Kedex Inject

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Kedex Inject (KEYDEXINJECT)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofenu trometamol;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera deksketoprofenu trometamolu 36,9 mg, co odpowiada deksketoprofenowi 25 mg (1 ampułka o pojemności 2 ml zawiera deksketoprofenu trometamolu 73,8 mg, co odpowiada deksketoprofenowi 50 mg);

substancje pomocnicze: etanol 96%, sodu chloridum, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen.

Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne

Deksketoprofen trometamolu – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne czynniki zapalne, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na główne działanie leku.

Farmakodynamika

Stwierdzono działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne przeprowadzone w różnych rodzajach bólu wykazały wyraźne działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu do mięśni lub do żył u pacjentów z bólem o umiarkowanej i silnej intensywności badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (operacje ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także w bólu układu ruchu (ostry ból lędźwiowy) oraz w kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdzono szybkie rozpoczęcie działania przeciwbólowego, które osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po zastosowaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie deksketoprofenu trometamolu pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pourazowego. Gdy pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu pourazowego podawano morfinę za pomocą urządzenia do przeciwbólu kontrolowanego przez pacjenta, podawano również deksketoprofen trometamolu, potrzebowali oni istotnie mniej morfiny (o 30–45%) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśni deksketoprofenu trometamolu u ludzi maksymalne stężenie osiągane jest po około 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśni lub do żył dawek 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC (stężenie-czas) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99%), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozkładu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwylu 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśni lub do żył nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień działania leku u zdrowych ochotników w wieku podeszłym (od 65 roku życia), którzy brali udział w badaniu, był istotnie wyższy (do 55%) niż u młodych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnej różnicy statystycznej w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwylu wydłużał się (do 48%), a całkowity klirens był zmniejszony.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania chronicznej toksyczności u zwierząt pozwoliły wyznaczyć maksymalną dawkę leku niepowodującą działań niepożądanych, która była 2 razy wyższa niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównymi działaniami niepożądanymi były krew w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Nie przeprowadzono badań wpływu rakotwórczego u zwierząt.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu średniego i silnego nasilenia w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest nieuzasadnione, np. w bólu popołożbowym, kolikach nerkowych i bólu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na dekspirofen, na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) lub na substancje pomocnicze leku;
• pacjentom, u których stosowanie leków o podobnym działaniu, np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ, wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelospazmu, ostrego kataru nosa, polipów nosa, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
• jeśli podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie medycznym związane z terapią NLPZ;
• aktywne owrzodzenie żołądka i dwunastnicy / krwawienie przewodu pokarmowego lub obecność w wywiadzie medycznym krwawienia przewodu pokarmowego, owrzodzeń lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• aktywne krwawienie lub zwiększona skłonność do krwawień;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub niespecyficzny wrzodziejący zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek średniego lub ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny ≤59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10-15 punktów wg skali Childa-Pugha);
• diateza krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• w przypadku nasilonego odwodnienia (spowodowanego wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią;

Ze względu na zawartość etanolu w leku, Kedex Inject jest przeciwwskazany do podania neuroaksjalnego (do przestrzeni podpajęczynówkowej lub do przestrzeni okołomózgowej).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Zaleca się nie stosować jednocześnie następujących leków z NLPZ:

• inne NLPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥3 g/dobę). Jednoczesne stosowanie kilku NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia owrzodzenia przewodu pokarmowego i krwawienia przewodu pokarmowego z powodu wzajemnego nasilania się działania;
• leki przeciwkrzepliwe: NLPZ nasilają działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania dekspirofenu z białkami osocza krwi oraz z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• heparyny: zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich badań laboratoryjnych;
• środki kortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko wystąpienia owrzodzenia przewodu pokarmowego lub krwawienia przewodu pokarmowego;
• lit (doniesienia dotyczyły kilku NLPZ): NLPZ zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu z moczem). Dlatego na początku stosowania dekspirofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi;
• metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg tygodniowo). Z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w kontekście stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy;
• pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NLPZ wymaga ostrożności:

• leki moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptorów angiotensyny II. Dekspirofen zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę jednocześnie z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II lub antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu dekspirofenu w połączeniu z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek;
• metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu w kontekście stosowania NLPZ nasila się ogólny negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów w podeszłym wieku, leczenie należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza;
• pentoksifylin: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zydowudyna: istnieje ryzyko zwiększenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NLPZ prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1-2 tygodni po rozpoczęciu stosowania NLPZ należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• leki pochodzenia sulfonamidowego: NLPZ mogą nasilać działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków pochodzenia sulfonamidowego z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• beta-blokery: NLPZ mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyna i tarkolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NLPZ na nerkowe prostaglandyny. Przy leczeniu skojarzonym należy kontrolować funkcję nerek;
• leki trombolityczne: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• leki przeciwzakrzepowe i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI): zwiększa się ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego;
• probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia dekspirofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania kanalikowej sekrecji nerkowej i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki dekspirofenu;
• glikozydy nasercowe: NLPZ mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NLPZ w jeden dzień z prostaglandyną nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w odniesieniu do dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczów, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do medycznego przerywania ciąży;
• antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NLPZ zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofowir: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego do oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek;
• deferasiroks: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy stosowaniu tego leku łącznie z deferasiroksem konieczna jest dokładna kontrola pacjenta;
• pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NLPZ w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek łagodnego i średniego stopnia (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NLPZ przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z wywiadem chorób alergicznych. Należy unikać stosowania leku Kedex Inject w połączeniu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Niepożądane działania można zmniejszyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas, konieczny do poprawy stanu.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Kedex Inject może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Obserwowano to przy bakteryjnej pozaszpitalnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Jeśli konieczne jest stosowanie Kedex Inject w przypadku podwyższonej temperatury ciała lub w celu złagodzenia bólu przy infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien udać się do lekarza, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano dla wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia niezależnie od obecności objawów zapowiadających lub wywiadu ciężkich chorób przewodu pokarmowego. W przypadku rozwoju krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu stosowanie leku należy przerwać. Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodu lub jego perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku: u pacjentów w podeszłym wieku częściej występują działania niepożądane po stosowaniu NLPZ, szczególnie takie jak krwawienia przewodu pokarmowego i perforacja, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie takich pacjentów należy rozpocząć od najniższej możliwej dawki. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, pacjenci z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej powinni mieć pewność, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z obecnymi objawami chorób przewodu pokarmowego i chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, podczas stosowania leku należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. Dla takich pacjentów i pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne środki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie w podeszłym wieku, z wywiadem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy powiadamiać lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy z ostrożnością przepisywać lek pacjentom, którzy jednocześnie stosują środki zwiększające ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, takie jak: doustne środki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lek należy przepisywać z ostrożnością, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Z powodu zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności lek należy przepisywać z ostrożnością u pacjentów leczonych diuretykami, a także u pacjentów, u których może dojść do rozwoju hipowolemii. W trakcie leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego wpływu na nerki. Podobnie jak inne NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzykomórkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby lek należy przepisywać z ostrożnością. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost wartości niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników terapię należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia nasilenia wymagane są kontrola i pomoc konsultacyjna. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z poprzednimi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku wzrasta ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że w trakcie stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksketoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisywać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę stanu należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i heparyny o niskiej cząsteczkowej masie w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjentom, którzy stosują deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, takimi jak warfaryna, inne leki kumarynowe lub heparyny, należy zapewnić staranne monitorowanie przez lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Reakcje skórne

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) w trakcie stosowania NLPZ, w tym o łuszczycowym zapaleniu skóry, zespole Stevensa-Johnsona i toksycznym zespole martwiczym nabłonka. Prawdopodobnie największe ryzyko ich wystąpienia występuje na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Kedex Inject należy odstawić.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przemijającej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku Kedex Inject leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod nadzorem lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, są bardziej narażeni na ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może wystąpić rozwój ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospa wietrzna. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospa wietrzna nie zaleca się stosowania Kedex Inject.

Kedex Inject należy wstrzykiwać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ donoszono o aktywizacji infekcyjnych procesów lokalizujących się w tkankach miękkich. W związku z tym, jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają objawy bakteryjnej infekcji, pacjentom zaleca się natychmiastowe udać się do lekarza.

Każda ampułka leku Kedex Inject zawiera 12,35 obj.% etanolu, czyli do 200 mg w przeliczeniu na jedną dawkę, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 wina w przeliczeniu na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu u ciężarnych i karmiących piersią kobiet, dzieci, oraz pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z epilepsją. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, więc praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Kedex Inject jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn na wczesnym etapie ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wady serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzucha. Także bezwzględne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z <1% do około 1,5%. Uważa się, że niebezpieczeństwo wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długością terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utraty przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalno-płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwoju płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Stosowanie deksketoprofenu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń funkcji nerek płodu. Może to występować niedługo po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto po przyjęciu leku przez ciężarne w II trymestrze ciąży donoszono o przypadkach zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po odstawieniu leczenia. Dlatego przepisanie deksketoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w przypadku absolutnej konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu trometamolu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksketoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie deksketoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• kardiopulmonalny zespół toksyczny (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co może wystąpić nawet przy stosowaniu niskich dawek;
• opóźnienie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodów i przedłużeniem porodu.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek Kedex Inject jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Plodność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym problemy z zajściem w ciążę lub przechodzącym badania dotyczące bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

W trakcie stosowania leku Kedex Inject może wystąpić zawroty głowy, zaburzenia wzroku lub senność. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej i prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby następną dawkę można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Kedex Inject przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 dni). Pacjentów należy możliwie przenieść na doustne leki przeciwbólowe. Ryzyko działań niepożądanych można zmniejszyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas potrzebny do poprawy stanu (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). W przypadku bólu pooperacyjnego o średnim lub silnym nasileniu lek można stosować według wskazań w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się niższą dawkę leku, a mianowicie maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg przy lekkim zaburzeniu funkcji nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg oraz dokładnie monitorować funkcję wątroby. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugha).

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z lekkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <59 ml/min).

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe. Zawartość jednej ampułki (2 ml) należy powoli wstrzyknąć głęboko do mięśni.

Infuzja dożylna.

Do przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera z laktałem. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając działania światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać dożylnie powoli w ciągu 10–30 minut.

Kedex Inject rozcieńczony w 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzykiwanie dożylne (bolusowe).

W razie potrzeby zawartość 1 ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy powoli wstrzyknąć dożylnie przez nie krócej niż 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Kedex Inject nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

W przypadku stosowania w trybie wewnątrzmięśniowym lub dożylnym bolusowym lek należy natychmiast wstrzyknąć po pobraniu go z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do wstrzykiwania wykonanych z etylenowinylu acetylenowego, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości oraz poli(chlorku winylu) nie zaobserwowano zmian stężenia substancji czynnej w wyniku sorpcji.

Lek Kedex Inject przeznaczony jest do jednorazowego użycia, dlatego pozostałe po przygotowaniu roztwory należy zutylizować. Przed wstrzyknięciem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze stanem pacjenta. Deksketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane działania.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem trometamolem uznaje się na podstawie danych z badań klinicznych za co najmniej możliwy, a także działania niepożądane, o których zgłoszono po wprowadzeniu leku Kedex Inject na rynek.

Najczęściej obserwowano zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia żołądkowo-jelitowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zauważono również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych. Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwbólowych niesteroidowych, możliwe są następujące działania niepożądane: meningit jadowy beztowarzyszy, który ogólnie występuje u pacjentów z toczeniem układowym lub z mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju patologii spowodowanej trombozą tętnic, np. zawałem mięśnia sercowego i udarem mózgu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Pozwala to kontynuować monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania danego leku.

Pracownicy placówek ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu powiadamiania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Aby chronić przed światłem, przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Po rozcieńczeniu roztwór przechowywać przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Kedex Inject nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczone roztwory do infuzji, przygotowane zgodnie z instrukcją w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie. Po 2 ml w ampułce, po 5 ampułek w blisterze, po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.