Kedol

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leczniczego leku KEDOL (KEDOL)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen;

1 ml roztworu zawiera 25 mg deksketoprofenu (w postaci trometamolu);

substancje pomocnicze: etanol 96 %, chlorek sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań 50 mg/2 ml.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwna, przejrzysta ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Deksketoprofen trometamol – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylu) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NSAID opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoksydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory zapalenia, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na podstawowe działanie leku.

Farmakodynamika.

Stwierdzono działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych i u ludzi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen trometamol wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu domięśniowym i dożylnej podaniu pacjentom z bólem o umiarkowanym i silnym natężeniu badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (zabiegi ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także w bólu układu ruchu (ostry ból lędźwiowy) i kolach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdzono szybkie rozpoczęcie działania przeciwbólowego, które osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie leku Kedol pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego. U pacjentów, którym w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego podawano morfinę za pomocą urządzenia do samodzielnego dozowania leku, przy jednoczesnym podawaniu deksketoprofenu trometamolu, potrzebna była znacznie mniejsza dawka morfiny (o 30–45 %) niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu domięśniowym deksketoprofenu trometamolu maksymalne stężenie osiągane jest po około 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym podaniu domięśniowym lub dożylnej dawce 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC („stężenie – czas”) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak inne leki o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwylawania – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że AUC i Cmax (średnie maksymalne stężenie) po ostatnim podaniu domięśniowym i dożylnej nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co świadczy o braku kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych wpływ leku na zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), którzy uczestniczyli w badaniu, był istotnie wyższy (do 55 %) niż u młodszych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnej statystycznie różnicy w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwylawania wydłużał się (do 48 %), a ustalony całkowity klirens skrócił się.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznego bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej u zwierząt pozwoliły określić maksymalną dawkę leku niepowodującą reakcji niepożądanych, która była 2-krotnie wyższa niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom główną reakcją niepożądaną była obecność krwi w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18-krotnie wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu rakotwórczego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NSAID, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt, bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu średniego i wysokiego nasilenia, gdy stosowanie doustne leku jest nieuzasadnione, np. w przypadku bólu popołożeniowego, kolki nerkowej oraz bólu lędźwiowego (ból pleców).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) lub na substancje pomocnicze leku;
• pacjentom, u których stosowanie substancji o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelowe ściszenie, ostre zapalenie nosa, polipy nosa, wysypkę lub obrzęk naczynioruchowy;
• jeśli w trakcie leczenia ketoprofenem lub fibratami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienia przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie, związane z terapią NSAID;
• aktywna faza wrzodu żołądka/jelita cienkiego / krwawienie przewodu pokarmowego, lub obecność w wywiadzie krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• krwawienie w aktywnej fazie lub podwyższona skłonność do krwawień;
• przy chorobie Leśniowskiego-Crohna lub nieswoistym zapaleniu jelita;
• przy ciężkiej niewydolności serca;
• przy zaburzeniach funkcji nirkowej średniego lub ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny < 59 ml/min);
• przy ciężkim zaburzeniu funkcji wątroby (10-15 punktów wg skali Childa-Pugha);
• przy hemoragicznej diatezie i innych zaburzeniach krzepnięcia krwi;
• przy wyraźnym odwodnieniu (w wyniku wymiotów, biegunki lub niedostatecznego przyjmowania płynów);
• III trymestr ciąży lub okres karmienia piersią;

Z uwagi na zawartość etanolu w leku Kedol, stosowanie środka do wstrzykiwań w sposób neuroaksjalny (intratekalnie lub do przestrzeni okołomiejchowego) jest przeciwwskazane.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania następujących leków z NSAID:

• inne NSAID, w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów przewodu pokarmowego i krwawień przewodu pokarmowego z powodu wzajemnie nasilającego się działania;
• leki przeciwzakrzepowe: NSAID nasilają działanie leków przeciwzakrzepowych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza i odpowiednich badań laboratoryjnych;
• heparyna: zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza i odpowiednich badań laboratoryjnych;
• leki steroidowe: zwiększa się ryzyko wystąpienia wrzodów przewodu pokarmowego i krwawień przewodu pokarmowego;
• lit: (były doniesienia dla kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu przez nerki). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg na tydzień). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w tle stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NSAID wymaga ostrożności:

• leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen obniża skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę, jednocześnie z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg na tydzień): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w tle stosowania NSAID ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów w podeszłym wieku, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza;
• pentoksyfilina: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zydowudyna: istnieje ryzyko zwiększenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NSAID prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1-2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NSAID należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki sulfonylomocznikowe: NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonylomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• blokery beta: NSAID mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i tarkolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NSAID na nerkowe prostaglandyny. Przy leczeniu skojarzonym należy kontrolować funkcję nerek;
• leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• leki przeciwagregacyjne i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego;
• probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania wydzielania kanalikowego nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydy nasierdniowe: NSAID mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: z uwagi na teoretyczną możliwość zmniejszenia skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy NSAID, należy go stosować dopiero po upływie 8-12 dni po terapii mifeprystonem;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NSAID zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofovir: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
• deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku razem z deferasiroksem konieczny jest ścisły nadzór nad pacjentem;
• pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NSAID w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NSAID przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Z ostrożnością należy stosować u pacjentów z alergicznymi stanami w wywiadzie. Należy unikać stosowania leku Kedol w połączeniu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Niepożądane działania można ograniczyć poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów wstępnych lub obecności w wywiadzie poważnych chorób przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego należy przerwać stosowanie leku. Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów starszych.

Pacjenci w wieku starszym: u pacjentów w wieku starszym częstsze są niepożądane działania po stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, pacjenci z zapaleniem przełyku, zapaleniem żołądka i/lub chorobą wrzodową w wywiadzie powinni mieć pewność, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami chorób przewodu pokarmowego i z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, podczas stosowania leku należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko niepożądanych działań ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie w wieku starszym, którzy mieli niepożądane działania ze strony przewodu pokarmowego w wywiadzie, należy zalecić informowanie lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy przepisywać lek z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie stosują środki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, a mianowicie: doustne środki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI) lub środki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lek należy przepisywać z ostrożnością, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ możliwe jest pogorszenie funkcji nerek, zatrzymanie płynu w organizmie i obrzęki. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych diuretykami, a także u pacjentów, u których możliwy jest rozwój hipowolemii. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Podobnie jak inne NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z niepożądanymi działaniami ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzykomórkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w wieku starszym.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby lek należy przepisywać z ostrożnością. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost wartości niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników należy przerwać terapię. Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w wieku starszym.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia należy zapewnić kontrolę i pomoc konsultacyjną. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksetoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności serca, choroby niedokrwotnej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksetoprofen należy przepisywać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę stanu należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksetoprofenu trometamolu i heparyny o niskiej cząsteczkowej masie w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjentom, którzy stosują deksetoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi lekami kumarynowymi lub heparynami, należy zapewnić ścisłą kontrolę lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w wieku starszym.

Reakcje skórne

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) na tle stosowania NLPZ, w tym o odwarstwieniowym zapaleniu skóry, zespole Stevensa-Johnsona i toksycznym martwiczym odczynie nabłonka. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje u pacjentów na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku wystąpienia wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy odstawić lek Kedol.

Kedol należy ostrożnie podawać pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Kedol może maskować objawy infekcji, co może utrudnić rozpoznanie i odpowiednie leczenie, a tym samym pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospie wietrznej. Jeśli konieczne jest podanie Kedolu w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirynie przerywanej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksetoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku Kedol należy przerwać leczenie. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci z astmą w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa są narażeni na wyższe ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospa wietrzna. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospie wietrznej nie zaleca się stosowania Kedolu.

Kedol należy ostrożnie podawać pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksetoprofen trometamol może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ donoszono o aktywizacji infekcyjnych procesów lokalizujących się w tkankach miękkich. W związku z tym, jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają objawy bakteryjnej infekcji, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację lekarską.

Każda ampułka leku Kedol zawiera 12,35 obj.% etanolu, czyli do 200 mg przeliczając na jedną dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 wina przeliczając na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu u ciężarnych i karmiących piersią kobiet, dzieci, oraz u pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z epilepsją. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, więc praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Kedol jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Ryzyko absolutne rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z < 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długością trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie strat przed- i po implantacji oraz zwiększenie śmiertelności embrionalno- płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksetoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Stosowanie deksetoprofenu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to występować niedługo po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu stosowania leku. Ponadto po przyjęciu leku przez ciężarne w II trymestrze ciąży donoszono o przypadkach zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego przepisanie deksetoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży możliwe jest tylko w przypadku konieczności. Przy przepisywaniu deksetoprofenu trometamolu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres leczenia. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksetoprofenu przez kilka dni począwszy od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie deksetoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W trakcie III trymestru wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• toksyczny zespół kardiopłucny (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co możliwe nawet przy stosowaniu małych dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodów i przedłużeniem porodu.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksetoprofenu do mleka matki. Lek Kedol jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Plodność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksetoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym problemy z zajściem w ciążę lub przechodzącym badania dotyczące bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność reagowania przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Na tle stosowania leku Kedol możliwe jest wystąpienie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia lub senności. W takich przypadkach możliwe jest pogorszenie zdolności do szybkiego reagowania, orientacji w sytuacji drogowej i prowadzenia pojazdów lub innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Niepożądane reakcje można ograniczyć poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Dorośli. Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby powtórną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 150 mg. Lek przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 dni). Jeżeli jest to możliwe, pacjentów należy przełożyć na doustne leki przeciwbólowe. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek można stosować według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dostosowanie dawki zazwyczaj nie jest konieczne. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się niższą dawkę leku, a mianowicie maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg przy łagodnym zaburzeniu funkcji nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Puga) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg i dokładnie monitorować funkcję wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby lek jest przeciwwskazany (10–15 punktów według skali Childa-Puga).

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. Przy umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniu funkcji nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie do mięśni. Roztwór do wstrzykiwań należy powoli podawać głęboko do mięśni.

Infuzja dożylna.

W celu przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera mlekowego. Roztwór do infuzji należy przygotowywać w warunkach aseptycznych, unikając działania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać przez 10–30 minut. Należy unikać działania naturalnego światła dziennego na przygotowany roztwór.

Kedol, rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy, można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Kedol nie można mieszać w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyne.

Wstrzykiwanie dożylne (podanie bolusowe).

W razie potrzeby zawartość 1 ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) podaje się dożylnie przez nie mniej niż 15 sekund.

Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Kedol nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyne, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

W przypadku stosowania dożylnego lub domięśniowego lek należy natychmiast podać po pobraniu z ampułki. Roztwór do infuzji dożylnej należy stosować bezpośrednio po jego przygotowaniu.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podania wykonanych z etylenowinylu octanu, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości oraz polichlorku winylu nie zaobserwowano zmian zawartości substancji czynnej w wyniku sorpcji.

Lek Kedol przeznaczony jest do jednorazowego użycia, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy wylać. Przed podaniem leku należy upewnić się, że roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci i nastolatków ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze stanem pacjenta. Deksketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Działania niepożądane.

W poniższej tabeli wymieniono działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów organizmu oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem trometamolem, według danych z badań klinicznych, uznawany jest za co najmniej możliwy, a także działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek.

Najczęściej obserwowane zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Możliwe wystąpienie choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, czarna treść stolca (melena), wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu oraz choroby Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych przeciwzapalnych niesteroidowych (LZPZN). Jak również w przypadku innych LZPZN, możliwe są następujące działania niepożądane: ostra meningitis bezobjawowa, która zazwyczaj występuje u pacjentów z toczeniem układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony układu krwiotwórczego (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zetlenienie nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych LZPZN, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia chorób spowodowanych zakrzepem tętnic, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony preparat należy użyć natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty od razu, odpowiedzialność za czas trwałości użytkowej oraz warunki poprzedzające zastosowanie ponosi osoba stosująca preparat. Jednakże stabilność fizyko-chemiczna rozcieńczonego preparatu zachowuje się przez 24 godziny w temperaturze 2-8 °C.

Warunki przechowywania.

Aby chronić przed światłem, przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Dla tego leku nie są wymagane żadne specjalne warunki temperaturowe przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Kedol nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad. Rozcieńczone roztwory do wlewów dożylnych, przygotowane zgodnie z instrukcją w sekcji „Wlewy dożylne”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

Po 2 ml preparatu w ampułce; po 50 ampułek w kartonie; po 5 ampułek w blisterze, po 1 lub 2 blisterach w kartonie.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Seweryna Potockiego 36.

Wnioskodawca.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „BERKANA+”.

Adres wnioskodawcy. Ukraina, 62103, obwód charkowski, rejon bogoduchowski, miasto Bogoduchów, ul. Puszkina 20/1.