Heliprozан

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego HELIPROZAN (HELIPROZAN)

Skład:

substancja czynna: vonoprazan;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera fumaran vonoprazanu 13,36 mg lub 26,72 mg, co odpowiada vonoprazanowi 10 mg lub 20 mg;

substancje pomocnicze: manitol, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, kwas fumarowy, sodowa só krospovidonu, stearynian magnezu;

powłoka filmowa tabletek 10 mg: hipromeloza, makrogol, dwutlenek tytanu (E 171), talk, tlenek żelaza żółty (E 172);

\underline{powłoka filmowa tabletek 20 mg: hipromeloza, makrogol, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

\underline{tabletki 10 mg: tabletki o kształcie okrągłym, dwuwypukłe, bez podziału, powlekane powłoką filmową o kolorze od jasnożółtego do pomarańczowoszarego;

\underline{tabletki 20 mg: tabletki o kształcie owalnym, dwuwypukłe, bez podziału, powlekane powłoką filmową o kolorze od jasnoróżowego do różowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej. Vonoprazan. Kod ATC A02BC08.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Wonoprazan jest konkurencyjnym inhibitorem pompy protonowej zależnym od potasu i nie wymaga aktywacji kwasem. Wonoprazan konkurencyjnie hamuje H⁺, K⁺-ATPazę, odwracalnie w stosunku do jonów potasu. Wonoprazan długotrwałe przebywa w miejscach produkcji kwasu w komórkach błony śluzowej żołądka, co prowadzi do długotrwałego hamowania wydzielania soku żołądkowego. W ten sposób lek znacząco zmniejsza ryzyko uszkodzenia błony śluzowej górnych odcinków przewodu pokarmowego.

Wonoprazan nie wykazuje aktywności przeciwbakteryjnej wobec H. pylori i nie hamuje H. pylori oraz ureazy H. pylori. Rola wonoprazanu w eradykacji H. pylori polega na podniesieniu poziomu pH w żołądku, co najprawdopodobniej zwiększa aktywność antybakteryjną amoksycyliny, klarotromycyny i metronidazolu stosowanych w terapii skojarzonej.

Farmakokinetyka

Wchłanianie. Parametry farmakokinetyczne oraz zmiany stężenia wonoprazanu we krwi u zdrowych mężczyzn po jednorazowym doustnym podaniu dawki 20 mg na czczo i po spożyciu posiłku były następujące: AUC_0–48 — 222,1±69,7 ng×godz/ml, T_1/2 — 7,7±1,0 godz, C_max — 24,3±6,6 ng/ml, T_max — 1,5 (1,0; 3,0) godz. Wpływ przyjęcia posiłku na farmakokinetykę był niemal niezauważalny.

Po wielokrotnym przyjmowaniu leku przez 7 dni w dawkach 10 mg lub 20 mg raz dziennie AUC i C_max wonoprazanu u zdrowych mężczyzn na 7. dzień zwiększyły się wraz ze wzrostem dawki, a ten wzrost był nieco wyższy niż proporcjonalny do dawki. Stężenie wonoprazanu we krwi pozostawało stabilne od 3. do 7. dnia przyjmowania, co pozwala przypuszczać, że stan stacjonarny osiągany jest do 3. dnia. Ponadto, biorąc pod uwagę wyniki oceny akumulacji leku po wielokrotnym przyjmowaniu w oparciu o parametry farmakokinetyczne AUC i T_1/2, można stwierdzić, że farmakokinetyka wonoprazanu nie zależy od czasu.

Rozkład. [14C]wonoprazan dodany do ludzkiej osocza w ilości 0,1–10 μg/ml wykazał stopień wiązania z białkami osocza w granicach 85,2–88,0% (in vitro).

Metabolizm. Wonoprazan jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, częściowo przez CYP2B6, CYP2C19 i CYP2D6. Metabolizm zachodzi również za pomocą sulfotransferazy SULT2A1 (in vitro). Wonoprazan wykazuje działanie hamujące zależne od czasu wobec CYP2B6, CYP2C19 oraz CYP3A4/5 (in vitro). Ponadto, w zależności od stężenia, wonoprazan nieznacznie indukuje CYP1A2, ale prawie nie wpływa na aktywność CYP2B6 i CYP3A4/5 (in vitro).

Wydalanie. Po doustnym przyjęciu radioaktywnie znakowanego wonoprazanu w dawce 15 mg u zdrowych mężczyzn 98,5% podanej radioaktywności wydalało się w ciągu 168 godzin z moczem (67,4%) i kałem (31,1%).

Niewydolność nerek. W porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek u pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek AUC_0–∞ i C_max wonoprazanu były odpowiednio 1,3–2,4 razy i 1,2–1,8 razy wyższe, a obniżenie funkcji nerek wiązało się ze wzrostem tych parametrów. U pacjentów z nerek w stadium końcowym AUC_0–∞ i C_max były odpowiednio 1,3 i 1,2 razy wyższe w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek.

Niewydolność wątroby. W porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją wątroby u pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim uszkodzeniem wątroby AUC_0–∞ i C_max wonoprazanu były odpowiednio 1,2–2,6 i 1,2–1,8 razy wyższe.

Wonoprazan w kombinacji z klarotromycyną. U zdrowych dorosłych mężczyzn, którym w badaniu podawano jednorazowo 40 mg wonoprazanu 30 minut po śniadaniu w 1. i 8. dniu oraz 500 mg klarotromycyny dwa razy dziennie w dniach 3–9 przed posiłkiem, AUC_0–∞ i C_max wonoprazanu zwiększyły się odpowiednio 1,6 i 1,4 razy w porównaniu z podawaniem bez klarotromycyny.

Wonoprazan w kombinacji z amoksycyliną hydratowaną i klarotromycyną. U zdrowych dorosłych mężczyzn, którym w badaniu podawano jednocześnie 20 mg wonoprazanu, 750 mg amoksycyliny i 400 mg klarotromycyny dwa razy dziennie przez 7 dni, AUC_0–12 i C_max wonoprazanu zwiększyły się odpowiednio 1,8 i 1,9 razy, natomiast AUC_0–12 i C_max klarotromycyny zwiększyły się odpowiednio 1,5 i 1,6 razy.

Wonoprazan w połączeniu z niskimi dawkami kwasu acetylosalicylowego lub niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi. U zdrowych dorosłych mężczyzn, którym w badaniu podawano 40 mg wonoprazanu i jednocześnie 100 mg kwasu acetylosalicylowego lub 60 mg loxoprofenu sodu, 25 mg diklofenaku sodu lub 10 mg meloksikamu dwa razy dziennie przez 7 dni, nie zaobserwowano istotnego wpływu wonoprazanu na farmakokinetykę kwasu acetylosalicylowego lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych, ani wpływu na farmakokinetykę wonoprazanu.

Wonoprazan w połączeniu z midazolamem. U zdrowych dorosłych mężczyzn, którym w badaniu podawano jednorazowo 2 mg midazolamu rano i wieczorem w 1. i 9. dniu, a także 20 mg wonoprazanu dwa razy dziennie od 2. do 10. dnia, AUC_0–∞ i C_max midazolamu zwiększyły się 1,9 razy w porównaniu z podawaniem bez wonoprazanu.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

• Stosować w przypadku choroby wrzodowej żołądka, dwunastnicy, w przełyku refluksowym, w celu zapobiegania nawrotom choroby wrzodowej żołądka lub dwunastnicy podczas stosowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego, w celu zapobiegania nawrotom choroby wrzodowej żołądka lub dwunastnicy podczas stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych;
• stosować jako terapię wspomagającą w celu eliminacji H. pylori w następujących przypadkach: choroba wrzodowa żołądka, choroba wrzodowa dwunastnicy, limfoma MALT żołądka, samoistna plamica małopłytkowa, po leczeniu endoskopowym wczesnego raka żołądka, gastryt z zakażeniem H. pylori.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na vonoprazan lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• jednoczesne stosowanie atazanawiru siarczanu, nelfinawiru lub ryliwiryny hydrochloroprydyny.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Vonoprazan jest głównie metabolizowany w wątrobie przez enzymy cytochromu P450 CYP3A4, a także częściowo przez CYP2B6, CYP2C19 i CYP2D6. Ponadto lek słabo hamuje enzym CYP3A4.

Działanie vonoprazanu na sekrecję soku żołądkowego może zwiększać lub zmniejszać wchłanianie współpodawanych leków.

Jednoczesne stosowanie poniższych leków jest przeciwwskazane

Atazanawir siarczan. Hamowanie wydzielania soku żołądkowego przez vonoprazan może zmniejszyć rozpuszczalność atazanawiru siarczanu, co z kolei może prowadzić do obniżenia jego stężenia we krwi i osłabienia skuteczności.

Ryliwiryna hydrochloroprydyna. Możliwe jest zmniejszenie wchłaniania ryliwiryny hydrochloroprydyny, co może prowadzić do obniżenia stężenia ryliwiryny we krwi i osłabienia jej działania.

W przypadku jednoczesnego stosowania poniższych leków należy zachować ostrożność

Inhibitory CYP3A4 – klaritromycyna i inne. W przypadku stosowania łącznie możliwe jest zwiększenie stężenia vonoprazanu we krwi.

Digoksyna, metyldigoksyna. Hamowanie wydzielania soku żołądkowego może spowolnić hydrolizę digoksyny, co prowadzi do zwiększenia jej stężenia we krwi i wzmocnienia działania.

Itakonazol; inhibitory tyrozynokinazy – gefitinib, nerotynib, erlotynib; nelfinawiru mezylan. Jednoczesne stosowanie może prowadzić do obniżenia stężenia tych leków we krwi i osłabienia ich działania.

Leki metabolizowane przez CYP3A4: midazolam i inne. Ze względu na słabe hamowanie CYP3A4 przez vonoprazan możliwe jest spowolnienie metabolizmu tych leków i wzmocnienie ich działania.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania

W przypadku długotrwałego stosowania leku należy obserwować stan pacjenta, w szczególności regularnie przeprowadzać badania endoskopowe. Należy unikać przepisywania terapii wspomagającej pacjentom, którzy nie potrzebują takiego leczenia, i stosować ją wyłącznie w przypadku ryzyka nawrotów lub powtarzających się przypadków. W przypadkach trwałej, stabilnej remisji, gdy nie ma zagrożenia nawrotem, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki do 10 mg lub wprowadzenie przerw w leczeniu.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Heliprozан należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami nerek, ponieważ w przypadku zaburzenia funkcji nerek możliwe jest zwiększenie stężenia leku we krwi z powodu opóźnionego jego wydalania.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Heliprozан należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami wątroby, ponieważ przy zaburzeniu funkcji wątroby możliwe jest zwiększenie stężenia leku we krwi z powodu opóźnionego metabolizmu i wydalania.

Pacjenci w wieku podeszłym

U osób starszych funkcje wątroby, nerek oraz innych układów fizjologicznych są zazwyczaj obniżone, dlatego Heliprozан należy stosować z ostrożnością.

Podczas długotrwałego stosowania vonoprazanu opisywano przypadki występowania łagodnych polipów żołądka.

Heliprozан może maskować objawy raka żołądka, dlatego przed przepisaniem leku należy upewnić się o braku tej choroby.

Leczenie inhibitorem pompy protonowej zwiększa ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa w przebiegu osteoporozy. W szczególności ryzyko złamania wzrastało u pacjentów stosujących leczenie w wysokich dawkach przez dłuższy czas (ponad 1 rok).

Ponadto inhibitory pompy protonowej zwiększają ryzyko infekcji przewodu pokarmowego wywołanej przez Clostridium difficile.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) / dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Heliprozан należy stosować wyłącznie wtedy, gdy korzyść terapeutyczna przewyższa potencjalne ryzyko dla kobiety w ciąży lub mogącej zajść w ciążę. W badaniach na zwierzętach (szczury) stwierdzono, że stosowanie vonoprazanu w wysokich dawkach (40 mg/dobę) zwiększa ekspozycję (AUC) około 28-krotnie i prowadzi do obniżenia masy płodu i łożyska, a także do występowania wad zewnętrznych (zwężenie odbytu, nieprawidłowości ogona) i wewnętrznych (wada przegrody międzykomorowej serca, nieprawidłowości tętnicy podobojczykowej).

Karmienie piersią

Należy unikać stosowania Heliprozанu u kobiet karmiących piersią. Decydując o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią, należy wziąć pod uwagę korzyść terapeutyczną dla kobiety oraz korzyść karmienia piersią dla dziecka. Według danych z badań na zwierzętach (szczury), vonoprazan przenika do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwania maszyn. Brak informacji o wpływie vonoprazanu na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Choroba wrzodowa żołądka, dwunastnicy

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 20 mg Heliprozанu doustnie jeden raz na dobę. Zwykle lek należy stosować do 8 tygodni w przypadku wrzodu żołądka i do 6 tygodni w przypadku wrzodu dwunastnicy.

Reflux-ezofagitis

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 20 mg Heliprozанu doustnie jeden raz na dobę. Zwykle lek należy stosować do 4 tygodni, ale jeśli efekt jest niewystarczający, można przedłużyć stosowanie do 8 tygodni.

W celu leczenia podtrzymującego nawrotowego reflux-ezofagitisu stosować 10 mg doustnie raz na dobę, a w przypadku niewystarczającej skuteczności można zastosować 20 mg doustnie raz na dobę.

Profilaktyka nawrotów choroby wrzodowej żołądka lub dwunastnicy podczas stosowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 10 mg Heliprozанu doustnie jeden raz na dobę.

Profilaktyka nawrotów choroby wrzodowej żołądka lub dwunastnicy podczas stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 10 mg Heliprozанu doustnie jeden raz na dobę.

Leczenie wspomagające w celu eliminacji H. pylori

Zwykle dorosłym stosuje się jednocześnie 20 mg Heliprozанu, 750 mg amoksycyliny hydratu oraz 200 mg klaritromycyny doustnie dwa razy na dobę przez 7 dni. Dawka klaritromycyny może być w razie potrzeby zwiększona, jednak górna granica wynosi 400 mg dwa razy na dobę. W przypadku niepowodzenia terapii trójskładnikowej skierowanej na eliminację H. pylori z wykorzystaniem inhibitorem pompy protonowej, amoksycyliny hydratu i klaritromycyny, dorosłym można zastosować leczenie alternatywne: Heliprozан w dawce 20 mg, amoksycylinę hydrat w dawce 750 mg oraz metronidazol w dawce 500 mg dwa razy na dobę przez 7 dni doustnie.

Dzieci. Badań klinicznych u dzieci nie przeprowadzono.

Przedawkowanie

Brak informacji o przedawkowaniu vonoprazanu. Vonoprazan nie jest usuwany z krwiobiegu za pomocą hemodializy. W przypadku przedawkowania leczenie powinno być objawowe i wspierające.

Działania niepożądane

Ponieważ mogą wystąpić poniższe działania niepożądane, należy przeprowadzać staranne obserwacje, a w przypadku ich wystąpienia podjąć odpowiednie działania, takie jak przerwanie przyjmowania vonoprazanu.

Ogólne zaburzenia: częstość nieznana — szok.

Ze strony układu odpornościowego: 0,1 % – < 5 % — wysypka, obrzęk; częstość nieznana — anafilaksja.

Ze strony układu krwiotwórczego: 0,1 % – < 5 % — eozynofilia; częstość nieznana — ostra pancytopenia, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: 0,1 % – < 5 % — podwyższenie poziomu aspartaminotransferazy, alaninotransferazy, fosfatazy alkalicznej, dehydrogenazy mleczanowej, gamma-glutamylotransferazy; częstość nieznana — zaburzenia funkcji wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: częstość nieznana — toksyczne nekrolizy epidermy, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowe rumienie.

Ze strony układu pokarmowego: ≥ 5 % — biegunka (przy eradykacji H. pylori); 0,1 % – < 5 % — zaparcia, biegunka, uczucie wypełnienia brzucha, nudności, zaburzenia smaku, stomatyt, dyskomfort brzucha, wzdęcia; częstość nieznana — ciężki zapalenie okrężnicy z krwawieniem, np. kolitis pseudomembranaceus. Przy stosowaniu amoksycyliny w postaci hydratu i klarotromycyny w celu eradykacji H. pylori może wystąpić ciężkie zapalenie okrężnicy z krwawieniem. W przypadku wystąpienia bólu brzucha lub silnej biegunki należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych

Donoszenie o działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni donosić o wszystkich przypadkach podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistery w puszce z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AT „Farmak”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności. Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska 74.