Hadlima

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU HADLIMA (HADLIMA)

Skład:

substancja czynna: adalimumab;

1 jednorazowy wypełniony wcześniej strzykawka zawiera 40 mg adalimumabu w 0,8 ml roztworu;

1 jednorazowy wypełniony wcześniej długopis wstrzykowy zawiera 40 mg adalimumabu w 0,8 ml roztworu;

substancje pomocnicze: cytrynian sodu; kwas cytrynowy, monohydrat; L-histydyna; chlorku L-histydyny monohydrat; sorbitol (E 420); polisorbat 20; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczyście do opalescencyjny, od bezbarwnego do jasnobrunatnego roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Immunosupresanty. Inhibitory czynnika martwicy nowotworu-alfa (TNF-alfa). Adalimumab.

Kod ATX L04A B04.

Właściwości farmakologiczne.

Adalimumab to rekombinowany immunoglobulina (IgG1) człowieka, przeciwciało monoklonalne zawierające wyłącznie ludzkie sekwencje peptydowe. Adalimumab został opracowany przy użyciu technologii fagowego wyświetlania, co pozwoliło uzyskać wyłącznie ludzkie zmienne regiony ciężkich i lekkich łańcuchów, które wykazują swoistą aktywność wobec czynnika martwicy nowotworów (TNF), a także ciężki łańcuch IgG1 człowieka i sekwencję lekkich łańcuchów typu kappa. Adalimumab wiąże się z wysokim powinowactwem i specyficznością z rozpuszczalnym TNF-alfa, ale nie z limfotoksyną (TNF-beta). Adalimumab jest wytwarzany za pomocą rekombinowanego DNA w systemie ekspresyjnym komórek ssaków. Składa się z 1330 aminokwasów, a jego masa cząsteczkowa wynosi około 148 kilodaltonów.

Adalimumab wiąże się swoiście z TNF i neutralizuje jego działanie biologiczne, hamując jego interakcję z receptorami p55 i p75 TNF na powierzchni komórek. TNF to naturalny cytokina biorący udział w normalnych reakcjach zapalnych i odpornościowych organizmu. Podwyższony poziom TNF stwierdza się w płynie stawowym u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, w tym z młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym, z zapaleniem stawów psoriacyjnym oraz z ankylozującym zapaleniem stawów kręgosłupa. TNF odgrywa ważną rolę w rozwoju patologicznego procesu zapalnego i w niszczeniu tkanki stawów, co jest charakterystyczne dla tych chorób. Podwyższony poziom TNF występuje również w plakach psoriacyjnych, co sprzyja rozwojowi odpowiedzi zapalnej, proliferacji i zaburzeniom dojrzewania keratynocytów oraz towarzyszącemu uszkodzeniu naczyń, co jest charakterystyczne dla tej choroby. Związek pomiędzy tymi efektami farmakodynamicznymi a mechanizmem (mechanizmami), przez które adalimumab wykazuje swoją skuteczność kliniczną, nie jest znany.

Adalimumab moduluje również reakcje biologiczne indukowane lub regulowane przez TNF, w tym zmiany poziomów cząsteczek adhezji odpowiedzialnych za migrację leukocytów (ELAM-1, VCAM-1 i ICAM-1 przy IC50 0,1–0,2 nM).

Farmakodynamika.

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów po leczeniu adalimumabem zaobserwowano szybkie zmniejszenie, w porównaniu z wartościami wyjściowymi, poziomów markerów ostrej fazy zapalenia [białka C-reaktywnego (CRP), szybkości osiadania erytrocytów (SOE) i cytokin surowicy (IL-6)]. Po podaniu adalimumabu zaobserwowano obniżenie poziomów metaloproteinaz macierzy (MMP-1 i MMP-3) w surowicy, które są odpowiedzialne za przebudowę tkanek leżącą u podstawy niszczenia chrząstki. W trakcie stosowania adalimumabu u pacjentów obserwowano zazwyczaj poprawę hematologicznych objawów przewlekłego zapalenia.

Szybkie obniżenie poziomu CRP zaobserwowano również u pacjentów z poliarticularnym młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym, chorobą Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i trądzikiem pasmowym po leczeniu adalimumabem. U pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna zaobserwowano zmniejszenie liczby komórek wyrażających markery zapalenia w jelicie grubym, w tym istotne obniżenie ekspresji TNF-alfa. Badania endoskopowe błony śluzowej jelita wykazały gojenie się błony śluzowej u pacjentów otrzymujących adalimumab.

Imunogenność. W trakcie terapii adalimumabem mogą powstawać przeciwciała przeciwko adalimumabowi. Powstawanie przeciwciał przeciwko adalimumabowi wiąże się ze zwiększeniem klirensu i obniżeniem skuteczności adalimumabu. Nie zaobserwowano żadnej oczywistej korelacji między obecnością przeciwciał a występowaniem działań niepożądanych.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład. Po jednorazowym podaniu podskórnie 40 mg adalimumabu wchłanianie i rozkład adalimumabu były powolne, a stężenia szczytowe w surowicy osiągane były około 5 dni po podaniu. Średnia absolutna biodostępność adalimumabu, obliczona w trzech badaniach, po jednorazowym podaniu dawki 40 mg podskórnie wynosiła 64%. Po jednorazowych wstrzyknięciach dożylnych w dawkach od 0,25 do 10 mg/kg stężenia były proporcjonalne do dawki. Po podaniu dawek 0,5 mg/kg (około 40 mg) klirens wahał się od 11 do 15 ml/godz., objętość rozkładu (Vss) od 5 do 6 litrów, a średni okres półtrwania w fazie końcowej wynosił około dwóch tygodni. Stężenia adalimumabu w płynie stawowym u niektórych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów wynosiły od 31 do 96% stężenia w surowicy.

Po podaniu podskórnym 40 mg adalimumabu raz na 2 tygodnie dorosłym pacjentom z reumatoidalnym zapaleniem stawów średnie stężenia minimalne w stanie stacjonarnym wynosiły około 5 μg/ml bez jednoczesnego stosowania metotreksatu i 8–9 μg/ml przy jednoczesnym stosowaniu metotreksatu. Stężenia minimalne adalimumabu w surowicy w stanie stacjonarnym zwiększały się prawie proporcjonalnie do dawek podawanych podskórnie: 20, 40 i 80 mg raz na 2 tygodnie oraz raz w tygodniu.

Po podaniu podskórnym 24 mg/m² (do 40 mg) raz na 2 tygodnie dzieciom z poliarticularnym młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym w wieku od 4 do 17 lat średnie stężenia minimalne adalimumabu w surowicy w stanie stacjonarnym (wartości uzyskane od 20 do 48 tygodnia) wynosiły 5,6 ± 5,6 μg/ml (102% CV [współczynnik zmienności]) bez jednoczesnego stosowania metotreksatu i 10,9 ± 5,2 μg/ml (47,7% CV) przy jednoczesnym stosowaniu metotreksatu.

U dzieci z poliarticularnym młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym w wieku od 2 do 4 lat lub u dzieci w wieku od 4 lat o masie ciała mniejszej niż 50 kg po podaniu adalimumabu w dawce 24 mg/m² średnie stężenia minimalne adalimumabu w surowicy w stanie stacjonarnym wynosiły 6,0 ± 6,1 μg/ml (101% CV) bez jednoczesnego stosowania metotreksatu i 7,9 ± 5,6 μg/ml (71,2% CV) przy jednoczesnym stosowaniu metotreksatu.

Po podaniu podskórnym 24 mg/m² (do 40 mg) raz na 2 tygodnie dzieciom w wieku od 6 do 17 lat z zapaleniem stawów towarzyszącym entezopatie średnie stężenia minimalne adalimumabu w surowicy w stanie stacjonarnym (wartości uzyskane w 24 tygodniu) wynosiły 8,8 ± 6,6 μg/ml bez jednoczesnego stosowania metotreksatu i 11,8 ± 4,3 μg/ml przy jednoczesnym stosowaniu metotreksatu.

Po podaniu podskórnym 40 mg adalimumabu raz na 2 tygodnie dorosłym pacjentom z zapaleniem stawów osiowym bez potwierdzenia rentgenologicznego ankylozującego zapalenia stawów kręgosłupa średnie (± SD [odchylenie standardowe]) stężenie minimalne w stanie stacjonarnym w 68 tygodniu wynosiło 8,0 ± 4,6 μg/ml.

Po podaniu podskórnym 40 mg adalimumabu raz na 2 tygodnie dorosłym pacjentom z zapaleniem stawów psoriacyjnym średnie stężenie minimalne w stanie stacjonarnym wynosiło 5 μg/ml.

Po podaniu podskórnym 0,8 mg/kg (do 40 mg) raz na 2 tygodnie dzieciom z przewlekłym psoriazą płytkowym średnie (± SD) stężenie minimalne adalimumabu w surowicy w stanie stacjonarnym wynosiło około 7,4 ± 5,8 μg/ml (79% CV).

U dorosłych pacjentów z trądzikiem pasmowym po podaniu dawki początkowej adalimumabu 160 mg w tygodniu 0 i następnie 80 mg w tygodniu 2 średnie stężenia minimalne adalimumabu w surowicy wynosiły około 7–8 μg/ml w tygodniach 2 i 4. Po podaniu podskórnym 40 mg adalimumabu raz w tygodniu średnie stężenia minimalne w stanie stacjonarnym (wartości uzyskane od 12 do 36 tygodnia) wynosiły 8–10 μg/ml.

Wpływ adalimumabu na nastolatków z trądzikiem pasmowym określono za pomocą modelowania farmakokinetycznego populacyjnego oraz modelowania opartego na krzyżowych danych farmakokinetycznych z innych wskazań u dzieci (psoriaz płytkowy, młodzieńcze zapalenie stawów idiopatyczne, choroba Leśniowskiego-Crohna i zapalenie stawów towarzyszące entezopatii). Zalecany schemat dawkowania dla nastolatków z trądzikiem pasmowym to 40 mg raz na 2 tygodnie. Ponieważ wpływ adalimumabu może zależeć od masy ciała, u nastolatków z nadmierną masą ciała i niewystarczającą odpowiedzią na leczenie może być wskazane zastosowanie zalecanej dawki dla dorosłych pacjentów – 40 mg raz w tygodniu.

U pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna po podaniu dawki początkowej adalimumabu 80 mg w tygodniu 0 i następnie 40 mg w tygodniu 2 średnie stężenie minimalne adalimumabu w surowicy wynosiło około 5,5 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Po podaniu dawki początkowej adalimumabu 160 mg w tygodniu 0 i następnie 80 mg w tygodniu 2 średnie stężenie minimalne adalimumabu w surowicy wynosiło około 12 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Średnie stężenie minimalne w stanie stacjonarnym wynosiło około 7 μg/ml u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna otrzymujących dawkę utrzymaną 40 mg raz na 2 tygodnie.

U dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna o umiarkowanym i wysokim stopniu aktywności dawka początkowa adalimumabu wynosiła 160/80 mg lub 80/40 mg w tygodniach 0 i 2 w zależności od progu masy ciała 40 kg. W 4 tygodniu dzieci były randomizowane w stosunku 1:1 do grup otrzymujących dawkę zależną od masy ciała lub dawkę standardową (40/20 mg raz na 2 tygodnie) lub dawkę niską (20/10 mg raz na 2 tygodnie). Średnie (± SD) stężenia minimalne adalimumabu w 4 tygodniu wynosiły około 15,7 ± 6,6 μg/ml u dzieci o masie ciała 40 kg lub więcej (160/80 mg) i 10,6 ± 6,1 μg/ml u dzieci o masie ciała mniejszej niż 40 kg (80/40 mg).

U dzieci kontynuujących randomizowaną terapię średnie (± SD) stężenia minimalne adalimumabu w 52 tygodniu wynosiły 9,5 ± 5,6 μg/ml w grupie dawki standardowej i 3,5 ± 2,2 μg/ml w grupie dawki niskiej. Średnie stężenia minimalne utrzymywały się u dzieci kontynuujących leczenie adalimumabem raz na 2 tygodnie przez 52 tygodnie. U dzieci, u których częstotliwość podawania została zwiększona z raz na 2 tygodnie do raz w tygodniu, średnie (± SD) stężenia adalimumabu w surowicy w 52 tygodniu wynosiły 15,3 ± 11,4 μg/ml (40/20 mg raz w tygodniu) i 6,7 ± 3,5 μg/ml (20/10 mg raz w tygodniu).

U dorosłych pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego po podaniu dawki początkowej adalimumabu 160 mg w tygodniu 0 i następnie 80 mg w tygodniu 2 średnie stężenie minimalne adalimumabu w surowicy wynosiło około 12 μg/ml w trakcie terapii indukcyjnej. Średnie stężenie minimalne w stanie stacjonarnym wynosiło około 8 μg/ml u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego otrzymujących dawkę utrzymaną 40 mg raz na 2 tygodnie.

Po podaniu podskórnym 0,6 mg/kg (do 40 mg) raz na 2 tygodnie dzieciom z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego średnie (± SD) stężenia minimalne adalimumabu w surowicy w stanie stacjonarnym w 52 tygodniu wynosiły około 5,01 ± 3,28 μg/ml. Po podaniu 0,6 mg/kg (do 40 mg) raz w tygodniu średnie (± SD) stężenia minimalne adalimumabu w surowicy w stanie stacjonarnym w 52 tygodniu wynosiły około 15,7 ± 5,60 μg/ml.

U dorosłych pacjentów z zapaleniem błony naczyniowej po podaniu dawki początkowej adalimumabu 80 mg w tygodniu 0 i następnie 40 mg raz na 2 tygodnie, począwszy od tygodnia 1, średnie stężenia minimalne w stanie stacjonarnym wynosiły od 8 do 10 μg/ml.

Wpływ adalimumabu u dzieci z zapaleniem błony naczyniowej określono za pomocą modelowania farmakokinetycznego populacyjnego oraz modelowania opartego na krzyżowych danych farmakokinetycznych z innych wskazań u dzieci (psoriaz płytkowy, młodzieńcze zapalenie stawów idiopatyczne, choroba Leśniowskiego-Crohna i zapalenie stawów towarzyszące entezopatii). Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu dawki początkowej u dzieci poniżej 6 roku życia. Prognozowane ekspozycje wskazują, że dawka początkowa może powodować zwiększenie wpływu systemowego w przypadku braku stosowania metotreksatu.

Modelowanie farmakokinetyczne populacyjne, farmakokinetyczne/farmakodynamiczne oraz symulacje przewidywały porównywalną ekspozycję i skuteczność adalimumabu u pacjentów otrzymujących 80 mg raz na 2 tygodnie oraz u pacjentów otrzymujących 40 mg raz w tygodniu (w tym dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, trądzikiem pasmowym, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, chorobą Leśniowskiego-Crohna lub psoriazą płytkowym, nastolatków z trądzikiem pasmowym oraz dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego o masie ciała powyżej 40 kg).

Eliminacja. Analiza farmakokinetyki populacyjnej danych ponad 1300 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów wykazała tendencję do wzrostu pozornego klirensu adalimumabu wraz ze wzrostem masy ciała. Po uwzględnieniu korekt związanych z różnicami masy ciała stwierdzono, że płeć i wiek mają minimalny wpływ na klirens adalimumabu. Obserwowano, że poziomy wolnego adalimumabu (niezwiązanego z przeciwciałami przeciwko adalimumabowi [AAA]) w surowicy były niższe u pacjentów z wykrywalnymi AAA.

Upośledzenie funkcji nerek lub wątroby. Nie ma żadnych danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS).

Hadlima w skojarzeniu z metotreksatem jest wskazana do:

• leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali adekwatnie na leki modyfikujące przebieg choroby (LMPCh), w tym na metotreksat;
• leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów o wysokim nasileniu i postępującego reumatoidalnego zapalenia stawów u dorosłych pacjentów, którzy wcześniej nie otrzymywali metotreksatu.

Lek Hadlima może być stosowany jako monoterapia w przypadku nietolerancji metotreksatu lub gdy kontynuowanie leczenia metotreksatem jest niepożądane.

Adalimumab spowalniał tempo postępu uszkodzenia strukturalnego stawów potwierdzone radiologicznie oraz poprawiał stan czynnościowy przy jednoczesnym stosowaniu z metotreksatem.

Zapalenie stawów krętownika (zespołu krętownika).

Zesztywniające zapalenie stawów krętownika (ZZSK).

Hadlima jest wskazana do leczenia zesztywniającego zapalenia stawów krętownika o wysokim nasileniu u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali adekwatnie na leczenie tradycyjne.

Zapalenie stawów krętownika bez potwierdzenia radiologicznego ZZSK.

Hadlima jest wskazana do leczenia zapalenia stawów krętownika o wysokim nasileniu bez potwierdzenia radiologicznego ZZSK, ale z objawami zapalenia potwierdzonymi przez podwyższony poziom CRP i/lub wyniki MRI (rezonans magnetyczny) u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali adekwatnie na leczenie tradycyjne lub u których występuje nietolerancja leków niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Reumatoidalne zapalenie stawów psorytycznych (PsZ).

Hadlima jest wskazana do leczenia aktywnego i postępującego reumatoidalnego zapalenia stawów psorytycznych u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali adekwatnie na wcześniejszą terapię LMPCh.

Adalimumab spowalniał tempo postępu uszkodzenia stawów obwodowych potwierdzone radiologicznie u pacjentów z symetryczną postacią poliarticularną oraz poprawiał stan czynnościowy.

Przewlekłe zapalenie skóry typu plakowatego (ZP).

Hadlima jest wskazana do leczenia przewlekłego zapalenia skóry typu plakowatego o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dorosłych pacjentów wymagających terapii systemowej.

Ugnikowe zapalenie gruczołów potowych (UGP).

Hadlima jest wskazana do leczenia ugnikowego zapalenia gruczołów potowych (acne inversa) o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali adekwatnie na tradycyjną terapię systemową UGP (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Choroba Crohna (ChC).

Hadlima jest wskazana do leczenia choroby Crohna o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali adekwatnie na leczenie tradycyjne, w tym terapię kortykosteroidami i/lub lekami immunosupresyjnymi, lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich terapii.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG).

Hadlima jest wskazana do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali adekwatnie na leczenie tradycyjne, w tym terapię kortykosteroidami i/lub 6-merkaptopuryną lub azatiopryną, lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich terapii.

Uwielit.

Hadlima jest wskazana do leczenia niezakaźnego uwielitu międzystanowego, tylnej części oka i panuwielitu u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadali adekwatnie na terapię kortykosteroidami, gdy konieczne jest zmniejszenie dawki kortykosteroidów lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do terapii kortykosteroidami.

W pediatrii

Stosowanie leku Hadlima w formie wstępnie napełnionego jednorazowego strzykawki i wstępnie napełnionego jednorazowego urządzenia do wstrzykiwania u dzieci wymagających dawki mniejszej niż 40 mg jest niemożliwe.

Idiopatyczny zapalenie stawów młodzieńcze (IZM).

Polisztyniowe idiopatyczne zapalenie stawów młodzieńcze (pIZM).

Adalimumab w skojarzeniu z metotreksatem jest wskazany do leczenia aktywnego polisztyniowego idiopatycznego zapalenia stawów młodzieńczego u dzieci od 2. roku życia, które nie odpowiadały adekwatnie na terapię jednym lub kilkoma LMPCh. Adalimumab może być stosowany jako monoterapia w przypadku nietolerancji metotreksatu lub gdy kontynuowanie leczenia metotreksatem jest niepożądane. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania adalimumabu u dzieci poniżej 2. roku życia.

Zapalenie stawów związane z entezją.

Adalimumab jest wskazany do leczenia aktywnego zapalenia stawów związanego z entezją u dzieci od 6. roku życia, które nie odpowiadały adekwatnie lub u których występuje nietolerancja terapii tradycyjnej.

Przewlekłe zapalenie skóry typu plakowatego (ZP) u dzieci.

Adalimumab jest wskazany do leczenia przewlekłego zapalenia skóry typu plakowatego o ciężkim nasileniu u dzieci od 4. roku życia, które nie odpowiadały adekwatnie lub u których występują przeciwwskazania do terapii miejscowej i fototerapii.

Ugnikowe zapalenie gruczołów potowych (UGP) u nastolatków.

Adalimumab jest wskazany do leczenia ugnikowego zapalenia gruczołów potowych (acne inversa) o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u nastolatków od 12. roku życia, którzy nie odpowiadali adekwatnie na tradycyjną terapię systemową UGP (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Choroba Crohna (ChC) u dzieci.

Adalimumab jest wskazany do leczenia choroby Crohna o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dzieci od 6. roku życia, które nie odpowiadają adekwatnie na leczenie tradycyjne, w tym dietoterapię, terapię kortykosteroidami i/lub immunomodylatorami, lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania do takich terapii.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) u dzieci.

Adalimumab jest wskazany do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dzieci od 6. roku życia, które nie odpowiadają adekwatnie na leczenie tradycyjne, w tym terapię kortykosteroidami i/lub 6-merkaptopuryną lub azatiopryną, lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takich terapii.

Uwielit u dzieci.

Adalimumab jest wskazany do leczenia przewlekłego niezakaźnego uwielitu przedniego u dzieci od 2. roku życia, które nie odpowiadają adekwatnie lub u których występuje nietolerancja, lub u których terapia tradycyjna jest niepożądana.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Aktywny gruźlica lub inne ciężkie infekcje, takie jak sepsa i infekcje oportunistyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność serca o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klasa III lub IV według klasyfikacji NYHA [New York Heart Association]) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Działanie adalimumabu badano u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, polisztyniowym idiopatycznym zapaleniem stawów młodzieńczego i zapaleniem stawów psorytycznym, którzy otrzymywali lek jako monoterapię lub jednocześnie z metotreksatem. W przypadku jednoczesnego stosowania adalimumabu i metotreksatu u 21 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów nie stwierdzono istotnych statystycznie zmian w profilach stężenia metotreksatu w surowicy. Dla porównania, przy jednorazowym i wielokrotnym stosowaniu metotreksatu klirens adalimumabu zmniejszał się odpowiednio o 29% i 44%. Jednakże nie jest wymagana zmiana dawki adalimumabu ani metotreksatu. Poziom powstawania przeciwciał był niższy przy jednoczesnym stosowaniu adalimumabu z metotreksatem w porównaniu z monoterapią. Podawanie adalimumabu bez metotreksatu prowadziło do zwiększenia powstawania przeciwciał, zwiększenia klirensu i zmniejszenia skuteczności adalimumabu.

Interakcje między adalimumabem a innymi lekami (poza metotreksatem) nie były badane w badaniach farmakokinetycznych. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano żadnych interakcji przy stosowaniu adalimumabu z lekami modyfikującymi przebieg choroby (LMPCh) (sulfasalazyna, hydroksychlorochina, leflunomid i leki złota), z glikokortykosteroidami, salicylanami, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) lub lekami przeciwbólowymi.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Hadlima i anakinry (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Hadlima i abataceptu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Śledzenie.

W celu poprawy śledzenia produktów biologicznych należy dokładnie odnotować nazwę handlową i numer serii podanego leku.

Infekcje.

Pacjenci przyjmujący inhibitory TNF są bardziej narażeni na ciężkie infekcje. Zaburzenia funkcji płuc zwiększają ryzyko wystąpienia infekcji. Należy więc dokładnie monitorować pacjentów pod kątem obecności infekcji, w tym gruźlicy, przed, podczas i po leczeniu lekiem Hadlima. Ponieważ eliminacja adalimumabu może trwać do czterech miesięcy, obserwację należy kontynuować przez ten okres.

Nie należy rozpoczynać terapii lekiem Hadlima u pacjentów z aktywnym procesem infekcyjnym, w tym z infekcjami przewlekłymi lub lokalnymi, dopóki infekcja nie zostanie skontrolowana. U pacjentów, którzy chorowali na gruźlicę lub wrócili z krajów o wysokim nasileniu gruźlicy lub endemicznych dla mikoz, takich jak histoplazmoza, koksydioza czy blastomikoza, należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem stosowania leku Hadlima (patrz poniżej „Inne infekcje ułatwione”).

Należy przeprowadzić pełne badanie diagnostyczne i dokładnie monitorować pacjentów, u których podczas leczenia lekiem Hadlima rozwinęła się nowa infekcja. Leczenie lekiem Hadlima należy przerwać w przypadku wystąpienia ciężkiej infekcji lub sepsy i rozpocząć odpowiednią terapię przeciwbakteryjną lub przeciwgrzybiczą, aż do skontrolowania infekcji. Lekarze powinni zachować ostrożność, rozważając stosowanie leku Hadlima u pacjentów z powtarzającymi się infekcjami w wywiadzie lub z chorobami podstawowymi, które mogą prowadzić do rozwoju infekcji, w tym przy jednoczesnym stosowaniu leków immunosupresyjnych.

Ciężkie infekcje.

Zgłaszano ciężkie infekcje, w tym sepsę, spowodowane infekcjami bakteryjnymi, mikobakterialnymi, grzybiczymi inwazyjnymi, pasożytniczymi, wirusowymi oraz innymi infekcjami ułatwionymi, takimi jak listerioza, legionella czy zapalenie płuc Pneumocystis u pacjentów przyjmujących lek Hadlima. Inne ciężkie infekcje stwierdzone w badaniach klinicznych obejmują: zapalenie płuc, zapalenie nerek, zapalenie stawów septyczne i sepsę. Zgłaszano hospitalizacje lub skutki śmiertelne związane z infekcjami.

Gruźlica.

Zgłaszano przypadki gruźlicy, w tym reaktywację i nowe przypadki gruźlicy, u pacjentów przyjmujących adalimumab. Zgłoszenia obejmują przypadki gruźlicy płucnej i pozapłucnej (rozsianej).

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Hadlima należy przebadać pacjentów pod kątem obecności aktywnej i nieaktywnej (ukrytej) gruźlicy. Badanie powinno obejmować szczegółową ocenę wywiadu medycznego pacjenta dotyczącą gruźlicy lub informacje o możliwym poprzednim kontakcie z osobami chorymi na aktywną gruźlicę, a także o poprzedniej i/lub współistniejącej terapii immunosupresyjnej. Odpowiednie testy przesiewowe (np. próba tuberkulinowa skóry (test Mantoux) i rentgen klatki piersiowej) należy przeprowadzić u wszystkich pacjentów zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zaleca się odnotowanie przeprowadzonych testów w karcie przypomnień pacjenta. Należy wziąć pod uwagę ryzyko otrzymania fałszywie ujemnych wyników testu tuberkulinowego skóry, szczególnie u ciężko chorych pacjentów lub u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym.

Terapii lekiem Hadlima nie należy rozpoczynać, jeśli zdiagnozowano aktywną gruźlicę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

We wszystkich opisanych poniżej sytuacjach należy szczególnie dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii.

W przypadku podejrzenia ukrytej gruźlicy należy skonsultować się z lekarzem mającym doświadczenie w leczeniu gruźlicy.

W przypadku zdiagnozowania ukrytej gruźlicy przed rozpoczęciem terapii lekiem Hadlima należy rozpocząć odpowiednią profilaktyczną terapię przeciwwąglikową zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Należy również rozważyć możliwość profilaktycznej terapii przeciwwąglikowej przed rozpoczęciem stosowania leku Hadlima u pacjentów z wieloma lub znaczącymi czynnikami ryzyka gruźlicy, mimo ujemnego wyniku testu na gruźlicę, a także u pacjentów z ukrytą lub aktywną gruźlicą w wywiadzie, dla których odpowiednia terapia jest nieakceptowalna. Decyzję o rozpoczęciu leczenia przeciwwąglikowego dla takich pacjentów podejmuje się po konsultacji z lekarzem mającym doświadczenie w leczeniu gruźlicy oraz ocenie ryzyka rozwoju ukrytej gruźlicy i bezpieczeństwa terapii przeciwwąglikowej.

Mimo leczenia profilaktycznego, przypadki reaktywacji gruźlicy obserwowano u pacjentów przyjmujących lek Hadlima. U niektórych pacjentów, którzy wcześniej pomyślnie przebyli leczenie aktywnej gruźlicy, obserwowano ponowny rozwój gruźlicy podczas leczenia lekiem Hadlima.

Podczas stosowania leku Hadlima pacjentów należy badać pod kątem objawów aktywnej gruźlicy, szczególnie z uwagi na możliwość otrzymania fałszywie ujemnych wyników testów na ukrytą gruźlicę (w szczególności u ciężko chorych i u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym).

Pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem, jeśli podczas lub po terapii lekiem Hadlima wystąpią objawy/objawy wskazujące na infekcję gruźlicy (np. trwały kaszel, utrata masy ciała, subfebrilia, apatia).

Inne infekcje ułatwione.

U pacjentów przyjmujących adalimumab zgłaszano rozwój infekcji ułatwionych, w tym inwazyjne infekcje grzybicze. U pacjentów przyjmujących inhibitory TNF, takie infekcje nie były rozpoznawane na czas, co prowadziło do późnego rozpoczęcia odpowiedniego leczenia i czasem do skutku śmiertelnego. Pacjenci stosujący inhibitory TNF są bardziej narażeni na rozwój poważnych infekcji grzybiczych, takich jak histoplazmoza, koksydioza, blastomikoza, aspergiloza, kandydoza itp.

Wszystkim pacjentom w przypadku wystąpienia gorączki, niedoboru, utraty masy ciała, nadmiernego pocenia się, kaszlu, duszności i/lub infiltratów w płucach lub innych objawach ciężkiego schorzenia systemowego, z objawami szoku lub bez, należy natychmiast przeprowadzić badanie w celu wykrycia patogenów infekcji ułatwionych i przerwać stosowanie leku Hadlima. Badanie diagnostyczne i przepisanie empirycznej terapii przeciwgrzybiczej u tych pacjentów należy przeprowadzić po konsultacji z lekarzem mającym doświadczenie w leczeniu inwazyjnych infekcji grzybiczych. Ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju histoplazmozy lub innych inwazyjnych infekcji grzybiczych należy prowadzić empiryczną terapię przeciwgrzybiczą do ustalenia patogenu. U niektórych pacjentów wyniki testu na wykrycie antygenu lub przeciwciał histoplazmozy mogły być ujemne mimo aktywnej infekcji. W razie potrzeby decyzję o stosowaniu empirycznej terapii przeciwgrzybiczej takim chorym należy podejmować po konsultacji ze specjalistą w dziedzinie diagnostyki i leczenia inwazyjnych infekcji grzybiczych, biorąc pod uwagę ryzyko rozwoju infekcji grzybiczej oraz ryzyko wynikające ze stosowania terapii przeciwgrzybiczej. Zaleca się przerwanie stosowania inhibitora TNF w przypadku rozwoju ciężkiej infekcji grzybiczej, aż do skontrolowania infekcji.

Reaktywacja wirusa zapalenia wątroby typu B.

Stosowanie inhibitorów TNF, w tym adalimumabu, wiązano z reaktywacją wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV) u pacjentów będących przewoźnikami przewlekłymi tego wirusa (tj. dodatni wynik testu na antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B). W niektórych przypadkach terapia była śmiertelna. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Hadlima należy przebadać pacjentów pod kątem obecności oznak HBV. Pacjentom z dodatnim wynikiem testu na infekcję HBV należy skonsultować się z lekarzem mającym doświadczenie w leczeniu zapalenia wątroby typu B.

Pacjentów będących nosicielami HBV i wymagających leczenia lekiem Hadlima należy dokładnie monitorować pod kątem objawów i objawów rozwijającej się aktywnej infekcji HBV przez cały okres terapii i przez kilka miesięcy po jej zakończeniu. Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania terapii przeciwwirusowej u pacjentów będących nosicielami HBV w połączeniu z terapią inhibitorami TNF w celu zapobiegania reaktywacji HBV. U pacjentów, u których rozwija się reaktywacja HBV, należy przerwać terapię lekiem Hadlima i rozpocząć skuteczną terapię przeciwwirusową z odpowiednim leczeniem wspierającym.

Zaburzenia neurologiczne.

Podczas stosowania inhibitorów TNF, w tym adalimumabu, zgłaszano pojedyncze przypadki wystąpienia lub nasilenia objawów klinicznych i/lub objawów radiograficznych chorób demielinizacyjnych ośrodkowego układu nerwowego (OUN), w tym stwardnienia rozsianego, zapalenia nerwu wzrokowego, a także chorób demielinizacyjnych obwodowego układu nerwowego, w tym zespołu Guillaina-Barré. Lekarze powinni zachować ostrożność przy rozważaniu konieczności stosowania leku Hadlima u pacjentów z istniejącymi lub niedawno wystąpiłymi zaburzeniami demielinizacyjnymi OUN lub układu nerwowego obwodowego, a w przypadku wystąpienia tych zaburzeń terapię lekiem Hadlima należy przerwać. Wiadomo, że istnieje związek między uweitem pośrednim a zaburzeniami demielinizacyjnymi OUN. Badanie neurologiczne należy przeprowadzić u pacjentów z nieinfekcyjnym uweitem pośrednim przed rozpoczęciem terapii lekiem Hadlima i regularnie podczas terapii w celu oceny obecności objawów lub rozwoju zaburzeń demielinizacyjnych OUN.

Alergia.

Podczas badań klinicznych zgłaszano pojedyncze przypadki ciężkich reakcji alergicznych związanych ze stosowaniem adalimumabu. Podczas badań klinicznych przypadki nieciężkich reakcji alergicznych związanych ze stosowaniem adalimumabu były rzadkie. Zgłaszano ciężkie reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, po podaniu adalimumabu. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub innej ciężkiej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku Hadlima i rozpocząć odpowiednią terapię.

Immunosupresja.

Podczas badań klinicznych z udziałem 64 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów przyjmujących adalimumab nie obserwowano przypadków zahamowania nadwrażliwości typu opóźnionego, obniżenia poziomu immunoglobulin ani zmian ilościowych komórek efektorowych T, B i NK, monocytów/makrofagów i neutrofili.

Nowotwory złośliwe i zaburzenia limfoproliferacyjne.

W kontrolowanych badaniach klinicznych inhibitorów TNF częściej zgłaszano rozwój nowotworów złośliwych, w tym chłoniaków, u pacjentów przyjmujących inhibitory TNF, w tym adalimumab, niż u pacjentów w grupie kontrolnej. Jednak takie zjawiska były rzadkie. W trakcie stosowania leku po rejestracji zgłaszano przypadki białaczki u pacjentów przyjmujących inhibitor TNF. Ponadto u pacjentów z długotrwałym, silnie aktywnym reumatoidalnym zapaleniem stawów istnieje wysokie tło ryzyka wystąpienia chłoniaków i białaczki, co utrudnia ocenę ryzyka. Jednak nie można wykluczyć ryzyka rozwoju chłoniaków, białaczki lub innych nowotworów złośliwych u pacjentów przyjmujących inhibitor TNF.

W trakcie stosowania leku po rejestracji zgłaszano również pojedyncze przypadki rozwoju nowotworów złośliwych ze śmiertelnym skutkiem u dzieci, nastolatków i młodych osób (do 22 lat), które otrzymywały leczenie inhibitorami TNF (rozpoczęcie terapii przed 18 rokiem życia), w tym adalimumab. Oколо połowy z tych przypadków stanowiły chłoniaki, w tym Hodgkina i nie-Hodgkina. Inne przypadki obejmowały różne rodzaje nowotworów złośliwych i obejmowały pojedyncze przypadki nowotworów złośliwych, które zazwyczaj są związane z immunosupresją. Dlatego nie można wykluczyć ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych u dzieci i nastolatków przyjmujących inhibitory TNF.

W trakcie stosowania leku po rejestracji zgłaszano również pojedyncze przypadki rozwoju chłoniaka T wątrobowo-śledzionowego u pacjentów przyjmujących adalimumab. Ten rzadki typ chłoniaka T charakteryzuje się bardzo agresywnym przebiegiem choroby i zazwyczaj kończy się skutkiem śmiertelnym. Niektórzy z tych pacjentów wcześniej otrzymywali terapię adalimumabem w połączeniu z azatiopryną lub 6-merkaptoopuryną w celu leczenia chorób zapalnych jelit. Należy dokładnie ocenić potencjalne ryzyko jednoczesnego stosowania azatiopryny lub 6-merkaptoopuryny z adalimumabem. Nie można wykluczyć ryzyka rozwoju chłoniaka T wątrobowo-śledzionowego u pacjentów przyjmujących lek Hadlima (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania adalimumabu u pacjentów z wywiadem nowotworów złośliwych lub kontynuowania leczenia u pacjentów, u których rozwinął się nowotwór złośliwy. Dlatego należy podejmować decyzje dotyczące stosowania leku Hadlima u tych pacjentów z szczególną ostrożnością (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Wszystkich pacjentów, w szczególności tych z długotrwałym leczeniem immunosupresyjnym w wywiadzie lub pacjentów z łuszczycą plakową, którym przeprowadzano terapię PUVA (psoralen w połączeniu z promieniowaniem UV o długiej długości fali), należy przebadać pod kątem obecności niemelanomowego raka skóry przed i podczas leczenia lekiem Hadlima. Zgłaszano również melanomę i raka Merkel w przypadku pacjentów przyjmujących inhibitory TNF, w tym adalimumab (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

W trakcie poszukiwania badania klinicznego, w którym oceniano stosowanie innego inhibitora TNF (infliksymabu), u pacjentów z umiarkowaną i ciężką przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP), którzy otrzymywali infliksymab, zgłaszano zwiększoną częstość występowania nowotworów złośliwych, głównie w płucach, głowie i szyi, w porównaniu z grupą kontrolną pacjentów. Wszyscy pacjenci mieli w wywiadzie nadmierne palenie tytoniu. Dlatego należy z ostrożnością stosować jakiejkolwiek inhibitory TNF pacjentom z POChP, a także pacjentom z zwiększonym ryzykiem wystąpienia nowotworów złośliwych z powodu nadmiernego palenia tytoniu.

Na ten moment nie wiadomo, czy stosowanie adalimumabu wpływa na ryzyko rozwoju dysplazji lub raka okrężnicy. Wszystkich pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, u których zwiększone jest ryzyko rozwoju dysplazji lub raka okrężnicy (np. pacjenci z długotrwałym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub pierwotnym zapaleniem dróg żółciowych), lub pacjentów, którzy mieli w wywiadzie dysplazję lub raka okrężnicy, należy przebadać pod kątem obecności dysplazji przed rozpoczęciem terapii i obserwować przez cały okres choroby. Takie badanie powinno obejmować kolonoskopię i biopsję zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Reakcje hematologiczne.

Zgłaszano pojedyncze przypadki pancytopenii, w tym anemii aplastycznej, podczas stosowania inhibitorów TNF. Zgłaszano reakcje niepożądane ze strony krwi, w tym rozwój cytopenii (np. trombocytopenii i leukopenii), które miały znaczenie kliniczne, podczas stosowania adalimumabu. Pacjenci powinni natychmiast skonsultować się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów wskazujących na dyskrazję krwi (np. trwająca gorączka, siniaki, krwawienia, bladość) podczas leczenia lekiem Hadlima. Należy rozważyć konieczność przerwania terapii lekiem Hadlima u pacjentów z potwierdzonymi ciężkimi zaburzeniami ze strony krwi.

Szczepienia.

W badaniu z udziałem 226 dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów przyjmujących adalimumab lub placebo obserwowano podobne odpowiedzi przeciwciał na standardową szczepionkę przeciwko pneumokokom 23-walencyjną i szczepionkę przeciwko wirusowi grypy 3-walencyjną.

Brak danych dotyczących wtórnego przekazu infekcji szczepionkami żywymi u pacjentów przyjmujących adalimumab.

Zaleca się, aby dzieci przed rozpoczęciem terapii adalimumabem otrzymały wszystkie szczepienia zgodnie z obowiązującymi wytycznymi dotyczącymi szczepień.

Pacjenci przyjmujący adalimumab mogą jednocześnie poddawać się szczepieniom, z wyjątkiem stosowania szczepionek żywych. Stosowanie szczepionek żywych (np. szczepionki BCG) niemowlętom, które były narażone na działanie adalimumabu wewnątrzmacicznie, nie jest zalecane przez 5 miesięcy po ostatniej iniekcji adalimumabu matce w okresie ciąży.

Przewlekła niewydolność serca.

W trakcie badania klinicznego z innym inhibitorem TNF obserwowano nasilenie przewlekłej niewydolności serca i zwiększenie skutków śmiertelnych z powodu przewlekłej niewydolności serca. Zgłaszano również przypadki nasilenia przewlekłej niewydolności serca u pacjentów przyjmujących adalimumab. Lek Hadlima należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością serca lekkiego stopnia (klasa funkcjonalna I lub II wg klasyfikacji NYHA). Hadlima jest przeciwwskazany w niewydolności serca średniego lub ciężkiego stopnia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Leczenie lekiem Hadlima należy przerwać w przypadku pojawienia się nowych objawów lub nasilenia objawów przewlekłej niewydolności serca.

Procesy autoimmunologiczne.

Leczenie lekiem Hadlima może spowodować powstanie autoprzeciwciał. Nieznany jest wpływ długotrwałego leczenia adalimumabem na rozwój choroby autoimmunologicznej. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na zespół podobny do toczenia, po zastosowaniu leku Hadlima i otrzymaniu dodatniego wyniku na przeciwciała do dwuniciowej DNA, dalsze leczenie należy przerwać (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Jednoczesne stosowanie biologicznych LRRP lub inhibitorów TNF.

Obserwowano ciężkie infekcje podczas badań klinicznych jednoczesnego stosowania anakinry i innego inhibitora TNF, etanerceptu, bez korzyści klinicznej w porównaniu z monoterapią etanerceptem. Ze względu na charakter efektów niepożądanych obserwowanych przy jednoczesnej terapii etanerceptem i anakinrą, podobne efekty niepożądane mogą również wystąpić przy połączeniu anakinry i innych inhibitorów TNF. Dlatego jednoczesne stosowanie adalimumabu i anakinry nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie adalimumabu z innymi biologicznymi LRRP (np. anakinrą i abataceptem) lub innymi inhibitorami TNF nie jest zalecane ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia infekcji, w tym ciężkich infekcji, oraz inne potencjalne interakcje farmakologiczne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne.

Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa zabiegów chirurgicznych u pacjentów przyjmujących adalimumab. Przy planowaniu zabiegu chirurgicznego należy wziąć pod uwagę długi okres półtrwania adalimumabu. Pacjenta wymagającego zabiegu chirurgicznego podczas przyjmowania adalimumabu należy dokładnie przebadać pod kątem obecności infekcji i podjąć odpowiednie działania. Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania adalimumabu u pacjentów poddanych artroplastyce.

Nieprzepuszczalność jelita cienkiego.

Brak odpowiedzi na leczenie choroby Crohna może wskazywać na obecność ustalonej włóknistej zwężki, która wymaga zabiegu chirurgicznego. Dostępne dane wskazują, że adalimumab nie powoduje powstawania ani postępu zwężek.

Pacjenci starsi.

Częstość występowania ciężkich infekcji u pacjentów w wieku 65 lat i starszych (3,7%), którzy przyjmowali adalimumab, była wyższa w porównaniu z pacjentami poniżej 65 roku życia (1,5%). Niektóre przypadki były śmiertelne. Należy szczególnie wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia infekcji przy leczeniu pacjentów starszych.

Dzieci.

Zobacz podsekcję „Szczepienia” powyżej.

Składniki pomocnicze o znanym działaniu.

Ten lek zawiera 20 mg sorbitolu (E 420) w każdym wstępnie napełnionym strzykawce jednorazowym / wstępnie napełnionej dawce jednorazowej. Jeśli stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/0,8 ml sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym.

W celu zapobiegania ciążom kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować wiarygodne metody antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej pięć miesięcy po podaniu ostatniej dawki leku Hadlima.

Ciąża.

W wyniku analizy prospektywnej danych dotyczących stosowania adalimumabu w czasie ciąży (około 2100 przypadków ciąży zakończonych urodzeniem żywych dzieci, w tym ponad 1500 przypadków stosowania leku w pierwszym trymestrze) nie stwierdzono zwiększenia częstości występowania wad rozwojowych u noworodków.

Do prospektywnego rejestracji kohortowej włączono 257 kobiet z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RA) lub chorobą Crohna (HC), które przyjmowały adalimumab co najmniej w pierwszym trymestrze, oraz 120 kobiet z RA lub HC, które nie przyjmowały adalimumabu. Głównym punktem końcowym była częstość występowania znaczących wad wrodzonych u noworodka. Częstość przypadków ciąży zakończonych urodzeniem co najmniej jednego żywego dziecka z istotną wadą wrodzoną wynosiła 6 z 69 (8,7%) w grupie kobiet z RA przyjmujących adalimumab i 5 z 74 (6,8%) w grupie kobiet z RA nie stosujących leku (niepoprawione stosunki szans [OR] – 1,31, 95% przedział ufności [CI] – 0,38–4,52). W grupie kobiet z HC przyjmujących adalimumab częstość tych przypadków wynosiła 16 z 152 (10,5%), a w grupie kobiet z HC nie stosujących leku odpowiednio 3 z 32 (9,4%) (niepoprawione OR – 1,14, 95% CI – 0,31–4,16). W połączonej grupie kobiet z RA i HC poprawione OR (z uwzględnieniem różnic na poziomie wyjściowym) wynosiło 1,10 (95% CI – 0,45–2,73). Nie stwierdzono wyraźnych różnic między kobietami stosującymi i nie stosującymi adalimumabu pod względem wtórnych punktów końcowych, takich jak poronienia samoistne, nieistotne wady wrodzone, porody przedwczesne, masa ciała i wzrost noworodków oraz ciężkie lub infekcje ułatwione, a także nie odnotowano przypadków poronień martwych lub rozwoju nowotworów złośliwych. Na interpretację danych mogły wpływać ograniczenia metodologiczne badania, w tym mała liczba próby i nielosowy projekt badania.

W badaniu toksyczności na małpach nie stwierdzono oznak toksycznego działania na organizm matki, a także działania embriotoksycznego i teratogennego. Brakuje danych klinicznych dotyczących toksyczności postnatalnej adalimumabu.

Ponieważ adalimumab hamuje TNF-alfa, jego stosowanie w czasie ciąży może wpływać na normalną reakcję immunologiczną u noworodka. Kobiety w ciąży powinny stosować adalimumab tylko w przypadku oczywistej konieczności.

Adalimumab może przenikać przez łożysko do surowicy krwi noworodków, których matki przyjmowały adalimumab w czasie ciąży. Dlatego u tych noworodków zwiększone jest ryzyko wystąpienia infekcji. Stosowanie szczepionek żywych (np. szczepionki BCG) niemowlętom, które były narażone na działanie adalimumabu wewnątrzmacicznie, nie jest zalecane przez 5 miesięcy po ostatniej iniekcji adalimumabu matce w okresie ciąży.

Okres karmienia piersią.

Ograniczone opublikowane dane wskazują, że adalimumab wydzielany jest w mleku matki w bardzo niskich stężeniach – od 0,1% do 1% poziomu w surowicy matki. Biorąc pod uwagę, że białka immunoglobuliny G ulegają proteolizie w przewodzie pokarmowym i mają niską biodostępność, małoprawdopodobny jest systemowy wpływ adalimumabu na niemowlęta karmione piersią. Zatem adalimumab można stosować w okresie karmienia piersią.

Fekundacja.

Brakuje danych klinicznych dotyczących wpływu adalimumabu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Hadlima może mieć nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Stosowanie leku Hadlima może spowodować wystąpienie zawrotów głowy i zaburzeń ostrości wzroku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Terapię lekiem Hadlima powinien przepisać lekarz posiadający doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu chorób, w przypadku których wskazane jest stosowanie Hadlimy. Oftalmolodzy powinni przed przepisaniem terapii lekiem Hadlima skonsultować się z odpowiednim specjalistą (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Pacjenci stosujący lek Hadlima powinni otrzymać kartę przypominającą o leczeniu. Lek Hadlima można samodzielnie podawać tylko wtedy, gdy pacjent lub rodzice dziecka, któremu przepisano terapię lekiem Hadlima, otrzymali odpowiednie instruktaż od lekarza dotyczące techniki wykonywania iniekcji i lekarz potwierdził, że jest to możliwe.

Podczas leczenia lekiem Hadlima inne terapie wspomagające (np. terapia kortykosteroidami i/lub immunomodulującymi lekami) należy optymalizować.

Dawkowanie

Reumatoidalne zapalenie stawów.

Zalecana dawka leku Hadlima dla dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów to 40 mg w formie pojedynczej dawki podawanego podskórnie co 2 tygodnie. Należy kontynuować stosowanie metotreksatu podczas terapii lekiem Hadlima.

Terapię glikokortykosteroidami, salicylanami, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID) i analgetykami można kontynuować podczas leczenia lekiem Hadlima. W przypadku stosowania innych modyfikujących przebieg choroby leków przeciwrzutowych (DMARD), poza metotreksatem, patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

W przypadku monoterapii, u niektórych pacjentów, u których występuje zmniejszona odpowiedź na dawkowanie leku Hadlima 40 mg co 2 tygodnie, może być wskazane zwiększenie dawki do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

Dostępne dane wskazują, że odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni terapii. Należy przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej na leczenie.

Przerwanie terapii.

Należy rozważyć konieczność przerwania terapii, np. przed zabiegiem chirurgicznym lub w przypadku wystąpienia ciężkiego zakażenia.

Dostępne dane wskazują, że po wznowieniu terapii adalimumabem po 70 dniach lub dłużej, odpowiedź kliniczna i profil bezpieczeństwa są podobne do tych przed przerwaniem terapii.

Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów kręgosłupa osiowego bez potwierdzenia rentgenologicznego AZS oraz artropatia psoriaticzna.

Zalecana dawka leku Hadlima dla pacjentów z ankylozującym zapaleniem stawów kręgosłupa, zapaleniem stawów kręgosłupa osiowego bez potwierdzenia rentgenologicznego AZS oraz artropatią psoriaticzną to 40 mg adalimumabu w formie pojedynczej dawki podawanej podskórnie co 2 tygodnie.

Dostępne dane wskazują, że odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej na leczenie.

Łuszczycowe zapalenie stawów.

Zalecana dawka leku Hadlima dla dorosłych pacjentów: dawka początkowa – 80 mg podskórnie, a następnie – począwszy od tygodnia po dawce początkowej – 40 mg raz na 2 tygodnie podskórnie.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w ciągu 16 tygodni nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej na leczenie.

U pacjentów, którzy nie osiągnęli odpowiedniej odpowiedzi przy stosowaniu dawki 40 mg co 2 tygodnie przez 16 tygodni terapii, może być wskazane zwiększenie dawki do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie. Wskazanie do terapii lekiem Hadlima w dawce 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie należy dokładnie przeanalizować u pacjentów, którzy nie osiągnęli odpowiedniej odpowiedzi. Jeśli odpowiednia odpowiedź została osiągnięta przy stosowaniu dawki 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie, dawkę można stopniowo zmniejszyć do 40 mg co 2 tygodnie.

Ugryzienie gruczołów potowych (hidradenitis suppurativa).

Zalecany schemat dawkowania leku Hadlima dla dorosłych pacjentów z ugryzeniem gruczołów potowych: dawka początkowa – 160 mg (dzień 1) w formie 4 iniekcji po 40 mg w ciągu jednego dnia lub w formie 2 iniekcji po 40 mg przez 2 kolejne dni, następnie – 80 mg po 2 tygodniach (dzień 15) w formie 2 iniekcji po 40 mg w ciągu jednego dnia. Po 2 tygodniach (dzień 29) kontynuować podawanie w dawce 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie w formie 2 iniekcji po 40 mg w ciągu jednego dnia. W razie potrzeby stosowanie antybiotyków może być kontynuowane podczas leczenia lekiem Hadlima. Zaleca się również codzienne miejscowe przemywanie obszarów zmienionych chorobowo antyseptykami podczas leczenia ugryzienia gruczołów potowych lekiem Hadlima.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których nie obserwuje się poprawy po więcej niż 12 tygodniach leczenia.

W przypadku przerwania leczenia możliwe jest wznowienie stosowania leku Hadlima w dawce 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

Zaleca się okresową ocenę stosunku korzyści do ryzyka podczas długotrwałego leczenia.

Choroba Crohna.

Zalecany schemat dawkowania indukcyjnego leku Hadlima dla dorosłych pacjentów z chorobą Crohna o umiarkowanym i wysokim stopniu aktywności to 80 mg w tygodniu 0, a następnie 40 mg w tygodniu 2. W razie potrzeby uzyskania szybszej odpowiedzi na terapię możliwe jest zastosowanie następującego schematu leczenia: 160 mg w tygodniu 0 w formie 4 iniekcji po 40 mg w ciągu jednego dnia lub w formie 2 iniekcji po 40 mg przez 2 kolejne dni, następnie – 80 mg w tygodniu 2 w formie 2 iniekcji po 40 mg w ciągu jednego dnia. Należy jednak zwrócić uwagę, że ryzyko wystąpienia działań niepożądanych zwiększa się podczas stosowania dawki indukcyjnej.

Po terapii indukcyjnej zalecana dawka to 40 mg raz na 2 tygodnie podskórnie. Alternatywnie, jeśli pacjent przerwał terapię i ponownie pojawiły się objawy choroby, możliwe jest wznowienie stosowania leku Hadlima. Doświadczenie w ponownej terapii po przerwaniu leczenia dłużej niż 8 tygodni po podaniu poprzedniej dawki jest ograniczone.

Podczas terapii utrzymującej dawkę kortykosteroidów można zmniejszać zgodnie z praktyką kliniczną.

U niektórych pacjentów, u których obserwuje się zmniejszenie odpowiedzi na stosowanie 40 mg leku Hadlima co 2 tygodnie, może być wskazane zwiększenie dawki do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

U niektórych pacjentów, u których nie osiągnięto odpowiedzi klinicznej w ciągu 4 tygodni leczenia, może być wskazane kontynuowanie terapii utrzymującej do 12 tygodni. Należy przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Choroba wrzodziejąca jelita grubego (colitis ulcerosa).

Zalecany schemat dawkowania indukcyjnego leku Hadlima dla dorosłych pacjentów z chorobą wrzodziejącą jelita grubego o umiarkowanym i wysokim stopniu aktywności: 160 mg w tygodniu 0 w formie 4 iniekcji po 40 mg w ciągu jednego dnia lub w formie 2 iniekcji po 40 mg przez 2 kolejne dni, następnie – 80 mg w tygodniu 2 w formie 2 iniekcji po 40 mg w ciągu jednego dnia. Po terapii indukcyjnej zalecana dawka to 40 mg raz na 2 tygodnie podskórnie.

Podczas terapii utrzymującej dawkę kortykosteroidów można zmniejszać zgodnie z praktyką kliniczną.

U niektórych pacjentów, u których obserwuje się zmniejszenie odpowiedzi na stosowanie 40 mg leku Hadlima co 2 tygodnie, może być wskazane zwiększenie dawki do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

Dostępne dane wskazują, że odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 2–8 tygodni leczenia. Terapii lekiem Hadlima nie należy kontynuować u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej na leczenie.

Uweit.

Zalecana dawka leku Hadlima dla dorosłych pacjentów z uweitem: dawka początkowa – 80 mg, a następnie – począwszy od tygodnia po dawce początkowej – 40 mg raz na 2 tygodnie.

Doświadczenie w rozpoczęciu leczenia wyłącznie lekiem Hadlima jest ograniczone. Leczenie lekiem Hadlima można rozpocząć w połączeniu z kortykosteroidami i/lub innymi niobiologicznymi lekami immunomodulującymi. Dawkę kortykosteroidów stosowanych równolegle można zmniejszać zgodnie z praktyką kliniczną, począwszy od 2 tygodni po rozpoczęciu leczenia lekiem Hadlima. Od 2 tygodni po rozpoczęciu terapii skojarzonej można stopniowo przejść na monoterapię lekiem Hadlima zgodnie z doświadczeniem klinicznym.

Zaleca się coroczną ocenę stosunku korzyści do ryzyka długotrwałej terapii.

Grupy pacjentów specjalnych

Pacjenci w podeszłym wieku.

Dla tej grupy pacjentów nie jest wymagana korekta dawki.

Upośledzenie funkcji nerek lub wątroby.

Stosowanie adalimumabu u tych grup pacjentów nie było badane, dlatego nie ma zaleceń dotyczących zmiany dawkowania.

Pediatryka.

Hadlima w formie wypełnionego jednorazowego strzykawki i wypełnionej jednorazowej dawki dostępna jest tylko w dawce 40 mg. Dlatego stosowanie leku Hadlima w formie wypełnionego jednorazowego strzykawki i wypełnionej jednorazowej dawki u dzieci, które wymagają dawki mniejszej niż 40 mg, jest niemożliwe. W razie potrzeby uzyskania dawki alternatywnej należy stosować inne dostępne formy leku.

Idiopatyczny zapalenie stawów młodzieńcze.

Poliarticularne idiopatyczne zapalenie stawów młodzieńcze.

Zalecana dawka leku Hadlima dla dzieci z poliarticularnym idiopatycznym zapaleniem stawów młodzieńczym o masie ciała 30 kg i więcej to 40 mg raz na 2 tygodnie podskórnie.

Dostępne dane wskazują, że odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u dzieci, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 2 roku życia.

Artytis związany z entezą.

Zalecana dawka leku Hadlima dla dzieci z artytisem związanym z entezą o masie ciała 30 kg i więcej to 40 mg raz na 2 tygodnie podskórnie.

Stosowanie adalimumabu u dzieci poniżej 6 roku życia z artytisem związanym z entezą nie było badane.

Łuszczycowe zapalenie stawów u dzieci.

Zalecana dawka leku Hadlima dla dzieci z łuszczycowym zapaleniem stawów o masie ciała 30 kg i więcej: dawka początkowa – 40 mg podskórnie, a następnie – począwszy od tygodnia po dawce początkowej – 40 mg raz na 2 tygodnie podskórnie.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u dzieci, u których w ciągu 16 tygodni nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Jeśli przepisano ponowną terapię lekiem Hadlima, należy przestrzegać powyższego schematu leczenia.

Bezpieczeństwo adalimumabu u dzieci z łuszczycowym zapaleniem stawów badano średnio przez 13 miesięcy.

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 4 roku życia.

Ugryzienie gruczołów potowych u nastolatków (o masie ciała nie mniejszej niż 30 kg).

Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących stosowania adalimumabu u nastolatków z ugryzeniem gruczołów potowych. Dawkę adalimumabu u tych pacjentów ustalono metodą modelowania farmakokinetycznego i symulacji (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Zalecana dawka leku Hadlima to 80 mg w tygodniu 0, następnie – 40 mg raz na 2 tygodnie, począwszy od tygodnia 1, podskórnie.

U nastolatków, którzy nie osiągnęli odpowiedniej odpowiedzi na stosowanie 40 mg leku Hadlima co 2 tygodnie, może być wskazane zwiększenie dawki do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

W razie potrzeby stosowanie antybiotyków może być kontynuowane podczas leczenia lekiem Hadlima. Zaleca się również codzienne miejscowe przemywanie obszarów zmienionych chorobowo antyseptykami podczas leczenia ugryzienia gruczołów potowych lekiem Hadlima.

Należy dokładnie przeanalizować leczenie u pacjentów, u których nie zaobserwowano poprawy po 12 tygodniach terapii.

W przypadku przerwania leczenia możliwe jest wznowienie stosowania leku Hadlima, jeśli jest to konieczne.

Zaleca się okresową ocenę stosunku korzyści do ryzyka podczas długotrwałego leczenia.

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 12 roku życia.

Choroba Crohna u dzieci.

Zalecany schemat dawkowania indukcyjnego leku Hadlima dla dzieci z chorobą Crohna o masie ciała 40 kg i więcej to 80 mg w tygodniu 0 oraz 40 mg w tygodniu 2 podskórnie.

W razie potrzeby uzyskania szybszej odpowiedzi na terapię możliwe jest zastosowanie następującego schematu leczenia: 160 mg w tygodniu 0 oraz 80 mg w tygodniu 2 – należy jednak zwrócić uwagę, że ryzyko wystąpienia działań niepożądanych zwiększa się podczas stosowania dawki indukcyjnej.

Dawka utrzymująca, począwszy od tygodnia 4, to 40 mg raz na 2 tygodnie podskórnie.

U niektórych dzieci o masie ciała 40 kg i więcej, które nie osiągnęły odpowiedniej odpowiedzi, może być wskazane zwiększenie dawki: 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg co 2 tygodnie.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u dzieci, u których w ciągu 12 tygodni nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 6 roku życia.

Choroba wrzodziejąca jelita grubego u dzieci.

Zalecana dawka leku Hadlima dla dzieci z chorobą wrzodziejącą jelita grubego zależy od masy ciała (patrz tabela 1). Lek Hadlima podaje się podskórnie.

Tabela 1

Dawkowanie leku Hadlima dla dzieci z chorobą wrzodziejącą jelita grubego

* Dzieci, które skończyły 18 lat w trakcie leczenia lekiem Hadlima, powinny kontynuować przyjmowanie zaleconej dawki utrzymującej.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u dzieci, u których w ciągu 8 tygodni nie zaobserwowano odpowiedzi na leczenie.

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 6. roku życia.

Zapalenie stawów w przebiegu łuszczycy, zapalenie stawów osiowych, w tym zapalenie stawów kręgosłupa z towarzyszącym zapaleniem kręgosłupa krzywego.

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci.

Uveitis u dzieci.

Zalecaną dawką leku Hadlima u dzieci z uveitis o masie ciała 30 kg i więcej jest 40 mg podawane podskórnie co 2 tygodnie w połączeniu z metotreksatem.

Doświadczenie w stosowaniu adalimumabu bez terapii towarzyszącej metotreksatem u dzieci jest ograniczone.

Początkowa dawka załadunkowa leku Hadlima wynosi 40 mg u dzieci o masie ciała poniżej 30 kg lub 80 mg u dzieci o masie ciała 30 kg i więcej; dawkę tę można podać tydzień przed rozpoczęciem terapii utrzymującej. Brak danych klinicznych dotyczących podania początkowej dawki załadunkowej adalimumabu dzieciom poniżej 6. roku życia (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika”).

Stosowanie adalimumabu u dzieci poniżej 2. roku życia w przypadku uveitis nie jest uzasadnione.

Zaleca się coroczne ocenianie stosunku korzyści do ryzyka podczas długotrwałego leczenia.

Sposób podania

Hadlima przeznaczona jest do stosowania pod nadzorem lekarza.

Pacjenci mogą samodzielnie wykonywać zastrzyki leku Hadlima, jeśli ich lekarz uzna to za możliwe, pod warunkiem nadzoru medycznego lub, w razie potrzeby, po odpowiednim przeszkoleniu w technice podania podskórnej.

Hadlima dostępna jest w postaci wypełnionego jednorazowego strzykawki i wypełnionej jednorazowej rurki do wstrzykiwania o dawce 40 mg.

Instrukcja samodzielnego podania leku Hadlima

Dzieci.

Hadlima w formie wypełnionego jednorazowego strzykawki oraz wypełnionego jednorazowego długopisu dostępna jest wyłącznie w dawce 40 mg. W związku z tym stosowanie leku Hadlima w formie wypełnionego jednorazowego strzykawki oraz wypełnionego jednorazowego długopisu u dzieci wymagających dawki mniejszej niż 40 mg jest niemożliwe. W przypadku potrzeby podania dawki alternatywnej należy stosować inne dostępne postaci leku.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Hadlima u dzieci wskazaniach innych niż te, które wymieniono w sekcji „Wskazania”, nie zostały ustalone.

Lek stosuje się dzieciom zgodnie z zaleceniami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W trakcie badań klinicznych adalimumabu nie zaobserwowano przypadków toksyczności ograniczającej dawkę. Najwyższymi dawkami, które badano, były wielokrotne dawki dożylne 10 mg/kg, co stanowi około 15-krotnie więcej niż zalecana dawka.

Efekty uboczne

Adalimumab był badany w podstawowych badaniach kontrolowanych i otwartych z udziałem 9506 pacjentów przez okres 60 miesięcy lub dłużej. W badaniach uczestniczyli pacjenci z wcześniejszym i długotrwałym reumatoidalnym zapaleniem stawów, młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym (poliarticularnym młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym i zapaleniem stawów związanym z entezją), spondylitą osiową (zespołem Bechterewa, spondylitą osiową bez potwierdzenia rentgenologicznego AS), zapaleniem stawów psoriacyjnym, chorobą Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, łuszczycą plamistą, trądzikiem gruczołów potowych oraz zapaleniem błony naczyniowej oka.

W podstawowych badaniach kontrolowanych uczestniczyło 6089 pacjentów otrzymujących adalimumab oraz 3801 pacjentów otrzymujących placebo lub lek aktywny porównawczy w okresie kontrolowanym.

W okresie podwójnie ślepego, kontrolowanego badania podstawowego dla wszystkich wskazań, leczenie zostało przerwane z powodu efektów ubocznych u 5,9 % pacjentów otrzymujących adalimumab oraz u 5,4 % pacjentów w grupie kontrolnej.

Najczęściej zgłaszane efekty uboczne to infekcje (takie jak zapalenie gardła i nosa, infekcje dróg oddechowych górnych oraz zatok), reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, swędzenie, krwawienie, ból lub obrzęk), ból głowy oraz ból układu mięśniowo-szkieletowego.

Zgłaszano ciężkie efekty uboczne adalimumabu. Inhibitory TNF, takie jak adalimumab, wpływają na układ odpornościowy, a ich stosowanie może prowadzić do obniżenia odporności organizmu na infekcje i nowotwory.

Podczas stosowania adalimumabu zgłaszano również występowanie infekcji, które mogą zagrażać życiu i prowadzić do śmiertelnego skutku (w tym sepsę, infekcje oportunistyczne i gruźlicę), reaktywację wirusa zapalenia wątroby typu B oraz występowanie różnych nowotworów (w tym białaczki, chłoniaka i hepatosplenicznego chłoniaka T).

Zgłaszano również poważne reakcje hematologiczne, neurologiczne i autoimmunologiczne, w tym pojedyncze przypadki pancytopenii, anemii aplastycznej, przypadki centralnych i obwodowych zaburzeń demielinizacyjnych, występowanie tocznia, stanów podobnych do tocznia oraz zespołu Stevensa-Johnsona.

Efekty uboczne obserwowane podczas badań klinicznych i po zarejestrowaniu adalimumabu przedstawiono według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do <1/10); rzadko (≥ 1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 do <1/1000); częstość nieznana (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych) (patrz tabela 2). W ramach każdej grupy efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającej się ciężkości. Dla różnych wskazań uwzględniono najwyższą częstość.

Tabela 2

* Szczegółowe informacje zawarte są w sekcjach «Przeciwwskazania», «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania» oraz «Działania niepożądane».

** W tym okresie otwartym rozszerzonych badań.

1. W tym dane zgłoszone spontanicznie.
2. Zmiana średniej wartości masy ciała od wartości wyjściowej w grupie leczonej adalimumabem wahała się od 0,3 kg do 1,0 kg we wszystkich wskazaniach u dorosłych pacjentów oraz od –0,4 kg do 0,4 kg w grupie placebo w okresie leczenia trwającym 4–6 miesięcy. W długoterminowych badaniach otwartych z użyciem adalimumabu (bez grupy kontrolnej) obserwowano również zwiększenie masy ciała o 5–6 kg przy średnim czasie ekspozycji wynoszącym około 1–2 lata, szczególnie u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita. Mechanizm działania tego efektu nie został w pełni wyjaśniony, ale może być związany z działaniem przeciwzapalnym adalimumabu.

Dzieci.

Zwykle działania niepożądane występujące u dzieci były podobne pod względem częstości i charakteru do działań niepożądanych obserwowanych u dorosłych pacjentów.

Zespół potnicy.

Profil bezpieczeństwa dla pacjentów z zespołem potnicy leczonych adalimumabem raz w tygodniu odpowiadał ustalonej profilowi bezpieczeństwa adalimumabu.

Uveitis.

Profil bezpieczeństwa dla pacjentów z uveitis leczonych adalimumabem raz na 2 tygodnie odpowiadał ustalonej profilowi bezpieczeństwa adalimumabu.

Poszczególne działania niepożądane

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia.

W głównych kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych i dzieci reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie i/lub swędzenie, krwawienie, ból lub obrzęk) wystąpiły u 12,9% pacjentów leczonych adalimumabem w porównaniu do 7,2% pacjentów otrzymujących placebo lub kontrolę aktywną. Większość reakcji w miejscu wstrzyknięcia zazwyczaj nie wymagała odstawienia leku.

Infekcje.

W głównych kontrolowanych badaniach u dorosłych i dzieci częstość występowania infekcji wynosiła 1,51/przypadek-rok u pacjentów leczonych adalimumabem oraz 1,46/przypadek-rok u pacjentów otrzymujących placebo lub kontrolę aktywną. Głównie były to zapalenia gardła i nosa, infekcje dróg oddechowych górnych oraz zapalenia zatok. Większość pacjentów kontynuowała leczenie adalimumabem po ustąpieniu infekcji.

Częstość występowania ciężkich infekcji wynosiła 0,04/przypadek-rok u pacjentów leczonych adalimumabem oraz 0,03/przypadek-rok u pacjentów otrzymujących placebo lub kontrolę aktywną.

W kontrolowanych i otwartych badaniach u dorosłych i dzieci podczas leczenia adalimumabem zgłaszano ciężkie infekcje (rzadko zakończone śmiercią), takie jak gruźlica (w tym gruźlica rozsiana i pozapłucna) oraz inwazyjne infekcje oportunistyczne (np. rozsiana histoplazmoza, blastomikoza, kokioidiomikoza, pneumokistoza płuc, kandydoza, aspergiloza i listerioza). Większość przypadków gruźlicy miała miejsce w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy od rozpoczęcia terapii i może wskazywać na nawrót choroby utajonej.

Nowotwory złośliwe i zaburzenia limfoproliferacyjne.

Podczas badań adalimumabu u dzieci z młodzieńczym zapaleniem stawów (poliarticularnym młodzieńczym zapaleniem stawów i zapaleniem stawów związanych z entezopatią) nie obserwowano rozwoju nowotworów złośliwych (n = 249; 655,6 pacjentów-roku). Nie obserwowano również rozwoju nowotworów złośliwych podczas badania stosowania adalimumabu u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna (n = 192; 498,1 pacjentów-roku). Nie zgłaszano rozwoju nowotworów złośliwych podczas badania adalimumabu u dzieci z przewlekłym płytkowym łuszczycą (n = 77; 80,0 pacjentów-roku). Również nie zgłaszano rozwoju nowotworów złośliwych podczas badania adalimumabu u dzieci z wrzodziejącym zapaleniem jelita (n = 93; 65,3 pacjentów-roku). Podczas badania stosowania adalimumabu u dzieci z uveitis nie obserwowano rozwoju nowotworów złośliwych (n = 60; 58,4 pacjentów-roku).

W okresie kontrolowanym głównych badań stosowania adalimumabu u dorosłych przez co najmniej 12 tygodni u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, z ankylozującym zapaleniem stawów kręgosłupa, zapaleniem stawów osiowych bez potwierdzenia rentgenologicznego AS, pacjentów z zapaleniem stawów psorytycznym, łuszczycą płytkową, zespołem potnicy, chorobą Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita oraz uveitis częstość występowania nowotworów, z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowego raka skóry, wynosiła (95% przedział ufności) 6,8 (4,4; 10,5)/1000 pacjentów-roku u 5291 pacjentów leczonych adalimumabem w porównaniu do częstości 6,3 (3,4; 11,8)/1000 pacjentów-roku u 3444 pacjentów w grupie kontrolnej (średnia długość leczenia wynosiła 4,0 miesiąca w grupie leczonej adalimumabem i 3,8 miesiąca w grupie kontrolnej). Częstość występowania niemelanomowego raka skóry (95% przedział ufności) wynosiła 8,8 (6,0; 13,0)/1000 pacjentów-roku u pacjentów leczonych adalimumabem oraz 3,2 (1,3; 7,6)/1000 pacjentów-roku u pacjentów w grupie kontrolnej. Częstość występowania raka płaskokomórkowego (95% przedział ufności) wynosiła 2,7 (1,4; 5,4)/1000 pacjentów-roku u pacjentów leczonych adalimumabem oraz 0,6 (0,1; 4,5)/1000 pacjentów-roku u pacjentów w grupie kontrolnej. Częstość występowania chłoniaków (95% przedział ufności) wynosiła 0,7 (0,2; 2,7)/1000 pacjentów-roku u pacjentów leczonych adalimumabem oraz 0,6 (0,1; 4,5)/1000 pacjentów-roku u pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanych badaniach oraz w rozszerzonych badaniach otwartych trwających około 3,3 roku, obejmujących 6427 pacjentów i ponad 26439 pacjentów-roku terapii, częstość występowania nowotworów złośliwych, z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowego raka skóry, wynosiła około 8,5/1000 pacjentów-roku. Częstość występowania niemelanomowego raka skóry wynosiła około 9,6/1000 pacjentów-roku, a częstość występowania chłoniaków – około 1,3/1000 pacjentów-roku.

W okresie po rejestracji od stycznia 2003 do grudnia 2010 roku, głównie u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, częstość występowania nowotworów złośliwych wynosiła około 2,7/1000 pacjentów-roku. Częstość występowania niemelanomowego raka skóry i chłoniaków wynosiła odpowiednio około 0,2 i 0,3/1000 pacjentów-roku (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

W okresie po rejestracji stosowania leku zgłaszano pojedyncze przypadki hepatolienalnej limfomy typu T u pacjentów leczonych adalimumabem (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

Autoantyciała.

W trakcie badań I–V fazy w reumatoidalnym zapaleniu stawów przeprowadzono analizę surowicy krwi w różnych odstępach czasu w celu wykrycia autoantyciał. W tych badaniach pozytywny miano antyciał przeciwjądrowych stwierdzono u 11,9% pacjentów leczonych adalimumabem oraz u 8,1% pacjentów otrzymujących placebo lub kontrolę aktywną z negatywnym miano wyjściowym antyciał przeciwjądrowych w 24 tygodniu. U 2 z 3441 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów i zapaleniem stawów psorytycznym leczonych adalimumabem w badaniach klinicznych rozwinęły się objawy zespołu podobnego do toczenia (pierwsze rozpoznanie), które ustąpiły po odstawieniu leku. U żadnego pacjenta nie rozwinął się toczeń nerek ani objawy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych.

W kontrolowanych badaniach klinicznych III fazy stosowania adalimumabu u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów i zapaleniem stawów psorytycznych w okresie kontrolowanym od 4 do 104 tygodni wzrost stężenia alaninotransaminazy (ALT) o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy (GGN) obserwowano u 3,7% pacjentów leczonych adalimumabem oraz u 1,6% pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanych badaniach klinicznych III fazy stosowania adalimumabu u dzieci z poliarticularnym młodzieńczym zapaleniem stawów w wieku od 4 do 17 lat oraz dzieci z zapaleniem stawów związanym z entezopatią w wieku od 6 do 17 lat wzrost stężenia ALT o 3 lub więcej razy powyżej GGN obserwowano u 6,1% dzieci leczonych adalimumabem oraz u 1,3% dzieci w grupie kontrolnej. Większość przypadków podwyższenia stężenia ALT obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu metotreksatu. W badaniu klinicznym III fazy stosowania adalimumabu u dzieci z poliarticularnym młodzieńczym zapaleniem stawów w wieku od 2 do 4 lat wzrost stężenia ALT o 3 lub więcej razy powyżej GGN nie został zaobserwowany.

W kontrolowanych badaniach klinicznych III fazy stosowania adalimumabu u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita w okresie kontrolowanym od 4 do 52 tygodni wzrost stężenia ALT o 3 lub więcej razy powyżej GGN obserwowano u 0,9% pacjentów w obu grupach.

W badaniu klinicznym III fazy stosowania adalimumabu u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna, w którym oceniano skuteczność i bezpieczeństwo dwóch trybów dawkowania leczenia podtrzymującego zależnych od masy ciała, a następnie trybu dawkowania leczenia indukcyjnego zależnego od masy ciała do 52 tygodnia terapii, wzrost stężenia ALT o 3 lub więcej razy powyżej GGN obserwowano u 2,6% (5/192) dzieci, z których 4 jednocześnie otrzymywały leki immunosupresyjne na poziomie wyjściowym.

W kontrolowanych badaniach klinicznych III fazy stosowania adalimumabu u pacjentów z łuszczycą płytkową w okresie kontrolowanym od 12 do 24 tygodni wzrost stężenia ALT o 3 lub więcej razy powyżej GGN obserwowano u 1,8% pacjentów w obu grupach.

W badaniu klinicznym III fazy u dzieci z łuszczycą płytkową wzrost stężenia ALT o 3 lub więcej razy powyżej GGN nie został zaobserwowany.

W kontrolowanych badaniach klinicznych stosowania adalimumabu (dawka początkowa 160 mg w tygodniu 0 i 80 mg w tygodniu 2, następnie 40 mg raz w tygodniu począwszy od tygodnia 4) u pacjentów z zespołem potnicy w okresie kontrolowanym od 12 do 16 tygodni wzrost stężenia ALT o 3 lub więcej razy powyżej GGN obserwowano u 0,3% pacjentów leczonych adalimumabem oraz u 0,6% pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanych badaniach klinicznych stosowania adalimumabu (dawka początkowa 80 mg w tygodniu 0, a następnie od tygodnia 1 po 40 mg raz na 2 tygodnie) u dorosłych pacjentów z uveitis w okresie 80 tygodni z wartościami średnimi 166,5 dnia i 105 dni w grupie leczonej adalimumabem i w grupie kontrolnej odpowiednio wzrost stężenia ALT o 3 lub więcej razy powyżej GGN obserwowano u 2,4% pacjentów w obu grupach.

W kontrolowanym badaniu klinicznym III fazy stosowania adalimumabu u dzieci z wrzodziejącym zapaleniem jelita (n = 93), w którym oceniano skuteczność i bezpieczeństwo dawkowania leczenia podtrzymującego 0,6 mg/kg (do 40 mg) raz na 2 tygodnie (n = 31) i 0,6 mg/kg (do 40 mg) raz w tygodniu (n = 32) z dalszym trybem dawkowania leczenia indukcyjnego zależnego od masy ciała 2,4 mg/kg (do 160 mg) w tygodniu 0 i tygodniu 1 oraz 1,2 mg/kg (do 80 mg) w tygodniu 2 (n = 63) lub z dalszym trybem dawkowania leczenia indukcyjnego zależnego od masy ciała 2,4 mg/kg (do 160 mg) w tygodniu 0, placebo w tygodniu 1 oraz 1,2 mg/kg (do 80 mg) w tygodniu 2 (n = 30), wzrost stężenia ALT o 3 lub więcej razy powyżej GGN obserwowano u 1,1% (1/93) dzieci.

We wszystkich wskazaniach w badaniach klinicznych pacjenci mieli bezobjawowe podwyższenie stężenia ALT, które w większości przypadków było przejściowe i ustępowało podczas długotrwałego leczenia. Jednak pojawiły się pojedyncze zgłoszenia po rejestracji dotyczące niewydolności wątroby oraz mniej ciężkich zaburzeń ze strony wątroby, które mogą prowadzić do niewydolności wątroby, takich jak zapalenie wątroby, w tym autoimmunologiczne zapalenie wątroby, u pacjentów leczonych adalimumabem.

Terapia współistniejąca z azatiopryną/6-merkaptopuryną.

W badaniach u dorosłych pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna, którzy jednocześnie otrzymywali adalimumab i azatioprynę/6-merkaptopurynę, obserwowano zwiększoną częstość działań niepożądanych związanych z rozwojem nowotworów złośliwych i ciężkimi infekcjami w porównaniu z pacjentami leczonymi tylko adalimumabem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności.

42 miesiące.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce (przy temperaturze od 2 do 8 ºC) w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie zamrażać.

Dozwolone przechowywanie w temperaturze nie wyższej niż 25 °C przez okres nie dłuższy niż 28 dni w miejscu chronionym przed światłem. Nie należy stosować po upływie 28 dni od wyjęcia z lodówki (nawet jeśli lek został ponownie umieszczony w lodówce).

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ze względu na brak badań dotyczących zgodności, nie należy mieszać leku Hadlima z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 0,8 ml w jednorazowym strzykawce wstępnie napełnionej ze szkła typu I z igłą ze stali nierdzewnej, osłonką igły z twardym pokrowcem i uszczelnieniem gumowym; po 2 wstępnie napełnione jednorazowe strzykawki z osłonami ochronnymi, oporami palca i tłokami tłoczyska w standardowym opakowaniu eksportowym w pudełku kartonowym lub po 2 wstępnie napełnione jednorazowe długopisy zawierające wstępnie napełnione jednorazowe strzykawki w standardowym opakowaniu eksportowym w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Samsung Bioepis NL B.V.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Olof Palmeshtraat 10, Delft, 2616 LR, Holandia.

Wnioskodawca.

SAMSUNG BIOEPIS CO., LTD.

Adres wnioskodawcy.

76, Sondogjuyuk-ro, Yonsu-gu, Incheon, Korea Południowa.