Ibuprofen B. Braun

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Ibuprofen B. Braun (IBUPROFEN B.BRAUN)

Skład:

substancja czynna: ibuprofen;

1 ml roztworu zawiera 4 mg ibuprofenu;

100 ml roztworu zawiera 400 mg ibuprofenu.

substancje pomocnicze: L-arginina, natrium chloridum, sodu wodorotlenek 1M, kwas chlorowodorowy 1M, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór do bladej barwy żółtej, praktycznie wolny od widocznych cząstek.

pH: 6,8–7,8.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwzapalne niesteroidowe i leki przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego.

Kod ATC M01AE01.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Ibuprofen B. Braun to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID), który wykazał skuteczność w standardowych modelach doświadczalnych stanów zapalnych u zwierząt, prawdopodobnie poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. U ludzi ibuprofen wykazuje działanie przeciwgorączkowe, zmniejsza ból oraz obrzęki spowodowane stanem zapalnym. Ponadto ibuprofen odwracalnie hamuje agregację płytek krwi indukowaną adenozynodifosfatem (ADP) i kolagenem.

Dane doświadczalne wskazują, że ibuprofen może konkurencyjnie hamować działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi w przypadku jednoczesnego stosowania obu leków. Niektóre badania farmakodynamiczne wykazały, że przyjmowanie jednorazowej dawki ibuprofenu w wysokości 400 mg w ciągu 8 godzin przed lub w ciągu 30 minut po podaniu kwasu acetylosalicylowego o natychmiastowym uwalnianiu (81 mg) prowadziło do obniżenia wpływu kwasu acetylosalicylowego na produkcję tromboksanu lub agregację płytek krwi. Choć istnieje niepewność co do możliwości ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć, że regularne długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne oddziaływanie uważa się za mało prawdopodobne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Farmakokinetyka

Wchłanianie

„Ibuprofen B. Braun” podaje się dożylnie, dlatego proces wchłaniania nie zachodzi, a biodostępność ibuprofenu wynosi 100%.

Po podaniu dożylnym maksymalne stężenie S-enancjomeru (czynnego) i R-enancjomeru ibuprofenu osiągane jest około 40 minut od rozpoczęcia wlewania przy zalecanej długości wstrzykiwania wynoszącej 30 minut.

Rozkład

Obliczony objętość rozkładu wynosi od 0,11 do 0,21 l/kg. Ibuprofen w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, przede wszystkim z albuminą.

Biotransformacja

Ibuprofen jest metabolizowany w wątrobie do dwóch nieaktywnych metabolitów, które razem z niemetabolizowanym ibuprofenem są wydalane przez nerki w postaci niezmienionej lub w formie koniugatów.

Po doustnym podaniu ibuprofen jest szybko wchłaniany częściowo w żołądku, a następnie całkowicie w jelicie cienkim. Po metabolizmie w wątrobie (hydroksylacja, karboksylacja) farmakologicznie nieaktywne metabolity są całkowicie wydalane głównie przez nerki (90%), a także z żółcią.

Wydalanie

Wydalanie przez nerki odbywa się szybko i w pełni. Okres półtrwania wynosi około 2 godziny.

Linowość/nielinowość

Ibuprofen wykazuje liniowość pola pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) w osoczu po jednorazowym podaniu ibuprofenu (w zakresie dawek 200–800 mg).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Istnieje korelacja pomiędzy stężeniami ibuprofenu w osoczu, jego właściwościami farmakodynamicznymi a ogólnym profilem bezpieczeństwa. Farmakokinetyka ibuprofenu jest stereoselektywna po podaniu dożylnym i doustnym.

Mechanizm działania i farmakologia w przypadku podania dożylnego nie różnią się od mechanizmu działania przy doustnym przyjmowaniu ibuprofenu.

Osobliwe kategorie pacjentów

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek obserwowano zwiększenie stężenia niezwiązanego (S)-ibuprofenu, wyższe wartości AUC (S)-ibuprofenu oraz zwiększenie stosunku enancjomerowego AUC (S/R) w porównaniu do zdrowych ochotników.

U pacjentów w terminalnym stadium niewydolności nerek poddawanych dializie średnia frakcja wolna ibuprofenu wynosiła około 3% w porównaniu do około 1% u zdrowych ochotników. Ciężkie zaburzenie funkcji nerek może prowadzić do gromadzenia się metabolitów ibuprofenu. Znaczenie tego efektu jest nieznane. Metabolity można usuwać za pomocą hemodializy (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

U pacjentów z marskością wątroby i umiarkowaną niewydolnością wątroby (6–10 punktów według skali Childa-Pugha), którzy otrzymywali racemiczny ibuprofen, obserwowano średnio dwukrotne wydłużenie okresu półtrwania, a stosunek enancjomerowy AUC (S/R) był istotnie niższy niż u zdrowych ochotników, co wskazuje na zaburzenie metabolicznej inwersji (R)-ibuprofenu do aktywnego (S)-enancjomeru (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Charakterystyka kliniczna

Wskazania
Ibuprofen B. Braun wskazany jest u dorosłych do krótkotrwałego leczenia objawowego ostrego bólu umiarkowanego stopnia oraz krótkotrwałego leczenia objawowego gorączki, gdy podanie dożylna jest uzasadnione klinicznie i gdy inne drogi podania są niemożliwe.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na ibuprofen, inne LNPZ lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Wzmożone ryzyko napadów oskrzelowych, astmy, kataru nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki w wywiadzie, związane z podawaniem kwasu acetylosalicylowego (ASA) lub innych LNPZ.
• Stan zwiększonych skłonności do krwawień lub aktywne krwawienia, takie jak ciężkie zaburzenia krzepnięcia krwi (np. trombocytopenia).
• Aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy / krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej wyraźnych epizodów potwierdzonej choroby wrzodowej lub krwawienia).
• Krwawienia przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie związane z wcześniejszą terapią LNPZ.
• Aktywne krwawienie mózgowe lub inne aktywne krwawienie.
• Ciężka niewydolność wątroby lub nerek.
• Ciężka niewydolność serca (klasa IV wg klasyfikacji NYHA [New York Heart Association]).
• Ciężkie odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów).
• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Inne LNPZ, w tym inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2) oraz salicylany. W wyniku działania synergistycznego jednoczesne stosowanie dwóch lub więcej LNPZ zwiększa ryzyko powstawania wrzodów przewodu pokarmowego i krwawień. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi LNPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kwas acetylosalicylowy. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu i kwasu acetylosalicylowego (ASA) zazwyczaj nie jest zalecane ze względu na możliwość nasilenia działań niepożądanych. Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprofen może konkurencyjnie hamować wpływ niskich dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi przy jednoczesnym stosowaniu. Choć istnieje niepewność co do możliwości ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć, że regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Uważa się, że przypadkowe zastosowanie ibuprofenu ma mało prawdopodobny klinicznie istotny efekt (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Lit. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z lekami litu może zwiększyć stężenie tych leków w surowicy krwi.
Należy kontrolować stężenie litu w surowicy krwi.

Glikozydy nasercowe (digoksyna). LNPZ mogą nasilać niewydolność serca, obniżać szybkość filtracji kłębuszkowej oraz zwiększać stężenie glikozydów nasercowych w osoczu krwi. Zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny w surowicy krwi.

Pentoxyfilina: U pacjentów stosujących ibuprofen w połączeniu z pentoxyfiliną zwiększa się ryzyko krwawienia, dlatego zaleca się kontrolę czasu krwawienia.

Fenytoina. Stężenie fenytoiny w surowicy krwi może wzrastać przy jednoczesnym leczeniu ibuprofenem, co zwiększa ryzyko toksyczności.

Leki przeciwnadciśnieniowe (diuretyki, inhibitory ACE, blokery β-adrenergiczne oraz antagoniści angiotensyny II). Diuretyki oraz inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) mogą nasilać nefrotoksyczność niesteroidowych leków przeciwzapalnych. LNPZ mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwnadciśnieniowych, w tym inhibitorów ACE i blokerów β-adrenergicznych. U pacjentów z niewydolnością nerek (np. odwodnieni pacjenci lub osoby starsze z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II z lekami hamującymi cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj ma charakter odwracalny. Dlatego takie kombinacje należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjentów należy poinstruować o przyjmowaniu odpowiedniej ilości płynów. Funkcję nerek należy kontrolować na początku wspomaganego leczenia oraz okresowo później.

Jednoczesne stosowanie ibuprofenu i inhibitorów ACE może prowadzić do hiperkaliemii.

Diuretyki zatrzymujące potas. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu i diuretyków zatrzymujących potas może prowadzić do hiperkaliemii (zaleca się sprawdzenie stężenia potasu w surowicy krwi).

Kaptopril. Badania eksperymentalne wskazują, że ibuprofen przeciwdziała działaniu kaptoprilu w zakresie zwiększenia wydalania sodu.

Kortykosteroidy. W przypadku jednoczesnego stosowania z ibuprofenem zwiększa się ryzyko powstawania wrzodów przewodu pokarmowego lub krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwpłytkowe (np. klopidogrel i tyklonidyna) oraz selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). W przypadku jednoczesnego stosowania z ibuprofenem zwiększa się ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). LNPZ nie powinno się łączyć z tyklonidyną ze względu na ryzyko efektu addytywnego w zakresie hamowania funkcji płytek krwi.

Metotreksat w dawkach 15 mg/tydzień lub wyższych. LNPZ hamują wydzielanie kanalikowe metotreksatu, mogą więc powodować pewne interakcje metaboliczne prowadzące do obniżenia klirensu metotreksatu. Stosowanie ibuprofenu w ciągu 24 godzin przed lub po podaniu metotreksatu może prowadzić do podwyższenia stężenia metotreksatu i nasilenia jego działania toksycznego. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania LNPZ i wysokich dawek metotreksatu. Należy również wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko interakcji podczas leczenia niskimi dawkami metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W przypadku leczenia skojarzonego należy kontrolować funkcję nerek.

Metotreksat w niskich dawkach — mniej niż 15 mg/tydzień. Ibuprofen zwiększa stężenie metotreksatu. W przypadku stosowania w połączeniu z niskimi dawkami metotreksatu należy starannie monitorować parametry krwi pacjenta, szczególnie w pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania. Konieczne jest również wzmocnienie monitorowania w przypadku pogorszenia funkcji nerek, nawet nieznacznego, oraz u pacjentów w wieku starszym, a także kontrolowanie funkcji nerek, aby uniknąć możliwego obniżenia klirensu metotreksatu.

Cyklosporyna. Ryzyko uszkodzenia nerek cyklosporyną zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Nie można wykluczyć tego efektu również w przypadku jednoczesnego stosowania cyklosporyny i ibuprofenu.

Antykoagulancy. LNPZ mogą nasilać działanie takich antykoagulantów, jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W przypadku leczenia skojarzonego zaleca się kontrolę stanu krzepnięcia krwi.

Sulfonilomoczniki. LNPZ mogą nasilać działanie hipoglikemizujące sulfonilomoczników. W przypadku leczenia skojarzonego zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi.

Takrolimus. W przypadku jednoczesnego stosowania z ibuprofenem zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności.

Zydowudyna. Istnieją dowody na zwiększone ryzyko wystąpienia hemartrozy i krwotoków u pacjentów zakażonych HIV z hemofilią, którzy jednocześnie stosują zydowudynę i ibuprofen. Wiadomo o zwiększonym ryzyku toksyczności hematologicznej przy jednoczesnym stosowaniu zydowudyny i LNPZ. Zaleca się wykonanie morfologii krwi po 1–2 tygodniach od rozpoczęcia jednoczesnego stosowania.

Probenecyd i sulfinpirazon. Leki zawierające probenecyd lub sulfinpirazon mogą spowolnić wydalanie ibuprofenu.

Antybiotyki chinolonowe. Dane z badań na zwierzętach wskazują, że LNPZ zwiększają ryzyko wystąpienia drgawek związanych ze stosowaniem antybiotyków chinolonowych. U pacjentów stosujących LNPZ i chinolony może występować zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek.

Inhibitory CYP2C9. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z inhibitorami CYP2C9 może zwiększyć działanie ibuprofenu (substrat CYP2C9). Badania z worykonazolem i flukenazolem (inhibitory CYP2C9) wykazały zwiększenie działania S(+)-ibuprofenu o około 80–100%. Należy rozważyć zmniejszenie dawki ibuprofenu przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP2C9, szczególnie w przypadku stosowania wysokich dawek ibuprofenu z worykonazolem lub flukenazolem.

Mifepryston. Jeśli LNPZ stosowane są w ciągu 8–12 dni po podaniu mifeprystonu, mogą one zmniejszyć jego działanie.

Alkohol. Należy unikać stosowania ibuprofenu u osób stale spożywających alkohol (14–20 lub więcej porcji tygodniowo) ze względu na zwiększone ryzyko poważnych działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, w tym krwawień.

Aminoglikozydy. LNPZ mogą zmniejszać wydalanie aminoglikozydów i zwiększać ich toksyczność. W przypadku jednoczesnego stosowania z ibuprofenem zaleca się ścisłą kontrolę stężenia aminoglikozydów w surowicy krwi.

Ekstrakty ziołowe. Ginkgo biloba zwiększa ryzyko krwawienia podczas stosowania LNPZ.

Szczególne środki ostrożności

Niepożądane działanie można ograniczyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku „Ibuprofen B. Braun” z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami COX-2 (koksami).

Ryzyko związane z przewodem pokarmowym. Znane są przypadki krwawień, perforacji, owrzodzeń przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, które mogą wystąpić w dowolnym okresie leczenia NLPZ, z objawami ostrzegawczymi lub bez nich, niezależnie od obecności w wywiadzie poważnych powikłań ze strony przewodu pokarmowego.

Ryzyko krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ, a także u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie jeśli było ono powiklane krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”) oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej dostępnej dawki. U tych pacjentów, jak również u pacjentów wymagających jednoczesnego przyjmowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego (ASA) lub innych leków zwiększających ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość zastosowania terapii wspomaganej lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej) (patrz niżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z wywiadem toksycznego działania na przewód pokarmowy, szczególnie osoby starsze, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (przede wszystkim krwawienie z przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki współistniejące, które zwiększają ryzyko powstawania owrzodzeń lub krwawień, takie jak kortykosteroidy doustne, leki przeciwkrwawe (np. warfaryna), leki przeciwpłytkowe (np. kwas acetylosalicylowy) lub selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących „Ibuprofen B. Braun”, leczenie należy przerwać (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (nieswoiste zapalenie jelit, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ mogą one ulec nasileniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Działania na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wywiadem nadciśnienia tętniczego i/lub niewydolności serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia, ponieważ zgłaszano przypadki zatrzymywania płynu, nadciśnienia tętniczego i obrzęków związanych z leczeniem NLPZ. Dane badań klinicznych wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę), nieco zwiększa ryzyko powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Ogólnie rzecz biorąc, wyniki badań epidemiologicznych nie wskazują, że niska dawka ibuprofenu (np. ≤ 1200 mg na dobę) zwiększa ryzyko powikłań trombotycznych tętniczych.

Pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca (klasa II–III wg klasyfikacji NYHA), rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy leczyć ibuprofenem tylko po dokładnej ocenie stanu klinicznego. Należy unikać wysokich dawek (2400 mg na dobę).

Zgłaszano przypadki zespołu Kounis u pacjentów przyjmujących ibuprofen. Zespół Kounis objawia się objawami sercowo-naczyniowymi związanymi z zwężeniem tętnic wieńcowych spowodowanym reakcją alergiczną lub reakcją nadwrażliwości, co potencjalnie może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Należy również dokładnie rozważyć możliwość rozpoczęcia długotrwałego leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu), szczególnie jeśli konieczne są wysokie dawki ibuprofenu (2400 mg na dobę).

Ciężkie działania niepożądane na skórę. Podczas stosowania ibuprofenu odnotowano ciężkie działania niepożądane na skórę, w tym odessą dermatytę, zespół wielopostaciową rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny zespół martwiczy, zespół DRESS (reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi) oraz ostrą ogólną egzantematyczną pustulozę, które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Większość takich reakcji pojawia się w ciągu pierwszego miesiąca. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie ibuprofenu należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (jeśli to konieczne).

Niewydolność wątroby lub nerek, odwodnienie. Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem zaburzeń funkcji wątroby lub nerek, szczególnie podczas jednoczesnego leczenia diuretykami, ponieważ hamowanie prostaglandyn może prowadzić do zatrzymywania płynu i zaburzeń funkcji nerek. Takim pacjentom należy przepisać najniższą możliwą dawkę ibuprofenu, a funkcję nerek należy regularnie monitorować.

W przypadku odwodnienia należy zapewnić odpowiednie spożycie płynów. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z odwodnieniem spowodowanym np. biegunką, ponieważ odwodnienie może sprowokować rozwój niewydolności nerek.

Regularne stosowanie leków przeciwbólowych, szczególnie w połączeniu z różnymi substancjami przeciwbólowymi, może prowadzić do uszkodzenia nerek z ryzykiem rozwoju niewydolności nerek (nefropatia przeciwbólowa). To ryzyko wzrasta u osób starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, niewydolnością serca, zaburzeniami funkcji wątroby i u tych, którzy przyjmują diuretyki lub inhibitory ACE. Po przerwaniu terapii NLPZ stan pacjenta zazwyczaj wraca do normy.

Jak inne NLPZ, ibuprofen może powodować umiarkowane, przejściowe podwyższenie niektórych parametrów funkcji wątroby, a także istotne podwyższenie poziomu transaminaz. W przypadku istotnego wzrostu tych parametrów leczenie należy przerwać (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Reakcje anafilaktyczne. Podczas przeprowadzania wlewania dożylnego, jako standardową praktykę, zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku wlewania, w celu wykrycia ewentualnej reakcji anafilaktycznej spowodowanej substancją czynną lub pomocniczą.

Bardzo rzadko występują ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów reakcji nadwrażliwości po podaniu leku „Ibuprofen B. Braun”, terapię należy przerwać i rozpocząć leczenie objawowe, które powinno być prowadzone przez specjalistów zgodnie z występującymi objawami.

Zaburzenia oddechowe. Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z astmą oskrzelową, przewlekłym katarzem nosa, chorobami alergicznymi w aktywnej formie lub w wywiadzie, ponieważ zgłaszano, że NLPZ mogą powodować skurcz oskrzeli, pokrzywkę lub obrzęk naczynioruchowy u takich pacjentów.

Reakcje hematologiczne. Ibuprofen może tymczasowo hamować funkcję płytek krwi (agregację płytek krwi), przedłużając czas krwawienia i zwiększając ryzyko krwawienia.

Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących ASA w celu hamowania agregacji płytek krwi (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Farmakodynamika”).

Zaleca się dokładne monitorowanie pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi lub zwiększonym ryzykiem krwawienia (np. pacjenci po operacji), szczególnie przy stosowaniu leku bezpośrednio po poważnej operacji.

Przy długotrwałym stosowaniu ibuprofenu należy regularnie kontrolować parametry funkcji wątroby i nerek oraz morfologię krwi.

Ibuprofen należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów z wrodzonym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. ostrej porfirii przerywanej).

W przypadku stosowania NLPZ w połączeniu z jednoczesnym spożyciem alkoholu zwiększa się ryzyko niepożądanych skutków związanych z substancją czynną, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego lub układu nerwowego.

Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z określonymi chorobami, które mogą się nasilić:

• pacjentom z reakcją alergiczną na inne substancje — ponieważ istnieje również zwiększone ryzyko reakcji nadwrażliwości po zastosowaniu tego leku;
• pacjentom z gorączką traw, polipami nosa lub przewlekłymi obturacyjnymi chorobami oddechowymi — ponieważ istnieje dla nich zwiększone ryzyko rozwoju reakcji alergicznej. Mogą one objawiać się napadami astmy (tzw. astma przeciwbólowa), obrzękiem Quincka lub pokrzywką.

Meningit nieżytowy. Zgłaszano przypadki meningitu nieżytowego po stosowaniu ibuprofenu u pacjentów z toczeniem rumieniowatym układowym (SLE). Choć jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów z SLE i powiązanymi chorobami tkanki łącznej, meningit nieżytowy rozwijał się również u niektórych pacjentów bez podstawowej choroby przewlekłej. Należy więc brać to pod uwagę przy przepisywaniu leczenia ibuprofenem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Działania oczne. Przy doustnym przyjmowaniu ibuprofenu zgłaszano zamglenie lub pogorszenie widzenia, skotomę oraz zaburzenia postrzegania barw. Jeśli pacjent ma powyższe objawy, należy przerwać stosowanie ibuprofenu i skierować pacjenta na badanie okulistyczne, które obejmuje sprawdzenie centralnego pola widzenia i postrzegania barw.

Inne reakcje. Długotrwałe stosowanie leków przeciwbólowych może powodować ból głowy, który nie powinno się leczyć zwiększoną dawką leku.

Należy unikać stosowania leku „Ibuprofen B. Braun” w przypadku ospa wietrzna, ponieważ w wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może powodować poważne infekcyjne powikłania skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tych infekcji.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji. „Ibuprofen B. Braun” może maskować objawy infekcji, co może prowadzić do opóźnienia leczenia i, jako konsekwencji, do pogorszenia przebiegu choroby. Takie maskowanie objawów obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. Gdy „Ibuprofen B. Braun” jest przepisywany w celu usunięcia gorączki lub złagodzenia bólu podczas infekcji, zaleca się kontrolowanie przebiegu infekcji. Pacjent powinien udać się do lekarza, jeśli objawy nie ustępują lub się nasilają.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych:

• czas krwawienia (może się wydłużyć o 1 dzień po zakończeniu terapii);
• stężenie glukozy we krwi (może się zmniejszyć);
• klirens kreatyniny (może się zmniejszyć);
• hematokryt lub poziom hemoglobiny (może się zmniejszyć);
• poziom azotu mocznikowego we krwi, kreatyniny i potasu w osoczu (może wzrosnąć);
• próby funkcji wątroby: podwyższenie poziomu transaminaz.

Ostrzeżenia dotyczące zawartości sodu.

Lek „Ibuprofen B. Braun” zawiera 358 mg sodu na butelkę o pojemności 100 ml, co odpowiada 17,9% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia 2 g sodu dla dorosłego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i rozwój embrionu/płodu. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn na wczesnym etapie ciąży. Absolutne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrastało z 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długości terapii.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibuprofenu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze, które zazwyczaj ustępowało po zakończeniu leczenia. W związku z tym w I i II trymestrze ciąży nie należy stosować ibuprofenu, z wyjątkiem przypadków nagłej potrzeby. Jeśli ibuprofen jest przepisywany kobiecie próbującej zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy.

Mimo że wstrzykiwanie dożylne ibuprofenu jest wskazane tylko przez 3 dni leczenia, należy rozważyć konieczność monitorowania okołoporodowego w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie ibuprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. W przypadku stwierdzenia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego należy przerwać stosowanie ibuprofenu.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn:

• mogą wpływać na płód w następujący sposób:
  • toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
  • zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej).
• mogą wpływać na matkę na końcu ciąży i noworodka w następujący sposób:
  • przedłużenie czasu krwawienia, a także działanie przeciwagregacyjne, które może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
  • hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Ibuprofen jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Ibuprofen i jego metabolity mogą przenikać do mleka matki w niskich stężeniach. Obecnie nie znane są szkodliwe skutki na niemowlęta, dlatego dla krótkotrwałego leczenia mniejszymi dawkami przerwanie karmienia piersią zazwyczaj nie jest konieczne. Jednak zaleca się przerwanie karmienia piersią przy stosowaniu dawek przekraczających 1200 mg na dobę ze względu na zdolność ibuprofenu do hamowania syntezy prostaglandyn u noworodków.

Plodność

Zgodnie z niektórymi danymi, leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny mogą wpływać na proces owulacji. Ten wpływ jest odwracalny po przerwaniu leczenia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Jednorazowe przyjęcie lub krótkotrwałe stosowanie ibuprofenu nie wymaga środków ostrożności. Jednak pojawienie się odpowiednich działań niepożądanych, takich jak zmęczenie i zawroty głowy, może pogorszyć reakcję, a zdolność prowadzenia pojazdów i/lub pracy z mechanizmami może być zmniejszona. Szczególnie dotyczy to jednoczesnego przyjmowania leku z alkoholem.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Może to zminimalizować ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Lek należy stosować tylko wtedy, gdy nie jest możliwy przyjmowanie doustne. Pacjenci powinni możliwie najszybciej przejść na leczenie doustne.

Lek ten wskazany jest do stosowania przez najkrótszy możliwy okres czasu. Leczenie nie powinno przekraczać 3 dni.

Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta w celu zminimalizowania ryzyka działań niepożądanych ze strony nerek.

• Dorośli *

Zalecana dawka: 400 mg ibuprofenu co 6–8 godzin w razie potrzeby.

Zalecana maksymalna dawka dobową: 1200 mg — przekraczanie jest zabronione.

• Pacjenci w podeszłym wieku *

Podczas stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), w tym ibuprofenu, u pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność, ponieważ ci pacjenci są zazwyczaj bardziej narażeni na działania niepożądane (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” i „Działania niepożądane”), częściej występują u nich zaburzenia funkcji nerek, wątroby i układu sercowo-naczyniowego oraz przyjmują oni leki współistniejące. W szczególności zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów. Leczenie należy okresowo przeglądać i przerywać w przypadku braku widocznej korzyści lub wystąpienia nietolerancji.

• Niewydolność nerek *

Podczas stosowania NLPZ pacjenci z niewydolnością nerek wymagają starannego obserwowania, w szczególności monitorowania czynności nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu należy zmniejszyć dawkę i utrzymywać ją na możliwie najniższym poziomie przez najkrótszy czas potrzebny do kontrolowania objawów. Lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

• Niewydolność wątroby *

Należy zachować ostrożność podczas stosowania NLPZ w tej populacji, mimo że nie obserwowano różnic w profilu farmakokinetycznym. U pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu należy rozpocząć leczenie od obniżonych dawek, utrzymywać dawkę na możliwie najniższym poziomie przez najkrótszy możliwy czas i poddawać ich starannemu nadzorowi. Ibuprofen B. Braun jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

• Dzieci *

Leku tego nie należy stosować u dzieci i młodzieży. Stosowanie leku Ibuprofen B. Braun u dzieci i młodzieży nie było badane. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności.

Sposób stosowania

Stosować dożylne.

Ibuprofen B. Braun przepisuje lekarz i powinien być podawany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach zapewniających dostęp do odpowiedniego sprzętu.

Lek należy podawać w postaci dożylnej infuzji przez 30 minut.

*** Przedawkowanie ***

Objawy

Zaburzenia ze strony układu nerwowego środkowego: ból głowy, szumy w uszach, dezorientacja, ataksja, niestagmus, a także ból brzucha, nudności, wymioty, utrata przytomności, drgawki (głównie u dzieci), zawroty głowy, które mogą wystąpić jako objawy przedawkowania. Ponadto możliwe są krwawienia przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby i nerek. Może również wystąpić hipotensja tętnicza, hiperkaliemia, hipotermia, osłabienie oddychania i sinica.

W przypadku ciężkiego zatrucia może wystąpić kwasica metaboliczna.

Długotrwałe stosowanie ibuprofenu w dawkach wyższych niż zalecane lub przedawkowanie może prowadzić do kwasicy kanalikowej nerek i hipokaliemii.

Leczenie

Leczenie jest objawowe, nie ma specyficznego antydotum.

Możliwości terapeutyczne leczenia zatrucia zależą od stopnia, poziomu i objawów klinicznych zgodnie z ogólnie przyjętą praktyką intensywnej terapii.

Działania niepożądane

Najczęściej występują działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Może dojść do wystąpienia wrzodów żołądkowo-jelitowych, perforacji przewodu pokarmowego lub krwawienia, czasem zakończonych śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych (patrz rozdział „Szczególne wskazania”). Opisywano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, krwawe wymioty, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenenie objawów zapalenia okrężnicy lub choroby Crohna (patrz rozdział „Szczególne wskazania”). Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Ryzyko wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego zależy od zakresu dawek i długości stosowania.

Bardzo rzadko zgłaszano ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (w tym reakcje w miejscu wlewu, szok anafilaktyczny) oraz poważne działania niepożądane ze strony skóry, takie jak reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka (zespołu Lyella), rumień wielopostaciowy oraz łysienie.

Opisywano nasilenie stanów zapalnych związanych z infekcją (np. rozwój faszcytu nekrotycznego) towarzyszące stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Może to być związane z mechanizmem działania NLPZ.

Podczas ospowicy wietrznej mogą wystąpić nadwrażliwość na światło, zapalenie naczyń alergiczne i w wyjątkowych przypadkach — ciężkie infekcje skóry oraz powikłania tkanki miękkiej (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Zgłaszano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca związane z leczeniem NLPZ.

Badania kliniczne wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę), wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka wystąpienia zjawisk trombozy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Częstość działań niepożądanych ibuprofenu wymienionych poniżej określa się następująco:

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Raportowanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 3 lata.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast po otwarciu. W przeciwnym razie odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania przed użyciem ponosi użytkownik.

Niezgodność.

Nie przeprowadzono badań zgodności, tego leku nie wolno mieszać z innymi lekami.

Warunki przechowywania. Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Opakowanie

400 mg / 100 ml:

po 100 ml w butelkach polietylenowych bez opakowania wtórnego;

po 100 ml w butelkach polietylenowych, po 10 lub 20 butelek w pudełku kartonowym.

Producent. B. Braun Medical SA / B. Braun Medical SA.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącej działalność. Carretera de Terrassa 121, 08191 Rubi (Barcelona), Hiszpania / Carretera de Terrassa 121, 08191 Rubi (Barcelona), Spain.