Kefpim

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Kefpim (KEFPIM)

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera cefepim 1000 mg w postaci chlorku cefepimu;

substancja pomocnicza: L-arginina.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek o barwie od białej do jasnożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny. Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Kefpim to β-laktamowy antybiotyk z grupy cephalosporyn IV generacji o szerokim spektrum działania, przeznaczony do stosowania parenteralnego. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Działa na bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, w tym na większość szczepów opornych na aminoglikozydy lub antybiotyki z grupy cephalosporyn III generacji. Kefpim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii. Lek charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez β-laktamazy, ma niską powinowactwo do β-laktamaz kodowanych przez geny chromosomowe oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Kefpim jest aktywny wobec:

bakterii Gram-dodatnich tlenowych: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę – MIC od 0,1 do 0,3 μg/ml), inne bakterie β-hemolityczne (grupy C, G, F), Streptococcus bovis (grupa D), Streptococcus viridans;

bakterii Gram-ujemnych tlenowych: Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. agglomerans, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (w tym podrodzaje Anitratus, Iwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella (Branhamella) catarrhalis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); N. meningitidis; Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica;

beztlenowców: Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy jamy ustnej z rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp.

Większość szczepów enterokoków oraz stafilokoków opornych na metycylinę są oporne na większość antybiotyków z grupy cephalosporyn, w tym na kefpim.

Kefpim jest nieaktywny wobec niektórych szczepów Xanthomonas (Pseudomonas) maltophilia, Bacteroides fragilis oraz Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Maksymalna stężenia leku we krwi osiągane są po podaniu dożylnym po 0,5 godziny, a po wstrzyknięciu domięśniowym – po 2 godzinach (dawka 1 g).

Średnie stężenia terapeutyczne kefpimu we krwi u zdrowych dorosłych mężczyzn w różnym czasie po jednorazowym podaniu dożylnym (i.v.) i domięśniowym (i.m.) przedstawiono w tabeli.

Średnie stężenia kefpimu we krwi (μg/ml)

Wiązanie cefepimu z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 9 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi. Słabo przenika przez nieuszkodzony barierę krew-mózg. Jednak przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych osiąga stężenia terapeutyczne w płynie mózgowo-rdzeniowym. Znaczne stężenia stwierdza się w moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, sekrecie oskrzelowym, tkankach pęcherzyka żółciowego, wyrostka robaczkowego i gruczołu krokowego. Objętość rozdziału wynosi 0,25 l/kg, u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 16 lat – 0,33 l/kg. Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopirydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopirydyny. Cefepim wydzielany jest głównie drogą filtracji kłębuszkowej (ogólny klirens cefepimu wynosi około 120 ml/min, średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wykrywa się około 85 % podanej dawki w niezmienionej formie, 1 % N-metylopirydyny, około 6,8 % tlenku N-metylopirydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Okres półwydalenia wynosi średnio około 2 godziny. U ochotników, którzy otrzymywali dawki do 2 g dożylnie co 8 godzin przez 9 dni, nie zaobserwowano kumulacji leku w organizmie.

U pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki cefepimu, pomimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi pacjentami.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek wydłuża się okres półwydalenia. Średni okres półwydalenia cefepimu podczas hemodializy wynosi 13 godzin, podczas dializy otnetnej – 19 godzin.

Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ulega zmianie. Korekta dawki u tych pacjentów nie jest wymagana.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane wrażliwą na lek mikroflorą:

• dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• skóry i tkanek podskórnych;
• infekcje wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i infekcje dróg żółciowych;
• ginekologiczne;
• sepsa.

Terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną.

Profilaktyka powikłań pourazowych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• infekcje dróg moczowych, w tym nefryt;
• infekcje skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• terapia empiryczna u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku lub na cefalosporyny, penicyliny oraz inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami do wstrzykiwań dożylnych: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 6M roztwór laktytu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktem i 5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwej interakcji lekowej, nie należy podawać jednocześnie leku z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmycyny. W przypadku współużytkowania z wymienionymi lekami należy podawać każdy antybiotyk oddzielnie.

Diuretyki (takie jak furosemid) oraz aminoglikozydy zmniejszają wydzielanie kanalikowe cefepimu i zwiększają jego stężenie w surowicy, wydłużają okres półwydalenia, nasilają nefrotoxiczność oraz zwiększają ryzyko rozwoju nekrozy nerek. Jednoczesne stosowanie cefepimu i aminoglikozydów zwiększa ryzyko działania ototoksycznego tych ostatnich.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Należy dokładnie ustalić, czy u pacjenta wcześniej wystąpiły reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na kefpim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować z ostrożnością u wszystkich pacjentów z dowolnymi postaciami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości mogą wymagać podania adrenaliny, hydrokortyzonu, leków przeciwhistaminowych oraz innych środków ratunkowych.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować czynność wątroby, nerek oraz układu krwiotwórczego.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepieniu szpiku kostnego z obniżoną jego czynnością, w przebiegu złośliwych chorób hemolitycznych z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, wskazana jest złożona terapia przeciwmikrobiologiczna.

U pacjentów powyżej 65. roku życia z prawidłową czynnością nerek nie jest konieczna korekta dawki kefpimu, pomimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu do młodszych pacjentów. Pacjenci starsi mogą mieć obniżoną czynność nerek, dlatego przy doborze dawki należy zachować ostrożność i koniecznie kontrolować czynność nerek.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Konieczne jest monitorowanie czasu protrombinowego.

U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (z kliremsem kreatyniny < 60 ml/min) należy skorygować dawkę leku, aby skompensować wolniejsze wydalanie przez nerki. Ponieważ przy dawkach standardowych u pacjentów z niewydolnością nerek lub w innych stanach, które mogą pogorszyć czynność nerek, może dochodzić do przedłużonego utrzymywania się stężenia antybiotyku we krwi, u takich pacjentów należy zmniejszyć dawkę utrzymującą podczas podawania kefpimu. Stopień zaburzenia czynności nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość patogenów powodujących infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu dalszej dawki.

Podczas stosowania kefpimu, podobnie jak innych leków tej grupy, poważne działania niepożądane, takie jak odwracalne encefalopatie (zaburzenia świadomości, w tym zatumanienie), mioklonie, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecany schemat dawkowania, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek przy dawkach zalecanych. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymywali dawki skorygowane w zależności od czynności ich nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania kefpimu i/lub po hemodializie.

Farmakokinetyka kefpimu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie ulega zmianie. Korekta dawki u takich chorych nie jest konieczna.

Antybiotyki o szerokim spektrum działania, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, mogą powodować kolit pseudomembranozną o różnym stopniu nasilenia – od łagodnej biegunki po kolit zakończony zgonem. Dlatego należy zwracać uwagę na występowanie biegunki podczas leczenia kefpimem. Łagodne postacie kolitu mogą ustąpić samoistnie po zakończeniu terapii, stan średniego lub ciężkiego nasilenia może wymagać specjalistycznego leczenia.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do nadmiernego wzrostu Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu spowodowanego antybiotykami. Po potwierdzeniu rozpoznania kolitu pseudomembranoznego należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Przypadki kolitu pseudomembranoznego o umiarkowanym nasileniu mogą ustąpić po przerwaniu leczenia. W przypadkach umiarkowanego i ciężkiego nasilenia należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białek oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

Mało prawdopodobne jest, że przepisanie kefpimu bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej lub stosowanie profilaktyczne będzie korzystne, ale może zwiększyć ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie kefpimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Konieczne jest ponowne ocenienie stanu pacjenta. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania lecznicze.

Wiele cefalosporyn, w tym kefpim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwmikrobiologicznej. U pacjentów z grupy ryzyka należy kontrolować protrombinę, a w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania kefpimu mogą wystąpić dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub krzyżowych podczas określania grupy krwi, gdy stosuje się test antyglobulinowy lub test Coombsa u noworodków, których matki otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn przed porodem, należy pamiętać, że dodatni wynik testu Coombsa może być spowodowany stosowaniem leku.

Stosując lidokainę jako rozpuszczalnik u dzieci, należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenie wapnia we krwi surowicy przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę kefpimu 33-krotnie. Efekty przy niższych dawkach nie są obecnie znane.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań kefpimu u kobiet w ciąży, dlatego kefpim w okresie ciąży można stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Kefpim przenika w niewielkich ilościach do mleka matki, dlatego podczas leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie badano. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub innych działań niepożądanych, które mogą wpływać na szybkość reakcji, należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest do podania dożylnego. Dawkę leku ustala lekarz indywidualnie, w zależności od stopnia ciężkości choroby, wieku pacjenta, lokalizacji infekcji oraz czynności nerek.

Zwykła dawka dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 40 kg to 1 g wewnątrzjelnie lub wewnątrzmięśniowo co 12 godzin. Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni. Przy ciężkich infekcjach może być wymagane dłuższe leczenie. Rekomendacje dotyczące dawkowania Kefpim dla dorosłych przedstawiono w tabeli.

Do profilaktyki rozwoju infekcji podczas wykonywania zabiegów chirurgicznych. Dorosłym podawać 2 g leku dożylnie w ciągu 60 minut przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego. Po zakończeniu podania należy dodatkowo podać 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z Kefpimem. Przed podaniem metronidazolu należy przepłukać układ do wlewu.

Podczas długotrwałych (ponad 12 godzin) operacji chirurgicznych zaleca się ponowne podanie tej samej dawki Kefpimu po 12 godzinach od pierwszej dawki, a następnie podanie metronidazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) należy dostosować dawkę leku.

Zalecane dawki Kefpimu dla dorosłych

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru:

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 − wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------;

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę uzupełniającą równą dawce początkowej. W przypadku ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej lek można stosować w początkowych, normalnych zalecanych dawkach 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, z odstępem między dawkami 48 godzin.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek należy stosować tylko w przypadkach wskazań życiowych. Stan dzieci o masie ciała poniżej 40 kg leczonych cefepimem należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępu między podawaniem dawek.

Obliczanie klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ---------------------------------

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ - 3,6

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Cefepim należy stosować tylko w przypadkach wskazań życiowych – 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji.

Dzieci w wieku od 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg w przypadku infekcji powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym nerek – pielonefryt), niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc, a także w leczeniu empirycznym febrylnej neutropenii, wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z febrylne neutropenią i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej cefepim należy podawać tak samo jak dorosłym.

Podawanie leku. Cefepim można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji do dużej masy mięśniowej (np. do górnego zewnętrznego kwadrantu mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podawanie dożylne. Droga dożylnej aplikacji jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku dożylnej metody podawania cefepim należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z informacjami podanymi w poniższej tabeli. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do wlewu dożylnego.

Podawanie wewnątrzmięśniowe. Cefepim można rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy w stężeniach podanych poniżej w tabeli.

Gotowy roztwór cefepimu należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności zanieczyszczeń mechanicznych przed podaniem.

Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Dzieci.

Zastosowanie u dzieci od ukończonego 1. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjom, zaburzeniom świadomości, stuporem, śpiączką, mioklonie, napadom padaczkowym, pobudzeniu układu nerwowo-mięśniowego.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku i przeprowadzić terapię objawową. Stosowanie hemodializy przyspiesza usuwanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne natychmiastowego typu wymagają zastosowania adrenaliny i innych form terapii intensywnej.

Efekty uboczne.

Z zaburzeń układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwościowe, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Z zaburzeń skóry: wysypka skórna, zaczerwienienie, świąd, pokrzywka.

Z zaburzeń układu pokłowego: nudności, wymioty, kandydoza jamy ustnej, biegunka, zapalenie okrężnicy (w tym pseudomembranozne), zaparcia, ból brzucha, dyspepsja, zmiana wrażliwości smakowej.

Z zaburzeń układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholestaryczna.

Z zaburzeń układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, niepokój, bezsenność, parestezje, dezorientacja/utrata przytomności, drgawki/napady padaczkowe, mioklonia, encefalopatia, halucynacje, stupor, śpiączka.

Zaburzenia ogólne i zmiany w miejscu podania: podwyższenie temperatury ciała, potliwość, ból w klatce piersiowej/kręgosłupie, osłabienie, zmiany w miejscu podania, w tym stan zapalny, zapalenie żył, ból.

Zakażenia: kandydoza, zapalenie pochwy, świąd narządów płciowych, zapalenie okrężnicy typu pseudomembranozne, inne zakażenia nadkażeniowe.

Z zaburzeń układu oddechowego: zaburzenia oddychania, kaszel, ból gardła, duszność.

Z zaburzeń układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, rozszerzenie naczyń, ból w okolicy serca, obrzęki obwodowe.

Z zaburzeń układu moczowego: niewydolność nerek.

Z zaburzeń krwi i układu limfatycznego: anemia, eozynofilia, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia.

Zaburzenia badań laboratoryjnych: wzrost stężenia alaninotransaminazy (ALT), asparaginianotransaminazy (AST), fosfatazy alkalicznej, bilirubiny całkowitej, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (APTT), dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy, tymczasowy wzrost stężenia mocznika i/lub kreatyniny w surowicy, fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu.

Oprócz powyższych efektów ubocznych możliwe są efekty uboczne charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, toksyczne martwicze zapalenie naskórka (TEN), toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w opakowaniu pierwotnym.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku w jednym pojemniku z innymi lekami, z wyjątkiem rozpuszczalników wymienionych w dziale „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

1000 mg proszku w fiolce; 1 fiolka w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Astral Steritech Private Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

911, J.I.D.C., Makarpura, Vadodara, Gujarat 390 010, Indie.