Ibuprofen B. Braun

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku IBUPROFEN B. BRAUN (IBUPROFEN B. BRAUN)

Skład:

substancja czynna: ibuprofen;

1 ml roztworu zawiera 4 mg ibuprofenu;

50 ml roztworu zawiera 200 mg ibuprofenu.

substancje pomocnicze: L-arginina, sodu chloridum, sodii hydroxydum 1M, acidum hydrochloridicum 1M, aqua pro injectione.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór do bladożółtego koloru, praktycznie wolny od widocznych cząstek.

pH: 6,8–7,8.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwszczodkowe i przeciwreumatyczne nienależące do steroidów. Pochodne kwasu propionowego.

Kod ATC M01AE01.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Ibuprofen B. Braun to niesteroidowy lek przeciwbólowy i przeciwzapalny (NLPZ), który w standardowych modelach doświadczalnych stanów zapalnych u zwierząt wykazał skuteczność, najprawdopodobniej dzięki hamowaniu syntezy prostaglandyn. U ludzi ibuprofen wykazuje działanie przeciwgorączkowe, zmniejsza ból oraz obrzęki spowodowane stanem zapalnym. Ponadto ibuprofen odwracalnie hamuje agregację płytek krwi indukowaną przez adenozynodifosforan (ADP) i kolagen.

Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprofen może konkurencyjnie hamować działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków. Niektóre badania farmakodynamiczne wykazały, że przy podaniu jednorazowej dawki ibuprofenu 400 mg w ciągu 8 godzin przed lub w ciągu 30 minut po podaniu kwasu acetylosalicylowego o natychmiastowym uwalnianiu (81 mg) obserwowano zmniejszenie wpływu kwasu acetylosalicylowego na produkcję tromboksany lub agregację płytek krwi. Choć istnieje niepewność co do możliwości ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć, że regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne działanie uważa się za mało prawdopodobne (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Farmakokinetyka

Wchłanianie

„Ibuprofen B. Braun” jest podawany dożylnie, dlatego proces wchłaniania nie zachodzi, a biodostępność ibuprofenu wynosi 100%.

Po dożylnej podaniu maksymalne stężenie S-enancjomeru (czynnego) i R-enancjomeru osiągane jest około 40 minut od rozpoczęcia wstrzykiwania przy zalecanej długości wstrzykiwania 30 minut.

Rozkład

Obliczony objętościowy rozkład wynosi od 0,11 do 0,21 l/kg. Ibuprofen silnie wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą.

Biotransformacja

Ibuprofen jest metabolizowany w wątrobie do dwóch nieaktywnych metabolitów, które razem z niemetabolizowanym ibuprofenem są wydalane przez nerki w niezmienionej formie lub w formie koniugatów.

Po doustnym podaniu ibuprofen jest szybko wchłaniany częściowo w żołądku, a następnie całkowicie w jelicie cienkim. Po metabolizmie w wątrobie (hydroksylacja, karboksylacja) farmakologicznie nieaktywne metabolity są całkowicie wydalane głównie przez nerki (90%), a także z żółcią.

Wydalanie

Wydalanie przez nerki odbywa się szybko i w pełni. Okres półtrwania wynosi około 2 godziny.

Linowość/nielinowość

Ibuprofen wykazuje liniowość pola powierzchni pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) w osoczu krwi po jednorazowym podaniu ibuprofenu (w zakresie 200–800 mg).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Istnieje korelacja między stężeniami ibuprofenu w osoczu krwi, jego właściwościami farmakodynamicznymi a ogólnym profilem bezpieczeństwa. Farmakokinetyka ibuprofenu jest stereoselektywna po podaniu dożylnej i doustnym.

Mechanizm działania i farmakologia w przypadku podania dożylnej nie różnią się od mechanizmu działania przy doustnym przyjmowaniu ibuprofenu.

Osobliwe kategorie pacjentów

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek obserwowano podwyższenie stężenia niezwiązanego (S)-ibuprofenu, wyższe wartości AUC (S)-ibuprofenu oraz zwiększone stosunki enancjomerowe AUC (S/R) w porównaniu do zdrowych ochotników.

U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym, poddawanych dializie, średnia frakcja wolna ibuprofenu wynosiła około 3% w porównaniu do około 1% u zdrowych ochotników. Ciężkie zaburzenie funkcji nerek może prowadzić do gromadzenia się metabolitów ibuprofenu. Znaczenie tego efektu jest nieznane. Metabolity można usunąć za pomocą hemodializy (patrz działy „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

U pacjentów z marskością wątroby i umiarkowaną niewydolnością wątroby (6–10 punktów wg skali Childa-Pugha), którzy otrzymywali racemiczny ibuprofen, obserwowano średnio dwukrotne wydłużenie okresu półtrwania, a stosunek enancjomerowy AUC (S/R) był znacznie niższy niż u zdrowych ochotników, co wskazuje na zaburzenie metabolicznej inwersji (R)-ibuprofenu do czynnego (S)-enancjomeru (patrz działy „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci

Właściwości farmakokinetyczne ibuprofenu u dzieci są podobne do tych u dorosłych.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania
„Ibuprofen B. Braun” jest wskazany u dzieci o masie ciała od 20 kg i w wieku od 6 lat do krótkotrwałego leczenia objawowego ostrego bólu umiarkowanego stopnia oraz do krótkotrwałego leczenia objawowego gorączki, gdy podanie dożylna jest uzasadnione klinicznie i inne drogi podania są niemożliwe.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na ibuprofen, inne leki przeciwwijączkowe niesteroidowe (LZWS) lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• W przeszłości występujące napady duszności, astma, katar sienny, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka związane z przyjmowaniem kwasu acetylosalicylowego (ASA) lub innych LZWS.
• Stany charakteryzujące się zwiększoną skłonnością do krwawień lub aktywne krwawienia, takie jak ciężkie zaburzenia krzepnięcia krwi (np. trombocytopenia).
• Aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy / krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej wyraźnych epizodów potwierdzonej choroby wrzodowej lub krwawienia).
• W przeszłości występujące krwawienia przewodu pokarmowego lub perforacje związane z wcześniejszą terapią LZWS.
• Aktywne krwawienie mózgowe lub inne krwawienie.
• Ciężkie niewydolność wątroby lub nerek.
• Ciężka niewydolność serca (klasa IV wg klasyfikacji NYHA [New York Heart Association]).
• Ciężkie odwodnienie (spowodowane wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów).
• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Inne LZWS, w tym inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2) oraz salicylany. W wyniku działania synergistycznego jednoczesne stosowanie dwóch lub więcej LZWS zwiększa ryzyko powstawania wrzodów przewodu pokarmowego i krwawień. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi LZWS (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kwas acetylosalicylowy. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu i kwasu acetylosalicylowego (ASA) zazwyczaj nie jest zalecane ze względu na możliwość nasilenia działań niepożądanych. Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprofen może konkurencyjnie hamować wpływ niskich dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi przy jednoczesnym stosowaniu. Choć istnieje niepewność co do możliwości ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć, że regularne długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego. Uważa się za mało prawdopodobne wystąpienie klinicznie istotnego efektu przy okazjonalnym stosowaniu ibuprofenu (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Lit. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z lekami zawierającymi lit może zwiększyć stężenie tych leków w surowicy krwi.
Należy kontrolować stężenie litu w surowicy krwi.

Glikozydy serca (digoksyna). LZWS mogą nasilać niewydolność serca, obniżać szybkość filtracji kłębuszkowej oraz zwiększać stężenie glikozydów serca w osoczu krwi. Zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny w surowicy krwi.

Pentoksyfilina: U pacjentów przyjmujących ibuprofen w połączeniu z pentoksyfiliną zwiększa się ryzyko krwawienia, dlatego zaleca się kontrolę czasu krwawienia.

Fenytoina. Stężenie fenytoiny w surowicy krwi może wzrosnąć podczas jednoczesnego leczenia ibuprofenem, co zwiększa ryzyko toksyczności.

Leki przeciwhypertensyjne (diuretyki, inhibitory ACE, blokery beta-adrenergiczne oraz antagoniści angiotensyny II). Diuretyki oraz inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) mogą nasilać nefrotoksyczność niesteroidowych leków przeciwzapalnych. LZWS mogą zmniejszać skuteczność diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych, w tym inhibitorów ACE i blokerów beta-adrenergicznych. U pacjentów z niewydolnością nerek (np. odwodnionych lub starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II z lekami hamującymi cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj ma charakter odwracalny. Dlatego takie kombinacje należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjentów należy poinstruować o konieczności przyjmowania odpowiedniej ilości płynów. Funkcję nerek należy kontrolować na początku leczenia wspomocowego oraz okresowo później.

Jednoczesne stosowanie ibuprofenu i inhibitorów ACE może prowadzić do hiperkaliemii.

Diuretyki oszczędzające potas. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu i diuretyków oszczędzających potas może prowadzić do hiperkaliemii (zaleca się kontrolę stężenia potasu w surowicy krwi).

Kaptopryl. Badania eksperymentalne wskazują, że ibuprofen przeciwdziała efektowi kaptoprilu w zakresie zwiększenia wydalania sodu.

Kortykosteroidy. W przypadku stosowania łącznie z ibuprofenem zwiększa się ryzyko wystąpienia wrzodu przewodu pokarmowego lub krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwpłytkowe (np. klopidogrel i tyklodypyna) oraz selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). W przypadku stosowania łącznie z ibuprofenem zwiększa się ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). LZWS nie powinny być łączone z tyklodypyną ze względu na ryzyko efektu addytywnego w zakresie hamowania funkcji płytek krwi.

Metotreksat w dawce 15 mg/tydzień lub wyższej. LZWS hamują wydzielanie kanalikowe metotreksatu, dlatego mogą powodować pewne interakcje metaboliczne prowadzące do obniżenia klirensu metotreksatu. Stosowanie ibuprofenu w ciągu 24 godzin przed lub po podaniu metotreksatu może prowadzić do podwyższenia stężenia metotreksatu i nasilenia jego działania toksycznego. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania LZWS i wysokich dawek metotreksatu. Należy również wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko interakcji podczas leczenia niskimi dawkami metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W przypadku leczenia skojarzonego należy kontrolować funkcję nerek.

Metotreksat w niskich dawkach — mniej niż 15 mg/tydzień. Ibuprofen zwiększa stężenie metotreksatu. Przy jego stosowaniu w połączeniu z niskimi dawkami metotreksatu należy starannie kontrolować parametry krwi pacjenta, szczególnie w pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania. Konieczne jest również wzmocnienie monitorowania w przypadku pogorszenia funkcji nerek, nawet nieznacznego, oraz u pacjentów starszych, a także kontrola funkcji nerek w celu uniknięcia możliwego obniżenia klirensu metotreksatu.

Cyklosporyna. Ryzyko uszkodzenia nerek cyklosporyną zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Nie można wykluczyć tego efektu również przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny i ibuprofenu.

Leki przeciwkrzepliwe. LZWS mogą nasilać działanie takich leków przeciwkrzepliwych, jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W przypadku jednoczesnego leczenia zaleca się kontrolę stanu krzepnięcia krwi.

Sulfonamidy dożylnie. LZWS mogą nasilać działanie hipoglikemizujące sulfonamidów. W przypadku jednoczesnego leczenia zaleca się kontrola poziomu glukozy we krwi.

Takrolimus. W przypadku stosowania łącznie z ibuprofenem zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności.

Zidowudyna. Istnieją dowody na zwiększone ryzyko wystąpienia hemartrozy i hematomi u pacjentów z HIV z hemofilią, którzy stosują jednocześnie zidowudynę i ibuprofen. Wiadomo o zwiększonym ryzyku toksyczności hematologicznej przy jednoczesnym stosowaniu zidowudyny i LZWS. Zaleca się wykonanie analizy krwi 1–2 tygodnie po rozpoczęciu jednoczesnego stosowania.

Probenecyd i sulfinpirazon. Leki zawierające probenecyd lub sulfinpirazon mogą spowolnić wydalanie ibuprofenu.

Antybiotyki chinolonowe. Dane z badań na zwierzętach wskazują, że LZWS zwiększają ryzyko wystąpienia drgawek związanych z zastosowaniem antybiotyków chinolonowych. U pacjentów przyjmujących LZWS i chinolony może występować zwiększone ryzyko rozwoju drgawek.

Inhibitory CYP2C9. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z inhibitorami CYP2C9 może zwiększyć działanie ibuprofenu (substrat CYP2C9). Badania z worykonazolem i flukenazolem (inhibitory CYP2C9) wykazały zwiększenie działania S(+)-ibuprofenu o około 80–100%. Należy rozważyć zmniejszenie dawki ibuprofenu przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP2C9, szczególnie w przypadku stosowania wysokich dawek ibuprofenu z worykonazolem lub flukenazolem.

Mifepryston. Jeśli LZWS stosowane są w ciągu 8–12 dni po przyjęciu mifeprystonu, mogą one zmniejszyć jego działanie.

Alkohol. Należy unikać stosowania ibuprofenu u osób, które regularnie spożywają alkohol (14–20 lub więcej porcji tygodniowo) ze względu na zwiększone ryzyko poważnych działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, w tym krwawienia.

Aminoglikozydy. LZWS mogą zmniejszać wydalanie aminoglikozydów i nasilać ich toksyczność. W trakcie jednoczesnego stosowania z ibuprofenem zaleca się ścisłą kontrolę stężenia aminoglikozydów w surowicy krwi.

Ekstrakty ziół. Ginkgo biloba nasila ryzyko krwawienia podczas stosowania LZWS.

Szczególne środki ostrożności

Niepożądane działania mogą być ograniczone przez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku „Ibuprofen B. Braun” z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami COX-2 (koksami).

Ryzyko przewodu pokarmowego. Znane są przypadki krwawienia przewodu pokarmowego, perforacji, owrzodzeń, czasem śmiertelnych, które pojawiały się na każdym etapie leczenia NLPZ, z objawami ostrzegawczymi lub bez, niezależnie od obecności w wywiadzie poważnych powikłań ze strony przewodu pokarmowego.

Ryzyko krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze wzrostem dawek NLPZ, a także u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie jeśli przebieg był powikłany krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej dostępnej dawki. U tych pacjentów, a także u pacjentów wymagających jednoczesnego przyjmowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego (ASA) lub innych leków zwiększających ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość zastosowania terapii skojarzonej z użyciem środków ochronnych (np. misoprostolu lub inhibitorów pompy protonowej) (patrz niżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z wywiadem toksycznego działania na przewód pokarmowy, szczególnie osoby w podeszłym wieku, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (zwłaszcza krwawienie przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki współistniejące, które zwiększają ryzyko powstawania owrzodzeń lub krwawień, takie jak doustne kortykosteroidy, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), środki przeciwzakrzepowe (np. kwas acetylosalicylowy) lub selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub owrzodzenia u pacjentów przyjmujących „Ibuprofen B. Braun”, leczenie należy przerwać (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wywiadem chorób przewodu pokarmowego (przewlekłe zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ stan ten może się nasilić (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Działania sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wywiadem nadciśnienia tętniczego i/lub niewydolności serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia, ponieważ zgłaszano przypadki zatrzymania płynu, nadciśnienia tętniczego i obrzęków związanych z leczeniem NLPZ. Dane badań klinicznych wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę), nieco zwiększa ryzyko powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Ogólnie rzecz biorąc, wyniki badań epidemiologicznych nie sugerują, że niska dawka ibuprofenu (np. ≤ 1200 mg na dobę) zwiększa ryzyko powikłań trombotycznych tętniczych.

Pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca (klasa II–III wg klasyfikacji NYHA), rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową należy leczyć ibuprofenem wyłącznie po dokładnej ocenie obrazu klinicznego. Należy unikać wysokich dawek leku.

Zgłaszano przypadki zespołu Kounisa u pacjentów przyjmujących ibuprofen. Zespół Kounisa objawia się objawami sercowo-naczyniowymi związanymi z zwężeniem tętnic wieńcowych w wyniku reakcji alergicznej lub nadwrażliwości, co może potencjalnie prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Należy również dokładnie rozważyć możliwość rozpoczęcia długotrwałego leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca).

Ciężkie działania niepożądane skórne. Przy stosowaniu ibuprofenu odnotowano ciężkie działania niepożądane skórne, w tym egfoliatywny odmęczycę, zakaźne czerwienie, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolyz, zespół DRESS (reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi) oraz ostre ogólnoustrojowe pustulopatyczne egzantematykozne, które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub prowadzić do skutku śmiertelnego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Większość takich reakcji pojawia się w ciągu pierwszego miesiąca. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, stosowanie ibuprofenu należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (jeśli to konieczne).

Niewydolność wątroby lub nerek, odwodnienie. Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem zaburzeń funkcji wątroby lub nerek, szczególnie podczas jednoczesnego leczenia lekami moczopędnymi, ponieważ hamowanie prostaglandyn może prowadzić do zatrzymania płynu i zaburzeń funkcji nerek. Takim pacjentom należy przepisać najniższą możliwą dawkę ibuprofenu, a funkcję nerek należy regularnie monitorować.

Istnieje ryzyko wystąpienia niewydolności nerek u dzieci i młodzieży z odwodnieniem.

W przypadku odwodnienia należy zapewnić odpowiednie spożycie płynów. Szczególną ostrożność należy zachować podczas leczenia pacjentów z odwodnieniem spowodowanym np. biegunką, ponieważ odwodnienie może sprowokować rozwój niewydolności nerek.

Regularne stosowanie środków przeciwbólowych, szczególnie w połączeniu z różnymi substancjami przeciwbólowymi, może prowadzić do uszkodzenia nerek z ryzykiem rozwoju niewydolności nerek (nefropatia przeciwbólowa). To ryzyko wzrasta u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, niewydolnością serca, zaburzeniami funkcji wątroby oraz u tych, którzy przyjmują leki moczopędne lub inhibitory ACE. Po przerwaniu terapii NLPZ stan pacjenta zwykle wraca do normy.

Tak jak inne NLPZ, ibuprofen może powodować umiarkowane, przejściowe podwyższenie niektórych parametrów funkcji wątroby, a także znaczący wzrost poziomu transaminaz. W przypadku obserwacji znacznego wzrostu tych parametrów leczenie należy przerwać (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Reakcje anafilaktyczne. Podczas wlewu dożylnego, jako standardową praktykę, zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku wlewu, w celu wykrycia ewentualnej reakcji anafilaktycznej spowodowanej substancją czynną lub pomocniczą.

Bardzo rzadko występują ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwościowe (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów reakcji nadwrażliwościowej po podaniu leku „Ibuprofen B. Braun” terapię należy przerwać i rozpocząć leczenie objawowe, które powinno być prowadzone przez specjalistów zgodnie z obecnymi objawami.

Zaburzenia oddechowe. Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z astmą oskrzelową, przewlekłym zapaleniem nosa, chorobami alergicznymi w aktywnej formie lub w wywiadzie, ponieważ zgłaszano, że NLPZ mogą powodować oskrzelowy skurcz, pokrzywkę lub obrzęk naczynioruchowy u takich pacjentów.

Reakcje hematologiczne. Ibuprofen może tymczasowo hamować funkcję płytek krwi (agregację płytek krwi), wydłużając czas krwawienia i zwiększając ryzyko krwotoku.

Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących ASA w celu hamowania agregacji płytek krwi (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Farmakodynamika”).

Zaleca się dokładne monitorowanie pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi lub zwiększonym ryzykiem krwawienia (np. pacjenci po operacji), szczególnie podczas stosowania leku bezpośrednio po poważnej operacji.

Przy długotrwałym stosowaniu ibuprofenu należy regularnie kontrolować parametry funkcji wątroby i nerek, a także morfologię krwi.

Ibuprofen należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów z wrodzonym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. ostrą przerywaną porfiryną).

W przypadku stosowania NLPZ na tle jednoczesnego spożycia alkoholu zwiększa się ryzyko niepożądanych działań związanych z substancją czynną, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego lub układu nerwowego.

Ibuprofen należy stosować z ostrożnością u pacjentów z określonymi chorobami, które mogą się nasilić:

• pacjentom z reakcją alergiczną na inne substancje — ponieważ istnieje u nich również zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwościowych przy stosowaniu tego leku;
• pacjentom z alergią senną, polipami nosa lub przewlekłymi obturacyjnymi chorobami oddechowymi — ponieważ istnieje u nich zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji alergicznej. Mogą one objawiać się napadami astmy (tzw. astma przeciwbólowa), obrzękiem Quinckego lub pokrzywką.

Meningit niezakaźny. Zgłaszano przypadki meningitu niezakaźnego podczas stosowania ibuprofenu u pacjentów z toczeniem układowym (SLE). Choć jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów z SLE i powiązanymi chorobami tkanki łącznej, u niektórych pacjentów bez podstawowej choroby przewlekłej również rozwijał się meningit niezakaźny po stosowaniu ibuprofenu. Należy więc wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu leczenia ibuprofenem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Działania oczne. Przy doustnym przyjmowaniu ibuprofenu zgłaszano zamglenie lub pogorszenie wzroku, skotomy oraz zaburzenia postrzegania barw. Jeśli pacjent ma powyższe objawy, należy przerwać stosowanie ibuprofenu i skierować pacjenta na badanie okulistyczne, w tym kontrolę pola widzenia środkowego i postrzegania barw.

Inne reakcje. Długotrwałe stosowanie środków przeciwbólowych może powodować ból głowy, którego nie wolno leczyć zwiększonymi dawkami leku.

Należy unikać stosowania leku „Ibuprofen B. Braun” w przypadku ospa wietrzna, ponieważ w wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może powodować poważne infekcyjne powikłania skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć roli NLPZ w nasileniu tych infekcji.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji. „Ibuprofen B. Braun” może maskować objawy infekcji, co może prowadzić do opóźnienia leczenia i, jako konsekwencja, do pogorszenia przebiegu choroby. Takie maskowanie objawów obserwowano przy bakteryjnej zapaleniu płuc i bakteryjnych powikłaniach ospy wietrznej. Gdy „Ibuprofen B. Braun” jest przepisywany w celu usunięcia gorączki lub złagodzenia bólu przy infekcji, zaleca się kontrolowanie przebiegu infekcji. Pacjent powinien udać się do lekarza, jeśli objawy nie ustępują lub pogarszają się.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych:

• czas trwania krwawienia (może się wydłużyć o 1 dzień po przerwaniu terapii);
• stężenie glukozy we krwi (może się zmniejszać);
• klirens kreatyniny (może się zmniejszać);
• hematokryt lub poziom hemoglobiny (może się zmniejszać);
• poziom azotu moczanego we krwi, kreatyniny i potasu w osoczu (może wzrastać);
• testy funkcji wątroby: wzrost poziomu transaminaz.

Ostrzeżenia dotyczące zawartości sodu

Lek „Ibuprofen B. Braun” zawiera 179 mg sodu na butelkę o pojemności 50 ml, co odpowiada 9% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia 2 g sodu dla dorosłego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i rozwój embrionu/pleta. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn na wczesnym etapie ciąży. Absolutne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrastało z 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długości trwania terapii.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibuprofenu może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń funkcji nerek pętusa. To zaburzenie może wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze, które zazwyczaj ustępuje po przerwaniu leczenia. W związku z tym w pierwszym i drugim trymestrze ciąży nie należy stosować ibuprofenu, z wyjątkiem przypadków nagłej potrzeby. Jeśli ibuprofen jest przepisywany kobiecie próbującej zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas trwania leczenia jak najkrótszy.

Pomimo że wstrzykiwanie dożylne ibuprofenu jest wskazane wyłącznie przez 3 dni leczenia, należy rozważyć potrzebę monitorowania okołoporodowego w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie ibuprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. W przypadku stwierdzenia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego stosowanie ibuprofenu należy przerwać.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn:

• mogą wpływać na pętus w następujący sposób:
  • toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
  • zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej).
• mogą wpływać na matkę na końcu ciąży i noworodka w następujący sposób:
  • wydłużenie czasu trwania krwawienia, a także działanie przeciwagregacyjne, które może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
  • hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Ibuprofen jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią

Ibuprofen i jego metabolity mogą przenikać do mleka matki w niskich stężeniach. Obecnie nie znane są szkodliwe skutki na niemowlęta, dlatego krótkotrwałe leczenie mniejszymi dawkami zazwyczaj nie wymaga przerwania karmienia piersią. Jednak zaleca się przerwanie karmienia piersią przy stosowaniu dawek przekraczających 1200 mg na dobę ze względu na zdolność ibuprofenu do hamowania syntezy prostaglandyn u noworodków.

Plodność

Zgodnie z niektórymi danymi, leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn mogą wpływać na proces owulacji. Ten wpływ jest odwracalny po przerwaniu leczenia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Jednorazowe przyjęcie lub krótkotrwałe stosowanie ibuprofenu nie wymaga środków ostrożności. Jednak wystąpienie odpowiednich działań niepożądanych, takich jak zmęczenie i zawroty głowy, może pogorszyć reaktywność, a zdolność prowadzenia pojazdów i/lub pracy z maszynami może być obniżona. Szczególnie dotyczy to jednoczesnego przyjmowania leku z alkoholem.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Może to zminimalizować ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Lek należy stosować tylko w przypadkach, gdy przyjmowanie doustne nie jest odpowiednie. Pacjentów należy przełączać na leczenie doustne tak szybko, jak to tylko możliwe.

Lek ten wskazany jest do stosowania przez możliwie najkrótszy okres czasu. Leczenie nie powinno przekraczać 3 dni.

Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta w celu zminimalizowania ryzyka działań niepożądanych ze strony nerek.

Zalecana dawka ibuprofenu u dzieci i młodzieży zależy od masy ciała lub wieku.

Ogólnie zalecana dawka dobową wynosi 20–30 mg/kg masy ciała podzieloną na 3–4 dawki (dawki pojedyncze 5–10 mg/kg).

Dzieci o masie ciała 20–29 kg (6–9 lat): 200 mg ibuprofenu do 3 razy dziennie, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 600 mg.

Dzieci o masie ciała 30–39 kg (10–11 lat): 200 mg ibuprofenu do 4 razy dziennie, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 800 mg.

Dzieci o masie ciała 40 kg i więcej (12–17 lat): od 200 mg do 400 mg ibuprofenu do 3 razy dziennie, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 1200 mg.

Nie zaleca się stosowania u dzieci o masie ciała poniżej 20 kg lub poniżej 6 roku życia.

Interwał dawkowania należy dobierać zgodnie z objawami oraz maksymalną dawką dobową. Odstęp między dawkami nie powinien być krótszy niż 6 godzin. Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej.

Niewydolność nerek

W przypadku stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych pacjenci z niewydolnością nerek wymagają starannego nadzoru, w tym monitorowania czynności nerek. U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę i utrzymywać ją na możliwie najniższym poziomie przez najkrótszy czas potrzebny do kontrolowania objawów. Lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niewydolność wątroby

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leków przeciwbólowych niesteroidowych w tej grupie pacjentów, mimo że nie zaobserwowano różnic w profilu farmakokinetycznym. U pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu należy rozpocząć leczenie od niższych dawek, utrzymywać dawkę na możliwie najniższym poziomie przez najkrótszy możliwy czas i poddawać pacjentów starannemu nadzorowi. „Ibuprofen B. Braun” jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sposób stosowania

Stosować dożylnie.

„Ibuprofen B. Braun” należy stosować tylko pod nadzorem lekarza i tylko przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach zapewniających odpowiednie wyposażenie.

Lek należy podawać w postaci dożylnej infuzji przez 30 minut.

Dzieci

„Ibuprofen B. Braun” wskazany jest u dzieci o masie ciała od 20 kg i w wieku od 6 lat.

Nie zaleca się stosowania u dzieci o masie ciała poniżej 20 kg lub poniżej 6 roku życia.

Przedawkowanie

Objawy

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: ból głowy, szumy w uszach, dezorientacja, ataksja, mimowolne poruszenia gałek ocznych (niestagmus), a także ból brzucha, nudności i wymioty mogą wystąpić jako objawy przedawkowania. W przypadku ciężkiego zatrucia mogą wystąpić senność, utrata przytomności, drgawki (szczególnie u dzieci), zawroty głowy, krwiomocz, hipotermia. Ponadto możliwe są krwawienia z przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby i nerek. Może również wystąpić hipotensja tętnicza, osłabienie oddychania i sinica.

W przypadku ciężkiego zatrucia może wystąpić kwasica metaboliczna.

Długotrwałe stosowanie ibuprofenu w dawkach wyższych niż zalecane lub przedawkowanie może prowadzić do kwasicy kanalikowej nerek oraz hipokaliemii.

Leczenie

Leczenie jest objawowe, nie istnieje specyficzny antydotum.

Możliwości terapeutyczne leczenia zatrucia zależą od stopnia, poziomu i objawów klinicznych zgodnie z ogólnie przyjętą praktyką intensywnej terapii.

Działania niepożądane

Najczęściej występują działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. Może dojść do wystąpienia wrzodów żołądkowo-jelitowych, perforacji przewodu pokarmowego lub krwawienia, czasem zakończonych śmiercią, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”). Zgłaszano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melene, krwawe wymioty, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”). Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Ryzyko wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego zależy od dawki i długości trwania leczenia.

Bardzo rzadko zgłaszano ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (w tym reakcje w miejscu wlewu, wstrząs anafilaktyczny) oraz poważne działania niepożądane ze strony skóry, takie jak reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza (zespołu Lyella), różokształtną rumień oraz wypadanie włosów (alopecję).

Opisano nasilenie stanów zapalnych związanych z infekcją (np. rozwój faszczycy nekrotycznej), które pokrywa się z okresem stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Może to być związane z mechanizmem działania NLPZ.

Podczas ospówki wietrznej mogą wystąpić nadwrażliwość na światło, zapalenie naczyń alergicznego typu oraz w wyjątkowych przypadkach — ciężkie infekcje skóry i powikłania ze strony miękkich tkanek (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca w związku z leczeniem NLPZ.

Badania kliniczne wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokiej dawce (2400 mg na dobę), wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka wystąpienia zjawisk trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Częstość działań niepożądanych ibuprofenu wymienionych poniżej określana jest w następujący sposób:

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast po otwarciu. W przeciwnym przypadku odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania przed użyciem ponosi użytkownik.

Niezgodność.

Nie przeprowadzono badań zgodności; tego leku nie wolno mieszać z innymi lekami.

Warunki przechowywania. Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Opakowanie

200 mg / 50 ml:

po 50 ml w butelkach polietylenowych bez opakowania wtórnego;

po 50 ml w butelkach polietylenowych, po 10 lub 20 butelek w pudełku kartonowym.

Producent. B. Braun Medical SA / B. Braun Medical SA.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącego działalność. Carretera de Terrassa 121, 08191 Rubí (Barcelona), Hiszpania / Carretera de Terrassa 121, 08191 Rubi (Barcelona), Spain.