Inbutol®

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Inbutol®

Skład:

substancja czynna: 1 ml roztworu zawiera 100 mg etambutolu hydrochlorowku;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna lub lekko żółtawa ciecz. pH 3,5–7,0.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbóbrzykowe. Kod ATX J04A K02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika

Inbutol® wykazuje specyficzną działanie przeciwbakteryjne tuberkulostatyczne wobec Mycobacterium tuberculosis i Mycobacterium bovis, a także niektórych atypowych (okazjonalnych, nietuberkulozowych) gatunków mikobakterii, Mycobacterium avium. Nie wykazuje aktywności wobec innych bakterii, wirusów oraz grzybów. Działa bakteriostatycznie. Hamuje wzrost i rozmnażanie prątków gruźlicy opornych na inne leki przeciwbakteryjne (streptomycynę, izoniazyd, kwas para-aminosalicylowy (PASK), etionamid, kanamycynę).

Pierwotna oporność Mycobacterium tuberculosis i Mycobacterium bovis na etambutol występuje rzadko, oporność wtórna rozwija się powoli (z wyjątkiem przypadków monoterapii tym lekiem), dlatego należy stosować go w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi. Mechanizm działania bakteriostatycznego etambutolu wiąże się z blokadą enzymów DNA i RNA, co prowadzi do hamowania syntezy białek, wzrostu i rozmnażania prątków gruźlicy. Wrażliwość różnych mikobakterii na etambutol waha się od 0,25 do 100 μg/ml. Istotną zaletą etambutolu jest jego aktywność bakteriostatyczna wobec atypowych i ptasich szczepów mikobakterii. Inbutol® przenika do aktywnie rozmnażających się komórek mikobakterii, hamując syntezę RNA, jednego lub więcej metabolitów, zaburzając metabolizm komórkowy – prowadzi to do zahamowania rozmnażania i obumarcia komórki. Wykazuje aktywność wyłącznie wobec komórek aktywnie się dzielących.

Farmakokinetyka

Po wstrzyknięciu dożylnym 10 ml roztworu 10% (1000 mg) działanie leku pojawia się natychmiast. Maksymalne stężenie leku we krwi osiągane jest bezpośrednio po podaniu i utrzymuje się przez 2–4 godziny. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi 20–30%. Dobrze przenika do tkanek, narządów i płynów biologicznych, z wyjątkiem płynu wodnistego i płynu opłucnowego. Wykrywalny w płynie mózgowo-rdzeniowym przy gruźliczym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych. Najwyższe stężenia osiągane są w nerkach, płucach, ślinie i moczu. Przenika do mleka matki. Nie przenika przez nieuszkodzony barierę krew-mózg. Częściowo metabolizowany w wątrobie (15%) z tworzeniem nieaktywnych metabolitów. Główną drogą metabolizmu jest początkowe utlenienie alkoholu do aldehydowego metabolitu pośredniego, po którym następuje jego przekształcenie w kwas dwuwęglowy. Okres półwydalenia z organizmu wynosi około 6 godzin, a przy zaburzeniach czynności nerek – 8 godzin. Wydalany z moczem w 80–90% (50% w postaci niezmienionej, 15% w postaci nieaktywnych metabolitów) oraz z kałem w 10–20% (w postaci niezmienionej). Wydala się podczas hemodializy i dializy otrzewnowej.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie wszystkich postaci i lokalizacji aktywnego gruźlicy, szczególnie w przypadku świeżo wykrytych procesów ostrych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik pomocniczy;
• neuroropatica nerwu wzrokowego, zaćma, retinopatia cukrzycowa, zapalne choroby oczu;
• inne obecne poważne choroby oczu;
• uszkodzenia oczu uniemożliwiające kontrolę ostrości wzroku;
• pacjenci, u których niezawodna kontrola ostrości wzroku jest niemożliwa lub przestaje być możliwa z innych przyczyn (ciężki stan, zaburzenia psychiczne);
• podagra, ciężka niewydolność nerek.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania leku z innymi lekami możliwe są:

z lekami przeciwbakteryjnymi przeciwgruźliczymi – nasilenie działania leków przeciwbakteryjnych przeciwgruźliczych. Do leczenia gruźlicy w terapii skojarzonej z etambutolem można stosować izoniazyd, kwas paraaminosalicylowy (PASK), streptomycynę, cykloserinę, pirazynamid;

z cyprofloksacyną, aminoglikozydami, asparaginazą, karbamazepiną, lekami litu, imipenemem, metotreksatem, chinolem – nasilenie działania i zwiększenie neurotoksyczności wyżej wymienionych leków;

z dypirydynam – obniżenie skuteczności tego ostatniego;

z disiulfiramem – podwyższenie stężenia etambutolu i nasilenie jego toksyczności;

z pirazynamidem – działanie synergistyczne na wydalanie kwasu moczowego;

z izoniazydem przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny A – nasilenie rozpadu cyklosporyny A z ryzykiem odrzucenia przeszczepu;

z etionamidem – antagonizm farmakologiczny, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania (leki lepiej podawać na przemian co drugi dzień).

Etambutol wpływa na metabolizm niektórych mikroelementów, głównie cynku.

Alkohol etylowy nasila negatywny wpływ etambutolu na narządy wzroku, dlatego w czasie leczenia należy zrezygnować z przyjmowania alkoholu.

U przewlekłych alkoholików przyjmujących disiulfiram istnieje zwiększony ryzyko zaburzeń funkcji wzroku podczas stosowania etambutolu.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Etambutol może reagować z fentolaminą w osoczu krwi i powodować fałszywie pozytywne wyniki testów diagnostycznych w przypadku fochromocytoma.

Szczególne środki ostrożności.

Z ostrożnością stosować u chorych z zaburzeniem funkcji nerek.

U chorych poddawanych przerywanemu hemodializie konieczna jest korekta dawki w kierunku jej zwiększenia lub przejście na sposób podawania przerywany.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych konieczna jest korekta dawki w kierunku jej zmniejszenia, a jeśli nie jest to możliwe – przejście na przerywane przyjmowanie leku (co drugi dzień lub dwa razy w tygodniu). Na początku leczenia możliwe nasilenie kaszlu, zwiększenie ilości wydzieliny. W celu zmniejszenia objawów należy stosować witaminy grupy B, leki wykrztuszające.

Leczenie etambutolem może zwiększać stężenie moczanów we krwi, co związane jest z osłabieniem wydzielania kwasu moczowego przez nerki. Z ostrożnością stosować u chorych ze zwiększonym poziomem kwasu moczowego we krwi.

Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia etambutolem należy wykonać kontrolę okulistyczną: badanie dna oka, ciśnienia wewnątrzgałkowego, załamania światła, pól widzenia, ostrości widzenia oraz postrzegania barw (szczególnie różnicowanie barw czerwonej i zielonej, niebieskiej i zielonej).

Należy informować lekarza o wszelkich zmianach funkcji oka.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek kontrolę okulistyczną należy wykonywać codziennie.

Kontrola okulistyczna obejmuje każde oko oddzielnie i oba razem, ponieważ zmiany ostrości widzenia mogą być jednostronne lub obustronne. W przypadku pojawienia się zmian funkcji narządu wzroku w celu zapobieżenia atrofii nerwu wzrokowego należy przerwać leczenie etambutolem. Zmiany wzroku są zazwyczaj odwracalne i pojawiają się po kilku tygodniach od przerwania leczenia, w niektórych przypadkach – po kilku miesiącach. W wyjątkowych przypadkach zmiany wzroku są nieodwracalne wskutek atrofii nerwu wzrokowego. W przypadku zaburzeń wzroku stosować hydroksykobalamine lub cyjanokobalamine. Wzrok odzyskuje się w ciągu kilku tygodni lub nawet miesięcy.

Stosowanie etambutolu wymaga ciągłego monitorowania wskaźników krwi obwodowej oraz stanu czynnościowego wątroby i nerek.

U pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali leki o działaniu przeciwbóbrzykowym, oporność bakterii na etambutol rozwija się częściej.

Długotrwałe lub powtarzane stosowanie etambutolu może prowadzić do rozwoju infekcji wtórnych. W przypadku podejrzenia infekcji należy skonsultować się z lekarzem.

Jeśli objawy gruźlicy nie ustępują w ciągu 2–3 tygodni lub stwierdza się pogorszenie stanu, zaleca się skonsultować się z lekarzem.

Należy ukończyć pełny cykl leczenia lekiem, niezależnie od obecności lub braku objawów choroby, w celu zapobieżenia nawrotowi lub rozwojowi oporności.

Alkohol etylowy nasila toksyczne działanie etambutolu na narządy wzroku, dlatego w trakcie leczenia należy zrezygnować z przyjmowania alkoholu.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane (TSNR) związane ze stosowaniem etambutolu, w tym wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), która może zagrażać życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego.

Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i dokładnie obserwować reakcje skórne.

Jeśli pojawiają się objawy wskazujące na te reakcje, etambutol należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Jeśli u pacjenta podczas stosowania etambutolu rozwinęła się poważna reakcja, taka jak DRESS, leczenia etambutolem nie wolno ponownie rozpoczynać w żadnym przypadku.

U dzieci pojawienie się wysypki może być błędnie interpretowane jako podstawowa infekcja lub alternatywny proces infekcyjny, dlatego lekarze powinni brać pod uwagę możliwość reakcji na etambutol u dzieci, u których podczas terapii etambutolem pojawiają się objawy wysypki i gorączki.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

W czasie leczenia nie wolno prowadzić pojazdów ani uprawiać innych potencjalnie niebezpiecznych czynności, które wymagają podwyższonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Optymalna dawka dla dorosłych przy stosowaniu etambutolu w leczeniu gruźnicy wynosi 15–20 mg/kg masy ciała na dobę przy codziennym stosowaniu lub 20–35 mg/kg masy ciała na dobę przy stosowaniu leku co drugi dzień. W przypadku rozsianej postaci choroby z masywnym wydzielaniem bakterii oraz w leczeniu gruźliczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych dawkę leku można zwiększyć do 30–35 mg/kg masy ciała na dobę. Maksymalna dzienna dawka dla dorosłych wynosi 1–1,6 g w zależności od masy ciała. Dzieciom w wieku od 5 lat lek należy przepisać w dawce 15–20 mg/kg masy ciała na dobę, przy stosowaniu intermitującym – do 25 mg/kg masy ciała na dobę. Maksymalna dzienna dawka dla dzieci wynosi 1–1,2 g w zależności od masy ciała.

Optymalna dawka dla dorosłych przy stosowaniu formy do wstrzykiwań etambutolu (Inbutol®) w leczeniu gruźnicy wynosi 10 ml 10 % roztworu na dobę przy warunku stosowania każdego dnia lub 20 ml 10 % roztworu na dobę przy warunku stosowania metodą intermitującą (co drugi dzień).

Całkowita dawka kuracyjna zależy od ciężkości przebiegu choroby i jest ustalana indywidualnie przez lekarza. Długość leczenia zależy od skuteczności terapii i tolerancji leku i wynosi średnio 2–4 miesiące.

Pacjentom z zaburzeniem czynności nerek przy stężeniu kreatyniny powyżej 1,3 % konieczna jest kontrola analizy moczu w celu monitorowania szybkości jego wydalania. Przy wartościach przekraczających 50 ml/min dawkę leku Inbutol® 20 mg/kg można nie korygować. Przy szybkości wydalania mniejszej niż 50 ml/min dawkę należy zmniejszyć do 12 mg/kg. Przy szybkości wydalania mniejszej niż 20 ml/min należy określić poziom leku Inbutol® w osoczu krwi, aby wynosił on około 5 µg/ml.

Jako metodę alternatywną dla chorych z niewydolnością nerek lub chorych poddawanych dializie, Inbutol® należy stosować w dawce 40 mg/kg masy ciała 2 razy w tygodniu. Pacjentom, którym przepisano dializę, lek należy podawać 6 godzin przed jej rozpoczęciem.

Lek należy podawać dożylnie kroplowo, po uprzednim rozpuszczeniu odpowiedniej objętości w 100 lub 200 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy. Zalecana długość podawania roztworu wynosi 60–90 minut w zależności od objętości.

Dzieci.

Leku nie należy przepisywać dzieciom w wieku do 5 lat z powodu niepewności wyników badania stanu wzroku. Lek należy przepisywać dzieciom w wieku do 10 lat z ograniczeniem.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, ból głowy, polineuropatia, zapalenie nerwu wzrokowego (możliwe wystąpienie ślepoty), pogorszenie ostrości wzroku, rozwój zaburzeń neurologicznych, dezorientacja, halucynacje, brak apetytu, nudności, wymioty, biegunka, gorączka, depresja oddychania, asystolia.

Leczenie: nie istnieje specyficzny antydotum, należy odstawić lek, wywołać wymioty lub przepłukać żołądek, a także przepisać enterosorbenty. Dożylnie kroplowo podawać roztwór Ringera, sorbilakt, reosorbilakt, prowadzić wymuszoną diurezę. Przepisać witaminy grupy B. Monitorować i podejmować działania wspierające funkcje życiowe organizmu, w razie potrzeby przeprowadzać zabiegi resuscytacyjne.

Wskazane są wymuszona diureza, dializa otrzewnowa lub hemodializa. W stanach zagrożenia życia zalecane jest wymienne przetaczanie krwi, ponieważ wówczas usuwane są również erytrocyty, w których etambutol gromadzi się w znacznych ilościach. Terapia jest objawowa. Nie istnieje specyficzne antydotum.

Niepożądane działania.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, hipotensja tętnicza, tachykardia.

Ze strony układu krwi i chłonnego: leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, eozynofilia, limfadenopatia.

Ze strony ośrodkowego układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, osłabienie, depresja, dezorientacja, halucynacje, drgawki, dezorientacja, zapalenia nerwów obwodowych – parestezje w kończynach, uczucie mrowienia, drętwienia, porażenia.

Ze strony narządów wzroku: zapalenie nerwu wzrokowego typu retrobulsowego, neuropatia wzrokowa, jednostronne lub obustronne obniżenie ostrości wzroku, w tym całkowita ślepota; zaburzenia postrzegania barw (głównie zielonego i czerwonego), rozwój skotom centralnych lub obwodowych, ograniczenie pola widzenia, krwawienie do siatkówki. Powstawanie zaburzeń ze strony wzroku zależy od długości trwania leczenia oraz obecności lub wcześniejszych chorób narządów wzroku.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i przestrzeni międzyłojowej: infiltraty w płucach z eozynofilią lub bez, zapalenie płuc, nasilenie kaszlu, trudności w odkruchlaniu wydzieliny i zwiększenie jej lepkości.

Ze strony przewodu pokarmowego: brak apetytu, metaliczny smak w ustach, nudności, wymioty, dyspepsja, zgaga, ból brzucha, biegunka, kolit pseudobłoniasty (przy jednoczesnym stosowaniu z ryfampicyną i izoniazydem).

Ze strony układu moczowego: podwyższenie stężenia kreatyniny, zapalenie nerek typu śródmiąższowego.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd, zaczerwienienie, zapalenie skóry, wywołana lekami eozynofilia ze objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: bóle stawów.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: obniżenie klirensu kwasu moczowego w surowicy krwi, objawy diatezy moczokwasowej, zaostrzenie dny moczanowej, hiperurykemia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidealne, w tym wstrząs anafilaktyczny, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (trujący nekrolyz epidermy), skurcz oskrzeli, zapalenie naczyń.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych, żółtaczka, zapalenie wątroby.

Zaburzenia ogólne: podwyższenie temperatury ciała, dreszcze, osłabienie, obrzęki,
zmiany w miejscu wstrzyknięcia.

Termin ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać roztworu z innymi lekami w jednym pojemniku.

Opakowanie.

Po 10 ml, 20 ml w fiolkach.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

TOV „Yuria-Farm”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 18030, obwód czerczeński, miasto Czerci, ul. Kozarska 108. Tel. (044) 281-01-01.