Kaver® Sache

INSTRUKCJA dot. stosowania leku KAWER® SACHE (KEYWERSACHET)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen trometamol;

1 saszetka zawiera 36,9 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 25 mg deksketoprofenu;

substancje pomocnicze: sacharoza, glicyryglicynian amonowy, neohesperydyna dihydrochalkon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, aromat „cytrynowy”.

Postać farmaceutyczna. Granulki do sporządzania roztworu doustnego.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: sypki proszek granulowany biały lub prawie biały o zapachu cytryny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwzapalne niesterydowe i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamol to sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzofenylo) kwasu propionowego. Jest lekiem przeciwbólowym, przeciwzapalnym i przeciwgorączkowym z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Mechanizm działania

Działanie NSAID polega na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności NSAID hamują przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, które tworzą prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2 i PGI2 (prostacyklinę) oraz tromboksany TxA2 i TxB2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, np. kininy, wywołując działanie pośrednie, które będzie dodatkowe w stosunku do działania bezpośredniego.

Działanie farmakodynamiczne

Działanie hamujące deksketoprofenu wobec aktywności cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 zostało wykazane u zwierząt i ludzi.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksketoprofen wykazuje wyraźną aktywność przeciwbólową. Według wyników niektórych badań działanie przeciwbólowe pojawia się już po 30 minutach od przyjęcia leku. Czas trwania działania przeciwbólowego wynosi 4–6 godzin.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Deksketoprofen trometamol jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po przyjęciu w postaci granulatów maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 0,25–0,33 godziny. Porównanie tabletek deksketoprofenu o standardowym czasie uwalniania z granulatem w dawkach 12,5 i 25 mg wykazało, że obie formy są biologicznie równoważne pod względem stopnia biodostępności (AUC). Maksymalne stężenie (Cmax) po przyjęciu granulatu było o około 30% wyższe niż po przyjęciu tabletek.

Podczas jednoczesnego przyjmowania z posiłkiem AUC nie ulega zmianie, natomiast Cmax deksketoprofenu trometamolu ulega obniżeniu, a szybkość wchłaniania spada (wzrasta tmax).

Rozkład

Okres półrozpadu i półwydalenia deksketoprofenu trometamolu wynosi odpowiednio 0,35 i 1,65 godziny. Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99%), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio mniej niż 0,25 l/kg.

Biotransformacja i wydalanie

Wydalanie deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym i dalsze wydalanie z moczem.

Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co wskazuje na brak transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u człowieka. Badania farmakokinetyczne wskazują, że wartości AUC po wielokrotnym podawaniu leku i po jednorazowym przyjęciu nie różnią się, co świadczy o braku kumulacji substancji leczniczej.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej przeprowadzone na myszach i małpach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku nie wywołującą działań niepożądanych, która okazała się 2 razy wyższa niż maksymalna dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek leku małpom głównym objawem niepożądanym była obecność krwi w stolcu, spadek przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu kancerogennego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Podobnie jak wszystkie NSAID, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez uszkodzenie przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego bólu od lekkiego do umiarkowanego stopnia nasilenia, np. bólu mięśniowo-szkieletowego, bólu menstruacyjnego i bólu zęba.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek inny niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) lub na którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Stosowanie u chorych, u których substancje o podobnym mechanizmie działania, np. kwas acetylosalicylowy i inne NSAID, wywołują napady astmy oskrzelowej, oskrzelowe ściszenia, ostry katar czy prowadzą do rozwoju polipów nosa, pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego.
• Znane reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami.
• Krwawienie lub perforacja przewodu pokarmowego w wywiadzie związane z zastosowaniem NSAID.
• Aktywna faza choroby wrzodowej/krwawienie do przewodu pokarmowego, krwawienie, wrzód lub perforacja przewodu pokarmowego w wywiadzie.
• Przewlekła dyspepsja.
• Krwawienia w fazie aktywnej lub podwyższona krwawiącość.
• Choroba Crohna lub nieswoiste zapalenie jelita grubego.
• Ciężka niewydolność serca.
• Umiarkowane lub ciężkie zaburzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min).
• Ciężkie zaburzenie funkcji wątroby (10-15 punktów według skali Childa-Pugha).
• Morszczynowy diateza krwotoczna lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi.
• Ciężkie odwodnienie (w wyniku wymiotów, biegunki lub niedostatecznego przyjmowania płynów).
• Trzeci trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Poniższe interakcje leków dotyczą ogólnie leków z grupy NSAID.

Niepożądane kombinacje:

• Inne NSAID (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 oraz salicylany w wysokich dawkach (≥3 g/dobę)): jednoczesne stosowanie kilku NSAID może zwiększać ryzyko wystąpienia wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz krwawień z przewodu pokarmowego z powodu działania synergistycznego.
• Leki przeciwkrzepliwe: NSAID nasilają działanie leków przeciwkrzepliwych, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksetoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich wskaźników laboratoryjnych.
• Heparyna: zwiększa się ryzyko krwawień (poprzez hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy). Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je prowadzić pod kontrolą lekarza i z dokładnym monitorowaniem odpowiednich wskaźników laboratoryjnych.
• Kortykosteroidy: zwiększa się ryzyko wystąpienia wrzodów peptycznych i krwawień z przewodu pokarmowego.
• Preparaty litu (istnieją doniesienia dotyczące kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litu we krwi aż do wartości toksycznych, z powodu zmniejszenia jego wydalania przez nerki. Dlatego ten parametr wymaga monitorowania na początku leczenia, przy korekcie dawki oraz po odstawieniu deksetoprofenu.
• Metotreksat w dawkach wysokich (15 mg/tydzień i więcej): zwiększa się stężenie metotreksatu we krwi z powodu zmniejszenia jego wydalania przez nerki, co prowadzi do toksycznego wpływu na układ krwiotwórczy.
• Pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Kombinacje wymagające ostrożności:

• Moczopędniki, inhibitory ACE, antybiotyki z grupy aminoglikozydów oraz antagoniści receptorów angiotensyny II. Deksetoprofen osłabia działanie leków moczopędnych i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych chorych z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami funkcji nerek) może pogorszyć się stan podczas jednoczesnego stosowania leków hamujących działanie cyklooksygenazy z inhibitorami ACE, antagonistami receptorów angiotensyny II i antybiotykami z grupy aminoglikozydów. Zazwyczaj pogorszenie to ma charakter odwracalny. Przy stosowaniu deksetoprofenu jednoczesnie z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się, że pacjent otrzymuje odpowiednią ilość płynów, a na początku leczenia prowadzić kontrolę funkcji nerek i okresowo później. Jednoczesne stosowanie preparatu Kaver® Sache z moczopędnikami zatrzymującymi potas może prowadzić do hiperkaliemii. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu we krwi.
• Metotreksat w dawkach małych (mniej niż 15 mg/tydzień): możliwe zwiększenie toksycznego wpływu na układ krwiotwórczy z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego na tle przyjmowania leków przeciwzapalnych; w razie potrzeby w pierwszych tygodniach stosowania takiej kombinacji konieczna jest tygodniowa kontrola obrazu krwi, szczególnie przy nawet nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u osób w podeszłym wieku.
• Pentoksyfilina: zwiększa się ryzyko krwawień, dlatego konieczne jest obserwowanie chorego i kontrola czasu krwawienia.
• Zidowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu zidowudyny na erytropoezę (toksyczny wpływ na retikulocyty) aż do rozwoju ciężkiej anemii tydzień po zastosowaniu NSAID, dlatego w pierwszych 1-2 tygodniach po rozpoczęciu terapii NSAID konieczna jest kontrola analizy krwi z liczeniem liczby retikulocytów.
• Pochodne sulfoniliomoczników: NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące leków sulfoniliomocznikowych z powodu wypierania ich z wiązań z białkami krwi.

Kombinacje, które należy brać pod uwagę:

• Beta-blokery: może zmniejszać się ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn.
• Cyklosporyna i takerolimus: nasilenie toksycznego działania tych leków na nerki z powodu wpływu NSAID na syntezę prostaglandyn; przy stosowaniu takiej kombinacji konieczna jest regularna kontrola funkcji nerek.
• Leki tromboliczne: zwiększony ryzyko krwawień.
• Inhibitory agregacji płytek krwi i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI): zwiększony ryzyko rozwoju krwawień z przewodu pokarmowego.
• Probeneceyd: zwiększenie stężenia deksetoprofenu w osoczu krwi z powodu zmniejszenia poziomu jego wydzielania kanalikowego i glukuronidacji; w takim przypadku konieczna jest korekta dawki deksetoprofenu.
• Glikozydy nasercowe: może zwiększać się ich stężenie w osoczu krwi.
• Mifepryston: istnieje teoretyczne ryzyko, że inhibitory syntezy prostaglandyn mogą zmienić skuteczność mifeprystonu. Ograniczone dane wskazują, że jednoczesne stosowanie NSAID i prostaglandyn nie wpływa na działanie mifeprystonu lub prostaglandyn, a mianowicie na dojrzewanie szyjki macicy lub zdolność macicy do skurczu, i nie zmniejsza skuteczności farmakologicznego przerwania ciąży.
• Antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że stosowanie antybiotyków z grupy chinolonów w wysokich dawkach w kombinacji z NSAID zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek.
• Tenofowir: jednoczesne stosowanie z NSAID może zwiększać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego konieczne jest obserwowanie funkcji nerek w celu kontroli potencjalnego synergistycznego wpływu na ich funkcję.
• Deferasiroks: jednoczesne stosowanie z NSAID może nasilać toksyczne działanie na przewód pokarmowy (GI) i wymaga dokładnego monitorowania klinicznego.
• Pemetreksed: jednoczesne stosowanie z NSAID może zmniejszyć wydalanie pemetreksedu z organizmu, dlatego należy zachować ostrożność przy podawaniu wyższych dawek NSAID. Pacjentom z lekkimi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NSAID przez 2 dni przed i 2 dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością u chorych z wcześniejszymi reakcjami alergicznymi w wywiadzie.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku Kaver® Sache w połączeniu z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Niepożądane reakcje można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas konieczny do złagodzenia objawów (zob. ryzyko związane z układem pokarmowym i układem sercowo-naczyniowym poniżej).

Bezpieczeństwo dotyczące układu pokarmowego

Krwawienie żołądkowo-jelitowe, powstawanie wrzodów lub ich przebicie, w niektórych przypadkach zakończone śmiercią, odnotowano dla wszystkich NLPZ na różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów wstecznych lub wcześniejszych ciężkich chorób układu pokarmowego w wywiadzie. W przypadku rozwoju krwawienia żołądkowo-jelitowego lub wrzodu na tle stosowania leku Kaver® Sache, lek należy odstawić.

Ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego, powstawania wrzodów lub ich przebicia wzrasta wraz ze wzrostem dawki NLPZ u chorych z wrzodami w wywiadzie, szczególnie powikłanymi krwawieniem lub przebiciem, a także u pacjentów w starszym wieku.

Pacjenci w starszym wieku: u pacjentów w starszym wieku częściej występują niepożądane reakcje po stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawienie żołądkowo-jelitowe i przebicie wrzodu, które mogą zagrażać życiu. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki.

Przed rozpoczęciem stosowania deksketoprofenu trometamolu u pacjentów z zapaleniem przełyku, zapaleniem żołądka i/lub chorobą wrzodową w wywiadzie, podobnie jak w przypadku stosowania innych NLPZ, należy upewnić się, że te choroby są w pełnej remisji. U chorych z istniejącymi objawami chorób układu pokarmowego i z chorobami układu pokarmowego w wywiadzie, w trakcie stosowania leku należy monitorować stan układu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawienia żołądkowo-jelitowego.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u chorych z chorobami żołądkowo-jelitowymi w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ istnieje ryzyko nasilenia tych chorób.

U takich chorych oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko niepożądanych reakcji ze strony układu pokarmowego, należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z lekami ochronnymi, np. z misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjenci, szczególnie w starszym wieku, u których w wywiadzie odnotowano niepożądane reakcje ze strony układu pokarmowego, powinni zgłaszać, szczególnie na wczesnych etapach leczenia, wszystkie nietypowe objawy związane z układem trawiennym (w szczególności krwawienie żołądkowo-jelitowe).

Należy z ostrożnością przepisywać lek pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują leki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień: kortykosteroidy doustne, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), SSZRI lub leki przeciwpłytkowe, np. kwas acetylosalicylowy.

Bezpieczeństwo dotyczące nerek

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia czynności nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoxiczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi oraz u tych pacjentów, u których możliwy jest rozwój hipowolemii. W trakcie leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na nerki.

Podobnie jak wszystkie NLPZ, lek może powodować wzrost stężenia azotu moczanego i kreatyniny w osoczu. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z niepożądanymi reakcjami ze strony nerek, które mogą prowadzić do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzywątkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń czynności nerek występuje u chorych w starszym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące wątroby

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby. Analogicznie do innych NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników leczenie należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń czynności wątroby występuje u chorych w starszym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca o lekkim i średnim nasileniu w wywiadzie wymagane są kontrola i pomoc konsultacyjna. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca, ponieważ w trakcie stosowania leku wzrasta ryzyko rozwoju niewydolności serca; przy leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że w trakcie stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brak danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksketoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności serca, choroby niedokrwotnej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisywać wyłącznie po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Wszystkie nieselectywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Dlatego nie zaleca się przepisywania deksketoprofenu trometamolu pacjentom przyjmującym leki wpływające na hemostazę, np. warfarynę, inne leki z grupy kumaryn lub heparyny. Najwięcej zaburzeń czynności układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w starszym wieku.

Reakcje skórne

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiercią) w trakcie stosowania NLPZ, w tym o wyłuszczeniowy rumień, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny zespół martwicy nabłonka. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów wysypek skórnych, uszkodzeń błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek Kaver® Sache należy odstawić.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Kaver® Sache może maskować objawy choroby zakaźnej, co może prowadzić do opóźnienia rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i tym samym utrudnić przebieg choroby. Obserwowano to przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. Gdy Kaver® Sache stosuje się w celu złagodzenia bólu podczas infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien udać się do lekarza, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirii przerywanej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek oraz obraz krwi.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości po zażyciu leku Kaver® Sache leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, leczenie w takich przypadkach należy prowadzić pod nadzorem lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym rinitisem, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, mają wyższe ryzyko rozwoju alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może spowodować napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

W szczególnych przypadkach możliwy jest rozwój ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospy wietrznej. Obecnie brak danych pozwalających całkowicie wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospie wietrznej należy unikać stosowania leku Kaver® Sache.

Kaver® Sache należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Ten lek zawiera sacharozę. W przypadku stwierdzenia nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Dzieci. Bezpieczeństwo stosowania u dzieci i młodzieży nie zostało ustalone.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kaver® Sache jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu i płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn w wczesnych stadiach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wady serca u płodu i niezamknięcia przedniej ściany brzusznej.

Tak, absolutne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że niebezpieczeństwo wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze wzrostem dawki leku i długością trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utrat przed- i poimplantacyjnych oraz wzrost śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na narządy rozrodcze. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie Kaver® Sache może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Przepisanie deksketoprofenu w I i II trymestrze ciąży możliwe jest tylko w przypadku absolutnej konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres leczenia. Należy rozważyć monitorowanie oligohydramniosu po wpływie Kaver® Sache przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie Kaver® Sache należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (np. przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie w układzie tętnic płucnych);
• dysfunkcja nerek, która może postępować i przejść w niewydolność nerek z rozwojem oligohydramniosu

ryzyko dla kobiety na końcu ciąży i dla noworodka:

• wydłużenie czasu krwawienia w wyniku hamowania agregacji płytek krwi, nawet przy stosowaniu leku w niskich dawkach;
• hamowanie kurczliwości macicy, prowadzące do wydłużenia czasu i opóźnienia porodu.

Plodność

Podobnie jak wszystkie inne NLPZ, Kaver® Sache może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym problemy z zajściem w ciążę lub przechodzącym badania dotyczące bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia deksketoprofenu.

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Kaver® Sache jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podczas stosowania leku Kaver® Sache mogą wystąpić niepożądane efekty, takie jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia lub senność. W takich przypadkach możliwe jest obniżenie szybkości reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

W zależności od rodzaju i nasilenia bólu, zalecana dawka wynosi 25 mg co 8 godzin. Dawka dobową nie należy przekraczać 75 mg.

Działania niepożądane można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu, konieczny do ustąpienia objawów.

Kaver® Sache przeznaczony jest wyłącznie do stosowania krótkotrwałego, koniecznego do ustąpienia objawów.

Pacjenci w wieku starszym. Zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskich dawek. Dawka dobową wynosi 50 mg. W przypadku dobrej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do dawki standardowej. Z uwagi na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych o określonym profilu, pacjenci w wieku starszym powinni znajdować się pod ścisłym nadzorem lekarza.

W zaburzeniach funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim stopniu ciężkości należy rozpocząć leczenie od najniższej zalecanej dawki i pod ścisłym nadzorem lekarza. Dawka dobową wynosi 50 mg. Kaver® Sache jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

W zaburzeniach funkcji nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim stopniu nasilenia (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) początkową całkowitą dawkę dobową należy zmniejszyć do 50 mg. W przypadku umiarkowanej lub ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min) Kaver® Sache jest przeciwwskazany.

Sposób stosowania

Przed użyciem należy rozpuścić całą zawartość jednego saszetki w szklance wody i dokładnie wymieszać w celu lepszego rozpuszczenia. Otrzymany roztwór należy przyjąć natychmiast po przygotowaniu.

Równoczesne stosowanie z posiłkiem opóźnia szybkość wchłaniania leku (patrz dział „Farmakokinetyka”), dlatego w przypadku ostrych bólow należy przyjmować lek co najmniej 15 minut przed posiłkiem.

Dzieci

Stosowanie deksketoprofenu trometamolu w formie granulek u dzieci nie było badane, dlatego bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone. Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy).

W przypadku przypadkowego przedawkowania lub nadmiernego stosowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe zgodnie z stanem klinicznym pacjenta. Po przyjęciu ponad 5 mg/kg masy ciała przez dorosłego lub dziecko należy w ciągu godziny zastosować węgiel aktywowany. Deksketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Efekty uboczne.

W poniższej tabeli wymieniono działania niepożądane związane z zastosowaniem deksketoprofenu (w formie tabletek), pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, uznane w badaniach klinicznych za możliwe przynajmniej, a także działania niepożądane zgłoszone w okresie pogwarancyjnym.

Ponieważ stężenie Cmax w osoczu dla deksketoprofenu w postaci granulatów jest wyższe niż w przypadku tabletek, nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka działań niepożądanych (dotyczących przewodu pokarmowego).

Najczęściej występują działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Możliwe jest rozwinięcie się wrzodu żołądka lub dwunastnicy, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w starszym wieku. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melaena, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu oraz choroby Crohna. Rzadziej obserwuje się zapalenie żołądka. Ponadto zgłaszano przypadki obrzęków, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca w trakcie leczenia lekami przeciwbólowymi przeciwzapalnymi niesteroidowymi (NLPZ).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym wzrostem ryzyka rozwoju stanów patologicznych spowodowanych zakrzepem tętniczym (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu).

Tak jak w przypadku stosowania innych NLPZ, możliwe są takie działania niepożądane jak: meningit bezobjawowy, który występuje głównie u chorych na toczeń układowy lub mieszane choroby kolagenowe, oraz działania niepożądane ze strony układu krwiotwórczego (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego odgrywa ważną rolę. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby pracujące w sektorze ochrony zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 2,5 g w saszetce. Po 10, 20 lub 30 saszetek w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. AT „Farmak”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.