Involics

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego Involics (INVOLYX)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofenu trometamol;

1 ml roztworu zawiera deksketoprofenu trometamolu 36,9 mg, co odpowiada deksketoprofenowi 25 mg;

substancje pomocnicze: etanol (96 %), chlorek sodu, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań/wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATX M01A E17.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamol – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego, wykazujący działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należący do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NLPZ opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamowane jest przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperozydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 oraz tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto, hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na główne działanie leku.

Właściwości farmakodynamiczne

Stwierdzono działanie hamujące deksketoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych oraz u ludzi.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne w różnych rodzajach bólu wykazały wyraźne działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu. Działanie przeciwbólowe deksketoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły u pacjentów z bólem średniego i silnego natężenia badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (operacje ortopedyczne i ginekologiczne, operacje jamy brzusznej), a także przy bólu układu ruchu (ostry ból pleców) i kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań działanie przeciwbólowe leku rozpoczynało się szybko i osiągało maksimum w ciągu pierwszych 45 minut. Czas trwania działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie deksketoprofenu pozwala znacząco zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu poinstancyjnego. U pacjentów, którym w celu łagodzenia bólu poinstancyjnego podawano morfinę za pomocą urządzenia do analgezji kontrolowanej przez pacjenta, jednoczesne podanie deksketoprofenu trometamolu prowadziło do znacznie mniejszego zapotrzebowania na morfinę (o 30–45 %) w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśni deksketoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalne stężenie osiągane jest po około 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły dawek 25–50 mg leku pole pod krzywą AUC (stężenie – czas) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozkładu deksketoprofenu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyladowania – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśni lub do żyły nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie drogą koniugacji z kwasem glukuronowym i dalszego wydalania z moczem. Po podaniu deksketoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w podeszłym wieku

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień działania leku u zdrowych ochotników w podeszłym wieku (od 65 roku życia), uczestniczących w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż u młodszych ochotników, jednak nie zaobserwowano istotnej różnicy statystycznej w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwyladowania wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był niższy.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania przedkliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej u zwierząt pozwoliły określić maksymalną dawkę leku nie wywołującą działań niepożądanych, która była 2 razy wyższa od dawki zalecanej dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównym działaniem niepożądanym była obecność krwi w stolcu, spadek przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce – patologie przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te pojawiały się przy dawkach zapewniających ekspozycję leku 14–18 razy wyższą niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Nie przeprowadzono badań kancerogennego wpływu na zwierzętach.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – na skutek uszkodzenia przewodu pokarmowego organizmu matki.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe bólu o średnim i wysokim nasileniu, gdy stosowanie doustne leku jest nieuzasadnione, np. w przypadku bólu popołożeniowego, kolki nerkowej lub bólu lędźwiowego.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na deksketoprofen, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) lub substancje pomocnicze leku;
• pacjentom, u których stosowanie leków o podobnym działaniu (np. kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID) wywołuje napady astmy oskrzelowej, oskrzelnicy, ostrego kataru nosa, polipów nosa, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
• wystąpienie reakcji fotoalergicznych lub fototoksycznych podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacje w wywiadzie, związane z terapią NSAID;
• czynna faza wrzodu peptycznego/krwawienie żołądkowo-jelitowe lub obecność w wywiadzie krwawienia żołądkowo-jelitowego, wrzodów lub perforacji;
• przewlekła dyspepsja;
• czynne krwawienie lub zwiększona krwawotoczność;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoiste zapalenie jelita;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugha);
• stan hemoragiczny i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• nasilona dehydratacja (w wyniku wymiotów, biegunki lub niedostatecznego przyjmowania płynów);
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.

Ze względu na zawartość etanolu w leku, środek ten jest przeciwwskazany do podania neuroaksjalnego (intratekalnego lub do przestrzeni okołomiazgowej).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których jednoczesnego stosowania z NSAID nie zaleca się

Inne NSAID (w tym selektywne inhibitory COX-2) i wysokie dawki salicylanów (≥ 3 g/dzień): jednoczesne stosowanie kilku NSAID zwiększa ryzyko wystąpienia wrzodów przewodu pokarmowego i krwawienia żołądkowo-jelitowego z powodu wzajemnego nasilania się działania.

Antykoagulancy: NSAID mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warczaryna, ze względu na wysoki stopień wiązania deksketoprofenu z białkami osocza, hamowanie funkcji płytek krwi oraz uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastniczka. Jeśli niemożliwe jest uniknięcie stosowania tej kombinacji, należy prowadzić staranne obserwacje kliniczne i monitorować parametry laboratoryjne.

Hepariny: zwiększony ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastniczka). Jeśli niemożliwe jest uniknięcie stosowania tej kombinacji, należy prowadzić staranne obserwacje kliniczne i monitorować parametry laboratoryjne.

Kortykosteroidy: zwiększony ryzyko wrzodów żołądkowo-jelitowych lub krwawienia.

Lit (doniesienia dotyczące kilku NSAID): NSAID zwiększają stężenie litu we krwi, które może osiągnąć wartości toksyczne (zmniejszenie wydalania litu z moczem). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi.

Metotreksat w wysokich dawkach (15 mg/tydzień lub więcej): zwiększona toksyczność hematologiczna metotreksatu z powodu obniżenia jego klirensu nerkowego przez leki przeciwzapalne ogólnie.

Hydantoiny i sulfonamidy: toksyczne działanie tych substancji może być nasilone.

Leki, których jednoczesne stosowanie z NSAID wymaga ostrożności

Diuretyki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptorów angiotensyny II: deksketoprofen może zmniejszyć skuteczność diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. pacjentów odwodnionych lub starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę i inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub antybiotyków aminoglikozydowych może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. W przypadku jednoczesnego przepisywania deksketoprofenu i diuretyku ważne jest zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta i kontrola funkcji nerek na początku leczenia.

Metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg/tydzień): ze względu na zmniejszenie klirensu nerkowego metotreksatu w trakcie stosowania NSAID nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy ogólnie. W pierwszych tygodniach stosowania tej kombinacji konieczny jest cotygodniowy monitoring analizy krwi oraz wzmocniony nadzór u pacjentów z nawet lekkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz u pacjentów starszych.

Pentoksyfilina: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia.

Zydowudyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co prowadzi do ciężkiej anemii po pierwszym tygodniu stosowania NSAID. W ciągu 1–2 tygodni od rozpoczęcia stosowania NSAID należy wykonać analizę krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów.

Pochodne sulfoniliomocznikowe: NSAID mogą nasilać działanie hipoglikemizujące pochodnych sulfoniliomocznikowych poprzez wypieranie ich z miejsc wiązania z białkami osocza.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

Blokery beta-adrenergiczne: NSAID mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn.

Cyklosporyna i takrolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności w wyniku wpływu NSAID na nerkowe prostaglandyny. W terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.

Leki tromboliczne: zwiększony ryzyko krwawienia.

Antyagreganty i selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI): zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Probenecyd: stężenie deksketoprofenu w osoczu krwi może wzrosnąć; ta interakcja może wynikać z hamowania wydzielania kanalikowego nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i może wymagać korekty dawki deksketoprofenu.

Glikozydy nasercowe: NSAID mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi.

Mifepryston: istnieje teoretyczne ryzyko, że inhibitory syntezy prostaglandyn mogą zmieniać skuteczność mifeprystonu. Ograniczone dane wskazują, że jednoczesne stosowanie NSAID w dniu podania prostaglandyny nie wpływa negatywnie na działanie mifeprystonu lub prostaglandyny na dojrzewanie szyjki macicy lub kurczliwość macicy i nie zmniejsza skuteczności klinicznej środków do medycznego przerywania ciąży.

Antybiotyki chinolonowe: dane badań na zwierzętach wskazują, że wysokie dawki chinolonów w połączeniu z NSAID mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia drgawek.

Tenofovir: przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID może wzrosnąć stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego do oceny możliwego wpływu jednoczesnego stosowania tych leków konieczna jest kontrola funkcji nerek.

Deferasirox: jednoczesne stosowanie z NSAID może zwiększyć ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z deferasirokeksem wymagana jest staranna obserwacja pacjenta.

Pemetreksed: jednoczesne stosowanie z NSAID może zmniejszyć wydalanie pemetreksedu, dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wyższych dawek NSAID. Pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NSAID przez 2 dni przed i 2 dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami alergicznymi w wywiadzie.

Należy unikać jednoczesnego stosowania deksketoprofenu z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym z selektywnymi inhibitorami COX-2. Działania niepożądane można minimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontroli objawów.

Bezpieczeństwo przewodu pokarmowego

Obserwowano krwawienia przewodu pokarmowego, owrzodzenia lub perforacje, które mogą mieć śmiertelny skutek, podczas stosowania wszystkich NLPZ w dowolnym okresie leczenia, niezależnie od obecności lub braku objawów ostrzegawczych oraz od wywiadu z chorobami przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub owrzodzenia u pacjentów przyjmujących deksketoprofen, leczenie należy przerwać. Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, owrzodzenia lub perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie powikłanego krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku: u pacjentów w podeszłym wieku częściej występują działania niepożądane po stosowaniu NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiercią. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich NLPZ, pacjenci z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej powinni mieć pewność, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami chorób przewodu pokarmowego oraz z wywiadem chorób przewodu pokarmowego, należy monitorować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego, podczas stosowania leku. NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. U takich pacjentów oraz u pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej.

Pacjenci, szczególnie w podeszłym wieku, z wywiadem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, powinni informować lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki mogące zwiększyć ryzyko powstania owrzodzenia lub krwawienia, a mianowicie: doustne leki kortykosteroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Upośledzenie funkcji nerek

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ w trakcie stosowania NLPZ może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi oraz u pacjentów, u których może rozwinąć się hipowolemia. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na nerki. Tak jak inne NLPZ, lek może zwiększać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do kłębuszkowego zapalenia nerek, zapalenia nerek śródmiąższowego, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Upośledzenie funkcji wątroby

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i nieznaczny wzrost wartości niektórych wskaźników wątrobowych, a także wyraźny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników terapię należy przerwać.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego i krążenia mózgowego

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca o łagodnym i średnim stopniu nasilenia wymagają kontroli i porad lekarskich. Szczególną ostrożność należy zachować podczas leczenia pacjentów z wywiadem chorób serca, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ podczas leczenia NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków.

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że w trakcie stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje danych pozwalających wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksketoprofenu. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, choroby niedokrwiennego serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i niskocząsteczkowego heparynu w dawkach profilaktycznych w okresie pooperacyjnym badano w badaniach klinicznych i nie stwierdzono wpływu na wskaźniki krzepnięcia. Jednak pacjenci stosujący deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, takimi jak warfaryna, inne pochodne kumaryny lub heparyny, powinni być pod ścisłą kontrolą lekarza. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Reakcje skórne

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiercią) w trakcie stosowania NLPZ, w tym odwarstwienie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia występuje na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości lek należy odstawić.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji

Deksketoprofen może maskować objawy infekcji, co może utrudnić diagnozę i wczesne leczenie, a tym samym pogorszyć skutki infekcji. Takie przypadki obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Gdy deksketoprofen jest stosowany w celu złagodzenia bólu związanego z procesem infekcyjnym, zaleca się monitorowanie procesu infekcyjnego. W warunkach ambulatoryjnych pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. z ostrą porfirią przerywaną);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu deksketoprofenu leczenie należy przerwać. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, mają wyższe ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Przepisanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może dojść do rozwoju ciężkich infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospa wietrzna. Dotychczas nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospa wietrzna nie zaleca się stosowania deksketoprofenu.

Deksketoprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi, toczeniem układowym i chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ zgłaszano aktywizację infekcyjnych procesów lokalizujących się w tkankach miękkich. W związku z tym, jeśli podczas stosowania pojawiają się lub nasilają objawy bakteryjnej infekcji, pacjentom zaleca się natychmiastową konsultację z lekarzem.

Ten lek zawiera do 200 mg alkoholu (etanolu) w każdej fiolce o pojemności 2 ml (3 mg/kg/dawkę (10 % mas./obj.)), co odpowiada 5 ml piwa lub 2 ml wina. Niewielka ilość alkoholu zawarta w tym leku nie będzie miała zauważalnego efektu.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, dlatego praktycznie nie zawiera wolnego sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie deksketoprofenu jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących syntezę prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Absolutne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i czasem trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie utraty przed- i poimplantacyjnych oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. Stosowanie deksketoprofenu od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnię w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to występować krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu stosowania leku. Ponadto po podaniu leku ciężarnym w drugim trymestrze ciąży zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego u płodu, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego przepisanie deksketoprofenu trometamolu w I i II trymestrze ciąży jest możliwe tylko w przypadku konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu trometamolu kobietom planującym zajście w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia. Monitorowanie okołoporodowe pod kątem oligohydramnii i zwężenia przewodu tętniczego u płodu należy rozważyć w przypadku wpływu deksketoprofenu przez kilka dni począwszy od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie deksketoprofenu, jeśli stwierdzono oligohydramnię lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyko dla płodu:

• zespół toksyczny kardiopulmonalny (zwężenie/zator przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki i dziecka na końcu ciąży:

• wydłużenie czasu krwawienia (efekt hamowania agregacji płytek krwi), co może wystąpić nawet przy stosowaniu niskich dawek;
• opóźnienie skurczów macicy, co wiąże się z opóźnieniem porodów i przedłużeniem ich trwania.

Karmienie piersią

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Plodność

Tak jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. Kobietom mającym problemy z zajściem w ciążę lub przebywającym badania z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność reagowania podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

W trakcie stosowania deksketoprofenu może wystąpić zawroty głowy, zaburzenia widzenia lub senność. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności szybkiego reagowania, orientacji w sytuacji drogowej oraz prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

W celu zminimalizowania działania niepożąganego należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy okres (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dorośli. Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby powtórną dawkę można podać po upływie 6 godzin. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 150 mg. Lek przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 doby). Należy rozważyć przejście na doustne leki przeciwbólowe, jeśli jest to możliwe. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek może być stosowany wskazaniami w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się stosowanie niższej dawki leku, a mianowicie maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg przy łagodnym zaburzeniu czynności nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugh) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg oraz dokładnie monitorować czynność wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugh) lek jest przeciwwskazany.

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie do mięśnia

Zawartość jednego fiolki (2 ml) należy powoli wstrzyknąć głęboko do mięśnia.

Infuzja dożylna

Do przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość fiolki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera z laktem. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając działania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać dożylnie powoli w ciągu 10–30 minut.

Involics, rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworu glukozy, można mieszać z dopaminą, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Wstrzykiwanie dożylnie (bolus)

W razie potrzeby zawartość jednej fiolki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy wstrzyknąć dożylnie powoli przez co najmniej 15 sekund. Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Nie można mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyyny, petydyny i hydroksyzyny, ponieważ powstaje osad.

Rozcieńczonych roztworów do infuzji nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyyną.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

W przypadku wstrzykiwania do mięśnia lub dożylnego (bolus) lek należy podać natychmiast po pobraniu z fiolki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do wstrzykiwania wykonanych z octanu etylwinylu, celulozy propionianowej, polietylenu o niskiej gęstości i polichlorku winylu nie obserwowano zmian stężenia substancji czynnej w wyniku sorpcji.

Lek przeznaczony jest do jednorazowego użytku, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy zutylizować. Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego cząstki stałe.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksketoprofen trometamol jest usuwany z organizmu za pomocą dializy.

Efekty uboczne.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane związane z zastosowaniem deksketoprofenu trometamolu, pogrupowane według narządów i układów organizmu oraz częstości występowania, uznane na podstawie danych z badań klinicznych za co najmniej możliwe, a także działania niepożądane zgłoszone w okresie pozarejestracyjnym.

Najczęściej obserwowane są zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Istnieje możliwość rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów w starszym wieku. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu oraz choroba Crohna. Rzadziej obserwuje się zapalenie żołądka. Obserwowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem NSAID. Jak również w przypadku stosowania innych NSAID możliwe są następujące działania niepożądane: ostra meningitada, która ogólnie pojawia się u pacjentów z toczeniem układowym lub mieszanymi chorobami tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony układu krwiotwórczego (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowate, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych NSAID, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym wzrostem ryzyka rozwoju patologii spowodowanej zakrzepem tętniczym, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych

Raportowanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Lekarze, pracownicy farmacji, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Involics nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Roztwory do wlewu przygotowane zgodnie z instrukcją w rozdziale „Sposób stosowania i dawki” nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Ten lek nie może być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 2 ml w fiolce; po 5 fiolach w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością firma „Novofarm-Biosynteza”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 11700, obwód żytomierski, rejon zwiahelski, miasto Zwiahel, ul. Żytomierska 38.

Data ostatniego przeglądu.