Insim – 400

INSTRUKCJA dotyczáca stosowania leku INSIM – 400 (INCIM– 400)

Skład:

substancja czynna: cefixym;

1 tabletka pokryta oplotem filmowym zawiera 400 mg cefixymu (w postaci cefixymu trihydraĂĄu);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, skrobia prażelatynizowana, hydroksypropyloceluloza, sodowa sol kroskarboksymetlocelulozy, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, oplot Instacoat Universal IC-U-1308 White;

skład oplotu Instacoat Universal IC-U-1308 White: hydroksypropyloceluloza (hipromeloza), glikol polietylenowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać farmaceutyczna. Tabletki pokryte oplotem filmowym.

Główne cechy fizykochemiczne: dwuwypukłe tabletki o kształcie wydłużonym, pokryte oplotem filmowym, od białego do niemal białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Łączka przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny trzeciej generacji. Kod ATX J01D D08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika .

Cefixim – antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji do stosowania doustnego. In vitro wykazuje znaczną aktywność bakteriobójczą wobec szerokiego zakresu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Klinicznie skuteczny w leczeniu infekcji wywołanych najczęściej występującymi mikroorganizmami patogennymi, w tym Streptococcus pneumoniae , Streptococcus pyogenes , E. coli , Proteus mirabilis , Klebsiella species , Haemophilus influenzae (szczepy wytwarzające i nie wytwarzające beta-laktamaz), Branhamella catarrhalis (szczepy wytwarzające i nie wytwarzające beta-laktamaz) oraz Enterobacter species. Cefixim charakteryzuje się wysokim stopniem stabilności wobec beta-laktamaz.

Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis , Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w tym koagulazo-dodatnie, koagulazo-ujemne i szczepy oporne na metycylinę) jest opornych na działanie cefiximu. Ponadto większość szczepów Pseudomonas , Bacteroides fragilis , Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest oporna na cefixim.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Biologiczna dostępność cefiximu po doustnym podaniu wynosi 22–54 %. Ponieważ obecność pokarmu nie wpływa istotnie na wchłanianie, cefixim można stosować niezależnie od przyjmowania posiłków. Maksymalne stężenie w surowicy po podaniu zalecanych dawek u dorosłych lub dzieci wynosi od 1,5 do 3 μg/ml. Przy dawkowaniu powtarzanym możliwe jest nieznaczne kumulowanie się cefiximu.

Rozkład. Cefixim wiąże się niemal całkowicie z frakcją albuminową, średnia frakcja wolna wynosi około 30 %.

Metabolizm. Metabolitów cefiximu nie wyizolowano z surowicy ani moczu człowieka.

Wydalanie. Cefixim wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem. Głównym mechanizmem wydalania jest filtracja kłębuszkowa.

Nie ma danych dotyczących przenikania cefiximu do mleka matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia i choroby zapalne wywołane przez wrażliwe na lek mikroorganizmy:

• zakażenia górnych dróg oddechowych (w tym zapalenie ucha środkowego) oraz inne zakażenia górnych dróg oddechowych (zatkanie, zapalenie gardła, zapalenie migdałków o etiologii bakteryjnej) w przypadku znanej lub podejrzewanej oporności patogenu na inne często stosowane antybiotyki lub w przypadku ryzyka nieskutecznego leczenia;
• zakażenia dolnych dróg oddechowych (w tym ostre zapalenie oskrzeli i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli);
• zakażenia dróg moczowych (w tym zapalenie pęcherza, zapalenie cewki i pęcherza, niepowikłany zapalenie nerek).

Skuteczny klinicznie w leczeniu zakażeń wywołanych najczęściej występującymi patogennymi mikroorganizmami, w tym Streptococcus pneumoniae , Streptococcus pyogenes , E. coli , Proteus mirabilis , Klebsiella species , Haemophilus influenzae (beta-laktamazy – dodatnie i ujemne), Branhamella catarrhalis (beta-laktamazy – dodatnie i ujemne) oraz Enterobacter species . Wykazuje wysoki stopień stabilności w obecności beta-laktamaz.

Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis , Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w szczególności koagulazo-dodatnie, koagulazo-ujemne i metycylinoodporne szczepy) są odporne na cefiksym. Ponadto większość szczepów Pseudomonas , Bacteroides fragilis , Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest odporna na cefiksym.

Przeciwwskazania.

Stwierdzona nadwrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn lub na inne składniki leku; nadwrażliwość na penicyliny; porfiria.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Blokery sekrecji kanalikowej (allopurinol, probenecyd, diuretyki i inne) zwiększają maksymalne stężenie cefiksymu w surowicy krwi, opóźniając jego wydalanie przez nerki, co może prowadzić do objawów przedawkowania.

Kwas salicylowy zwiększa wolny cefiksym o 50% w wyniku przemieszczenia cefiksymu z miejsc wiązania z białkami; ten efekt zależy od stężenia.

Jednoczesne stosowanie z karbamazepiną może prowadzić do zwiększenia jej stężenia w osoczu krwi, dlatego zaleca się kontrolowanie stężenia karbamazepiny w osoczu krwi.

W przypadku jednoczesnego stosowania cefiksymu z potencjalnie nefrotoksycznymi substancjami (aminoglikozydami, kolistyną, polimyksyną, wiomycyną) lub silnymi diuretykami (kwas etakryninowy, furosemid) istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.

Nifedypina zwiększa biodostępność, ale interakcja kliniczna nie została ustalona.

Potencjalnie, podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie leku może prowadzić do zmniejszenia skuteczności skojarzonych doustnych środków antykoncepcyjnych.

Środki przeciwwskazowe zawierające wodorotlenek magnezu lub glinu opóźniają wchłanianie leku.

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, u niektórych pacjentów odnotowano wydłużenie czasu protrombinowego, dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów otrzymujących terapię antykoagulacyjną.

Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki przeciwkrzepliwe typu kumaryny, np. warfarynę potasu. Ponieważ cefiksym może nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, możliwe jest wydłużenie czasu protrombinowego z/nie z objawami klinicznymi krwawienia.

Podczas leczenia cefiksymem możliwe jest fałszywie dodatnie reakcje bezpośredniego testu Coombsa oraz fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu przy stosowaniu tabletek z siarczanem miedzi, roztworów Benedicta lub Fehlinga. Do oznaczania glukozy w moczu zaleca się stosowanie testu glukozooksydazowego.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Beta-laktamy, w tym cefixim, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować drgawki, dezorientację, zaburzenia ruchowe, zaburzenia świadomości), szczególnie w przypadkach przedawkowania i niewydolności nerek.

Ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczne odczyny skórne z martwicą nabłonka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona, lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespołu DRESS), odnotowano u niektórych pacjentów podczas stosowania cefiximu. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych stosowanie cefiximu należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Przed zastosowaniem cefiximu należy dokładnie przeanalizować wywiad pacjenta pod kątem występowania reakcji nadwrażliwości na penicyliny i cefalosporyny lub inne leki.

Cefixim należy stosować z ostrożnością u pacjentów z alergicznymi reakcjami na penicyliny. Badania in vivo (w organizmie człowieka) i in vitro wykazały występowanie krzyżowych reakcji alergicznych między penicylinami a cefalosporynami. Te przypadki są rzadkie, pojawiają się według typu anafilaktycznego, szczególnie po podaniu dożylnej.

Antybiotyki należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem reakcji nadwrażliwości na inne leki, szczególnie po stosowaniu leków. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Opisano przypadki lekowo wywołanej anemii hemolitycznej, w tym ciężkich przypadków zakończonych śmiercią, podczas leczenia cefalosporynami. Zgłaszano również wystąpienie anemii hemolitycznej po ponownym stosowaniu cefalosporyn (w tym cefiximu).

Cefixim należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istotnymi zaburzeniami funkcji nerek (patrz „Niewydolność nerek”).

Podobnie jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, cefixim może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, w tym do zapalenia nerek typu naczyniowo-śródmiąższowego jako stanu patologicznego. W przypadku wystąpienia ostrej niewydolności nerek należy przerwać stosowanie cefiximu i rozpocząć odpowiednie leczenie i/lub podjąć odpowiednie działania.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z wywiadem krwawień, chorób przewodu pokarmowego, szczególnie takich jak wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie jelita (choroba Leśniowskiego-Crohna) lub zapalenie okrężnicy spowodowane stosowaniem leków, a także przy zaburzeniach funkcji wątroby.

Długotrwałe stosowanie leków przeciwbakteryjnych może prowadzić do wzrostu mikroorganizmów opornych i zaburzeń normalnej mikroflory jelitowej, co może powodować nadmierne rozmnażanie się Clostridium difficile i rozwój kolitu pseudomembranaceusznego. W przypadku łagodnych form kolitu pseudomembranaceusznego spowodowanego stosowaniem antybiotyku może wystarczyć przerwanie leczenia. Jeśli objawy kolitu nie ustępują po odstawieniu leku, należy podać doustnie wancomycynę, która jest lekiem z wyboru w przypadku wystąpienia kolitu pseudomembranaceusznego.

W przypadku wystąpienia kolitu średniego lub ciężkiego stopnia należy dołączyć leczenie elektrolitami i roztworami białek. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków zmniejszających perystaltykę jelit.

W przypadku jednoczesnego stosowania cefiximu z aminoglikozydami, polimyksyną B, kolistyną, moczopłochami pętlowymi (furozemyd, kwas etakryninowy) w wysokich dawkach należy dokładnie monitorować funkcję nerek. Po długotrwałym stosowaniu cefiximu należy kontrolować stan funkcji hematopoezy.

Podczas leczenia możliwe jest wystąpienie dodatniej bezpośredniej reakcji Coombsa oraz fałszywie dodatniego wyniku badania glukozy w moczu.

Cefalosporyny zwiększają toksyczność alkoholu, dlatego podczas leczenia cefiximem nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

W badaniach funkcji rozrodczych u myszy i szczurów, przy podawaniu dawek niemal 400 razy wyższych niż dawka dla człowieka, nie stwierdzono wpływu cefiximu na płodność ani zaburzeń u płodu. U królików przy dawkach 4 razy wyższych niż dawka dla człowieka nie stwierdzono dowodów działania teratogennego; odnotowano wysoką częstość poronień i śmiertelność matek, co stanowi oczekiwany skutek znanej wrażliwości królików na zmiany mikroflory jelit spowodowane przez antybiotyki.

Brak danych dotyczących stosowania leku w czasie ciąży. Cefixim przenika przez łożysko.

Nie należy stosować leku w czasie ciąży ani karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności i na polecenie lekarza.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Pacjentom, u których podczas stosowania leku Insim – 400 występują działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. drgawki, zawroty głowy, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), należy zaniechać prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie cefiksymu. Zwykle leczenie trwa 7 dni, w razie potrzeby – do 14 dni. W leczeniu niepowikłanych zapaleń pęcherza leczenie trwa 3 dni.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat o masie ciała powyżej 50 kg: zalecana dawka to 400 mg (1 tabletka) na dobę jednorazowo lub 200 mg (połowa tabletu) co 12 godzin, w zależności od ciężkości choroby.

Pacjenci w podeszłym wieku: lek należy stosować w dawce zalecanej dla dorosłych. Należy kontrolować funkcję nerek i dostosować dawkę w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (patrz „Niewydolność nerek”).

Niewydolność nerek: cefiksym można stosować w zaburzeniach funkcji nerek. U pacjentów z klirem kreatyniny 20 ml/min lub wyższym należy stosować zwykłą dawkę i schemat dawkowania. U pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min nie zaleca się przekraczania dawki 200 mg (połowa tabletu) 1 raz na dobę. Dotyczy to również pacjentów poddawanych stałemu dializowi brzusznemu lub dializie hemodializacyjnej.

Dzieci.

Dzieciom poniżej 12. roku życia zaleca się stosowanie leku w innej postaci farmaceutycznej.

Przedawkowanie.

Istnieje ryzyko encefalopatii przy stosowaniu antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefiksymu, szczególnie w przypadku przedawkowania i niewydolności nerek.

Reakcje niepożądane zaobserwowane po podaniu leku w dawkach do 2 g u zdrowych ochotników nie różniły się od reakcji niepożądanych obserwowanych u pacjentów przyjmujących lek w dawkach zalecanych.

Objawy: nasilenie objawów działań niepożądanych.

Zabiegi lecznicze: przemywanie żołądka, terapia objawowa i wspierająca. Nie istnieje specyficzny antydotum. Hemodializa lub dializa otrzewnowa jedynie w niewielkim stopniu sprzyjają wydaleniu cefiksymu z organizmu.

Działania niepożądane.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: eozynofilia, hiper-eozynofilia, agranulocytoza, leukopenia, neutropenia, granulocytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, trombocytoza, hipoprotrombinemia, tromboflebita, wydłużenie czasu trombinowego i protrombinowego, purpura.

Ze strony układu pokarmowego: skurcze żołądka, ból brzucha, biegunka*, dyspepsja, nudności, wymioty, wzdęcia, dysbakterioza, kandydoza błon śluzowych jamy ustnej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: żółtaczka, zapalenie wątroby, zator żółciowy.

Zakażenia i choroby pasożytnicze: kolit pseudomembranozny.

Wskaźniki laboratoryjne: podwyższenie aktywności aspAT, podwyższenie aktywności alAT, podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy.

Przemiana materii i zaburzenia odżywiania: anoreksja (utrata apetytu).

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, dysforia; odnotowano przypadki napadów drgawkowych podczas stosowania cefalosporyn, w tym cefyksymu (częstość nieznana).

Beta-laktamy, w tym cefyksym, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować napady drgawkowe, dezorientację, zaburzenia ruchowe, zaburzenia świadomości), szczególnie w przypadku przedawkowania i niewydolności nerek (częstość nieznana).

Ze strony narządów słuchu: utrata słuchu.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy mostkowej: duszność.

Ze strony nerek i dróg moczowych: ostra niewydolność nerek, w tym nerkowe zapalenie międzyistotowe jako podstawowa patologia, hematuria.

Ze strony układu immunologicznego: reakcja anafilaktyczna, reakcje przypominające chorobę surowiczą, gorączka lekowa, artralgia.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: pokrzywka, wysypka skórna, świąd skóry, gorączka, obrzęk twarzy, obrzęk naczynioruchowy, zespół wysypek lekowych z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny zespół martwicy nabłonka, wielopostaciowa rumień.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: świąd narządów płciowych, zapalenie pochwy spowodowane grzybami z rodzaju Candida.

Ogólne zaburzenia: osłabienie, zmęczenie, nadmierne pocenie się, zapalenie błon śluzowych.

* Biegunka zazwyczaj występuje przy stosowaniu leku w dawkach wyższych. Opisywano przypadki biegunki od umiarkowanej do ciężkiej. W przypadku wystąpienia ciężkiej biegunki należy przerwać stosowanie cefyksymu.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blistrze. 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Sens Laboratories Pvt. Ltd.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

VI/51B, p.o. box nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.