Humulin NPH

INSTRUKCJA do stosowania leku HUMULIN NPH (HUMULIN® NPH)

Skład:

substancja czynna: ludzki insulina izofan (rekombinowana DNA);

1 ml zawiesiny zawiera 100 JPM ludzkiej insuliny izofan (rekombinowanej DNA);

substancje pomocnicze: metakrezol; gliceryna; fenol; siarczan protaminy; heptahydrat fosforanu sodu; tlenek cynku; kwas solny, roztwór 10 %; wodorotlenek sodu, roztwór 10 %; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Zawiesina do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biała zawiesina, która po odstawieniu daje biały osad i bezbarwną lub prawie bezbarwną ciecz unoszącą się na powierzchnię. Osad łatwo się zawiesza po delikatnym wstrząśnięciu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwcukrzycowe. Insuliny i analogi o średnim czasie działania. Kod ATC A10AC01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Humulin NPH jest lekiem insuliny o średnim czasie działania.

Głównym działaniem insuliny jest regulacja metabolizmu glukozy. Ponadto insulina wpływa na niektóre procesy anaboliczne i antykataboliczne w różnych tkankach. W tkankach mięśniowych do takich efektów należą zwiększenie syntezy glikogenu, kwasów tłuszczowych, glicerolu i białek oraz zwiększenie wychwytu aminokwasów, równocześnie hamując procesy glikogenolizy, glukoneogenezy, ketogenezy, lipolizy, katabolizmu białek oraz uwalnianie aminokwasów.

Poniżej na rysunku grubą linią przedstawiono typowy profil aktywności insuliny (krzywą zużycia glukozy) po podaniu podskórnej iniekcji. Możliwą zmienność czasu trwania działania insuliny i/lub jej intensywności u różnych pacjentów przedstawiono jako zacieniony obszar na wykresie. Indywidualna zmienność zależy od takich czynników, jak objętość dawki, temperatura w miejscu iniekcji oraz poziom aktywności fizycznej pacjenta.

Czas (godziny)

Farmakokinetyka.

Preparat Humulin NPH to ludzki insulin wytwarzany przy użyciu technologii rekombinowanego DNA.

Farmakokinetyka insuliny nie odzwierciedla aktywności metabolicznej hormonu. Dlatego przy rozważaniu kwestii aktywności insuliny bardziej odpowiednim będzie badanie krzywych wykorzystania glukozy (jak przedstawiono powyżej).

Podczas przeprowadzania badań toksykologicznych nie stwierdzono żadnych poważnych szkodliwych skutków związanych z zastosowaniem preparatu.

Właściwości farmakoterapeutyczne.

Wskazania.

Leczenie chorych na cukrzycę, którzy wymagają podania insuliny w celu utrzymania normalnego homeostazy glukozy.

Przeciwwskazania.

Hipoglikemia. Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych preparatu, z wyjątkiem przypadków stosowania jako terapii dezensybilizującej. Przeciwwskazane jest podawanie dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Niektóre leki wpływają na metabolizm glukozy, dlatego należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem innych leków w połączeniu z insuliną ludzką. Lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwe interakcje, jeśli pacjent przyjmuje inne leki.

Potrzeba insuliny może wzrastać w przypadku stosowania leków o działaniu hiperglikemizującym, takich jak glikokortykosteroidy, hormony tarczycy i hormon wzrostu, danazol, β2-sympatomymetyki (np. rytydryn, salbutamol, terbutalina), tiazydy.

Potrzeba insuliny może zmniejszać się w przypadku stosowania leków o działaniu hipoglikemizującym, takich jak doustne leki hipoglikemizujące, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy), niektóre leki przeciwdrgawkowe (inhibitory monoaminooksydazy), niektóre inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (kapoten, enalapryl), blokery receptorów angiotensyny II, nieselectywne beta-blokery lub alkohol.

Analogi somatostatyny (oktreotyd, lanreotyd) mogą zarówno zwiększać, jak i zmniejszać potrzebę insuliny.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Zamiana typu lub marki insuliny powinna odbywać się pod ścisłym nadzorem medycznym. Zmiana stężenia, marki (producenta), typu (rozpuszczalna, NPH, mieszana), rodzaju (insulina pochodzenia zwierzęcego, ludzka insulina, analog ludzkiej insuliny) oraz/lub metody produkcji (rekombinowana DNA insulina lub insulina pochodzenia zwierzęcego) może wymagać dostosowania dawki.

Dawkowanie przy leczeniu ludzką insuliną może różnić się od dawkowania stosowanej wcześniej insuliny pochodzenia zwierzęcego. Konieczność dostosowania dawki może wystąpić już po pierwszej dawce lub w ciągu kilku pierwszych tygodni lub miesięcy.

U niektórych pacjentów, u których po przejściu z insuliny pochodzenia zwierzęcego na ludzką insulinę występowały reakcje hipoglikemiczne, wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii okazały się mniej wyraźne lub różne od tych, które wcześniej obserwowano podczas leczenia insuliną pochodzenia zwierzęcego. U pacjentów z istotnym poprawieniem stężenia glukozy we krwi (np. dzięki intensyfikacji terapii insuliną) niektóre lub wszystkie wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą przestać występować, o czym należy poinformować pacjentów. Do stanów, w których wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być niemiarodajne i mniej wyraźne, zalicza się długotrwałe przebieg cukrzycy, neuropatię cukrzycową lub stosowanie leków, takich jak beta-blokery.

Hipoglikemiczne lub hiperglikemiczne reakcje, jeśli nie zostaną skorygowane, mogą prowadzić do utraty przytomności, śpiączki i skończyć się śmiercią.

Stosowanie niewłaściwych dawek lub nagłe przerwanie leczenia, szczególnie u chorych na cukrzycę insulinozależną, może prowadzić do hiperglikemii i ketoacydozy – stanów potencjalnie śmiertelnych.

Przy leczeniu ludzką insuliną mogą powstawać przeciwciała, choć w mniejszych stężeniach niż przy stosowaniu oczyszczonej insuliny pochodzenia zwierzęcego.

Potrzeba w insulinie istotnie zmienia się przy chorobach nadnerczy, przysadki, tarczycy oraz przy obecności niewydolności nerek lub wątroby.

Potrzeba w insulinie może również wzrastać podczas choroby lub pod wpływem stresu emocjonalnego.

Konieczność dostosowania dawki może wystąpić również przy zmianie intensywności obciążeń fizycznych lub dotychczasowego trybu odżywiania.

Pacjent powinien zostać poinstruowany o konieczności regularnej zmiany miejsca wstrzykiwania w celu uniknięcia ryzyka rozwoju lipodystrofii i amyloidu skóry. Istnieje potencjalne ryzyko opóźnienia wchłaniania insuliny i pogorszenia kontroli glikemii po wstrzyknięciu insuliny w miejsca z takimi reakcjami. Opisywano przypadki wystąpienia hipoglikemii po nagłej zmianie miejsca wstrzykiwania na obszar nieobjęty zmianami amyloidalnymi i lipodystroficznymi. Po zmianie miejsca wstrzykiwania zaleca się monitorowanie poziomu glukozy we krwi oraz rozważenie dostosowania dawki leków przeciwdiabetycznych.

Stosowanie łączone z pioglitazonem

Opisywano przypadki niewydolności serca przy łącznym stosowaniu pioglitazonu z insuliną, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju niewydolności serca. Należy uwzględnić te informacje przy przepisywaniu kombinacji Humulin NPH z pioglitazonem. W przypadku stosowania tej kombinacji należy obserwować pacjenta pod kątem wystąpienia objawów niewydolności serca, przyrostu masy ciała i obrzęków. Leczenie pioglitazonem należy przerwać w przypadku nasilania się objawów sercowych.

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych należy dokładnie odnotowywać nazwę i numer serii zastosowanego leku.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jednostkę dawki, co oznacza praktycznie „brak sodu”.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Pacjentkom z cukrzycą insulinozależną lub z cukrzycą ciężarnych, które otrzymują terapię insuliną, wymagany jest staranny nadzór przez cały okres ciąży. Potrzeba w insulinie zazwyczaj zmniejsza się w I trymestrze ciąży, a następnie wzrasta w II i III trymestrze. Pacjentki z cukrzycą powinny informować lekarza o zaistnieniu lub planowaniu ciąży.

W okresie ciąży pacjentki z cukrzycą wymagają starannego kontroli poziomu glukozy we krwi oraz ogólnego stanu zdrowia.

U pacjentek z cukrzycą w okresie karmienia piersią może pojawić się potrzeba dostosowania dawki insuliny i/lub trybu odżywiania.

Wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Zdolność pacjentów stosujących insulinę do koncentracji i reagowania może być zaburzona w wyniku hipoglikemii. Może to stanowić czynnik ryzyka, gdy te zdolności mają szczególne znaczenie (m.in. podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami).

Pacjentów należy poinformować o konkretnych środkach ostrożności, które należy podjąć, aby uniknąć hipoglikemii podczas prowadzenia samochodu. Jest to szczególnie ważne u pacjentów, u których uczucie wczesnych objawów ostrzegawczych hipoglikemii jest osłabione lub nieobecne, lub u których często występują epizody hipoglikemii. W takich sytuacjach należy ocenić celowość prowadzenia samochodu.

Sposób stosowania i dawki

Dawkę ustala lekarz indywidualnie, w zależności od potrzeb pacjenta.

Humulin NPH należy wstrzykiwać wyłącznie podskórnie, stosując wielokrotnego użytku długopis do iniekcji (dla formy zawartą w wkładzie) lub wstępnie napełniony strzykacz-ręcznik (dla formy zawartej w strzykaczach-ręcznikach QuickPen). Humulin NPH nie może być podawany dożylnie.

Iniekcje podskórne należy wykonywać w okolicach ramienia, uda, pośladka lub brzucha. Miejsca wstrzykiwań należy regularnie zmieniać, tak aby tego samego miejsca nie używać częściej niż raz na miesiąc, w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju lipodystrofii i amyloidozy skóry (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Efekty niepożądane”).

Podczas wstrzykiwania leku Humulin NPH należy zachować ostrożność, aby nie trafić do naczynia krwionośnego. Po iniekcji nie wolno masować miejsca wstrzyknięcia. Pacjenci powinni zostać przeszkoleni w prawidłowej technice wykonywania iniekcji.

Wskazówki dotyczące stosowania leku

Każdy strzykacz-ręcznik/wkład powinien być używany wyłącznie przez jednego pacjenta, nawet jeśli zmienia się igłę urządzenia do wstrzykiwania, w celu zapobieżenia możliwemu przeniesieniu patogenów chorób zakaźnych.

Humulin NPH w wkładach należy stosować wyłącznie z wielokrotnego użytku długopisami do iniekcji produkowanymi przez grupę firm Eli Lilly and Company i nie należy stosować z innymi długopisami do iniekcji wielokrotnego użytku, ponieważ dokładność dawkowania nie została potwierdzona dla innych urządzeń.

a) Przygotowanie dawki

Bezpośrednio przed zastosowaniem Humulin NPH w wkładzie należy zawiesinę insuliny ponownie zawiesić, delikatnie przetaczając wkład między dłońmi 10 razy oraz odwracając go o 180° 10 razy, aż do uzyskania jednorodnego zmętnienia lub jednolitego mlecznego zabarwienia zawiesiny. Jeśli ciecz w wkładzie nie osiągnie odpowiedniego wyglądu, należy powtórzyć procedurę aż do całkowitego wymieszania zawartości wkładu. Wkład zawiera małą szklaną kulę, która ułatwia mieszanie. Nie wolno intensywnie potrząsać wkładem, ponieważ może to prowadzić do powstawania piany, co utrudni dokładne dawkowanie.

Należy regularnie kontrolować wygląd zawartości wkładu i nie wolno jej stosować, jeśli zawiesina zawiera grudki lub jeśli białe cząstki stałe przylegają do dna lub ścian wkładu, powodując matowienie szkła.

Wkładów nie wolno używać do mieszania różnych insuliny. Pustych wkładów nie wolno ponownie wykorzystywać.

Aby załadować wkład do długopisu do iniekcji, zamontować igłę i wykonać iniekcję insuliny, należy postępować zgodnie z instrukcją producenta długopisu do iniekcji.

b) Podawanie leku

Należy podać odpowiednią dawkę insuliny zgodnie z zaleceniami lekarza.

Instrukcje dotyczące stosowania

Zawsze przed pierwszym użyciem nowego strzykacza-ręcznika QuickPen z lekiem Humulin NPH należy uważnie przeczytać instrukcję stosowania, ponieważ może ona zawierać nowe informacje. Te informacje nie zastąpią konieczności konsultacji stanu zdrowia pacjenta i przepisanego leczenia z lekarzem.

Wstępnie napełniony strzykacz-ręcznik QuickPen z lekiem Humulin NPH to jednorazowy strzykacz-ręcznik zawierający 300 J (3 ml) insuliny. Za pomocą jednego strzykacza-ręcznika można wykonywać wielokrotne iniekcje. Krok dawkowania wynosi 1 jednostkę. Można ustawić dawki od 1 do 60 jednostek insuliny w jednej iniekcji. Jeśli konieczne jest podanie dawki przekraczającej 60 jednostek, należy wykonać 2 lub więcej iniekcji. Po każdej iniekcji tłok przesuwa się o niewielką odległość, co może być mało widoczne. Tłok osiągnie koniec wkładu dopiero po zużyciu wszystkich 300 jednostek.

Nie zaleca się stosowania strzykacza-ręcznika pacjentom z całkowitą utratą wzroku lub z osłabionym wzrokiem bez pomocy osób przeszkolonych w prawidłowym użytkowaniu strzykacza-ręcznika.

Schematyczny rysunek strzykacza-ręcznika QuickPen

Opis długopisu strzykawki Humulin NPH

Korpus długopisu strzykawki ma kolor beżowy, przycisk – zielony.

Etykieta jest biała z jasnozieloną taśmą.

Zaleca się stosowanie długopisu strzykawki Humulin NPH wyłącznie z igłami firmy Becton, Dickinson and Company (BD).

Przygotowanie długopisu strzykawki Humulin NPH

• Umyć ręce mydłem.
• Przeczytać etykietę długopisu strzykawki, aby upewnić się, że pacjent stosuje właściwy typ insuliny. Jest to szczególnie ważne, jeśli pacjent stosuje więcej niż jeden rodzaj insuliny.
• Nie należy stosować długopisu strzykawki po upływie terminu ważności podanego na etykiecie. Nie należy stosować długopisu strzykawki dłużej niż przez 28 dni, nawet jeśli insulinę nadal znajduje się w długopisie.
• Zawsze należy stosować nową igłę do każdej iniekcji, aby zapobiec zakażeniu i zablokowaniu igły.

Sprawdzanie dawki insuliny w strzykawce-piorze QuickPen.

Sprawdzenie dawki insuliny w strzykawce-piorze QuickPen należy wykonywać przed każdym wstrzyknięciem.

• Sprawdzenie dawki insuliny w strzykawce-piorze QuickPen jest konieczne w celu usunięcia powietrza, które może gromadzić się w igle lub w pojemniku z insulina podczas normalnego użytkowania, a także w celu upewnienia się, że strzykawka-pioro działa poprawnie.
• Jeśli pacjent nie będzie wykonywał sprawdzenia dawki insuliny przed każdym wstrzyknięciem, może otrzymać dawkę zbyt niską lub zbyt wysoką.

Dawkowanie

• Można ustawić dawkę od 1 do 60 jednostek insuliny w jednym wstrzyknięciu.
• Jeśli konieczne jest podanie dawki przekraczającej 60 jednostek, należy wykonać 2 lub więcej wstrzyknięć.
  • W przypadku potrzeby pomocy w podjęciu decyzji, jak dokładnie podzielić dawkę, należy skonsultować się z lekarzem.
  • Do każdego oddzielnego wstrzyknięcia należy użyć nowej igły oraz ponownie sprawdzić dopływ insuliny.

• Dozownik nie pozwoli wprowadzić dawki przekraczającej liczbę jednostek pozostałą w dozowniku.
  • Jeśli konieczne jest wprowadzenie dawki przekraczającej liczbę jednostek pozostałych w dozowniku, można wprowadzić pozostałą ilość jednostek, a następnie dokończyć podawanie dawki za pomocą nowego dozownika lub wprowadzić pełną dawkę za pomocą nowego dozownika.
• Jest normalne, że w dozowniku może pozostać niewielka ilość insuliny, której nie można wprowadzić.

Wprowadzenie dawki

• Należy stosować technikę wstrzykiwania zalecaną przez lekarza.
• Miejsce wstrzykiwania należy zmieniać za każdym razem.
• Nigdy nie należy próbować zmieniać dawki podczas wstrzykiwania insuliny.

Po wstrzyknięciu.

Dzieci.

Dawkowanie, harmonogram podawania oraz liczba wstrzyknięć dla dzieci są ustalane przez lekarza z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb pacjenta i w zależności od konkretnego przypadku.

Przedawkowanie.

Nie istnieje jednoznaczna definicja przedawkowania insuliny, ponieważ poziom glukozy we krwi jest wynikiem złożonej interakcji między stężeniem insuliny, dopływem glukozy oraz innymi procesami metabolicznymi. Przyczyną hipoglikemii może być nadmiar insuliny w stosunku do ilości spożywanego pokarmu i zużycia energii.

Objawami hipoglikemii są osłabienie, dezorientacja, przyspieszone bicie serca, ból głowy, potliwość, wymioty.

Lekkie formy hipoglikemii zazwyczaj można skorygować doustnym podaniem glukozy lub produktów zawierających cukier. Umiarkowanie ciężką hipoglikemię można leczyć domięśniowym lub podskórny wstrzyknięciem glukagonu, a następnie doustnym przyjmowaniem węglowodanów po ustabilizowaniu się stanu pacjenta. Pacjentom, którzy nie reagują na podanie glukagonu, należy podać wlewy dożylne roztworu glukozy. Jeżeli pacjent znajduje się w stanie śpiączki, glukagon należy podać domięśniowo lub podskórnie. W przypadku braku glukagonu lub braku reakcji na jego podanie, należy podać roztwór glukozy dożylne. Pacjenta należy nakarmić natychmiast po odzyskaniu przytomności.

Może istnieć konieczność długotrwałego przyjmowania węglowodanów i opieki medycznej, ponieważ po pozornym poprawie klinicznym możliwe jest nawrotowe wystąpienie hipoglikemii.

Efekty uboczne.

Hipoglikemia jest najczęstszym skutkiem ubocznym terapii insuliną u pacjentów z cukrzycą. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, a w pojedynczych przypadkach – do skutku śmiertelnego. Określenie dokładnej częstości występowania epizodów hipoglikemii jest niemożliwe, ponieważ zależy ona zarówno od dawki insulin, jak i od innych czynników, takich jak dieta pacjenta i jego aktywność fizyczna.

Często mogą występować miejscowe reakcje alergiczne (częstość od 1/100 do <1/10), w tym zmiany w miejscu wstrzyknięcia: zaczerwienienie skóry, obrzęk, świąd. Zjawiska te zazwyczaj ustępują po kilku dniach lub kilku tygodniach. Czasem stan ten nie jest związany z insuliną, lecz z innymi czynnikami, np. obecnością substancji drażniących w składzie środków do czyszczenia skóry lub niewłaściwą techniką wykonywania zastrzyków.

Reakcja alergiczna ogólnoustrojowa występuje bardzo rzadko (<1/10000), ale stanowi potencjalnie poważniejszy skutek uboczny i przedstawia ogólną postać alergii na insulinę. Może objawiać się wysypką na całej powierzchni ciała, dusznością, świstem w oddychaniu, obniżeniem ciśnienia tętniczego, przyspieszonym tętnem i nasilonym poceniem się. Ciężkie przypadki ogólnoustrojowej alergii stanowią zagrożenie dla życia. W wyjątkowych przypadkach ciężkiej postaci alergii na Humulin NPH należy natychmiast podjąć odpowiednie działania. Może zaistnieć potrzeba zmiany insuliny lub przeprowadzenia terapii odzwyczajiającej.

Lipodystrofia w miejscu wstrzyknięcia występuje rzadko (częstość od 1/1000 do <1/100).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: amyloidoza skóry, występująca z nieznaną częstością.

W miejscu wstrzyknięcia mogą występować lipodystrofia i amyloidoza skóry, które opóźniają miejscowe wchłanianie insuliny. Stosowanie ciągłej zmiany miejsca wstrzyknięć w obrębie określonego obszaru do wstrzykiwań może pomóc w zmniejszeniu tych reakcji lub zapobieganiu im (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Opisywano przypadki występowania obrzęków podczas stosowania terapii insuliną, szczególnie w sytuacji, gdy poprzedni niewłaściwy kontrola metaboliczna poprawiała się w wyniku intensywnej terapii insuliną.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci i w chłodnym miejscu w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Unikać zamrażania.

Podczas stosowania lek można przechowywać w temperaturze pokojowej 15–25 °C do 28 dni, chroniąc przed nadmiernym ciepłem i promieniami słonecznymi.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać Humulin NPH z insulinami innych producentów ani z insulinami pochodzenia zwierzęcego.

Opakowanie. Szklanie kartridże po 3 ml; po 5 kartridży w tekturowym pudełku. Szklanie kartridże po 3 ml w strzykawkach-penach QuickPen; po 5 strzykawek-penów w tekturowym pudełku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Lilly France, Francja.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Zakład przemysłowy 2, ul. Col. Lilly 67640 Fegersheim, Francja.