacjentów w podeszłym wieku częściej występują niepożądane reakcje na stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, szczególnie takie jak krwawienie z przewodu pokarmowego i przebicie wrzodu, które mogą zagrażać życiu. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki.

Przed rozpoczęciem stosowania deksketoprofenu trometamolu pacjentom z wywiadem zapalenia przełyku, żołądka i/lub choroby wrzodowej, tak jak w przypadku stosowania innych NLPZ, należy upewnić się, że te choroby są w pełnej remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami chorób układu trawiennego oraz z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, podczas stosowania leku należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawienia z przewodu pokarmowego.

NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ istnieje ryzyko nasilenia tych chorób.

U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z lekami ochronnymi, np. z misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjenci, szczególnie w podeszłym wieku, u których w wywiadzie występują niepożądane reakcje ze strony przewodu pokarmowego, powinni informować, szczególnie na początkowych etapach leczenia, o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym (w szczególności o krwawieniach z przewodu pokarmowego).

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują środki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień: kortykosteroidy doustne, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Ostrożność w stosunku do nerek.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lek należy przepisywać z ostrożnością, ponieważ podczas stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Z uwagi na zwiększone ryzyko nefrotoxiczności lek należy przepisywać z ostrożnością u pacjentów leczonych diuretykami, a także u pacjentów, u których możliwy jest rozwój hipowolemii.

Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na nerki.

Tak jak wszystkie NLPZ, lek może powodować wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z niepożądanymi reakcjami ze strony nerek, które mogą prowadzić do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątroboczego, martwicy brodawki nerkowej, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek.

Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Ostrożność w stosunku do wątroby.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby lek należy przepisywać z ostrożnością. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Ostrożność w stosunku do układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia w wywiadzie wymagana jest kontrola i pomoc konsultacyjna. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca, ponieważ na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca: przy leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksketoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności serca, choroby niedokrwotnej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisywać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Wszystkie nieselectywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Dlatego nie zaleca się przepisywania deksketoprofenu trometamolu pacjentom przyjmującym leki wpływające na hemostazę, np. warfarynę, inne pochodne kumaryny lub heparyny. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Reakcje skórne.

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) na tle stosowania NLPZ, w tym o dermatycie egzfoliatywnym, zespole Stevensa-Johnsona i toksycznym epidermalnym nekrozie. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia obserwuje się na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca leczenia.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów wysypek skórnych, zmian w błonach śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Ketodeksa należy odstawić.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Ketodeksa może maskować objawy choroby infekcyjnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Obserwowano to przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Gdy Ketodeksę stosuje się w celu złagodzenia bólu podczas infekcji, zaleca się monitorowanie choroby infekcyjnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien udać się do lekarza, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje.

Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przemijającej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek, a także obraz krwi.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku Ketodeksa leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, leczenie w takich przypadkach należy prowadzić pod nadzorem lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, mają wyższe ryzyko wystąpienia alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może spowodować napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

W szczególnych przypadkach możliwy jest rozwój ciężkich powikłań infekcyjnych ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospa wietrzna. Obecnie nie uzyskano danych pozwalających całkowicie wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospa wietrzna należy unikać stosowania leku Ketodeksa.

Ketodeksę należy stosować z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi, toczeniem rumieniowatym układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Ten lek zawiera sacharozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi chorobami, takimi jak nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedobór sacharazy-izomalatazy, nie należy przyjmować tego leku. Należy to uwzględnić pacjentom z cukrzycą.

Dzieci. Bezpieczeństwo stosowania u dzieci i młodzieży nie zostało ustalone.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ketodeksa jest przeciwwskazana w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu i płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej.

Tak, absolutne ryzyko wystąpienia wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że niebezpieczeństwo wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długością terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie strat przed- i poimplantacyjnych oraz wzrost śmiertelności embrionalno-płodowej. Ponadto u zwierząt, którym podawano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na narządy rozrodcze. Stosowanie deksketoprofenu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to występować niedługo po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto po przyjęciu leku przez ciężarne w II trymestrze ciąży donoszono o przypadkach zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość minęła po odstawieniu leczenia. Dlatego przepisanie deksketoprofenu w I i II trymestrze ciąży możliwe jest tylko w przypadku skrajnej konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres leczenia. Należy rozważyć monitorowanie okołoporodowe pod kątem oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu w przypadku wpływu deksketoprofenu przez kilka dni począwszy od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie deksketoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna, np. przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie w układzie tętnic płucnych;
• dysfunkcja nerek, która może postępować i przejść w niewydolność nerek z rozwojem oligohydramniosu;

ryzyko dla kobiety na końcu ciąży i dla noworodka:

• wydłużenie czasu krwawienia z powodu hamowania agregacji płytek krwi, nawet przy stosowaniu leku w niskich dawkach;
• hamowanie kurczliwości macicy, prowadzące do wydłużenia czasu i opóźnienia akcji porodowej.

Karmienie piersią.

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Ketodeksa jest przeciwwskazana w czasie karmienia piersią.

Płodność.

Tak jak wszystkie inne NLPZ, Ketodeksa może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jej stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub przebadanym pod kątem bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia deksketoprofenu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Podczas stosowania granulek Ketodeksa mogą wystąpić niepożądane efekty, takie jak zawroty głowy, zaburzenia wzroku lub senność. W takich przypadkach możliwe jest zmniejszenie szybkości reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas, konieczny do wyeliminowania objawów (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dorośli.

W zależności od rodzaju i nasilenia bólu zalecana dawka wynosi 25 mg co 8 godzin. Dawka dobową nie należy przekraczać 75 mg.

Ketodeksa przeznaczona jest wyłącznie do krótkotrwałego stosowania, niezbędnego do wyeliminowania objawów.

Pacjenci w podeszłym wieku. Zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskich dawek. Dawka dobową wynosi 50 mg. W przypadku dobrej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do dawki standardowej. Z uwagi na ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji o określonym charakterze pacjenci w podeszłym wieku powinni być pod ścisłym nadzorem lekarza.

W zaburzeniach funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim nasileniu leczenie należy rozpocząć od minimalnej zalecanej dawki i pod ścisłym nadzorem lekarza. Dawka dobową wynosi 50 mg. Ketodeksa jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby.

W zaburzeniach funkcji nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim nasileniu (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) początkową całkowitą dawkę dobową należy zmniejszyć do 50 mg. W przypadku zaburzeń funkcji nerek o średnim lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min) Ketodeksa jest przeciwwskazana.

Sposób stosowania.

Przed zastosowaniem należy rozpuścić całą zawartość jednego saszetku w szklance wody i dokładnie wymieszać w celu lepszego rozpuszczenia. Otrzymany roztwór należy przyjąć natychmiast po przygotowaniu.

Jednoczesne stosowanie z posiłkiem opóźnia szybkość wchłaniania leku (patrz rozdział „Farmakokinetyka”), dlatego w przypadku ostrych bóli zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 15 minut przed posiłkiem.

Dzieci.

Stosowanie leku Ketodeksa u dzieci nie było badane, dlatego bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone. Nie należy przepisywać tego leku dzieciom i młodzieży.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, brak apetytu, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy).

W przypadku przypadkowego przedawkowania lub nadmiernego stosowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe, dostosowane do stanu klinicznego pacjenta. Po przyjęciu dawki przekraczającej 5 mg/kg masy ciała u dorosłego lub dziecka należy zastosować węgiel aktywowany w ciągu godziny. Deksketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane działania.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z zastosowaniem deksketoprofenu (w postaci tabletek) w badaniach klinicznych uznawany jest za możliwy co najmniej, a także działania niepożądane, o których zgłoszeniach otrzymano w okresie postmarketingowym.

Ponieważ stężenie Cmax we krwi osocza dla deksketoprofenu w postaci granulatu jest wyższe niż w przypadku tabletek, nie można wykluczyć zwiększenia ryzyka działań niepożądanych (w odniesieniu do przewodu pokarmowego).

Najczęściej występują działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Możliwe jest rozwinięcie się wrzodu peptycznego, perforacji lub krwawienia w przewodzie pokarmowym, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Dane wskazują, że w trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, bóle brzucha, melena, krwawe wymioty, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu i choroby Crohna. Rzadziej obserwuje się zapalenie żołądka. Donoszono również o obrzękach, nadciśnieniu tętniczym i niewydolności serca w trakcie leczenia lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi.

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju chorób wywołanych zakrzepem tętniczym (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwbólowych niesteroidowych możliwe są takie działania niepożądane jak: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych bezprzywładnicze, które występuje głównie u chorych na toczeń rumieniowaty układowy lub mieszane choroby kolagenowe, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego).

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych

Donoszenie o działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Lekarze, pracownicy farmaceutyczni, pacjenci oraz ich uprawnieni przedstawiciele powinni donosić o wszystkich przypadkach podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Saszetki po 2,5 g; po 10, 20, 30 lub 40 saszetek w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „AstraFarm”.

Miejsce położenia producenta i adres siedziby jego działalności.

08132, Ukraina, obwód kijowski, rejon buczanski, miasto Wiśniewe, ul. Kijewska 6.

Wnioskodawca. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Reprezentacja BAUM PHARM GmbH”.

Miejsce położenia wnioskodawcy.

Ukraina, 79052, miasto Lwów, ul. Szyroka 66.