Ifem

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Ifem (Ifem)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydra, odpowiadającego meropenemowi bezwodnemu w ilości 1 g;

substancja pomocnicza: sód węglan bezwodny.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek krystaliczny biały lub bladożółty.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego.

Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (penicillin-binding proteins, PBPs).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenie hamujące (MIC) (T > MIC), wskazywał na wysoki stopień korelacji z efektywnością. W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu przekraczających MIC dla zakażających mikroorganizmów przez około 40% przedziału dawkowania. Ta wartość docelowa nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku: (1) zmniejszenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszeniem produkcji poryn), (2) zmniejszenia powinowactwa do docelowych PBPs, (3) zwiększenia ekspresji komponentów pompy efliuksowej oraz (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej (UE) odnotowano ogniska infekcji wywołane przez bakterie oporne na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do klas chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną klasę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje nieprzepuszczalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pompy) efliuksowej.

Granice wartości MIC, które zostały określone w trakcie badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania wrażliwości na środki przeciwbakteryjne (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST), podano pod adresem: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx

Zakres nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczeń klinicznych i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie aeroby

Enterococcus faecalis $

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę) £

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus oraz S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne aeroby

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie anaeroby

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne anaeroby

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie aeroby

Enterococcus faecium $,†

Gram-ujemne aeroby

Gatunki Acinetobacter, Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Odporne z natury mikroorganizmy

Gram-ujemne aeroby

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

$ Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

£ Wszystkie metycylinoodporne stafylokokowce są odporne na meropenem.

† Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie meropenemu u ludzi opiera się na danych dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych dostępnych danych dotyczących zastosowania u ludzi. Lekarze powinni opierać się na krajowych i/lub międzynarodowych dokumentach konsensusowych dotyczących leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników średni okres półtrwania w osoczu (t½) wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg w formie infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające im wartości AUC wynoszą 39,3, 62,3 i 153 μg×godz/ml. Po przeprowadzeniu infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynoszą 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podaniu dawek leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie obserwuje się akumulacji meropenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, wartości Cmax i t½ odpowiadały wartościom u zdrowych osób, ale zaobserwowano większy objętość rozłożenia (27 l).

Rozkład.

Średni wskaźnik wiązania meropenemu z białkami osocza wynosi około 2% i nie zależy od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że meropenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, fasz, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm.

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro meropenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-1) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-1.

Wydalanie.

Meropenem jest wydalany głównie w niezmienionej formie przez nerki; około 70% (50–75%) dawki leku wydalane jest w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin, dodatkowo 28% wydzielane jest w formie mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% dawki. Zmierzony klirens nerkowy oraz działanie probenecydu wskazują, że meropenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek.

Zaburzenia funkcji nerek prowadzą do pojawienia się wysokich wartości AUC w osoczu i dłuższego okresu półtrwania meropenemu. Charakterystyczne zwiększenie wartości AUC o 2,4 razy u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), o 5 razy – u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i o 10 razy – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK < 2 ml/min), w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (KK > 80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również wzrastały u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Korekcja dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy z klirens, który podczas hemodializy był około 4 razy wyższy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby.

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po wielokrotnym podawaniu dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne z udziałem pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami z podobnym stanem funkcji nerek. Model populacyjny, opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc, wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci.

Badania farmakokinetyczne u noworodków i dzieci z infekcją: po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wartości Cmax zbliżają się do wartości Cmax u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W porównaniu stwierdzono zgodne charakterystyki farmakokinetyczne między dawkami leku i okresami półtrwania, podobne do tych obserwowanych u dorosłych, we wszystkich oprócz najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy, t½ 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenemu wynoszą 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60% dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w formie meropenemu, a dodatkowo 12% w formie metabolitu. Stężenie meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi około 20% jednoczesnych poziomów leku w osoczu, choć występuje znaczna międzyindywidualna zmienność wartości.

Farmakokinetyka meropenemu u noworodków, którym podawano leczenie przeciwbakteryjne, wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub ciążowym, z ogólnym średniym okresem półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem modelu farmakokinetycznego populacyjnego wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto 60% T > MIC dla P. aeruginosa u 95% wcześniaków i u 91% noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników w wieku podeszłym (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza, co koreluje ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, oraz niewielkie zmniejszenie klirensu nieniercowego. Korekcja dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ifem jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych oraz dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• ciężkiej zapalenia płuc, w tym zapalenia szpitalnego i zapalenia związanej z wentylacją;
• infekcji dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych infekcji dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji okołoporodowych i połogowych;
• powikłanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostrej bakteryjnej meningitis.

Ifem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką w przypadku podejrzenia infekcji bakteryjnej.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicyliny lub cefalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie w odniesieniu do probenecydu.

Probenecyd konkurować z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe i w ten sposób hamuje wydzielanie meropenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz wzrostu stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu i meropenemu.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest nieznaczne, nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami na podstawie tego mechanizmu.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami obserwowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać takiej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Leki przeciwwątrobowe doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, przez co trudno ocenić udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu poziomu INR (Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwzakrzepowym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę celowość zastosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne, a także ryzyko wyboru leku wobec bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, zgłaszano przypadki poważnych, a czasem zakończonych śmiercią reakcji nadwrażliwości (patrz punkty „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN), alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), zakaźne rumień wielopostaciowe oraz ostra ogólnoustrojowa pęcherzyca egzantematyczna u pacjentów leczonych меропenemem (patrz punkt „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów świadczących o tych reakcjach należy natychmiast przerwać stosowanie меропenemu i rozważyć leczenie alternatywne.

Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano reakcje nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kounisa (ostry alergiczny skurcz tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego) (patrz punkt „Działania niepożądane”).

Rhabdomyoliza

Zgłaszano przypadki rhabdomyolizy podczas stosowania меропenemu.

W przypadku pojawienia się objawów lub oznak rhabdomyolizy należy przerwać stosowanie меропenemu i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz punkt „Działania niepożądane”).

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyk游戏副本

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dozowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Stosowanie меропenemu w dawce do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dozowania podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1

Zalecane dawki dla dorosłych oraz dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Merepenem należy stosować w formie wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w formie dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g w formie dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek

Tabela 2

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów jest mniejszy niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową czynnością nerek lub z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt «Farmakokinetyka»).

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia i o masie ciała do 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Sposób stosowania

Meropenem stosuje się zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Dodatkowo dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie leku w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w warunkach przechowywania w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy zastosować natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować przez rozpuszczenie leku w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu z użyciem 0,9 % roztworu chlorku sodu została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w warunkach przechowywania w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Roztwór przygotowany z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy zastosować natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci w wieku od 3 miesięcy.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka leku nie została skorygowana zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie z postmarketingowego stosowania leku wskazuje, że niepożądane reakcje pojawiające się po przedawkowaniu są zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne pod względem nasilenia oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego. U osób z prawidłową funkcją nerek następuje szybkie wydalanie leku z organizmu drogą nerek.

Meropenem i jego metabolity są usuwane z organizmu podczas hemodializy.

Niepożądane działania.

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 z 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz zapalenie w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej występującymi niepożądanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem meropenemu, dotyczącymi wyników badań laboratoryjnych, były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie niepożądane działania są wymienione według klas narządów i układów oraz częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości, niepożądane działania są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Tabela 4

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Zespół Kounisa

Zgłaszano rozwój ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespół Kounisa) podczas stosowania innych antybiotyków z grupy beta-laktamów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Dzieci

Ifem można stosować u dzieci powyżej 3. miesiąca życia. Ograniczona liczba dostępnych danych nie wskazuje na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadają działaniom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie oryginalnym w temperaturze nie przekraczającej 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie zamrażać.

Jeden fiolka przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody pracy septycznej.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Każdy nieużyty produkt lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi wymogami.

Niezgodność.

Meropenemu nie wolno mieszać ani dodawać do innych leków.

Meropenem przeznaczony do dożylnych wstrzyknięć dozowych należy odtworzyć w wodzie sterylnej do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do dożylnej infuzji można bezpośrednio odtworzyć w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub 5 % roztworze glukozy do wlewu.

Opakowanie. Proszek w fiolce. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Auronext Pharma Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

A-1128, RIICO Industrial area Phase III, Bhivadi District - Alwar, Rajasthan, 301 019, Indie.

Wnioskodawca.

Ananta Medikare Ltd.

Adres wnioskodawcy.

Suite 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.