Karnelius

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku KARNELIUS (CARNELIUS)

Skład:

substancja czynna: lewokarnityna;

1 ml roztworu zawiera 200 mg lewokarnityny;

substancje pomocnicze: kwas solny 10%, woda do wstrzykiwania.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór, praktycznie wolny od cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Aminokwasy i ich pochodne. Lewokarnityna.

Kod ATC A16A A01.

Właściwości farmakodynamiczne

Lewokarnityna — substancja o naturalnym pochodzeniu, niezbędna do metabolizmu energetycznego u ssaków. Wykazano, że substancja ta ułatwia przenikanie długich łańcuchów kwasów tłuszczowych do mitochondriów komórkowych, dostarczając w ten sposób substrat do utleniania i dalszego wytwarzania energii. Kwasy tłuszczowe są wykorzystywane jako substrat energetyczny we wszystkich tkankach, z wyjątkiem mózgu. W mięśniu szkieletowym i sercowym kwasy tłuszczowe są głównym substratem do wytwarzania energii. Pierwotny deficyt karnityny charakteryzuje się niskim stężeniem lewokarnityny w osoczu, erytrocytach i/lub tkankach. Nie udało się ustalić, które objawy są związane z niedoborem karnityny, a które — z podstawową organiczną acydemią, ponieważ stosowanie lewokarnityny może nasilać objawy obu tych stanów. Zgodnie z opublikowanymi danymi, karnityna może stymulować wydalanie nadmiaru kwasów organicznych lub tłuszczowych u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu kwasów tłuszczowych i/lub specyficznymi acydozami organicznymi prowadzącymi do bioakumulacji estrów acylo-koenzymu A (acyl-CoA). Wtórny deficyt karnityny może być spowodowany wrodzonymi zaburzeniami metabolizmu lub czynnikami iatrogennymi, takimi jak hemodializa. Lewokarnityna może złagodzić zaburzenia metaboliczne u pacjentów z wrodzonymi wadami prowadzącymi do gromadzenia się toksycznych kwasów organicznych. Efekt ten został wykazany w przypadku takich stanów jak: kwasowość glutarowa typu II, kwasowość metylomalonowa, kwasowość propionowa oraz niedobór dehydrogenazy acylo-koenzymu A o średnim łańcuchu. U takich pacjentów dochodzi do samointoksycji na skutek gromadzenia się związków acylo-CoA, które zakłócają metabolizm pośredni. Dalszy hydroliz związków acylo-CoA do ich wolnych kwasów prowadzi do kwasicy, która może zagrozić życiu. Lewokarnityna usuwa acylo-CoA poprzez tworzenie acylkarnityny, która szybko wydostaje się z organizmu. Deficyt karnityny definiuje się biochemicznie jako nieprawidłowo niski poziom wolnej karnityny we krwi, poniżej 20 µmol/l — jeden tydzień po porodzie, i może być związany z niskim stężeniem w tkankach i/lub moczu. Ponadto stan ten może wiązać się ze zwiększonym stosunkiem stężeń acylkarnityny do lewokarnityny we krwi (powyżej 0,4) lub nieprawidłowo zwiększonym stężeniem acylkarnityny w moczu. U noworodków przedwczesnych i noworodków wtórny deficyt określa się jako stężenie lewokarnityny we krwi poniżej normy dla wieku. U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (ESRD), poddawanych utrzymanej hemodializie, może występować niskie stężenie karnityny we krwi oraz zwiększony stosunek acylkarnityny do karnityny. Może to wynikać z ograniczonego spożycia mięsa i produktów mlecznych, osłabionej syntezy w nerkach oraz utraty karnityny z płynem dializacyjnym. Niektóre objawy kliniczne, które często występują u pacjentów poddawanych hemodializie, takie jak osłabienie, słabość mięśniowa, kardiomiopatia i zaburzenia rytmu serca, mogą być związane z zaburzeniami metabolizmu karnityny. W badaniach z zastosowaniem lewokarnityny wykazano, że jej podawanie pacjentom z ESRD poddawanym hemodializie prowadzi do wzrostu stężenia lewokarnityny we krwi.

Właściwości farmakokinetyczne

Profil stężenia lewokarnityny we krwi po powolnym dożylnym wstrzyknięciu bolusowym dawki 20 mg/kg opisano za pomocą modelu dwukomorowego. Po pojedynczym dożylnym podaniu około 76 % dawki lewokarnityny zostało wydalone z organizmu z moczem w ciągu pierwszych 24 godzin. Na podstawie stężeń we krwi, niekorygowanych ze względu na endogenną lewokarnitynę, średni okres półtrwania wynosił 0,585 godziny, a średni pozorny końcowy okres półwylotu — 17,4 godziny. Całkowity klirens lewokarnityny (dawka / pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie — czas” (AUC), uwzględniając endogenne stężenia tła) wynosił średnio 4 l/h. Lewokarnityna nie wiązała się z białkami osocza ani albuminą w badaniach, niezależnie od stężenia czy gatunku organizmu, w tym u człowieka. Pomimo że skuteczność leku w zwiększaniu stężenia karnityny u pacjentów z ESRD poddawanych dializie została potwierdzona, wpływ dodatkowego podawania karnityny na objawy i dolegliwości wynikające z niedoboru karnityny oraz na skutki kliniczne u tej grupy populacyjnej pozostaje nieokreślony.

Właściwości kliniczne

Wskazania

Do nagłego i długotrwałego leczenia pacjentów z wrodzonym zaburzeniem metabolizmu prowadzącym do wtórnego niedoboru karnityny.

Do zapobiegania i leczenia niedoboru karnityny u pacjentów z nerek w stadium końcowym, poddawanych dializie.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Jednoczesne stosowanie glikokortykosteroidów prowadzi do gromadzenia się lewokarnityny w tkankach organizmu (z wyjątkiem wątroby). Inne środki anaboliczne nasilają działanie leku. U pacjentów, którzy otrzymywali jednocześnie lewokarnitynę i doustne leki przeciwkrzepliwe z grupy kumaryn (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Efekty niepożądane”), obserwowano bardzo rzadkie przypadki podwyższenia Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku (INR). W przypadku jednoczesnego stosowania lewokarnityny z takimi lekami przeciwkrzepliwymi, u pacjenta należy przeprowadzać oznaczanie INR lub inny odpowiedni test krzepliwości co tydzień aż do momentu ustabilizowania wyników, a następnie co miesiąc.

Особливости stosowania

Reakcje nadwrażliwości. Zgłaszano poważne reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, obrzęk krtani oraz skurcz oskrzeli, po podaniu leku, głównie u pacjentów w terminalnym stadium niewydolności nerek poddawanych dializie. Niektóre reakcje pojawiały się w ciągu kilku minut po wstrzyknięciu dożylnej. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. W przypadku ponownego przepisywania leku należy rozważyć ryzyko i korzyści z ponownego podania u poszczególnych pacjentów po ciężkiej reakcji nadwrażliwości. Jeśli podjęto decyzję o ponownym podaniu leku, należy obserwować pacjentów pod kątem ponownego pojawienia się objawów i objawów ciężkiej reakcji nadwrażliwości.

Oceniono bezpieczeństwo i skuteczność doustnego stosowania lewokarnityny u pacjentów z niewydolnością nerek. Długotrwałe stosowanie doustnie wysokich dawek lewokarnityny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub u pacjentów z TNZ na dializie może prowadzić do gromadzenia się potencjalnie toksycznych metabolitów, takich jak trimetyloamina (TMA) i tlenek trimetyloaminy-N (TMAO), ponieważ metabolity te są zazwyczaj wydalane z moczem.

Lewokarnityna poprawia wychwyt glukozy, dlatego stosowanie leku u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymują leki obniżające poziom cukru we krwi, może prowadzić do hipoglikemii. W takich przypadkach należy regularnie monitorować poziom glukozy we krwi w celu odpowiedniej korekty terapii.

Obserwowano bardzo rzadkie przypadki podwyższenia INR u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali lewokarnitynę i leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryn, (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Badania funkcji rozrodczych przeprowadzone na szczurach i królikach, którym podawano lewokarnitynę w dawkach przekraczających dawkę stosowaną u ludzi o 3,8 raza, przeliczając na powierzchnię ciała, nie wykazały zaburzeń płodności ani działania embriotoksycznego. Ponieważ wyniki badań funkcji rozrodczych u zwierząt nie zawsze pozwalają przewidzieć wpływ na człowieka, stosowanie leku jest możliwe jedynie w przypadku absolutnej konieczności. Jednakże nie przeprowadzono wystarczających i dobrze kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Okres karmienia piersią. Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących stosowania lewokarnityny u kobiet w okresie karmienia piersią. Lewokarnityna jest naturalnym składnikiem mleka matki. Ze względu na poważne konsekwencje niedoboru karnityny dla kobiety w ciąży, ryzyko przerwania leczenia lewokarnityną u matki uważa się za większe niż teoretyczne ryzyko dla płodu w przypadku kontynuacji leczenia.

Wpływ na zdolność do prowadzenia samochodu lub obsługi innych maszyn.

Nie wiadomo, czy lek wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia samochodu lub obsługi innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Lek wprowadza się dożylnie powoli przez 2–3 minuty.

Preparaty do stosowania parenteralnego należy przed podaniem sprawdzić wizualnie pod kątem obecności cząstek stałych oraz zmiany koloru, o ile na to pozwala roztwór i pojemnik. Zaburzenia metaboliczne

Zalecana dawka wynosi 50 mg/kg i podaje się ją w postaci powolnej dożylnej iniekcji bolusowej przez 2–3 minuty lub infuzji. Pacjentom z ciężkim kryzysem metabolicznym zwykle podaje się dawkę ładującą, po której w ciągu następnych 24 godzin należy podać dawkę równoważną. Lek należy podawać w postaci infuzji lub iniekcji dożylnej co 3 lub 4 godziny, a w żadnym wypadku odstępy nie powinny przekraczać 6 godzin. Zaleca się, aby wszystkie kolejne dobowe dawki znajdowały się w zakresie 50 mg/kg lub zależnie od potrzeb terapeutycznych. Maksymalna dopuszczalna dawka wynosi 300 mg/kg.

Wskazane jest oznaczenie stężenia karnityny w osoczu krwi przed rozpoczęciem tej terapii parenteralnej. Rekomenduje się również monitorowanie tygodniowe i miesięczne. Powinno ono obejmować analizę biochemiczną krwi, parametry czynności życiowych, stężenie karnityny w osoczu krwi (stężenie wolnej karnityny w osoczu krwi powinno wynosić od 35 do 60 µmol/l) oraz ogólny stan kliniczny. Dawkowanie dobiera się indywidualnie w zależności od konkretnego wrodzonego zaburzenia metabolizmu i nasilenia objawów podczas leczenia. W przypadku ostrej dekompenzacji zalecane są dawki do 100 mg/kg/dobę, podzielone na 3–4 dawki. Stosowano również wyższe dawki, choć może to wiązać się ze zwiększeniem ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, przede wszystkim biegunki.

Pacjenci z NNH poddawani hemodializie

Zalecana dawka początkowa wynosi 10–20 mg/kg masy ciała w postaci powolnej 2–3-minutowej iniekcji bolusowej do obwodowego układu żylnego po każdej sesji dializy. Terapię można rozpocząć, jeśli minimalne stężenia lewokarnityny w osoczu krwi (przed dializą) są niższe niż norma (40–50 µmol/l). Dawkę należy korygować na podstawie stężenia lewokarnityny (przed dializą), a zmniejszenie dawki (np. do 5 mg/kg po dializie) można rozważyć już w trzecim lub czwartym tygodniu terapii. Zgodność, stabilność. Lewokarnityna jest zgodna i stabilna w połączeniu z roztworami do parenteralnego podawania – 0,9 % roztworem chlorku sodu lub roztworem Ringera z laktem – w stężeniach od 250 mg / 500 ml (0,5 mg/ml) do 4200 mg / 500 ml (8 mg/ml).

Dzieci. Lek można stosować dzieciom od pierwszego dnia życia.

Przedawkowanie

Objawy.

Nie ma potwierdzonych danych dotyczących toksyczności lewokarnityny w przypadku przedawkowania. Duże dawki lewokarnityny mogą powodować biegunkę.

Leczenie.

W przypadku przyjęcia doustnie należy podjąć działania mające na celu usunięcie leku z przewodu pokarmowego. Należy przeprowadzić terapię objawową i wspierającą. Lewokarnityna jest łatwo usuwana z osocza krwi w trakcie dializy. Do chwili obecnej nie odnotowano przypadków przedawkowania zagrażających życiu.

Niepożądane działania

Niepożądane działania są wymienione według układów narządów.

Wszystkie niżej wymienione niepożądane działania występują bardzo rzadko (< 1/10000).

Z układy pokarmowego: różne łagodne zaburzenia przewodu pokarmowego obserwowano przy długotrwałym doustnym przyjmowaniu lewokarnityny, w tym przemijające nudności i wymioty, ból brzucha oraz biegunkę. U pacjentów pojawiał się również specyficzny zapach ciała. Zmniejszenie dawki często zmniejsza lub eliminuje objawy ze strony przewodu pokarmowego oraz specyficzny zapach ciała.

Z układy krwi i układu limfatycznego: w bardzo rzadkich przypadkach obserwowano podwyższenie INR u pacjentów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Z układy nerwowego: drgawki pojawiały się u pacjentów z wywiadem drgawek lub bez niego po podaniu lewokarnityny zarówno doustnie, jak i dożylnie. U pacjentów z wywiadem drgawek odnotowano zwiększenie częstości napadów i/lub nasilenia objawów.

Z układy odpornościowego: otrzymano oficjalne doniesienia o poważnych reakcjach nadwrażliwości, w tym o odczynach anafilaktycznych, obrzęku krtani i skurczu oskrzeli, po podaniu lewokarnityny, głównie u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym leczonych dializą. Niektóre reakcje pojawiały się w ciągu kilku minut po dożylnej podaniu lewokarnityny. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie medyczne. U pacjentów, u których wystąpiła ciężka reakcja nadwrażliwości na lewokarnitynę, należy indywidualnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed ponownym podaniem leku. W przypadku podjęcia decyzji o ponownym stosowaniu leku należy obserwować występowanie objawów i oznak reakcji nadwrażliwości. Należy dokładnie monitorować tolerancję leku w pierwszym tygodniu leczenia oraz po każdej zmianie dawki. Stosowanie lewokarnityny dożylnej jest zazwyczaj dobrze tolerowane.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: specyficzny zapach ciała.

Wskazniki laboratoryjne: podwyższenie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR). Opisywano łagodne przypadki miastenii u pacjentów z uremią.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie daty ważności podanej na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Leku można mieszać tylko z roztworami wymienionymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. 5 ml w ampułce, 5 ampułek w kasiecie, w kartonie.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. HELP S.A.

Miejsce produkcji oraz adres miejsca prowadzenia działalności. Pedini Ioanninon, Ioannina, 45500, Grecja