INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku KAPTOPRES 12,5 - DARNITSA (CAPTOPRES 12,5-DARNITSA)

SkÅ ad:

substancje czynne: captopril, hydrochlorothiazide;

1 tabletka zawiera: captoprilu 50 mg, hydrochlorothiazidu 12,5 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokrysztaÅ‚owa, laktoza monohydrat, krzemionka eliowata bezwodna, skrobia ziemniaczana, kwas stearynowy.

PostaÄ‡ leku. Tabletki.

GÅ‚ówne fizykochemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci: tabletki biaÅ‚ego koloru, ksztaÅ‚tu pÅ‚asko-cylindrycznego, z podÅ‚amem i ryÅ›kÄ…, ze specyficznym zapachem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki zÅ‚oÅ¼one zawierajÄ ce inhibitory ACE. Captopril i Å›rodki moczopÄ™dne. Kod ATC C09B A01.

Właściwości farmakologiczne.

Kaptopril 12,5 - Darnytsia – lek przeciwhypertensyjny o działaniu kombinowanym, zawierający dawkowaną kombinację kapotrylu i hydrochlorotiazydu.

Kapopryl – inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Hamuje powstawanie angiotensyny II, przeciwdziałając jej działaniu zwężającemu naczynia oraz stymulującemu wydzielanie aldosteronu w nadnerczach. Obniża ogólny opór obwodowy nacyniowy, ciśnienie tętnicze, zmniejsza obciążenie wstęgowe mięśnia sercowego, obniża ciśnienie w przedsionku prawym oraz w krążeniu małym.

Hydrochlorotiazyd wywołuje umiarkowany efekt moczopędny, zwiększając wydalanie z organizmu jonów sodu, chloru, potasu i wody. Obniża zawartość jonów sodu w ścianie naczyniowej, zmniejszając jej wrażliwość na działanie zwężające naczynia i tym samym wzmocniając działanie przeciwciśnieniowe kapotrylu.

Farmakokinetyka.

Kapopryl po podaniu doustnym jest aktywnie wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu wynosi około 1 godziny. Z białkami osocza wiąże się 25-30 % kapotrylu. Metabolizowany jest w wątrobie. Głównymi metabolitami są kapotryl-cysteina oraz dimmer disulfidowy kapotrylu. Okres półwydalenia (T½) wynosi około 2-3 godziny. 95 % kapotrylu wydalone jest przez nerki: 50 % w postaci metabolitów oraz do 50 % w postaci niezmienionej.

Hydrochlorotiazyd po podaniu doustnym jest wchłaniany w przewodzie pokarmowym w 68-78 %. Okres półwydalenia (T½) wynosi około 3-4 godziny. 20-75 % hydrochlorotiazydu wydawane jest przez nerki w postaci niezmienionej.

U pacjentów z niewydolnością nerek wydalanie leku jest opóźnione.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kapoten, inne inhibitory ACE, hydrochlorotiazyd, inne pochodne sulfonamidów lub inne składniki leku.

Wywiad o obrzęk naczynioruchowy podczas leczenia innymi inhibitorami ACE.

Obrzęk naczynioruchowy wrodzony (idiopatyczny).

Ciężkie zaburzenia funkcji nerek (stężenie kreatyniny w osoczu powyżej 1,8 mg/100 ml lub klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min), ciężka niewydolność nerek.

Stenoza obustronna tętnic nerkowych lub stenoza tętnicy jednej nerki z postępującą azotemią.

Stan po przeszczepieniu nerki.

Bezmocz.

Stenoza zastawki aortalnej i inne przeszkody obturacyjne utrudniające odpływ krwi z lewej komory serca.

Chłoniące kardiomiopatia z niskim rzutem sercowym.

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (stan przedśpięciowy, śpiączka wątrobowa, niewydolność wątroby).

Pierwotny hiperaldosteronizm.

Porfiria.

Hipokaliemia, hiperkaliemia, hiponatremia przy hipowolemii, hiperkalcemia, podagra.

Ciężarne lub kobiety planujące zajście w ciążę (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Możliwe są interakcje przy jednoczesnym stosowaniu leku z następującymi lekami:

z diuretykami (tiazydowymi lub pętlowymi) – ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej spowodowanej odwodnieniem wywołanym przyjmowaniem wysokich dawek diuretyków. Działanie hipotensyjne można zmniejszyć poprzez przerwanie stosowania diuretyków, zwiększenie spożycia płynów i soli, zmniejszenie dawek początkowych kapotenu;

z α- i β-blokatorami, blokerami kanałów wapniowych o przedłużonym działaniu oraz innymi lekami hipotensyjnymi, nitrogliceryną organiczną, inhibitorami MAO, lekami nasennymi (nitrazepam), lekami uspokajającymi (alprazolam) – nasilenie działania hipotensyjnego leku; stosowanie tej kombinacji leków należy prowadzić ostrożnie;

z lekami i napojami zawierającymi etanol, barbituranami, lekami narkotycznymi, neuroleptykami, trójcyklicznymi lekami przeciwdziałającymi depresji – nasilenie działania hipotensyjnego leku oraz hipotensji ortostatycznej;

z sympatykomimetykami, estrogenami, metanamidem – osłabienie działania hipotensyjnego leku, dlatego należy dokładnie monitorować wartości ciśnienia tętniczego u pacjenta;

z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi – osłabienie działania hipotensyjnego leku oraz zmniejszenie funkcji nerek z podwyższeniem stężenia potasu w osoczu krwi; rzadko możliwy rozwój ostrej niewydolności nerek, szczególnie u chorych z zaburzeniami funkcji nerek. Stosowanie tej kombinacji leków należy prowadzić ostrożnie. Przed rozpoczęciem leczenia należy znormalizować gospodarkę wodno-elektrolitową, w czasie leczenia należy przeprowadzać okresową kontrolę funkcji nerek. Przy stosowaniu wysokich dawek salicylanów hydrochlorotiazyd może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy;

z lekami zwiększającymi stężenie potasu w osoczu krwi (heparyna, cyklosporyna, diuretyki zatrzymujące potas – amilorid, spironolakton, triamteren), lekami i suplementami zawierającymi potas – istotne zwiększenie stężenia potasu w osoczu krwi; nie zaleca się jednoczesnego stosowania tej kombinacji leków. W przypadku jednoczesnego przepisania z powodu istniejącej hipokaliemii należy stosować je z dużą ostrożnością i często monitorować stężenie potasu w osoczu krwi;

z allopurinolem, prokainamidem, lekami immunosupresyjnymi (azatiopryna) i lekami cytotoksycznymi – hamowanie hematopoezy;

z diazoksydem – nasilenie działania hiperglikemicznego, hiperurykemicznego i hipotensyjnego; może być konieczna okresowa kontrola poziomu glukozy we krwi i stężenia kwasu moczowego;

z anestetykami, miorelaksantami niedepolaryzującymi, lekami do inicjacji znieczulenia (chlorowodorek tubokuraryny, trijodet etylojodek galaminy) – nasilenie działania powyższych leków; może być konieczna korekta dawki i gospodarki wodno-elektrolitowej przed przeprowadzeniem zabiegu chirurgicznego;

z lekami litu, solami wapnia – nasilenie działania powyższych leków; nie zaleca się jednoczesnego stosowania tej kombinacji leków. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i litu może spowodować tymczasowy wzrost stężenia litu w osoczu krwi i zatrucie litem. Stosowanie łączone inhibitorów ACE i diuretyków tiazydowych może dodatkowo zwiększyć poziom litu w osoczu krwi i zwiększyć ryzyko zatrucia litem. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania kapotenu z litem. Jeśli taka kombinacja leków jest konieczna, należy dokładnie monitorować poziom litu w osoczu krwi;

z glikozydami serca – zwiększenie toksyczności leków digitalisowych (arytmie) na tle hipokaliemii spowodowanej hydrochlorotiazydem;

z karbamazepinem – zwiększenie ryzyka rozwoju hiponatremii; może być konieczna okresowa kontrola poziomu elektrolitów;

z amfoterycyną B, karbenoksolonem, glikokortykosteroidami, kortykotropiną, lekami przeczyszczającymi – nasilenie zaburzeń elektrolitowych, w szczególności wystąpienie hipokaliemii;

z metforminą – kwasica metaboliczna u chorych z zaburzeniami funkcji nerek;

z metyldopą – w pojedynczych przypadkach – anemia hemolityczna;

z lekami przeciwdiabetycznymi, doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi, lekami stosowanymi w leczeniu podagry – osłabienie działania powyższych leków; może być konieczna korekta dawek leków;

z lekami, na których działanie wpływają zmiany stężenia potasu w osoczu krwi, w tym:

lekami przeciwarytmicznymi klasy I A (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid), klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
neuroleptykami (tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoroperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol);
innymi lekami: beprydydyl, cizapydyd, difemanil, erytromycyna dożylne, halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfendyna, winkamyna dożylne – istnieje ryzyko rozwoju arytmii typu „pируet” na tle możliwej hipokaliemii i hipomagnezemi; konieczna jest okresowa kontrola poziomu potasu w osoczu krwi i elektrokardiogramu;

z aminami presorowymi (noradrenalina) – należy przerwać leczenie lekiem tydzień przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego;

z lekami przeciwwymiotnymi, pokarmem, cholestyppolem, cholestryraminą – zmniejszenie wchłaniania i zmniejszenie biodostępności leku;

z probenecydem – zmniejszenie wydalenia kapotenu;

z kontrastami zawierającymi jod – zwiększenie ryzyka ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy podawaniu dużych dawek, w wyniku odwodnienia spowodowanego hydrochlorotiazydem. Przed podaniem jodu należy znormalizować poziom płynów w organizmie.

Cytostatyki (np. cyklofosfamid, metotreksat). Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie cytostatyków przez nerki i potencjonować ich działanie mielosupresyjne.

Leki antycholinergiczne (np. atropina, biperydyna). Z powodu osłabienia ruchomości przewodu pokarmowego i zmniejszenia szybkości opróżnienia żołądka biodostępność diuretyków tiazydowych wzrasta.

Cyklosporyna. Przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny może nasilać się hiperurykemia i wzrastać ryzyko powikłań typu podagra.

Amantadyna. Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zwiększać ryzyko efektów ubocznych wywołanych przez amantadynę.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2), kwas acetylosalicylowy >3 g/dobę i nieselectywne NSAID. Jednoczesne przyjmowanie NSAID może osłabiać działanie antyhipertensyjne hydrochlorotiazydu i nasilać wpływ hydrochlorotiazydu na poziom potasu w osoczu krwi.

Leki, na których działanie wpływają zmiany poziomu potasu w osoczu krwi. Zaleca się okresowe monitorowanie poziomu potasu w osoczu krwi i badanie EKG, jeśli hydrochlorotiazyd jest stosowany jednoczesnie z lekami, na których działanie wpływają zmiany poziomu potasu w osoczu krwi (np. glikozydy naparstnicy i leki przeciwarytmiczne), oraz lekami, które powodują polimorficzną tachyarytmię typu „pируet” (tachyarytmię komorową) (w tym niektóre leki przeciwarytmiczne), ponieważ hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym rozwojowi tachyarytmii typu „pируet”.

Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez stosowanie łączone inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskireny wiąże się z wyższym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i zmniejszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z monoterapią lekami oddziałującymi na RAAS.

Stosowanie leku może prowadzić do pozytywnego wyniku badania moczu na aceton.

Lek można stosować w leczeniu ostrego zawału mięśnia serca w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (dawki kardiologiczne), lekami trombolitycznymi, β-blokatorami i/lub nitratami.

Szczególności stosowania.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem należy zmniejszyć dawkę lub całkowicie zaprzestać stosowania diuretyków.

Przed przepisaniem inhibitorów ACE należy skorygować objętość krwi krążącej (OCC), a także rozważyć możliwość zastosowania najniższej skutecznej dawki optymalnej.

Podczas stosowania leku należy okresowo kontrolować poziom elektrolitów (w szczególności potasu), stężenie mocznika i kreatyniny we krwi oraz morfologię krwi obwodowej.

Podczas stosowania leku zaleca się dietę o niskiej zawartości sodu.

Podczas stosowania leku nie należy spożywać napojów alkoholowych.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej (spowodowanymi intensywną terapią moczogonną, biegunką, wymiotami, dietą o obniżonej zawartości sodu) oraz u pacjentów poddawanych hemodializie, ponieważ istnieje ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej. Przed zastosowaniem leku należy skorygować równowagę wodno-elektrolitową.

Lek należy stosować z ostrożnością u chorych z nasilonymi zaburzeniami czynności serca oraz u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Stosowanie leku u tych grup pacjentów jest możliwe wyłącznie pod warunkiem dokładnego monitorowania ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz stanu gospodarki wodno-elektrolitowej.

W przypadku wystąpienia hipotensji pacjentowi należy nadać pozycję poziomą (ułożyć na plecach), a w razie potrzeby zwiększyć OCC poprzez podanie 0,9 % roztworu chlorku sodu.

Szczególności stosowania związane z obecnością w składzie leku hydrochlorotiazydu.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciw nadciśnieniu tętniczemu, u niektórych pacjentów może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza.

Podczas leczenia tiazydami może dojść do obniżenia tolerancji glukozy. Może być konieczna modyfikacja dawek leków przeciwcukrzycowych, w tym insuliny. Leczenie tiazydami może również doprowadzić do ujawnienia się utajonego cukrzycy.

Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia przez nerki oraz powodować niewielkie, przejściowe podwyższenie stężenia wapnia w osoczu krwi. Znaczna hiperkalcemia może być objawem utajonego nadczynności przytarczyc.

U pacjentów przyjmujących tiazydy mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, szczególnie u osób z alergią lub astmą oskrzelową w wywiadzie, a także u pacjentów, którzy wcześniej nie chorowali na te schorzenia. Opisywano przypadki nasilenia się lub aktywacji toczeńca układowego pod wpływem tiazydów.

Lek może wpływać na wyniki następujących badań laboratoryjnych:

lek może obniżać poziom jodu związanego z białkami w osoczu krwi;
leczenie lekiem należy przerwać przed przeprowadzeniem badań laboratoryjnych mających na celu ocenę czynności przytarczyc;
lek może zwiększać stężenie wolnego bilirubiny w osoczu krwi.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub postępującymi chorobami wątroby, ponieważ diuretyki tiazydowe mogą powodować zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, co może prowadzić do szybkiego rozwoju śpiączki wątrobowej. Stosowanie leku u tych pacjentów jest możliwe wyłącznie pod warunkiem dokładnego monitorowania ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz stanu gospodarki wodno-elektrolitowej.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ diuretyki tiazydowe mogą powodować azotemię. Może również dojść do kumulacji leku. W przypadku postępujących chorób nerek charakteryzujących się podwyższeniem stężenia azotu resztkowego we krwi, należy dokładnie ocenić celowość kontynuowania terapii i w razie potrzeby przerwać leczenie.

Działanie przeciw nadciśnieniu hydrochlorotiazydu może być nasilone po sympatektomii.

U pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd może dojść do nasilenia się dny poprzez podwyższenie stężenia kwasu moczowego, klinicznego ujawnienia się utajonej postaci cukrzycy, nasilenia się toczeńca układowego.

Podczas leczenia diuretykami tiazydowymi opisywano przypadki reakcji fotouczulenia. W przypadku wystąpienia reakcji fotouczulenia zaleca się odstawienie leku. Jeśli lekarz uzna za konieczne ponowne przepisanie diuretyku, należy chronić obszary ciała narażone na działanie promieni słonecznych lub sztucznego napromienienia UV.

Hydrochlorotiazyd może powodować zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia i alkaloza hipochlorymiczna). Objawy: suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, wiotkość, senność, niepokój, bóle mięśni lub skurcze, osłabienie mięśni, hipotensja tętnicza, oliguria, tachykardia oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i wymioty. Choć jednoczesne stosowanie z kapotenem zmniejsza ryzyko rozwoju hipokaliemii spowodowanej hydrochlorotiazydem, do grupy wysokiego ryzyka rozwoju hipokaliemii należą pacjenci z marskością wątroby, zwiększonym moczowaniem, niedostatecznym doustnym uzupełnieniem utraty elektrolitów, a także osoby otrzymujące terapię glikokortykosteroidami lub hormonem adrenokortykotropowym. W upalną pogodę u pacjentów skłonnych do obrzęków może wystąpić hiponatremia, zazwyczaj umiarkowana i nie wymagająca leczenia.

Hydrochlorotiazyd może powodować hiperkalcemię. Dlatego przed przeprowadzeniem badań oceniających czynność przytarczyc należy odstawić lek.

Hydrochlorotiazyd może podnosić poziom cholesterolu i trójglicerydów, obniżać stężenie magnezu i jod związany z tyroglobuliną we krwi (bez objawów zaburzeń czynności tarczycy).

Hydrochlorotiazyd może powodować pozytywny wynik testu na doping.

Hydrochlorotiazyd może powodować ostrą toksyczność oddechową, w tym ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Po zażyciu hydrochlorotiazydu opisywano bardzo rzadkie, ciężkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ARDS. Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po zażyciu hydrochlorotiazydu. Początkowe objawy to duszność, gorączka, pogorszenie stanu płuc i hipotensja. W przypadku podejrzenia ARDS należy natychmiast przerwać stosowanie hydrochlorotiazydu i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazyd nie należy przepisywać pacjentom, którzy wcześniej przebyli ARDS po zażyciu hydrochlorotiazydu.

Wypot ciało szkliste, ostroga krótkowzroczność i wtórna jaskra zamkniętostanowa

Leki zawierające hydrochlorotiazyd, będący pochodną sulfonamidu, mogą powodować reakcję idiosynkratyczną prowadzącą do wypotu w ciele szklistym, zaburzeń pola widzenia, przejściowej krótkowzroczności i ostrej jaskry zamkniętostanowej. Objawy obejmują nagłe wystąpienie obniżenia ostrości wzroku lub ból oka i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku.

Nieleczone ostre jaskry zamkniętostanowe mogą prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym leczeniem jest jak najszybsze odstawienie leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, może być konieczne zastosowanie leczenia operacyjnego, medykamentoznego lub chirurgicznego. Czynnikami ryzyka rozwoju ostrej jaskry zamkniętostanowej mogą być uczulenie na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Szczególności stosowania związane z obecnością w składzie leku kapotrylu.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 40 ml/min). Początkowe dawki kapotrylu należy dobierać zgodnie z kliresem kreatyniny, a następnie dostosowywać zależnie od reakcji pacjenta na leczenie. Należy regularnie kontrolować parametry czynności nerek (na początku i okresowo podczas leczenia): poziom potasu i kreatyniny we krwi.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym, ponieważ w pojedynczych przypadkach może dojść do rozwoju objawowej hipotensji tętniczej. Prawdopodobieństwo jej wystąpienia wzrasta u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej (spowodowanymi intensywną terapią moczogonną, biegunką, wymiotami, dietą o obniżonej zawartości sodu) oraz u pacjentów poddawanych hemodializie. Objawowa hipotensja obserwowana była również u pacjentów z niewydolnością serca. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać pod opieką lekarza od niskich dawek, dokładnie dobierając dawkę. Dotyczy to również pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgu, u których istotne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub zaburzeń krążenia mózgowego (udaru).

Należy unikać stosowania kapotrylu w przypadku rozwoju wstrząsu kardiogennego i istotnych zaburzeń hemodynamicznych.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z nadciśnieniem nerek, ponieważ jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE zwiększa ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać pod opieką lekarza od niskich dawek, dokładnie dobierając dawkę.

Wyraźnie, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii i prowadzi do obniżenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskireny nie jest zalecana.

Jeśli terapia podwójną blokadą jest absolutnie konieczna, należy ją prowadzić pod opieką lekarza z częstymi kontrolami czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie można jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Lek należy stosować z ostrożnością u chorych na cukrzycę przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insuliny, a także regularnie kontrolować poziom glukozy we krwi, szczególnie w pierwszym miesiącu leczenia.

Bardzo rzadko przyjmowanie inhibitorów ACE wiązano z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestotycznej i szybko postępującym do martwicy wątroby oraz (czasem) prowadzącym do śmiertelnego skutku. Mechanizm tego zespołu nie został ustalony. Pacjentom, którzy przyjmują inhibitory ACE i u których rozwinęła się żółtaczka lub istotne podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, należy przerwać stosowanie inhibitorów ACE i skonsultować się z lekarzem.

U pacjentów, szczególnie przyjmujących stosunkowo wysokie dawki kapotrylu (powyżej 150 mg/dobę) lub z zaburzeniami czynności nerek, możliwe jest wystąpienie białkomoczu. Zawartość białka w moczu powyżej 1 g na dobę odnotowano u około 0,7 % pacjentów przyjmujących kapotryl. U 20 % pacjentów z białkomoczem rozpoznano zespół nerczycowy. W większości przypadków białkomocz ustępował w ciągu 6 miesięcy po odstawieniu leku. Parametry czynności nerek, takie jak poziom mocznika i kreatyniny, rzadko ulegały zmianie. U chorych z zaburzeniami czynności nerek należy oznaczyć zawartość białka w moczu przed leczeniem i okresowo kontrolować ją podczas terapii lekiem.

Opisywano przypadki neutropenii, agranulocytozy, trombocytopenii i anemii u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek neutropenia występuje rzadko. Lek należy przepisywać z najwyższą ostrożnością chorym z kolagenozami, pacjentom poddawanym leczeniu immunosupresyjnym, przyjmującym allopurinol lub prokainamid, a także przy połączeniu tych stanów, szczególnie na tle istniejącego zaburzenia czynności nerek. U niektórych takich pacjentów rozwijają się ciężkie infekcje, które nie zawsze poddają się intensywnej terapii antybiotykami. Podczas stosowania leku u takich pacjentów należy okresowo kontrolować liczbę leukocytów we krwi i ich rozmazek (przed leczeniem, co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące terapii i okresowo później) oraz poinformować pacjenta o konieczności zgłaszania wszelkich objawów infekcji (podwyższenie temperatury, powiększenie węzłów chłonnych, ból gardła). W przypadku wystąpienia neutropenii (liczba neutrofili < 1000/mm³) należy przerwać stosowanie leku. Po odstawieniu leku u większości chorych liczba neutrofili szybko wraca do normy.

U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym kapotryl, obserwowano podwyższenie poziomu potasu w osoczu krwi. Do grupy ryzyka rozwoju hiperkaliemii należą pacjenci z niewydolnością nerek, cukrzycą, osoby przyjmujące moczopędne z zachowaniem potasu, suplementy diety zawierające potas, a także pacjenci przyjmujący inne leki zwiększające poziom potasu w osoczu krwi. Jeśli przyjmowanie wymienionych wyżej leków podczas leczenia inhibitorami ACE jest konieczne, należy regularnie kontrolować poziom potasu w osoczu krwi.

Opisywano przypadki angioedemu twarzy, kończyn, warg, języka, szczeliny głosowej i krtani u niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia. W pojedynczych przypadkach angioedem może rozwijać się nawet po długotrwałym leczeniu inhibitorami ACE. Zarejestrowano pojedyncze przypadki śmiertelne spowodowane angioedemem krtani lub języka. W przypadku rozwoju obrzęku należy natychmiast przerwać przyjmowanie kapotrylu i rozpocząć odpowiednie leczenie. Pacjenta należy hospitalizować i monitorować przez co najmniej 12–24 godziny do całkowitego ustąpienia objawów. U pacjentów o nieczarnym pochodzeniu etnicznym ryzyko rozwoju angioedemu jest zwiększone.

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym lub znieczuleniu lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze, kapotryl może blokować zwiększenie produkcji angiotensyny II spowodowane kompensacyjnym wydzielaniem reniny. Hipotensję tętniczą, która wystąpiła w wyniku tego mechanizmu, należy skorygować poprzez podanie dodatkowej objętości płynu.

Podczas stosowania inhibitorów ACE u pacjentów może pojawić się trwały, nieproduktywny kaszel, który ustępuje po odstawieniu leczenia.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas desensytyzacji alergenem z jadu owadów skrzydlatych może dojść do rozwoju trwałych reakcji anafilaktycznych. Rozwoju tych reakcji można uniknąć poprzez tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas hemodializy z użyciem membran o wysokiej przepuszczalności może dojść do rozwoju trwałych reakcji anafilaktycznych. Rozwoju tych reakcji można uniknąć poprzez wymianę membran dializacyjnych na membrany innego typu lub stosowanie leków przeciw nadciśnieniu z innej klasy.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas aferety LDL może dojść do rozwoju trwałych reakcji anafilaktycznych. Rozwoju tych reakcji można uniknąć poprzez

tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE przed każdą aferetyzją.

U leków zawierających inhibitory ACE możliwe jest wystąpienie reakcji krzyżowej nadwrażliwości.

Stosowanie inhibitorów ACE, w tym kapotrylu, u pacjentów o nieczarnym pochodzeniu etnicznym jest mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego niż u pacjentów innej rasy, z powodu dominującego niskiego poziomu frakcji reniny.

Jednoczesnego stosowania leku z litem nie zaleca się ze względu na nasilenie się toksyczności tego ostatniego.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie można go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli w trakcie leczenia potwierdzi się ciążę, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i zastąpić go innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Leku nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, ponieważ możliwe są zawroty głowy i senność, szczególnie na początku terapii.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie, godzinę przed posiłkiem, ponieważ obecność pokarmu w żołądku zmniejsza wchłanianie leku.

Dawkę leku ustala lekarz indywidualnie, w zależności od obrazu klinicznego choroby.

Dawka początkowa może wynosić ½ tabletu (25 mg kaptoprilu i 6,25 mg hydrochlorotiazydu) 1 raz na dobę.

W dalszym ciągu, w razie potrzeby, dawkę utrzymującą można zwiększyć do 1 tabletu (50 mg kaptoprilu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu) 1 raz na dobę.

Maksymalny efekt terapeutyczny występuje po 6–8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Korektę dawki należy przeprowadzać w odstępach 6-tygodniowych, chyba że objawy kliniczne wymagają szybszej zmiany dawkowania. W przypadku niewystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego do schematu leczenia można dodać kaptopril i hydrochlorotiazyd w postaci preparatów monoskładnikowych. Dzienne dawki nie powinny przekraczać: kaptoprilu – 150 mg, hydrochlorotiazydu – 50 mg.

Chorzy z zaburzeniem funkcji nerek.

Ponieważ kaptopril i hydrochlorotiazyd są wydalane z organizmu głównie przez nerki, przy zaburzeniach ich funkcji poziom leków może wzrosnąć. Zaleca się zmniejszenie dawki leku: przy klirensie kreatyniny od 30 do 80 ml/min dawka początkowa wynosi ½ tabletu (25 mg kaptoprilu i 6,25 mg hydrochlorotiazydu) 1 raz na dobę rano.

Dzieci.

Nie ma danych dotyczących stosowania leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Kaptopril.

Objawy: gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia, ból głowy, brak apetytu, zaburzenia węchu i smaku, alergiczne reakcje skórne, neutropenia. W ciężkich przypadkach możliwe są napady padaczkowe, porażenia, wstrząs, stupor, zaburzenia rytmu serca, bradykardia, niewydolność nerek, zaburzenia równowagi elektrolitowej. W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Leczenie. Pacjentowi należy nadać pozycję poziomą i przepłukać żołądek.

W przypadku ciężkich objawów przedawkowania pacjent podlega natychmiastowej hospitalizacji w celu przeprowadzenia intensywnych metod dezintoksykacji, w tym hemodializy, oraz działań skierowanych na zwiększenie objętości krwi krążącej, normalizację funkcji układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i nerwowego oraz przywrócenie funkcji nerek. Należy unikać przeprowadzania hemodializy za pomocą membran o wysokiej produktywności z poliakrylonitrytometalosulfatu (AN69) oraz hemofiltracji ze względu na możliwość wystąpienia reakcji anafilaktoidealnych. Dializa otrzewnowa jest nieskuteczna.

Terapia objawowa skierowana na normalizację ciśnienia tętniczego i usunięcie innych objawów.

Hydrochlorotiazyd.

Objawy: osłabienie, nudności, wymioty, pragnienie, biegunka. Te objawy szybko ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku. W niektórych przypadkach przyjmowania wysokich dawek leku opisywano możliwość wystąpienia takich objawów: tachykardia, hipotensja tętnicza, wstrząs, zawroty głowy, dezorientacja, zaburzenia świadomości, skurcze mięśni, parestezje, wyczerpanie, poliuria, oliguria, anuria, hipokaliemia, hiponatremia, hipochloremia, alkaloza, podwyższenie stężenia azotu mocznikowego we krwi (u chorych z niewydolnością nerek). Ciężkimi objawami przedawkowania mogą być poważne zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej oraz rozwój stanu śpiączki jako bezpośredni efekt patologicznego działania hydrochlorotiazydu na ośrodkowy układ nerwowy.

Leczenie. W celu usunięcia leku z żołądka zaleca się wywołanie wymiotów; przepłukanie żołądka, stosowanie sorbentów. W przypadku wystąpienia ciężkich objawów przedawkowania pacjent podlega natychmiastowej hospitalizacji w specjalistycznym ośrodku leczniczym w celu przeprowadzenia intensywnych zabiegów dezintoksykacyjnych (hemodializa), a także korekty zaburzeń wodno-elektrolitowych, normalizacji funkcji układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego oraz przywrócenia funkcji nerek. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Efekty uboczne.

Kaptopril.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: nieostre widzenie.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: suchość, drażniący (niemucowy) kaszel, duszność, oskrzelowe ściszenie oskrzeli, katar, zapalenie krtani, alergiczny zapalenie oskrzeli/ zapalenie eozynofilowe płuc, ból za mostkiem.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: suchość w ustach, nudności, wymioty, dyskomfort w nadbrzuszu, ból brzucha, biegunka, zaparcia, zapalenie jamy ustnej/ wrzody aftowe, zapalenie języka, wrzód peptyczny, zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: zaburzenia funkcji wątroby i zastój żółci (w tym żółtaczka), zapalenie wątroby (w tym martwicze), podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, hiperbilirubinemia.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: zaburzenia funkcji nerek (w tym niewydolność nerek), białkomocz, poliuria, oliguria, częstsze oddawanie moczu, zespół nerczycowy.

Zaburzenia ze strony przemiany materii i metabolizmu: anoreksja, hipoglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: ból głowy, senność, zaburzenia smaku, zawroty głowy, osłabienie, parestezje, zaburzenia krążenia mózgowego (w tym udar mózgu i omdlenie).

Zaburzenia ze strony psychiki: zaburzenia snu, dezorientacja, depresja.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotensja tętnicza, ortostatyczna hipotensja, zespół Raynauda, napływy gorąca, bladość, tachykardia lub tachyarytmia, dławica piersiowa, przyspieszone bicie serca, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie serca.

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego: eozynofilia, pancytopenia (szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek), trombocytopenia, anemia (w tym aplastyczna i hemolityczna), leukopenia, neutropenia, agranulocytoza.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: świąd z wysypką lub bez wysypki, wysypka, łysienie, obrzęk naczynioruchowy twarzy, powiek, języka, międzyustrowy obrzęk naczynioruchowy, obrzęki obwodowe, pokrzywka, zespół Stevensa-Johnsona, zmienny rumień, nadwrażliwość na światło, erytrodermia, reakcje typu pęcherzycy, odłuszczeniowe zapalenie skóry, choroby autoimmunologiczne, gorączka.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: świąd z wysypką lub bez wysypki, wysypka, łysienie, zmienny rumień, nadwrażliwość na światło, erytrodermia, reakcje typu pęcherzycy, odłuszczeniowe zapalenie skóry.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: mialgia, artralgia.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i funkcji gruczołów mlekowych: impotencja, ginekomastia.

Zaburzenia ogólne: osłabienie, zmęczenie, limfadenopatia.

Wskazania laboratoryjne: wzrost zawartości BUN, kreatyniny w surowicy, obniżenie poziomu hemoglobiny, hematokrytu, podwyższenie OB, podwyższenie poziomu przeciwciał antyjądrowych, może powodować fałszywie dodatni wynik badania moczu na aceton.

Chlortiazid.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: ksantopsja, przemijające nieostre widzenie, ostra krótkowzroczność, ostra glaukoma zamkniętociśnieniowa; częstość nieznana – wylew w choroidzie.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: zaburzenia oddechowe (w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc), bardzo rzadko – ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”)

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: zapalenie gruczołów ślinowych, utrata apetytu, uczucie pragnienia, suchość w ustach, nudności, wymioty, podrażnienie żołądka, biegunka, zaparcia, zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: żółtaczka (wewnątrzwątrobowa żółtaczka cholesteryczna), zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: zaburzenia funkcji nerek, niewydolność nerek, zapalenie nerek międzyustowe.

Zaburzenia ze strony przemiany materii i metabolizmu: anoreksja, hiperglikemia, glukozuria, obniżenie tolerancji glukozy, co może sprowokować ujawnienie się ukrytego cukrzycy; hiperurykemia, która może wywołać napady dny moczowej u pacjentów z bezobjawowym przebiegiem choroby; zaburzenia równowagi elektrolitowej, w szczególności alkaloza hipochloremiczna, która może wywołać encefalopatię wątrobowa i śpiączkę; acidoza; hipokaliemia; hiponatremia; hipomagnezemia; hiperkalcemia; podwyższenie poziomu cholesterolu i trójglicerydów.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: ból głowy, senność, drgawki, parestezje, zawroty głowy, zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony psychiki: niepokój, drażliwość, depresja, zmiany nastroju, zaburzenia snu, dezorientacja, dezorientacja.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: ortostatyczna hipotensja tętnicza, arytmia serca; zapalenie naczyń (zapalenie naczyń, zapalenie naczyń skóry).

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego: leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, zaburzenia czynności szpiku kostnego.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka, egzema, purpura, toczeń typu toczenia, reaktywacja skórnego toczenia rumieniowatego, pokrzywka, reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka, egzema, purpura, toczeń typu toczenia, reaktywacja skórnego toczenia rumieniowatego, pokrzywka, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból mięśni, skurcze mięśni.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i funkcji gruczołów mlekowych: zaburzenia seksualne.

Zaburzenia ogólne: gorączka, osłabienie, wyczerpanie.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w opakowaniu blistrowym, 2 opakowania blistrowe w kartonie.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Farmaceutyczna firma „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.