Karvidex®

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku KARVIDEX® (CARVIDEX)

Skład:

substancja czynna: karwedylol;

1 tabletka powlekana zawiera 6,25 mg lub 12,5 mg lub 25 mg karwedylolu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; krosppowidon; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; powidon; stearynian magnezu; polisorbaty; barwnik Opadry OY-58900 biały (hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikole).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, okrągłe tabletki powlekane z literą „R” po jednej stronie, a po drugiej stronie, w zależności od dawki: tabletki 6,25 mg – „253”, tabletki 12,5 mg – „254”, tabletki 25 mg – „255”.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy. Blokery receptorów alfa i beta-adrenergicznych. Kod ATC C07AG02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Karwedilol – nieselectywny bloker receptorów β-adrenergicznych wykazujący działanie rozkurczowe naczyń. Wykazuje również właściwości przeciwutleniające. Rozszerzanie naczyń jest przede wszystkim uzależnione od antagonizmu wobec receptorów α-adrenergicznych. Karwedilol jest mieszaniną racemiczną dwóch stereoizomerów. Blokada receptorów β-adrenergicznych jest właściwa enancjomerowi S(–). Karwedilol nie wykazuje własnej aktywności sympatymimetycznej.

Karwedilol istotnie poprawia funkcję mięśnia sercowego u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca spowodowaną zaburzeniami czynności lewej komory, w szczególności zmniejsza obciążenie końcoworozkurczowe bez niekorzystnego wpływu na końcoworozkurczową objętość lewej komory. U chorych z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym umiarkowanego stopnia leczenie karwedilolem wiąże się ze zmniejszeniem hipertrofii lewej komory.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym szybko wchłania się. Osiąga absolutną biodostępność karwedilolu na poziomie około 25–35 %, co wynika z metabolizmu przy pierwszym przejściu przez wątrobę. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po około 1 godzinie. Zależność pomiędzy dawką a stężeniem w osoczu jest liniowa. Jednoczesne przyjmowanie z posiłkiem nie wpływa na biodostępność ani maksymalne stężenie, choć skraca czas osiągnięcia maksymalnego stężenia.

Przyjmowanie leku podczas posiłku minimalizuje ryzyko wystąpienia ortostatycznej hipotensji. Karwedilol jest substancją o wysokiej lipofilowości. W przybliżeniu 98–99 % karwedilolu wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Karwedilol metabolizowany jest głównie w wątrobie, przede wszystkim poprzez tworzenie glukuronidów. Demetylacja i hydroksylacja pierścienia fenolowego prowadzą do powstania trzech metabolitów o aktywności blokującej receptory β-adrenergiczne. Średni okres półtrwania wynosi od 6 do 10 godzin. Wydalany jest głównie z żółcią i kałem w postaci metabolitów. Niewielka część wydostaje się z moczem również w formie metabolitów.

Farmakokinetyka karwedilolu zależy od wieku pacjenta. U osób starszych stężenie karwedilolu w osoczu jest o około 50 % wyższe niż u młodszych osób. U pacjentów z marskością wątroby biodostępność leku jest czterokrotnie wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby. Ponieważ karwedilol wydalany jest głównie z kałem, kumulacja leku u chorych z zaburzeniami czynności nerek jest mało prawdopodobna. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby biodostępność może wzrosnąć o 80 % na skutek zmniejszenia presystemowego metabolizmu przy pierwszym przejściu przez wątrobę.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Nadciśnienie tętnicze pierwotne; przewlekły stabilny stan dławicy piersiowej; przewlekła niewydolność serca w stopniu umiarkowanym i ciężkim jako terapia uzupełniająca.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na karwedilol lub inne składniki leku.
• Niewydolność serca w dekompenzacji – niewydolność serca klasy IV wg klasyfikacji NYHA, wymagająca wstrzyknięcia wewnętrznożylnego leków inotropowych.
• Blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia (jeśli nie założono stałego stymulatora serca).
• Jednoczesne wstrzyknięcie wewnętrznożylne werapamilu, dyltiazemu lub innych leków przeciwarytmicznych (szczególnie leków klasy I).
• Ciężka bradykardia (prędkość rytmu serca <50 uderzeń na minutę).
• Zespół słabości węzła zatokowego (w tym blok sinoatrialny).
• Szok kardiogenny.
• Niewydolność serca wymagająca wstrzyknięcia wewnętrznożylnego leków inotropowych i/lub diuretyków.
• Ciężka hipotensja (ciśnienie skurczowe <85 mmHg).
• Nadciśnienie płucne.
• Serce płucne.
• Choroby dróg oddechowych z obturacją, w tym skurcz oskrzeli i astma oskrzelowa w wywiadzie.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B).
• Kwasica metaboliczna.
• Feochromocytoma (przy braku odpowiedniego kontroli za pomocą blokerów α).
• Dławica Prinzmetala.
• Nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy Lapp lub zespół niedowchłaniania glukozy-galaktozy.
• Okres ciąży lub karmienia piersią.
• Wiek dziecięcy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niektóre leki przeciwarytmiczne, narkotyczne środki przeciwbólowe, leki obniżające ciśnienie, leki stosowane w leczeniu dławicy piersiowej, inne β-blokery (np. w postaci kropli do oczu), leki obniżające poziom katecholamin (np. inhibitory monoaminooksydazy, rezerpina) oraz glikozydy naprzewodniowe mogą nasilać działanie karwedilolu. Dlatego dawkowanie tych leków oraz leku Karvidex® należy dobrać ostrożnie.

Interakcje farmakokinetyczne.

Induktory lub inhibitory białka P-glikoproteiny, CYP2D6, CYP2D9.

Karwedilol jest inhibitorem białka P-glikoproteiny, dlatego dostępność biologiczna leków transportowanych przez białko P-glikoproteinę może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu z karwedilolem.

Inhibitory, jak i induktory CYP2D6 oraz CYP2D9, mogą stereoselektywnie zmieniać metabolizm systemowy lub presystemowy karwedilolu, zwiększając lub zmniejszając stężenie R- i S-karwedilolu w osoczu krwi.

Fluoksetyna.

W badaniach u pacjentów z niewydolnością serca jednoczesne stosowanie fluoksetyny jako silnego inhibitora CYP2D6 prowadziło do stereoselektywnej inhibicji metabolizmu karwedilolu i wzrostu AUC enancjomeru R(+) o 77%.

Agonisty β-błonnikorozszerzające.

Nieselektywne kardiologicznie β-blokery przeciwdziałają działaniu agonistów β-błonnikorozszerzających, dlatego tacy pacjenci wymagają starannego nadzoru.

Leki przeciwarytmiczne.

Obserwowano pojedyncze przypadki zaburzeń przewodnictwa (rzadko z zaburzeniami hemodynamicznymi), gdy karwedilol i dyltiazem były podawane równolegle. W przypadku innych leków o właściwościach β-blokujących, jeśli karwedilol jest podawany doustnie razem z blokerami kanałów wapniowych, takimi jak werapamil lub dyltiazem, zaleca się prowadzenie EKG oraz monitorowanie ciśnienia tętniczego. Nie należy podawać tych leków wstrzyknięciem wewnętrznożylnym.

Należy prowadzić staranny monitoring pacjenta przy jednoczesnym stosowaniu karwedilolu i amiodaronu (doustnie) lub leków przeciwarytmicznych klasy I. Wkrótce po rozpoczęciu leczenia β-blokerami zgłaszano przypadki wystąpienia bradykardii, zatrzymania serca, migotania komór u pacjentów jednoczesnie przyjmujących amiodaron. Istnieje ryzyko rozwoju niewydolności serca w przypadku jednoczesnego leczenia wstrzyknięciem wewnętrznożylnym lekami przeciwarytmicznymi klas Ia lub Ic.

Interakcje farmakodynamiczne.

Dihydropirydyny.

Przy jednoczesnym stosowaniu dihydropirydyn i karwedilolu należy zapewnić staranny nadzór nad pacjentem, ponieważ zgłaszano przypadki rozwoju niewydolności serca i ciężkiej hipotensji tętniczej.

Nitraty.

Wzmacniają działanie hipotensyjne.

NLPZ, estrogeny i kortykosteroidy.

Działanie przeciwhipertensyjne karwedilolu jest osłabiane przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zatrzymującymi ciecz i sód w organizmie.

Sympatomymetyki, β-mimetyki i α-mimetyki.

Przy jednoczesnym stosowaniu istnieje ryzyko rozwoju nadciśnienia tętniczego i wyraźnej bradykardii.

Ergotamina.

Przy jednoczesnym stosowaniu nasila się wazokonstrykcja.

Leki rozkurczające mięśnie.

Przy połączeniu karwedilolu z lekami rozkurczającymi mięśnie nasila się blokada nerwowo-mięśniowa.

Pochodne ksantyny.

Należy stosować ostrożnie z pochodnymi ksantyny (aminofilina, teofilina) – ze względu na osłabienie działania β-adrenoblokującego.

Digoksyna.

Stężenia digoksyny wzrastają o około 15% przy jednoczesnym podawaniu digoksyny i karwedilolu. Zarówno digoksyna, jak i karwedilol opóźniają przewodnictwo AV. Zaleca się zwiększone monitorowanie poziomów digoksyny przy rozpoczęciu, dostosowaniu lub zaprzestaniu przyjmowania karwedilolu.

Cyklosporyna i takrolimus.

Dwa badania z udziałem pacjentów po przeszczepie nerki i serca, którzy przyjmowali doustnie cyklosporynę, wykazały wzrost stężenia cyklosporyny w osoczu krwi po rozpoczęciu przyjmowania karwedilolu. Prawdopodobnie karwedilol zwiększa działanie doustnej cyklosporyny o około 10–20%. Aby utrzymać poziom terapeutyczny cyklosporyny, konieczne było zmniejszenie dawki cyklosporyny średnio o 10–20%. Mechanizm interakcji nie jest znany, ale możliwe jest hamowanie przez karwedilol białka P-glikoproteiny w przewodzie pokarmowym. Ze względu na dużą międzyosobniczą zmienność poziomów cyklosporyny zaleca się staranne monitorowanie stężenia cyklosporyny po rozpoczęciu terapii karwedilolem i odpowiednie dostosowanie dawki cyklosporyny. Przy wstrzyknięciu wewnętrznożylnym cyklosporyny nie przewiduje się interakcji z karwedilolem.

Insulina lub doustne środki hipoglikemiczne.

Leki o właściwościach β-blokujących mogą nasilać działanie insuliny i doustnych środków hipoglikemicznych w zakresie obniżania poziomu cukru we krwi. Objawy hipoglikemii mogą być maskowane lub osłabione (szczególnie tachykardia). Dlatego u pacjentów przyjmujących insulinę lub doustne środki hipoglikemiczne zaleca się regularne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Leki obniżające poziom katecholamin.

U pacjentów przyjmujących zarówno leki o właściwościach β-blokujących, jak i lek obniżający poziom katecholamin (np. rezerpina, guanetydyna, metyldopa, guanfacyna oraz inhibitory monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B)) należy prowadzić staranny nadzór pod kątem objawów hipotensji i/lub ciężkiej bradykardii.

Klonidyna.

Jednoczesne stosowanie klonidyny i leków o właściwościach β-blokujących może nasilać działanie obniżające ciśnienie tętnicze i częstość skurczów serca. Przy kończeniu jednoczesnego leczenia lekami o właściwościach β-blokujących i klonidyną należy najpierw zaprzestać stosowania leku β-blokującego. Następnie, po kilku dniach, można stopniowo zmniejszając dawkę, zakończyć terapię klonidyną.

Narkozy.

Należy zachować dużą ostrożność podczas narkozy ze względu na synergiczne, ujemne działanie inotropowe i hipotensyjne karwedilolu i środków znieczepiających.

Leki wpływające na ośrodkowy układ nerwowy (OUN).

Z lekami wpływającymi na OUN (środki nasenne, środki uspokajające, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne i alkohol etylowy) – ze względu na możliwość wzajemnego nasilania się działań.

Inne leki przeciwhipertensyjne.

Tak jak inne leki o działaniu β-blokującym, karwedilol może nasilać działanie innych jednoczesnie podawanych leków o działaniu przeciwhipertensyjnym (np. antagonistów receptora α1) lub prowadzić do hipotensji w odniesieniu do ich profilu działań niepożądanych.

Inne interakcje.

Jednoczesne stosowanie karwedilolu z klonidyną, guanetydyną, rezerpiną, α-metyldopą, guanfacyną i inhibitorami monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) może nasilać działanie hipotensyjne i zmniejszać częstość skurczów serca. Dlatego należy prowadzić staranny nadzór pod kątem objawów hipotensji i/lub ciężkiej bradykardii.

Ponieważ karwedilol ulega metabolizmowi oksydacyjnemu, jego farmakokinetyka może ulec zmianie przy indukcji lub hamowaniu układu enzymatycznego cytochromu P450, dlatego należy uwzględnić wpływ:

• ryfampicyny (następuje 70% spadek stężenia karwedilolu w osoczu krwi);
• barbituranów (zmniejszają skuteczność karwedilolu);
• cyklosporyny: karwedilol zwiększa stężenie cyklosporyny w osoczu krwi;
• cymetydyny (zwiększa dostępność biologiczną karwedilolu o 30%);
• digoksyny: karwedilol zwiększa stężenie digoksyny w osoczu krwi;
• inhibitorów izoenzymu CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna, propafenon): można przypuszczać wzrost stężenia enancjomeru R(+) karwedilolu;
• karwedilol opóźnia metabolizm cyklosporyny.

Sok grejpfrutowy.

Jednorazowe spożycie 300 ml soku grejpfrutowego prowadzi do wzrostu AUC karwedilolu o 1,2 raza w porównaniu z odpowiednim wskaźnikiem przy spożyciu wody. Choć znaczenie kliniczne tego zjawiska nie jest ustalone, pacjentom należy unikać jednoczesnego spożycia soku grejpfrutowego, przynajmniej do czasu ustalenia stabilnej zależności dawka-odpowiedź.

Szczególne środki ostrożności.

Hipotensja tętnicza.

Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z obniżonym ciśnieniem tętniczym.

Niewydolność serca.

Większość pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca wymaga leczenia karwedilolem dodatkowo do terapii moczopędnymi, inhibitorami ACE, digitalisem i/lub lekami rozszerzającymi naczynia. Rozpoczęcie leczenia powinno odbywać się w warunkach szpitalnych pod opieką lekarza. Leczenie można rozpocząć tylko wtedy, gdy stan pacjenta jest stabilny przez co najmniej 4 tygodnie podczas standardowej terapii podstawowej. Pacjenci z ciężką niewydolnością serca, niedoborem soli lub odwodnieniem, osoby starsze lub z niskim podstawowym poziomem ciśnienia tętniczego wymagają stałej obserwacji przez około 2 godziny po przyjęciu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki, ze względu na możliwość wystąpienia hipotensji tętniczej. Hipotensję tętniczą spowodowaną nadmiernym rozszerzeniem naczyń leczy się początkowo poprzez zmniejszenie dawki moczopędnego, a jeśli objawy nie ustępują, można zmniejszyć dawkę inhibitora ACE. Na początku leczenia lub podczas zwiększania dawki leku może dojść do pogorszenia przebiegu niewydolności serca lub retencji płynów. W takim przypadku należy zwiększyć dawkę moczopędnego. Jednak w niektórych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Dawki karwedilolu nie należy zwiększać, dopóki objawy związane z pogorszeniem niewydolności serca lub hipotensją tętniczą spowodowaną nadmiernym rozszerzeniem naczyń nie zostaną skontrolowane.

Karwedilol należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca przyjmujących digitalis, ponieważ ta kombinacja wydłuża przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.

Karwedilol może powodować bradykardię. Jeśli częstość skurczów serca (HR) wynosi < 55 uderzeń/min i występują objawy związane z bradykardią, należy zmniejszyć dawkę leku.

Ponieważ karwedilol charakteryzuje się negatywnym działaniem dromotropowym, należy go stosować ostrożnie u pacjentów z blokadą serca I stopnia.

Karwedilol należy stosować ostrożnie w połączeniu z glikozydami nasierdziowymi, ponieważ oba leki mogą spowalniać przewodnictwo węzła przedsionkowo-komorowego (AV).

Leki przeciwartymiczne.

Podczas jednoczesnego stosowania karwedilolu z blokerami kanałów wapniowych, takimi jak werapamil i diltiazem, lub innymi lekami przeciwartymicznymi, szczególnie amiodaronem, należy kontrolować ciśnienie tętnicze i EKG, dlatego należy unikać jednoczesnego podania tych leków dożylnie.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Karwedilol w bardzo rzadkich przypadkach może powodować pogorszenie funkcji wątroby. W przypadku podejrzenia klinicznego pogorszenia należy sprawdzić funkcję wątroby. W przypadku niewydolności wątroby należy przerwać przyjmowanie Karvidex®. Zazwyczaj po odstawieniu leku funkcja wątroby normalizuje się.

Hipotensja ortostatyczna.

Szczególnie na początku leczenia lekiem Karvidex® oraz przy zwiększaniu dawki może wystąpić hipotensja ortostatyczna z zawrotami głowy i czasem z omdleniami. Największemu ryzyku są narażeni pacjenci z niewydolnością serca, osoby starsze oraz pacjenci przyjmujący inne leki obniżające ciśnienie lub moczopędne. Można temu zapobiec stosując niską dawkę początkową leku Karvidex®, staranne zwiększanie dawki utrzymującej oraz przyjmowanie leku po posiłku. Pacjentom należy objaśnić środki ostrożności w celu zapobiegania hipotensji ortostatycznej (ostrożność przy wstawaniu; w przypadku zawrotów głowy pacjent powinien usiąść lub położyć się).

Funkcja nerek przy niewydolności serca z zastojem.

Zwrotne pogorszenie funkcji nerek obserwowano podczas leczenia karwedilolem u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca z niskim ciśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe poniżej 100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca i rozsianą chorobą naczyń oraz/lub podstawową niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością serca z zastojem i takimi czynnikami ryzyka należy kontrolować funkcję nerek podczas zwiększania dawki karwedilolu metodą dozowania i przerwać przyjmowanie leku lub zmniejszyć dawkę, jeśli dojdzie do pogorszenia niewydolności nerek.

Zaburzenia czynności lewej komory po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Przed rozpoczęciem leczenia karwedilolem pacjent musi być klinicznie stabilny i przyjmować inhibitor ACE przez co najmniej 48 godzin przed zastosowaniem karwedilolu. Dawkę inhibitora ACE należy utrzymywać na stałym poziomie przez co najmniej 24 godziny.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc.

Karwedilol należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc z komponentem bronchospastycznym, którzy nie przyjmują leków doustnych lub inhalacyjnych, i tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

U pacjentów z tendencją do bronchospasmu zatrzymanie oddechu może wystąpić w wyniku możliwego wzrostu oporu dróg oddechowych. Pacjentów należy dokładnie monitorować podczas rozpoczęcia przyjmowania i zwiększania dawki karwedilolu metodą dozowania, a dawkę karwedilolu należy zmniejszyć, jeśli podczas leczenia pojawią się objawy bronchospasmu.

Cukrzyca.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu karwedilolu u pacjentów z cukrzycą, ponieważ wczesne objawy ostrej hipoglikemii mogą być maskowane lub osłabione. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i cukrzycą stosowanie karwedilolu może wiązać się z pogorszeniem kontroli poziomu glukozy we krwi, dlatego u pacjentów z cukrzycą zaleca się regularne monitorowanie poziomu glukozy we krwi na początku przyjmowania karwedilolu lub przy zwiększaniu dawki metodą dozowania oraz odpowiednią korektę terapii hipoglikemicznej.

Choroba naczyń obwodowych.

Karwedilol należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobą naczyń obwodowych, ponieważ leki beta-blokujące mogą nasilić lub nasilić objawy niedokrwienia tętniczego. Ponieważ karwedilol posiada również właściwości blokujące receptory α, ten efekt jest w większości zrównoważony.

Zespół Raynauda.

Karwedilol należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (np. zespół Raynauda), ponieważ objawy mogą się nasilić.

Tyreotoksykoza.

Karwedilol może maskować objawy tyreotoksykozy.

Ogólna narkoza.

Leki beta-blokujące zmniejszają ryzyko wystąpienia arytmii podczas narkozy, ale mogą jednocześnie zwiększyć ryzyko hipotensji tętniczej, dlatego należy ostrożnie stosować niektóre środki znieczulające.

Bradykardia.

Karwedilol może powodować bradykardię. Jeśli częstość pulsu spadnie do 55 uderzeń na minutę lub mniej, należy zmniejszyć dawkę karwedilolu.

Podwyższona wrażliwość.

Należy zachować ostrożność przy podawaniu karwedilolu pacjentom z wywiadem ciężkich reakcji nadwrażliwości oraz pacjentom poddawanym terapii desensytyzacyjnej, ponieważ leki beta-blokujące mogą zwiększyć zarówno wrażliwość na alergeny, jak i ciężkość reakcji anafilaktycznych.

Łuszczycy.

Lek należy przepisać ostrożnie pacjentom z łuszczycą, ponieważ może nasilić reakcje skórne.

Jednoczesne stosowanie blokerów kanałów wapniowych lub leków przeciwartymicznych.

Konieczna jest staranna kontrola EKG i ciśnienia tętniczego u pacjentów otrzymujących terapię wspomagającą blokerami kanałów wapniowych, takimi jak werapamil lub diltiazem, lub innymi lekami przeciwartymicznymi.

Feochromocytoma.

U pacjentów z feochromocytomą należy rozpocząć leczenie blokerem receptorów α przed zastosowaniem jakiegokolwiek blokera receptorów β. Chociaż karwedilol ma farmakologiczną aktywność blokującą zarówno receptory α, jak i β, nie ma doświadczenia z zastosowaniem karwedilolu w takim stanie. Dlatego należy zachować ostrożność podając karwedilol pacjentom, u których podejrzewa się obecność feochromocytomy.

Stenokardia Prinzmetala.

Leki z nieselektywną aktywnością blokującą β mogą wywołać ból w klatce piersiowej u pacjentów ze stenokardią Prinzmetala. Nie ma danych klinicznych dotyczących karwedilolu u takich pacjentów, choć działanie blokujące receptory α karwedilolu może zapobiegać takim objawom, należy jednak zachować ostrożność podając karwedilol pacjentom, u których podejrzewa się obecność stenokardii Prinzmetala.

Soczewki kontaktowe.

Osoby korzystające z soczewek kontaktowych powinny być poinformowane o możliwym zmniejszeniu wydzielania łez.

Przerywanie leczenia.

Nagle przerywanie leczenia karwedilolem (tak samo jak innych leków beta-blokujących) może powodować potliwość, tachykardię, duszność oraz nasilenie stenokardii. Największemu ryzyku są narażeni pacjenci ze stenokardią, u których może dojść do zawału serca. Dawkę należy zmniejszać stopniowo przez 1–2 tygodnie. W razie potrzeby można jednocześnie rozpocząć terapię zastępczą w celu zapobieżenia nasileniu choroby. Jeśli leczenie zostało tymczasowo przerwane na więcej niż 2 tygodnie, należy je wznowić od najniższej dawki.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczej leku.

Lek zawiera laktozę monohydrat. W przypadku stwierdzonej nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Leku nie należy przepisywać pacjentom z następującymi problemami zdrowotnymi: nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Alkohol.

Pacjentom nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych podczas leczenia, ponieważ alkohol może nasilić działanie karwedilolu i spowodować ostry efekt hipotensyjny. Ponieważ karwedilol jest rozpuszczalny w etanolu, obecność alkoholu może wpływać na szybkość i/lub stopień wchłaniania jelitowego karwedilolu. Ponadto karwedilol jest częściowo metabolizowany przez CYP2E1, enzym, który jak wiadomo, jest indukowany i hamowany przez alkohol.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią. W razie potrzeby stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Należy unikać prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami, szczególnie na początku leczenia.

Sposób stosowania i dawki

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając odpowiednią ilość płynu. Pacjentom z niewydolnością serca zaleca się stosowanie karwedilolu podczas posiłku w celu spowolnienia wchłaniania i zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipotensji ortostatycznej.

Choroba nadciśnieniowa.

Karvidex® można stosować zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami przeciwhypertensyjnymi, szczególnie diuretykami tiazydowymi. Lek zaleca się stosować 1 raz dziennie, jednak maksymalna zalecana dawka pojedyncza wynosi 25 mg, a maksymalna zalecana dawka dobowa – 50 mg.

Dorośli. Dawka dobierana indywidualnie przez lekarza. Zalecana dawka początkowa w pierwszych 2 dniach wynosi 12,5 mg 1 raz dziennie. Następnie leczenie należy kontynuować w dawce 25 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można następnie stopniowo zwiększać w odstępach co najmniej 2 tygodnie.

Pacjenci w wieku podeszłym. Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg 1 raz dziennie i może być wystarczająca do dalszego leczenia. Jeśli jednak efekt terapeutyczny tej dawki jest niewystarczający, dawkę można stopniowo zwiększać w odstępach co najmniej 2 tygodnie.

Przewlekła stabilna dławica piersiowa.

Zalecany tryb stosowania – 2 razy dziennie.

Dorośli. Dawka dobierana indywidualnie przez lekarza. Zalecana dawka początkowa w pierwszych 2 dniach wynosi 12,5 mg 2 razy dziennie. Następnie leczenie należy kontynuować w dawce 25 mg 2 razy dziennie. W razie potrzeby dawkę można następnie stopniowo zwiększać w odstępach co najmniej 2 tygodnie do zalecanej maksymalnej dawki 100 mg na dobę, podzielonej na dwa przyjęcia.

Pacjenci w wieku podeszłym. Dawka dobierana indywidualnie przez lekarza. Zalecana dawka początkowa w pierwszych 2 dniach wynosi 12,5 mg 2 razy dziennie. Następnie leczenie należy kontynuować w dawce 25 mg 2 razy dziennie, która stanowi zalecaną maksymalną dawkę dobową.

Przewlekła niewydolność serca.

Karvidex® stosuje się w niewydolności serca umiarkowanego i ciężkiego stopnia jako terapię uzupełniającą do standardowej terapii podstawowej obejmującej diuretyki, inhibitory ACE, doustne glikozydy nasercowe i/lub leki rozszerzające naczynia. Stan pacjentów powinien być klinicznie stabilny (brak zmian w klasie NYHA, brak hospitalizacji z powodu niewydolności serca) i terapia podstawowa powinna być niezmieniona przez co najmniej ostatnie 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia. Dodatkowo pacjenci powinni mieć zmniejszoną frakcję wyrzutową lewej komory, częstość akcji serca >50 uderzeń/min oraz skurczowe ciśnienie tętnicze >85 mm Hg.

Dawkę dobiera indywidualnie lekarz. Dawkę początkową przez pierwsze dwa tygodnie wynosi 3,125 mg (w razie potrzeby należy stosować lek w odpowiedniej dawce) 2 razy dziennie. Przy dobrej tolerancji dawkę można powoli zwiększać w odstępach co najmniej 2 tygodnie do dawki 6,25 mg 2 razy dziennie, następnie do 12,5 mg 2 razy dziennie, a w końcu do 25 mg 2 razy dziennie. Dawkę należy zwiększać do najwyższego poziomu, który jest dobrze tolerowany przez pacjenta. Zalecana maksymalna dawka wynosi 25 mg 2 razy dziennie u pacjentów o masie ciała do 85 kg oraz 50 mg 2 razy dziennie u pacjentów o masie ciała powyżej 85 kg, pod warunkiem że niewydolność serca nie ma ciężkiego przebiegu. Zwiększenie dawki do 50 mg 2 razy dziennie należy prowadzić ostrożnie, pod ścisłym nadzorem medycznym.

Na początku leczenia lub przy zwiększaniu dawki, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca i/lub stosujących diuretyki w wysokich dawkach, może wystąpić tymczasowe nasilenie objawów niewydolności serca. Zjawisko to zazwyczaj nie jest powodem do odstawienia leku, ale dawkę nie należy zwiększać. Pacjent powinien pozostawać pod opieką lekarza chorób wewnętrznych/kardiologa przez 2 godziny po rozpoczęciu leczenia lub po zwiększeniu dawki. Przed każdym podwyższeniem dawki należy ocenić możliwe objawy nasilenia niewydolności serca lub objawy sugerujące nadmierne rozszerzenie naczyń (np. kontrola funkcji nerek, masy ciała, wartości ciśnienia tętniczego, częstości i rytmu akcji serca). Nasilenie niewydolności serca lub zatrzymanie płynów leczy się zwiększeniem dawki diuretyku, a dawki karwedilolu nie należy zwiększać, dopóki stan pacjenta nie zostanie ustabilizowany. W przypadku wystąpienia bradykardii lub wydłużenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego należy przede wszystkim kontrolować poziom doustnych glikozydów nasercowych. Czasem może być konieczne zmniejszenie dawki karwedilolu lub tymczasowe odstawienie leku. Często nawet w takich przypadkach leczenie może być pomyślnie kontynuowane dzięki odpowiedniemu dozowaniu karwedilolu. Podczas dozowania dawki należy regularnie kontrolować funkcję nerek, poziom płytek krwi oraz poziom glukozy (u chorych na cukrzycę niezależną i/lub zależną od insuliny). Po zakończeniu dozowania częstotliwość badań może zostać zmniejszona.

Jeśli przyjmowanie karwedilolu zostało przerwane mniej niż 2 tygodnie wcześniej, leczenie należy wznowić od dawki 3,125 mg (w razie potrzeby należy stosować lek w odpowiedniej dawce) 2 razy dziennie i stopniowo zwiększać zgodnie z powyższymi zaleceniami.

Zaburzenia funkcji nerek.

Dawkę ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta. Jednak zgodnie z danymi farmakokinetycznymi mało prawdopodobne jest, aby pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek była potrzebna korekta dawki.

Zaburzenia funkcji wątroby umiarkowanego stopnia.

Może być konieczna korekta dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Pacjenci w wieku podeszłym mogą być bardziej wrażliwi na działanie karwedilolu i powinni pozostawać pod opieką lekarza.

W przypadkach, gdy pacjent przyjmuje leki beta-blokujące, a szczególnie przy chorobie niedokrwiennego serca, odstawienie karwedilolu należy przeprowadzać stopniowo, w ciągu 7–10 dni, np. poprzez dwukrotne zmniejszenie dawki dobowej co 3 dni.

Dzieci. Bezpieczeństwa i skuteczności stosowania karwedilolu u dzieci (do 18 roku życia) nie badano.

Przedawkowanie.

Objawy. Przedawkowanie może prowadzić do ciężkiej hipotensji, bradykardii, niewydolności serca, szoku kardiogennego i zatrzymania serca. Mogą również wystąpić problemy ze strony dróg oddechowych, skurcz oskrzeli, wymioty, osłabienie świadomości, drgawki oraz nasilenie objawów innych działań niepożądanych.

Leczenie. Oprócz standardowych procedur leczniczych należy prowadzić monitorowanie podstawowych parametrów życiowych i w razie potrzeby korygować je w warunkach oddziału intensywnej terapii. Można stosować następujące środki wspomagające: atropinę 0,5–2 mg dożylnie (w leczeniu wyraźnej bradykardii); glukagon – początkowo 1–10 mg dożylnie, a następnie, w razie potrzeby, w postaci powolnej infuzji 2–5 mg/godz. (w celu wspomagania funkcji sercowo-naczyniowej).

Sympatomietyki (dobutamina, izoprenalina lub adrenalina) stosuje się zgodnie z ich skutecznością i masą ciała pacjenta. Jeśli głównym objawem przedawkowania jest rozszerzenie naczyń obwodowych, należy podać noradrenalina lub etyloefryna. U takich pacjentów należy stale monitorować krążenie. W przypadku wystąpienia bradykardii nieodwracalnej farmakoterapią konieczne jest założenie stymulatora serca. W leczeniu skurczu oskrzeli należy podać β-sympatomietyki lub teofilinę dożylnie. W przypadku wystąpienia drgawek u pacjenta można powoli podać dożylnie diazepan.

Karwedilol silnie wiąże się z białkami osocza, dlatego nie można go usunąć za pomocą dializy.

Ważne! W przypadku ciężkiego przedawkowania, gdy pacjent znajduje się w stanie wstrząsu, terapia wspomagająca powinna być wystarczająco długotrwała, ponieważ prawdopodobnie wydalanie i ponowne rozmieszczenie karwedilolu będą przebiegać wolniej niż zwykle. Czas trwania leczenia przeciwdziałającego zależy od ciężkości przedawkowania; leczenie wspomagające należy prowadzić do momentu ustabilizowania stanu pacjenta.

Działania niepożądane.

Częstotliwość występowania działań niepożądanych nie zależy od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń wzroku oraz bradykardii.

Kategorie częstotliwości występowania działań niepożądanych są następujące:

• Bardzo często ≥ 1/10;
• Często ≥ 1/100 - < 1/10;
• Niekorzenie ≥ 1/1000 - < 1/100;
• Rzadko ≥ 1/10000 - < 1/1000;
• Bardzo rzadko < 1/10000.

Infekcje i inwazje.

Często: zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja dróg moczowych.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego.

Często: anemia;
rzadko: trombocytopenia;
bardzo rzadko: leukopenia, obniżenie poziomu protrombiny, anemia aplastyczna.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: podwyższona wrażliwość (reakcja alergiczna), reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania.

Często: przyrost masy ciała, hipercholesterolemia, zaburzenia kontroli stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia, hipoglikemia) – u pacjentów z istniejącą cukrzycą możliwe są objawy utajonej cukrzycy, objawy istniejącej cukrzycy mogą się nasilać podczas terapii, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej, kreatyniny, mocznika, hiperwolemia, zatrzymanie płynu, anoreksja/spadek masy ciała.

Zaburzenia psychiczne.

Często: depresja, nastrój depresyjny;
niekorzenie: zaburzenia snu.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Bardzo często: zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie;
niekorzenie: stan przed utratą przytomności, utrata przytomności, parestezje, zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

Często: zaburzenia wzroku, zmniejszenie wydzielania łez (suchość oczu), podrażnienie oczu.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Bardzo często: niewydolność serca, hipotensja;
często: bradykardia, obrzęki (w tym ogólnikowy, obwodowy, obrzęki zależne oraz obrzęki narządów płciowych i kończyn dolnych), hiperwolemia, przeładowanie płynem, hipotensja ortostatyczna, zaburzenia krążenia obwodowego (zimne kończyny, choroba naczyń obwodowych, nasilenie objawów choroby Charcota oraz zjawiska Raynauda);
niekorzenie: blok przedsionkowo-komorowy, dławica piersiowa (w tym ból za mostkiem), nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca.

Zaburzenia oddechowe, piersiowe i śródpiersia.

Często: nasilenie kaszlu, świsty, duszność, astma (w przypadku predyspozycji do tej patologii), obrzęk płuc, objawy grypopodobne;
rzadko: zatkany nos, kichanie, skurcz oskrzeli, zapalenie płuc typu międzywistowatego.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Często: nudności, biegunka, wymioty, dyspepsja, ból brzucha;
niekorzenie: zaparcia;
rzadko: suchość w jamie ustnej, zapalenie przyzębia, melena.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Rzadko: reakcje w postaci ostrej niewydolności wątroby i zaburzeń funkcji wątroby u pacjentów z uogólnionym miażdżycą;
bardzo rzadko: podwyższenie alaninotransaminazy (ALT), asparaginianotransaminazy (AST) oraz gammaglutamylotransferazy (GGT).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Niekorzenie: reakcje skórne (np. egzantema alergiczna, zapalenie skóry, nadmierna potliwość, pokrzywka, świąd, zmiany przypominające łuszczycę lub czerwony płaski łuszczycy), nasilenie istniejących zmian skórnych, łysienie, nasilenie przebiegu łuszczycy, nadmierne wydzielanie potu, wysypka skórna, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, erytema wielopostaciowe.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: ból kończyn;
rzadko: artralgia, skurcze.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych.

Często: niewydolność nerek i zaburzenia funkcji nerek u pacjentów z chorobą naczyń uogólnionych i/lub podstawową niewydolnością nerek, zaburzenia oddawania moczu;
bardzo rzadko: nietrzymanie moczu u kobiet, hematuria, albuminuria, glukozuria, hiperurykemia.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Niekorzenie: zaburzenia funkcji erekcji.

Zaburzenia ogólne.

Bardzo często: osłabienie (zmęczenie);
często: ból, podwyższenie temperatury.

Zawroty głowy, utrata przytomności, ból głowy oraz osłabienie są zazwyczaj łagodne i pojawiają się najczęściej na początku leczenia.

Zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz oraz erytema wielopostaciowe obserwowano wyłącznie w przypadkach, gdy karwedilol stosowano jednocześnie z innymi lekami, które mogą wywoływać te reakcje.

U pacjentów z niewydolnością serca z objawami zastoju nasilenie niewydolności serca i zatrzymanie płynu mogą wystąpić podczas zwiększania dawki karwedilolu metodą dozowania.

O niewydolności serca często raportowano jako o działaniu niepożądanym zarówno u pacjentów przyjmujących placebo, jak i u pacjentów przyjmujących karwedilol (odpowiednio 14,5% i 15,4% u pacjentów z dysfunkcją lewej komory po ostrym zawałcie mięśnia sercowego).

Odwrotna poprawa funkcji nerek obserwowano podczas terapii karwedilolem u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, z niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca oraz uogólnioną chorobą naczyń i/lub podstawową niewydolnością nerek.

Jako klasa, leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą nasilać utajoną cukrzycę, pogarszać przebieg istniejącej cukrzycy oraz hamować regulację stężenia glukozy we krwi.

Karwedilol może powodować nietrzymanie moczu u kobiet, które ustępuje po zaprzestaniu przyjmowania leku.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w pasku, 2 paski w tekturowym opakowaniu.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent. Dr. Reddy’s Laboratories Ltd, Oddział Produkcyjny – II

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.
Działka nr 42, 45, 46, wioska Bachupali, dystrykt Medchal Malkaigiri, stan Telangana, Bachupali Mandal, Indie

O działaniach niepożądanych lub braku skuteczności podczas stosowania leku można powiadomić pod numerami telefonów:

+380 44 207 51 97 lub +380 50 414 39 39; a także na adres e-mail: [email protected] (całodobowo).