Ifem

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku IFEEM

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenem trihydru, przeliczając na meropenem bezwodny 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu węglan bezwodny.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: kryształy lub proszek krystaliczny od bezbarwnego do białego lub jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (penicillin-binding proteins, PBPs).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenie hamujące (MIC) (T > MIC), wykazywał wysoki stopień korelacji z efektywnością. W modelach przedklinicznych meropenem wykazywał aktywność przy stężeniach w osoczu przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40% przedziału dawkowania. Cel ten nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może wynikać z: (1) zmniejszenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszoną produkcją poryn), (2) zmniejszenia powinowactwa do docelowych PBPs, (3) zwiększonej ekspresji pomp eflluksyjnych oraz (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej (UE) odnotowano ogniska infekcji spowodowanych bakteriami opornymi na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje nieprzenikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pump) eflluksyjnej(-ych).

Granice wartości MIC ustalone podczas badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Antybiotyki (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST) podano pod adresem: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx

Zakres nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku budzi wątpliwości, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczeń klinicznych i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie aeroby

Enterococcus faecalis $

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę) £

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus oraz S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne aeroby

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie aeroby

Enterococcus faecium $,†

Gram-ujemne aeroby

Gatunki Acinetobacter, Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Mikroorganizmy naturalnie oporne

Gram-ujemne aeroby

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

$ Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

£ Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są oporne na meropenem.

† Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie meropenemu u ludzi opiera się na danych dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych dostępnych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni kierować się narodowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensu dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników średni okres półtrwania w osoczu (t½) wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min przy dawce leku 250 mg, zmniejszając się do 205 ml/min przy dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg w formie infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/ml przy podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu dawek leku co 8 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek nie obserwowano akumulacji meropenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po zabiegu chirurgicznym z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, wartości Cmax i t½ odpowiadały wartościom u zdrowych osób, ale zaobserwowano większy objętość rozłożenia (27 l).

Rozkład

Średni wskaźnik wiązania meropenemu z białkami osocza wynosił około 2% i nie zależał od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka była dwueksponencjalna, ale znacznie mniej wyraźna po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że meropenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiety, skóry, faszczii, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro meropenem wykazuje zmniejszoną wrażliwość na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki; około 70% (50–75%) dawki leku wydalane jest w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28% wydala się w postaci mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi jedynie około 2% dawki. Zmierzony klirens nerkowy oraz wpływ probenecydu wskazują, że meropenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Upośledzenie funkcji nerek prowadzi do pojawienia się wysokich wartości AUC w osoczu i dłuższego okresu półtrwania meropenemu. Obserwowano wzrost AUC o 2,4 razy u pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), o 5 razy u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i o 10 razy u pacjentów poddawanych hemodializie (KK < 2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (KK > 80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy z kliresem około 4 razy wyższym niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania przeprowadzone u pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po wielokrotnym podawaniu dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnym stanie funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność objętości rozłożenia od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W porównaniu stwierdzono spójne charakterystyki farmakokinetyczne między dawkami leku a okresami półtrwania podobnymi do obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy, t½ 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60% dawki wydalane jest z moczem w ciągu 12 godzin w postaci meropenemu i dodatkowo 12% w postaci metabolitu. Stężenia meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowych stanowią około 20% jednoczesnych stężeń leku w osoczu, choć występuje znaczna zmienność międzypacjentowa.

Farmakokinetyka meropenemu u noworodków poddawanych leczeniu przeciwbakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, przy ogólnym średnim okresie półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem modelu farmakokinetycznego populacyjnego wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto 60% T > MIC dla P. aeruginosa u 95% noworodków przedwczesnych i u 91% noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób w podeszłym wieku (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, a także nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego upośledzenia funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych oraz dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenia płuc;
• zakażeń oskrzelowo-płucnych w przebiegu mukowiscydozy;
• skomplikowanych zakażeń dróg moczowych;
• skomplikowanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• zakażeń pojawiających się podczas porodu i zakażeń poporodowych;
• skomplikowanych zakażeń skóry i tkanek miękkich;
• ostrym bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.

Meropenem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką podejrzanej o etiologii bakteryjnej.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny rodzaj leku przeciwbakteryjnego beta-laktamowego (np. penicyliny lub cefalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leków z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie w odniesieniu do probenecydu.

Probenecyd konkurować z meropenemem o aktywne wydalenie kanalikowe i w ten sposób hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półwydalenia oraz wzrostu stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże wiązanie z białkami jest tak niewielkie, że nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami z uwzględnieniem tego mechanizmu.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproatu sodu/walpromidu i karbapenemów uważa się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwwąskrzające doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, w związku z czym trudno jest oszacować udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu poziomu INR (międzynarodowego znormalizowanego stosunku). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwwąskrzającym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji leków przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne środki ostrożności.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach poważnych, a czasem zakończonych śmiercią reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Donoszono o ciężkich niepożądanych reakcjach skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny zespół martwiczy, alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), zakaźne rumieńcze wielopostaciowe oraz ostra ogólnoustrojowa pustulopatia egzantematyczna u pacjentów leczonych меропenemem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, меропenem należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne.

Przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych donoszono o reakcjach nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kounisa (ostry alergiczny skurcz tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zapalenie okrężnicy związane z antybiotykiem

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego z antybiotykiem oraz przypadki pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanów zagrażających życiu. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania меропenemu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie leczenia меропenemem i zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie mięśniowe

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko donoszono o drgawkach (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko wystąpienia toksyczności wątroby (zaburzenia funkcji wątroby z obturacyjnością i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z istniejącymi już chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie wymaga się (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej reakcji bezpośredniej/pośredniej Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ten lek zawiera 90,2 mg/dawkę sodu. Należy zachować ostrożność przy jego stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub ich ilość jest ograniczona dotyczących stosowania меропenemu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich efektów toksyczności reprodukcyjnej. Jako środek zapobiegawczy zaleca się unikanie stosowania меропenemu w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Donoszono, że niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Meropepem można stosować w okresie laktacji tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Badania wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami nie były prowadzone.

Przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których donoszono podczas stosowania меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Stosowanie меропenemu w dawce do 2 g 3 razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg 3 razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. rodzina Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Meropenem należy stosować w formie wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki leku do 1 g można podawać w formie dożylnego wstrzyknięcia bolusowego w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym dawki 2 g w formie dożylnego wstrzyknięcia bolusowego są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Tabela 2

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów wynosi mniej niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltraции, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie opłucnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Dozowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3 miesięcy życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meropenemu u dzieci poniżej 3 miesięcy życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt «Farmakokinetyka»).

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i o masie ciała do 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Sposób stosowania

Meropenem stosuje się zazwajanie drogą dożylną w formie infuzji trwającej od 15 do 30 minut. Dodatkowo dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w formie dożylnej iniekcji bolusowej trwającej około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w formie dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie leku w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej była zachowana przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin podczas przechowywania w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie infuzji dożylnej

Roztwór do infuzji należy przygotować przez rozpuszczenie leku w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do infuzji przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu była zachowana przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny podczas przechowywania w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowany roztwór z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci powyżej 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka leku nie jest odpowiednio korygowana, jak opisano w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie z postmarketingowego stosowania leku wskazuje, że niepożądane reakcje po przedawkowaniu są zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane”, są zazwyczaj łagodne i ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek następuje szybkie wydalanie leku z organizmu drogą nerkową.

Meropenem i jego metabolity są usuwane z organizmu podczas hemodializy.

Niepożądane działania.

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 z 5026 pacjentów najczęściej obserwowanymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej występującymi niepożądanościami związanymi z zastosowaniem meropenemu w zakresie wyników badań laboratoryjnych były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie niepożądane działania są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości działania niepożądane są wymienione według malejącej częstości występowania.

Zakażenia i inwazje: rzadko – kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Z układu krwi i chłonnego: często – trombocytemia; rzadko – eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Z układu immunologicznego: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz rozdziały „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia psychiczne: bardzo rzadko – delirium.

Z układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – parestezje; bardzo rzadko – drgawki (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Z układu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadko – zapalenie jelita grubego związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Z wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko – podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi.

Z skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, świąd; rzadko – pokrzywka, toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa-Johnsona, erytema multiforme (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); nieznana częstość – lekowe zapalenie skóry z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), ostra ogólna wypryskowa pustulacja (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Z nerek i dróg moczowych: rzadko – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu podania leku: często – stan zapalny, ból; rzadko – tromboflebita, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Ograniczona liczba dostępnych danych nie wykazuje zwiększonego ryzyka niepożądanych zjawisk u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadają niepożądanym reakcjom obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zespół Kounisa

Zgłaszano rozwój ostrzego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespoł Kounisa) przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie niepożądanych działań

Zgłaszanie niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie zamrażać.

Jeden fiolka przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody pracy aseptycznej.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Każdy nieużywany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Niezgodność.

Meropenemu nie wolno mieszać ani dodawać do innych leków.

Meropenem przeznaczony do dożylnych wstrzyknięć bolusowych należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań jałowej.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do dożylnych infuzji można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do infuzji.

Opakowanie. Proszek w szklanej fiolce zamkniętej gumową korkiem i aluminiową pokrywką z elementem „flip-off”, po jednej fiolce w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Brooks Sterisience Limited.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Blok № Surve № 61/62, Mangledż Village, Nareszwar Road, Kardżan Taluka, Vadodara, 391243, Indie.

Wnioskodawca.

Ananta Medikare Ltd.

Miejsce położenia wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Sute 1, 2 Stajen Kort, Imperial Warf, Taunmed Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.